Ukryta historia wersetu czterdziestego — liczba dwadzieścia cztery

„Te nauki są dla naszego pożytku. Potrzebujemy oprzeć naszą wiarę na Bogu, gdyż tuż przed nami jest czas, który wystawi dusze ludzkie na próbę. Chrystus, na Górze Oliwnej, przedstawił straszliwe sądy, które miały poprzedzić Jego powtórne przyjście: «Usłyszycie o wojnach i wieściach wojennych». «Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu; i będą głody, zarazy i trzęsienia ziemi miejscami. A wszystko to jest początkiem boleści». Chociaż proroctwa te częściowo wypełniły się przy zburzeniu Jerozolimy, mają one bardziej bezpośrednie zastosowanie do dni ostatecznych.”

I stało się w szóstym roku, w szóstym miesiącu, piątego dnia miesiąca, gdy siedziałem w moim domu, a starsi Judy siedzieli przede mną, że spoczęła tam na mnie ręka Pana Boga. I spojrzałem, a oto postać podobna do ognia: od wyglądu jego bioder w dół — ogień; a od jego bioder w górę — jakby blask, jak barwa bursztynu. I wyciągnął coś na kształt ręki, i uchwycił mnie za kosmyk włosów mojej głowy; a duch uniósł mnie między ziemię a niebo i przeniósł mnie w widzeniach Bożych do Jeruzalemu, do wejścia bramy wewnętrznej zwróconej ku północy, gdzie znajdowało się miejsce bałwana zazdrości, który pobudza do zazdrości. Ezechiel 8:1–3.

„Ci, którzy nie odczuwają zasmucenia z powodu własnego duchowego upadku ani nie opłakują grzechów innych, pozostaną bez pieczęci Bożej. Pan wydaje rozkaz swoim posłańcom, mężom mającym w rękach narzędzia zagłady: «Idźcie za nim przez miasto i zabijajcie: niech wasze oko nie oszczędza ani nie miejcie litości; wytraćcie doszczętnie starych i młodych, zarówno panny, jak i małe dzieci, i kobiety; lecz nie zbliżajcie się do nikogo, na kim jest znak; i zacznijcie od Mojej świątyni. Wówczas zaczęli od starców, którzy byli przed domem.»

„Tutaj widzimy, że Kościół — świątynia Pańska — jako pierwszy odczuł cios gniewu Bożego. Starcy, ci, którym Bóg dał wielkie światło i którzy stali jako strażnicy duchowych interesów ludu, zawiedli powierzone im zaufanie. Przyjęli stanowisko, że nie musimy oczekiwać cudów ani wyraźnego objawienia mocy Bożej, jak w dawniejszych dniach. Czasy się zmieniły. Słowa te umacniają ich niewiarę i mówią oni: Pan nie uczyni dobra ani nie uczyni zła. Jest zbyt miłosierny, by nawiedzić swój lud sądem. Tak więc „Pokój i bezpieczeństwo” jest wołaniem mężów, którzy już nigdy więcej nie podniosą swego głosu jak trąby, aby ukazać ludowi Bożemu jego przestępstwa, a domowi Jakuba jego grzechy. Te nieme psy, które nie chciały szczekać, to ci, którzy odczuwają sprawiedliwą pomstę obrażonego Boga. Mężczyźni, panny i małe dzieci giną razem.”

„Ohydy, z powodu których wierni wzdychali i wołali, były wszystkim, co mogły dostrzec śmiertelne oczy, lecz daleko najgorsze grzechy, te, które wzbudzały zazdrość czystego i świętego Boga, pozostawały nieujawnione. Wielki Badacz serc zna każdy grzech popełniony w skrytości przez sprawców nieprawości. Ludzie ci zaczynają czuć się bezpieczni w swych zwiedzeniach i z powodu Jego wielkiej cierpliwości mówią, że Pan nie widzi, a potem postępują tak, jak gdyby opuścił ziemię. Lecz On wykryje ich obłudę i odsłoni przed innymi te grzechy, które tak starannie usiłowali ukryć.”

„Żadna wyższość rangi, godności ani mądrości tego świata, żadne stanowisko w świętym urzędzie, nie uchroni ludzi od poświęcenia zasad, gdy zostaną pozostawieni własnym zwodniczym sercom. Ci, którzy byli uważani za godnych i sprawiedliwych, okazują się hersztami odstępstwa oraz przykładami obojętności i nadużywania Bożych miłosierdzi. Ich niegodziwego postępowania nie będzie już dłużej tolerował, a w swoim gniewie postępuje z nimi bez miłosierdzia.”

„Pan z niechęcią cofa swoją obecność od tych, którzy zostali obdarzeni wielką światłością i którzy odczuli moc słowa w służeniu innym. Niegdyś byli Jego wiernymi sługami, uprzywilejowanymi Jego obecnością i przewodnictwem; lecz odeszli od Niego i innych zwiedli na manowce, dlatego popadają pod Bożą niełaskę”. Testimonies, tom 5, 211, 212.

I stało się znowu w dziewiątym roku, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, że doszło mnie słowo Pana, mówiące: Synu człowieczy, zapisz sobie nazwę tego dnia, właśnie tego samego dnia: król babiloński wystąpił przeciwko Jeruzalem tego samego dnia. Ezechiel 24,1.2.

I doszło mnie słowo Pana, mówiące: Synu człowieczy, oto Ja zabieram ci jednym ciosem rozkosz twoich oczu; lecz nie będziesz się smucił ani płakał, i łzy twoje nie popłyną. Wzdychaj po cichu, nie czyń żałoby po umarłych; zawiąż swój zawój na głowie i włóż obuwie na nogi, nie zasłaniaj warg i nie jedz chleba od ludzi. I mówiłem do ludu rano; a wieczorem umarła moja żona; i nazajutrz rano uczyniłem tak, jak mi rozkazano. Ezechiel 24:15–18.

I lud rzekł do mnie: Czyż nie oznajmisz nam, co te rzeczy znaczą dla nas, że tak czynisz? Wtedy im odpowiedziałem: Doszło mnie słowo Pana, mówiące: Mów do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto zbezcześcię moją świątynię, chlubę waszej potęgi, rozkosz waszych oczu i to, nad czym lituje się wasza dusza; a wasi synowie i wasze córki, których pozostawiliście, padną od miecza. Ezechiel 24:19–21.

Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą na miejscu świętym, (kto czyta, niech rozumie:) wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry. Mateusza 24:15,16.

Tak Ezechiel jest wam znakiem: według wszystkiego, co uczynił, tak wy uczynicie; a gdy to nastąpi, poznacie, że Ja jestem Panem Bogiem. Ezechiel 24:24.

Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i nie mierz go, gdyż został dany poganom; i będą deptać święte miasto przez czterdzieści i dwa miesiące. I dam moc moim dwóm świadkom, a będą prorokować tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, odziani w wory pokutne. Objawienie 11:2, 3.

I polegną od ostrza miecza i zostaną uprowadzeni w niewolę do wszystkich narodów; a Jeruzalem będzie deptane przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan. Łuk. 21:24.

A po sześciu dniach Jezus bierze z sobą Piotra, Jakuba i Jana, brata jego, i prowadzi ich osobno na wysoką górę. Mateusz 17:1.

A po sześciu dniach Jezus bierze z sobą Piotra, Jakuba i Jana, i prowadzi ich samych osobno na wysoką górę; i został przemieniony przed nimi. Marka 9:2.

A stało się mniej więcej w osiem dni po tych słowach, że wziął z sobą Piotra i Jana, i Jakuba, i wstąpił na górę, aby się modlić. Łukasza 9:28.