The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Six

Prorocza linia, którą określam mianem „koła Jozjasza”, rozpoczyna się buntem starożytnego Izraela, gdy w 1097 r. p.n.e. odrzucił Boga jako swego króla. Pierwszych trzech królów (Saula, Dawida i Salomona) uznaje się za panujących po czterdzieści lat, od 1097 r. p.n.e. aż do 977 r. p.n.e. W chwili śmierci Salomona bunt Jeroboama i dziesięciu północnych plemion zamyka linię pierwszych trzech królów i rozpoczyna linię królów zarówno w królestwie północnym, jak i południowym.

Pierwsi trzej królowie są symbolem wielu prawd, lecz jednym z kół prawdy, z którym są powiązani, są ostatni trzej królowie Judy — Jehojakim, Jehojachin i Sedekiasz, którzy z kolei przedstawiają Cyrusa, Dariusza i Artakserksesa. Cyrus, Dariusz i Artakserkses z kolei przedstawiają swoje trzy dekrety, sięgające od 516 r. p.n.e. do 457 r. p.n.e.; ci zaś z kolei przedstawiają trzech aniołów z czternastego rozdziału Objawienia, którzy przychodzą odpowiednio w roku 1798, 19 kwietnia 1844 roku i 22 października 1844 roku. Historia przyjścia trzech aniołów z czternastego rozdziału Objawienia zostaje powtórzona co do najdrobniejszej litery w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, wskazując tym samym, że prorocza linia, która rozpoczyna się wraz z namaszczeniem Saula na króla, dochodzi do swego zakończenia, gdy Kościół triumfujący zostaje namaszczony przy rychło nadchodzącym prawie niedzielnym. Linia ta obejmuje koło króla Jozjasza, które sięga wstecz do buntu Jeroboama w Betel i Dan w 977 r. p.n.e.

Jeroboam nosi symbolikę liczby dwadzieścia dwa, gdyż panował przez dwadzieścia dwa lata, wiążąc tym samym swoje świadectwo z historią przedstawioną przez liczbę dwadzieścia dwa, która jest symbolem połączenia Boskości z człowieczeństwem, jak ukazuje marah widzenie Daniela w dwudziestym drugim dniu, oraz liczbę dwieście dwadzieścia, której dziesięciną jest liczba dwadzieścia dwa.

„Pojednanie”, przedstawiające połączenie boskości i człowieczeństwa, jest dziełem Chrystusa, które rozpoczęło się 22 października, czyli w dziesiątym miesiącu (gregoriańskim); dziesięć razy dwadzieścia dwa równa się dwieście dwadzieścia. Jeroboam ustanowił podrobione ołtarze zarówno w Betel, jak i w Dan, i dlatego jest symbolem podrobionego kultu niedzielnego w związku z połączeniem kościoła (Betel: znaczy kościół) i państwa (Dan: znaczy sąd).

W dziejach założycielskich dziesięciu północnych plemion doszło do buntu, którego typem było odrzucenie przez Izraela Boga jako króla, a także bunt Aarona i złoty cielec. Bunt Aarona miał miejsce u podstaw dziejów starożytnego Izraela, a bunt Jeroboama — u podstaw dziejów dziesięciu północnych plemion. „Linia po linii” Aaron, jako arcykapłan, przedstawia Kościół, a Jeroboam, jako król, przedstawia państwo. Te dwa założycielskie bunty stanowią linię obejmującą założycielski bunt ludu Izraela, który zapragnął ludzkiego króla.

W świętej historii, przedstawionej w księdze Ezechiela, występują trzy okresy po czterysta dziewięćdziesiąt lat; jeden był związany z królami, drugi ze świątynią, a trzeci z zastępem. Te trzy okresy odpowiadają buntowi Aarona (świątynia), Saula (zastęp) i Jeroboama (król). Spośród trzech symboli: proroka, kapłana i króla, to król Saul jest ukazany jako prorokujący; Aaron był kapłanem, a Jeroboam był królem.

Kościół triumfujący składa się z trzydziestoletniego proroka, trzydziestoletniego kapłana i trzydziestoletniego króla, przedstawionych przez Ezechiela, który rozpoczął w trzydziestym roku, Józefa, który rozpoczął swoją służbę w trzydziestym roku, oraz króla Dawida, który zaczął panować w swoim trzydziestym roku. Kościół triumfujący jest przedstawiony w ostatnich ośmiu rozdziałach księgi Ezechiela jako świątynia, która napełnia ziemię, a Kościół triumfujący jest Filadelfią, która jest ósmym kościołem spośród siedmiu.

Prorocza linia Jozjasza, która rozpoczęła się w 977 r. p.n.e., kończy się na wkrótce mającym nadejść prawie niedzielnym. Oczyszczenie i zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, które rozpoczęło się 31 grudnia 2023 roku, rozpoczęło się, gdy Michał zstąpił, aby wskrzesić dwóch świadków z jedenastego rozdziału Apokalipsy. Rok 2023 nadszedł dwadzieścia dwa lata po 11 września 2001 roku, tak jak Alien and Sedition Acts z 1798 roku następują dwadzieścia dwa lata po Deklaracji Niepodległości z 1776 roku. Dwudziestodwuletnie panowanie Jeroboama rozpoczęło się w 977 r. p.n.e., gdy proroctwo o Jozjaszu zostało ogłoszone. W tym czasie nieposłuszny prorok z 1 Księgi Królewskiej, rozdział trzynasty, przeciwstawił się odstępstwu Jeroboama, tak jak Mojżesz przeciwstawił się odstępstwu Aarona, a Samuel przeciwstawił się ludowi, który pragnął króla. Te konfrontacje przeciwko fundamentalnym odstępstwom, reprezentowane przez poselstwo nieposłusznego proroka, Mojżesza i Samuela, przedstawiają donośny zew trzeciego anioła przy prawie niedzielnym. Jest to poselstwo ostrzeżenia głoszone przez sztandar, który w historii Jeroboama jest przedstawiony jako przepowiednia o Jozjaszu, której towarzyszył „znak”.

Odmowa proroka, by spożyć posiłek z Jeroboamem pomimo oferty „połowy twego domu”, odpowiada obietnicy Heroda złożonej Salome, że da jej połowę swego królestwa.

Przyrzeczenie Heroda, że odda połowę swego królestwa, miało miejsce w dniu jego urodzin. Herod jest symbolem Rzymu, a dziesięciu królów z siedemnastego rozdziału Apokalipsy jest przedstawionych typologicznie przez dziesięcioczęściowy podział Rzymu w siódmym rozdziale Księgi Daniela oraz przez dziesięć palców u nóg z rozdziału drugiego. Jego dzień narodzin zostaje zaznaczony wówczas, gdy szóste królestwo zostaje zastąpione przez siódme królestwo przy uchwaleniu prawa niedzielnego, i w tym sensie jest to dzień narodzin Organizacji Narodów Zjednoczonych jako siódmego królestwa proroctwa biblijnego. Przy mającym wkrótce nadejść prawie niedzielnym dziesięciu królów, przedstawionych przez dziesięć północnych plemion Jeroboama, zgadza się oddać swoje królestwo bestii na jedną godzinę w siedemnastym rozdziale Apokalipsy.

Zanim podejmiemy proroctwo Ezechiela z rozdziału czwartego, wskażemy „trzynaście” razy, gdy Ezechiel bezpośrednio podaje datę. Tych trzynaście znaków orientacyjnych zasadniczo rozdziela się pomiędzy świat a lud Boży. Świat, reprezentowany przez Egipt, zostaje umieszczony w bezpośredniej dacie sześć razy, Tyr jest adresowany raz, a pozostałe sześć razy przedmiotem jest Jerozolima. Księga rozpoczyna się w 592 r. p.n.e., co stanowi trzydziesty rok siedemnastego cyklu jubileuszowego, a werset pierwszy czterdziestego rozdziału Ezechiela wskazuje dzień 22 października 573 r. p.n.e. jako koniec tego cyklu. Cykl jubileuszowy przedstawia czas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy od 11 września aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego, co z kolei jest ukazane w fraktalu tej właśnie historii od 31 grudnia 2023 roku aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Oba okresy zostały zobrazowane typologicznie przez czas od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku.

11 sierpnia 1840 roku nikt inny jak Jezus Chrystus zstąpił jako potężny anioł z dziesiątego rozdziału Objawienia, który przyniósł małą książeczkę, którą lud Boży miał wziąć i zjeść. Ten sam anioł ponownie zstąpił podczas 9/11, aby wyznaczyć początek czasu pieczętowania. Ten sam anioł zstąpił 31 grudnia 2023 roku, aby wzbudzić z martwych dwóch świadków, którzy zostali zabici na ulicy tego wielkiego miasta Sodomy i Egiptu, gdzie także ukrzyżowano Pana. To zstąpienie wyznaczyło końcowy okres czasu pieczętowania. W obrębie fraktalnego okresu od 31 grudnia 2023 roku aż do ustawy niedzielnej kapłan Ezechiel otrzymuje widzenie świątyni w niebie. W tym czasie zostaje uczyniony niemym i mówi tylko wtedy, gdy Bóg nakazuje mu to czynić. Jego stan trwa aż do rychło nadchodzącej ustawy niedzielnej, przedstawionej przez zburzenie Jerozolimy.

Podobnie jak Jan, Ezechiel otrzymuje nakaz wzięcia księgi, która była w ręce zstępującego anioła w dziesiątym rozdziale Objawienia, a także polecenie, by zjeść księgę skargi, narzekania i biadania.

Poselstwo zostało przedstawione jako potrójne poselstwo, a tym samym stanowi typ poselstwa trzech aniołów z czternastego rozdziału Apokalipsy. Jest zatem pieczętującym poselstwem trzeciego anioła, które pieczętuje tych, którzy znajdują się w obrębie Jerozolimy i wzdychają oraz boleją nad grzechem kościoła i ziemi, jak to zostało ukazane w dziewiątym rozdziale Ezechiela i siódmym rozdziale Apokalipsy.

Ci, którzy otrzymują pieczęć, boleją nad grzechami Kościoła i grzechami ziemi, a świadectwo Ezechiela jest wplecione w historię Jerozolimy i Egiptu, symboli Kościoła i świata.

W kontekście Księgi Lamentacji opłakiwanie i biadanie, stanowiące typ trzech aniołów z czternastego rozdziału Objawienia, oznaczają, że lamentacje i opłakiwanie są poselstwem pierwszego i drugiego anioła, a trzeci jest poselstwem biadania, symbolem wschodniego wiatru, który jest powstrzymywany przez czterech powstrzymujących aniołów z siódmego rozdziału Objawienia.

W księdze Ezechiela występuje trzynaście odwołań do dat. Pierwszą z dat odnoszących się do Egiptu jest Ezechiel 29:1, a odpowiada ona roku 587 przed Chr.

587 r. p.n.e. jest rokiem oblężenia, które rozpoczęło się półtora roku przed zburzeniem Jerozolimy. W tym czasie Ezechiel ogłasza, że Bóg obali Egipt, i że owo obalenie ukaże ludowi Bożemu jego głupotę polegającą na pokładaniu ufności w smoku Egiptu. Pod koniec rozdziału zostaje wydane oświadczenie, że Egipt będzie dany Babilonowi, wskazując tym samym, kiedy dziesięciu królów przekazuje swoje siódme królestwo proroctwa biblijnego nowożytnemu Babilonowi — ósmemu królestwu, które jest z siedmiu. To proroctwo wypełniło się „siedemnaście” lat później, w 571 r. p.n.e., jak wyłożono na końcu rozdziału. Rozdział 29 zawiera zatem pierwsze i ostatnie odniesienie datujące związane z Egiptem.

Dwudziesty rok, pierwszy miesiąc, pierwszy dzień z wersetu siedemnastego oznacza ostatnią datę spośród trzynastu dat w Księdze Ezechiela i jest to jedyna data przypadająca po 22 października 573 r. przed Chr. Oznacza ona moment, w którym królowi północy z Daniela 11,42–43 zostaje dane Egipt, jak również punkt, w którym dziesięciu królów oddaje swoje siódme królestwo ósmemu królestwu, które jest z siedmiu. Wypełnia się to wtedy, gdy „róg domu Izraela” wypuszcza pąk. U Izajasza Izrael wypuszcza pąki w dniu wiatru wschodniego.

Gdy wypełni się Ezechiela 29:17 i smok Egiptu zostanie wydany papieskiej bestii przy nadchodzącym niebawem prawie niedzielnym, późny deszcz zostanie wylany bez miary na Izraela. Ten deszcz rozpoczął się 11 września jako pokropienie, jak to zostało ukazane w typie, gdy Chrystus tchnął na swoich uczniów po tym, jak zstąpił na ziemię po swoim wstąpieniu do Ojca po swoim zmartwychwstaniu.

Proroctwo Ezechiela o upadku Egiptu zostało ogłoszone w roku 587 p.n.e., w roku oblężenia, a „siedemnaście” lat później proroctwo to się wypełniło. Wypełnia się ono w okresie przedstawionym przez liczbę „siedemnaście”, ukazując tym samym ukrytą historię czterdziestego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Ma się ono wypełnić w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, które zostało ukazane w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela. W czasie pieczętowania zostaje wylany późny deszcz, najpierw jako pokropienie przy 9/11, a następnie jako pełne wylanie przy prawie niedzielnym. Wypełnia się ono według Izajasza w „dniu wiatru wschodniego”, a islam jest wiatrem wschodnim i islam jest trzecim „biada”. Poselstwo, które Ezechiel miał spożyć, było potrójnym poselstwem, którego trzecia część była poselstwem biada.

Trzynaście datowanych poselstw Ezechiela zostało przedstawionych w związku z Jerozolimą, Egiptem i Tyrem. Wszystkie one odnosiły się do buntu, przedstawionego przez liczbę „trzynaście”.

W następnym artykule będziemy dalej rozważać datowanie Ezechiela.