Ukryta historia wersetu czterdziestego — liczby dwadzieścia sześć

A dni, przez które panował Jeroboam, wynosiły dwadzieścia dwa lata; i zasnął ze swoimi ojcami, a Nadab, jego syn, panował w jego miejsce. 1 Królewska 14:20.

Wówczas Jeroboam odbudował Sychem na górze Efraim i tam zamieszkał; stamtąd zaś wyszedł i odbudował Penuel. I Jeroboam powiedział w swoim sercu: Teraz królestwo powróci do domu Dawida. Jeśli ten lud będzie chodził, aby składać ofiary w domu Pana w Jeruzalem, wtedy serce tego ludu zwróci się znowu ku ich panu, ku Roboamowi, królowi Judy; i zabiją mnie, a wrócą do Roboama, króla Judy. Dlatego król zasięgnął rady, sporządził dwa cielce ze złota i powiedział do nich: Zbyt uciążliwe jest dla was chodzić do Jeruzalem; oto twoi bogowie, Izraelu, którzy wyprowadzili cię z ziemi egipskiej. I jednego postawił w Betel, a drugiego umieścił w Dan. I stało się to grzechem; lud bowiem chodził oddawać pokłon przed jednym z nich, aż do Dan. I zbudował świątynię wyżyn, i ustanowił kapłanów spośród najniższych warstw ludu, którzy nie byli z synów Lewiego. A Jeroboam ustanowił święto w ósmym miesiącu, piętnastego dnia tego miesiąca, podobne do święta, które było w Judzie, i składał ofiary na ołtarzu. Tak uczynił w Betel, składając ofiary cielcom, które sporządził; i ustanowił w Betel kapłanów wyżyn, które uczynił. I składał ofiary na ołtarzu, który sporządził w Betel, piętnastego dnia ósmego miesiąca, mianowicie w miesiącu, który wymyślił według swego własnego serca; i ustanowił święto dla synów Izraela; i składał ofiary na ołtarzu, i palił kadzidło. 1 Król. 12:25–33.

A gdy wszyscy ci, którzy znali go przedtem, ujrzeli, że oto prorokuje wśród proroków, lud mówił jeden do drugiego: Cóż to się stało z synem Kisza? Czy i Saul jest między prorokami? A jeden z tego samego miejsca odpowiedział i rzekł: Lecz kto jest ich ojcem? Dlatego stało się to przysłowiem: Czy i Saul jest między prorokami? 1 Samuela 10:11, 12.

A oto mąż Boży przyszedł z Judy do Betel na słowo Pana; Jeroboam zaś stał przy ołtarzu, aby palić kadzidło. I zawołał przeciw ołtarzowi według słowa Pana, mówiąc: O ołtarzu, ołtarzu, tak mówi Pan: Oto narodzi się domowi Dawida syn, imieniem Jozjasz, i na tobie złoży w ofierze kapłanów wyżyn, którzy palą na tobie kadzidło, i będą na tobie palone kości ludzkie. I dał tego samego dnia znak, mówiąc: To jest znak, który Pan wypowiedział: Oto ołtarz się rozpadnie, a popiół, który jest na nim, rozsypie się. I stało się, gdy król Jeroboam usłyszał słowo męża Bożego, który wołał przeciw ołtarzowi w Betel, że wyciągnął swoją rękę znad ołtarza, mówiąc: Pochwyćcie go. Lecz jego ręka, którą wyciągnął przeciw niemu, uschła, tak że nie mógł jej z powrotem przyciągnąć do siebie.

Ołtarz także się rozpadł i popiół wysypał się z ołtarza, zgodnie ze znakiem, który mąż Boży dał przez słowo Pana. Wtedy król odezwał się i rzekł do męża Bożego: Błagaj teraz oblicze Pana, Boga twego, i módl się za mną, aby moja ręka została mi znowu przywrócona. I mąż Boży błagał Pana, i ręka króla została mu znowu przywrócona i stała się taka, jak przedtem. I król rzekł do męża Bożego: Chodź ze mną do domu i posil się, a dam ci nagrodę. Lecz mąż Boży rzekł do króla: Choćbyś dał mi połowę swego domu, nie wejdę z tobą ani nie będę jadł chleba, ani pił wody w tym miejscu; gdyż tak mi nakazano przez słowo Pana, mówiąc: Nie jedz chleba ani nie pij wody, ani nie wracaj tą samą drogą, którą przyszedłeś. Odszedł więc inną drogą i nie wrócił drogą, którą przyszedł do Betel. 1 Królewska 13:1–10.

A gdy nadszedł sposobny dzień, gdy Herod w dzień swoich urodzin wyprawił ucztę dla swoich dostojników, dowódców wojskowych i najznaczniejszych ludzi Galilei; a gdy weszła córka owej Herodiady i tańczyła, i spodobała się Herodowi oraz tym, którzy z nim zasiadali, król rzekł do dziewczęcia: Proś mnie, o cokolwiek chcesz, a dam ci. I przysiągł jej: O cokolwiek mnie poprosisz, dam ci, aż do połowy mego królestwa. A ona wyszła i rzekła do swojej matki: O co mam prosić? A ta powiedziała: O głowę Jana Chrzciciela. Marka 6:21–24.

Albowiem Bóg włożył w ich serca, aby wykonali Jego wolę i aby byli jednomyślni, i oddali swoją królewską władzę bestii, aż się wypełnią słowa Boże. Objawienie 17,17.

Lecz ty, synu człowieczy, słuchaj, co do ciebie mówię; nie bądź buntowniczy jak ten buntowniczy dom: otwórz swoje usta i zjedz to, co ci daję. A gdy spojrzałem, oto ręka została wyciągnięta ku mnie; a oto był w niej zwój księgi. I rozwinął go przede mną; a był zapisany z wewnątrz i z zewnątrz; i były na nim napisane skargi, narzekania i biadanie. Ezechiel 2:8–10.

A chwała Boga Izraela podniosła się znad cheruba, na którym spoczywała, ku progowi domu. I zawołał do męża obleczonego w lnianą szatę, który miał przy boku kałamarz pisarski; I Pan rzekł do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jeruzalemu, i uczynisz znak na czołach mężów, którzy wzdychają i płaczą nad wszystkimi obrzydliwościami, jakie się popełniają pośród niego. Ezechiel 9:3, 4.

„Zaczyn pobożności nie utracił całkowicie swej mocy. W czasie, gdy niebezpieczeństwo i przygnębienie Kościoła są największe, mała grupa stojąca w światłości będzie wzdychać i wołać z powodu obrzydliwości popełnianych w ziemi. Lecz szczególnie ich modlitwy będą się wznosić za Kościół, ponieważ jego członkowie postępują na sposób świata. …”

„Rozkaz brzmi: «Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i położ znak na czołach mężów, którzy wzdychają i lamentują z powodu wszystkich obrzydliwości, jakie się w nim popełnia». Ci wzdychający i lamentujący głosili słowa życia; strofowali, radzili i usilnie napominali. Niektórzy, którzy znieważali Boga, pokutowali i uniżali swoje serca przed Nim. Lecz chwała Pana odstąpiła od Izraela; chociaż wielu nadal zachowywało zewnętrzne formy religii, brakowało Jego mocy i obecności.” Testimonies, tom 5, 209, 210.

W dziesiątym roku, w dziesiątym miesiącu, dwunastego dnia miesiąca, doszło mnie słowo Pana tej treści: Synu człowieczy, zwróć swoje oblicze przeciwko faraonowi, królowi Egiptu, i prorokuj przeciwko niemu oraz przeciwko całemu Egiptowi. Mów i powiedz: Tak mówi Wszechmogący Pan: Oto Ja jestem przeciwko tobie, faraonie, królu Egiptu, wielki smoku, który leżysz pośród swoich rzek, który mówisz: Moja rzeka należy do mnie i ja sam ją sobie uczyniłem. Ezechiel 29:1–3.

I stało się w dwudziestym siódmym roku, w miesiącu pierwszym, pierwszego dnia tego miesiąca, że doszło mnie słowo Pana tej treści: Synu człowieczy, Nebukadrezzar, król babiloński, zmusił swoje wojsko do wielkiej służby przeciw Tyrowi; każda głowa wyłysiała i każde ramię zostało odarte; lecz nie otrzymał ani on, ani jego wojsko zapłaty od Tyru za służbę, którą pełnili przeciw niemu. Dlatego tak mówi Wszechmocny Pan: Oto dam ziemię egipską Nebukadrezzarowi, królowi babilońskiemu; i zabierze jej bogactwo, i weźmie jej łup, i zagarnie jej zdobycz; i będzie to zapłatą dla jego wojska. Dałem mu ziemię egipską za trud, jaki poniósł przeciw niemu, ponieważ działali dla mnie — mówi Wszechmocny Pan. W owym dniu sprawię, że wyrośnie róg domu Izraela, a tobie dam otwarcie ust pośród nich; i poznają, że Ja jestem Pan. Ezechiel 29:17–21.

Sprawi, że ci, którzy pochodzą od Jakuba, zapuszczą korzeń; Izrael zakwitnie i wypuści pąki, i napełni oblicze świata owocem. Izajasza 27:8.

„Akt Chrystusa, polegający na tchnieniu na swoich uczniów Ducha Świętego oraz na udzieleniu im swego pokoju, był jak kilka kropli przed obfitym deszczem, który miał zostać dany w dniu Pięćdziesiątnicy”. Spirit of Prophecy, tom 3, 243.