The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Four

We fragmencie z Testimonies, tom piąty, który rozważamy już od kilku artykułów, zostaliśmy poinformowani o wizji świątyni danej Ezechielowi, Izajaszowi i Janowi:

Tisza be-Aw, co po hebrajsku oznacza „dziewiąty dzień miesiąca Aw”, jest żydowskim dniem upamiętniającym zburzenie zarówno Pierwszej Świątyni przez Babilończyków w 586 r. p.n.e., jak i Drugiej Świątyni przez Tytusa w roku 70. Oba zburzenia nastąpiły tego samego dnia kalendarzowego — dziewiątego dnia hebrajskiego miesiąca Aw (co zwykle przypada w lipcu lub sierpniu według kalendarza gregoriańskiego). Gdy Siostra White wiąże zburzenie Jerozolimy z „czasem, który będzie doświadczał dusze ludzi” w dniach ostatecznych, wskazuje na dwa zburzenia, które oba ilustrują rychło nadchodzące prawo niedzielne.

Werset szesnasty jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawia to prawo niedzielne i odpowiada wersetowi czterdziestemu pierwszemu. W Księdze Ezechiela zniszczenie Jerozolimy zostało użyte do zilustrowania oddzielenia mądrych i głupich panien w czasie prawa niedzielnego. Ezechiel był jeńcem w Babilonie, gdy w sposób cudowny został przeniesiony do Jerozolimy, aby oglądać właśnie to oddzielenie w rozdziałach od ósmego do jedenastego.

Cztery rozdziały od ósmego do jedenastego stanowią opis oddzielenia, a Siostra White, komentując dziewiąty rozdział Księgi Ezechiela, wskazuje nie tylko na to, że było to to samo pieczętowanie co w siódmym rozdziale Apokalipsy, lecz także na to, że Jerozolima przedstawia w dniach ostatecznych laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego.

Cała księga Ezechiela osadzona jest w kontekście zburzenia Jerozolimy. W świadectwie Ezechiela szczególnie zaznaczone jest oblężenie Nabuchodonozora, które trwało półtora roku, lecz „bardziej bezpośrednie zastosowanie” ostrzeżenia Jezusa z dwudziestego czwartego rozdziału Ewangelii Mateusza odnosi się do dni ostatecznych. U Ezechiela ta linia prawdy znajduje się w rozdziale dwudziestym czwartym.

W tej dacie, która jest również potwierdzona przez inne świadectwa biblijne, rozpoczęło się oblężenie trwające osiemnaście miesięcy. Słowo Pana, które doszło do Ezechiela w owym dniu, składało się z przypowieści o krwawym mieście, ukazanej przez obraz wrzącego kotła, po którym następuje wielki ogień. Przypowieść ta wyraźnie przedstawia sąd nad Jerozolimą, a w tym samym rozdziale następuje po niej opis śmierci żony Ezechiela wskutek ciosu, jako znak, że rozpoczęło się oblężenie, które miało ostatecznie zniszczyć świątynię.

Wtedy ludzie wokół Ezechiela zapytali o znaczenie tej przypowieści oraz o śmierć jego żony.

W tym fragmencie zarówno żona Ezechiela, jak i świątynia zostają określone mianem „rozkoszy twoich oczu”. Historycy biblijni stwierdzają, że oblężenie trwało osiemnaście miesięcy, podczas gdy oblężenia Cestiusza i Tytusa trwały cztery lata, od roku 66 do roku 70. Ścisłe obliczenie czasu od pierwszego oblężenia przez Cestiusza aż do zburzenia daje trzy i pół roku, lecz przy zastosowaniu „rachuby włączającej”, która jest najczęściej stosowaną metodą obliczania w Biblii, są to cztery lata. Świadomość, że oba sposoby rachuby są prawidłowe, pozwala nam dostrzec zarówno trzy i pół roku od Cestiusza do Tytusa, jak i cztery lata.

Mamy dwóch świadków prawa niedzielnego w dwóch zburzeniach Jerozolimy, a szczegóły obu tych historii należy zastosować do wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego — kiedy Laodycea zostaje wypluta z ust Pana. Początek oblężenia przez Nabuchodonozora jest naznaczony śmiercią żony Ezechiela. W chwili jej śmierci Ezechielowi nakazano, aby nie okazywał otwarcie żałoby, gdyż był znakiem Żydów uprowadzanych do niewoli.

Początek czteroletniego okresu od 66 do 70 roku wyznacza znak ohydy spustoszenia, który był dla chrześcijan w Jerozolimie znakiem do ucieczki.

Dwa oblężenia, które wyraźnie ze sobą współbrzmią, a oba te oblężenia zawierają „znak” na początku oblężenia. Gdy Ezechiel wyjaśnił, co oznaczała śmierć jego żony i brak żałoby z jego strony, wyjaśnił to, a następnie zapisał:

Znak śmierci żony Ezechiela stanowił utożsamienie z rychło nadchodzącym zburzeniem Jerozolimy i świątyni oraz z następującą po nim niewolą babilońską. Znak obrzydliwości spustoszenia, o której mówił Daniel, był ostrzeżeniem, by ujść przed zagładą, lecz oba oblężenia mają znak na początku.

Nastąpi prorocze oblężenie przed rychło nadchodzącym prawem niedzielnym, a śmierć żony Ezechiela jest symbolem tego, że laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego został całkowicie pominięty; podczas gdy Ezechiel jest symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy oraz symbolem sztandaru, który zostaje podniesiony na początku oblężenia. Ezechiel jest sztandarem stu czterdziestu czterech tysięcy na początku oblężenia Babilonu, a znakiem ohydy spustoszenia na początku jest „znak” Rzymu. Jeden znak odnosi się do wewnętrznego ostrzeżenia, a drugi do zewnętrznego ostrzeżenia. Z pewnością było ostrzeżenie dla chrześcijan w roku 66, lecz znakiem ostrzegawczym był Rzym. Znakiem przy zniszczeniu Babilonu była żona Ezechiela. Rzym jest klasą tych, którzy otrzymują znamię bestii, a Ezechiel znakiem tych, którzy otrzymują pieczęć Boga.

Pierwsze oblężenie trwało osiemnaście miesięcy, a drugie oblężenie trwało cztery lata. Oba oblężenia znajdują swoje „bardziej bezpośrednie” wypełnienie w dniach ostatecznych i oba są bezpośrednio związane z proroctwem o trzystu dziewięćdziesięciu jeden latach i piętnastu dniach, zapisanym w Objawieniu 9,15.

Początek pięciu miesięcy z dziewiątego rozdziału Apokalipsy, wiersza dziesiątego, obejmował historię wyznaczającą okres trzydziestu ośmiu lat, który kulminuje w czteroletnim oblężeniu, związanym z liczbą trzydzieści osiem, i wskazał na powstanie islamu. To czteroletnie oblężenie znajduje swój odpowiednik w historii, która rozpoczęła się, gdy (pięć miesięcy), to jest sto pięćdziesiąt lat, dobiegło końca, a zaczęło się trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni. Rozpoczęło się to 27 lipca 1449 roku, a cztery lata później islam przypuścił pięćdziesięciopięciodniowe oblężenie Konstantynopola, które zakończyło się 29 maja 1453 roku.

Gdy proroctwo czasu, które rozpoczęło się 27 lipca 1449 roku, dobiegło końca 11 sierpnia 1844 roku, cztery lata ruchu pierwszego i drugiego anioła od 1840 do 1844 roku zharmonizowały się z czteroletnim oblężeniem od 1333 do 1337 roku, a także z czteroletnim okresem od 1449 do 1453 roku. Ci trzej świadkowie, którzy wszyscy stanowią bezpośrednią część tej samej linii proroczej, przedstawiają symboliczny czteroletni okres, w którym ruch pierwszego i drugiego anioła z lat 1840–1844 zostaje powtórzony w historii ruchu trzeciego anioła. Ci trzej świadkowie stanowią typ czteroletniego oblężenia w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten czteroletni okres jest również zilustrowany przez oblężenia Jerozolimy w latach 66 i 70.

Początek czteroletniego oblężenia przez Cestiusza w 66 roku, a następnie jego zakończenie przez Tytusa w 70 roku, tworzą symbol alfa i symbol omega dla okresu czterech lat. Ten sam okres jest również przedstawiony jako trzy i pół roku, co z kolei odpowiada trzem i pół proroczym latom, podczas których papieski Rzym deptał świątynię.

Należy koniecznie zauważyć, że stosuję zarówno rachubę „włączną”, jak i „wyłączną” do okresu przedstawionego przez symbol alfa Cestiusza aż do symbolu omega Tytusa. Wskazuje to, że w jednej historii przedstawione są dwa zastosowania czasu. Zajmowaliśmy się już tą biblijną zasadą, gdy rozważaliśmy (wiele artykułów temu) czas pomiędzy wizytą Jezusa w Cezarei Filipowej (Panium) a Jego udaniem się na Górę Przemienienia. Dwaj autorzy biblijni podają sześć dni, a jeden osiem dni.

Zburzenie Jerozolimy ma „bardziej bezpośrednie” zastosowanie do dni ostatecznych, a to zburzenie stanowią dwaj świadkowie przedstawieni przez Babilon i Rzym. Owi dwaj świadkowie pozostają ze sobą w zgodzie, lecz dostarczają odmiennych i istotnych cech proroczych, aby uwydatnić prawdę. Oblężenie przez Rzym (66–70) trwało cztery lata, co również przedstawia trzy i pół roku. Owe trzy i pół roku wiąże się z podeptaniem świątyni i zastępu, dokonanym zarówno przez pogaństwo, jak i papiestwo. Podeptanie przez papiestwo trwało trzy i pół symbolicznego roku, jak to zostało zobrazowane przez literalne trzy i pół roku w oblężeniu przez Rzym.

To czteroletnie oblężenie łączy się również z czteroletnimi okresami związanymi z linią proroczą, która wskazuje na wywyższenie islamu, a następnie wywyższenie ruchu zarówno pierwszego i drugiego, jak i potem trzeciego anioła. Okres od Cestiusza do Tytusa przecina się z kołem papieskiego Rzymu, a także z kołem islamu. Koło Rzymu oraz trzy i pół roku Cestiusza i Tytusa przecinają się z papieskim Rzymem i jego symbolicznymi trzema i pół roku, identyfikując tym samym dwa byty: pogański i papieski Rzym. Koło islamu jest połączone z tą samą historią rozumianą jako cztery lata, lecz podobnie jak w przypadku koła Rzymu w tej historii, islam jest powiązany z drugą mocą podległą kołu islamu — a jest nią adwentyzm. Okres trzech i pół roku reprezentuje Rzym w obu jego fazach, natomiast okres czterech lat reprezentuje islam i adwentyzm. Pogański i papieski Rzym nie mogą być proroczo rozdzielone, podobnie też islam i adwentyzm.

To proroczo wymaga, abyśmy, rozważając oblężenie Babilonu, dostrzegli w ilustracji osiemnastomiesięcznego oblężenia dwa ujęcia czasu. Dwa przedstawienia czasu w oblężeniu sprowadzonym przez Rzym proroczo wymagają dwóch przedstawień czasu w oblężeniu sprowadzonym przez Nabuchodonozora. Osiemnastomiesięczne oblężenie Nabuchodonozora może być również rozumiane jako symbol półtora roku. Osiemnaście miesięcy to półtora roku, a półtora można wyrazić jako 1,5 roku. Oblężenie Nabuchodonozora było zarazem osiemnastoma miesiącami i jednym przecinek pięć (1,5) roku.

Osiemnaście miesięcy odnosi się do mocy, która miała podeptać Jerozolimę, a 1,5 roku odnosi się do islamu. Prorocze koło rachuby czasu, które wskazuje osiemnaście miesięcy, identyfikuje Babilon, a inne prorocze koło rachuby czasu identyfikuje islam. Nie przedstawiliśmy jeszcze wyjaśnienia, w jaki sposób dochodzimy do zastosowania 1,5 roku w związku z islamem, lecz należy zauważyć, że dwie rachuby czasu w zniszczeniu dokonanym przez Rzym są powiązane z proroczym kołem Rzymu (zarówno pogańskiego, jak i papieskiego), a druga rachuba jest powiązana z proroczym kołem islamu. Te cechy występują zarówno w alfie, jak i w omedze zniszczeń Jerozolimy.

Czteroletnie oblężenie Jerozolimy przez Cestiusza i Tytusa przedstawia zakończenie proroczej linii, która rozpoczęła się trzydziestośmioletnim okresem, zakończonym czteroletnim oblężeniem symbolizującym wywyższenie islamu, a końcowy czteroletni okres w tejże samej linii przedstawia wywyższenie sztandaru stu czterdziestu czterech tysięcy.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.