Ukryta historia wersetu czterdziestego — numer dwadzieścia dziewięć

I ujrzałem ja, Jan, miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące od Boga z nieba, przygotowane jak oblubienica przyozdobiona dla swego męża. I usłyszałem donośny głos z nieba mówiący: Oto przybytek Boga jest z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi, a oni będą Jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu; i śmierci już nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani bólu już więcej nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko czynię nowe. I powiedział do mnie: Napisz, gdyż słowa te są prawdziwe i wierne. I rzekł do mnie: Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec. Pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia. Kto zwycięży, odziedziczy wszystko; i będę mu Bogiem, a on będzie Mi synem. Lecz bojaźliwi i niewierzący, i obrzydliwi, i mordercy, i wszetecznicy, i czarownicy, i bałwochwalcy, i wszyscy kłamcy będą mieli swój udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: to jest śmierć druga. I przyszedł do mnie jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz pełnych siedmiu plag ostatecznych, i przemówił do mnie, mówiąc: Chodź, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka. Objawienie 21:2–9.

I znowu, w dziewiątym roku, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, doszło mnie słowo Pana, mówiące: … Nadto doszło mnie słowo Pana, mówiące: Synu człowieczy, oto Ja jednym ciosem odbieram ci pożądanie twoich oczu; lecz nie będziesz lamentował ani płakał, i łzy twoje nie popłyną. Wzdychaj w milczeniu, nie czyń żałoby po umarłym; zawiąż zawój na swojej głowie i włóż obuwie na swoje nogi, nie zasłaniaj warg i nie jedz chleba ludzi. I mówiłem rano do ludu; a pod wieczór umarła moja żona, i nazajutrz rano uczyniłem, jak mi nakazano. Wtedy lud powiedział do mnie: Czy nie wyjaśnisz nam, co to dla nas znaczy, że tak czynisz?

Wtedy im odpowiedziałem: Doszło mnie słowo Pana tej treści: Mów do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto zbezczeszczę moją świątynię, chlubę waszej mocy, rozkosz waszych oczu i to, nad czym lituje się wasza dusza; a wasi synowie i wasze córki, których pozostawiliście, polegną od miecza. I uczynicie tak, jak ja uczyniłem: nie zakryjecie warg ani nie będziecie jeść chleba ludzi. A wasze zawoje będą na waszych głowach, a wasze obuwie na waszych nogach; nie będziecie lamentować ani płakać, lecz będziecie niknąć z powodu waszych nieprawości i wzdychać jeden do drugiego.

Tak więc Ezechiel jest wam znakiem: według wszystkiego, co uczynił, wy czynić będziecie; a gdy to nastąpi, poznacie, że Ja jestem Pan Bóg. Także ty, synu człowieczy, czy nie będzie tak w dniu, gdy odbiorę im ich moc, radość ich chwały, pożądanie ich oczu i to, ku czemu zwracają swe myśli, ich synów i ich córki, że ten, który ujdzie w owym dniu, przyjdzie do ciebie, aby dać ci to usłyszeć twoimi uszami? W owym dniu otworzą się twe usta do tego, który ujdzie, i będziesz mówił, i nie będziesz już więcej niemy; i będziesz im znakiem, a oni poznają, że Ja jestem Pan. Ezechiel 24:1, 15–27.

I rzekł: Idź i powiedz temu ludowi: Słuchajcie pilnie, lecz nie rozumiejcie; i patrzcie uważnie, lecz nie poznawajcie. Znieczul serce tego ludu, uczyń ociężałymi jego uszy i zamknij jego oczy, aby nie widział swoimi oczami i nie słyszał swoimi uszami, i nie rozumiał swoim sercem, i nie nawrócił się, i nie został uzdrowiony. Izajasza 6:9, 10.

Lecz słowo Pana było dla nich: przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem; reguła za regułą, reguła za regułą; tu trochę i tam trochę; aby poszli, i padli na wznak, i zostali skruszeni, i usidleni, i pochwyceni. Izajasza 28:13.

I wielu spośród nich potknie się, i upadnie, i zostanie roztrzaskanych, i będzie usidlonych, i zostanie pojmanych. Izajasza 8:15.

„Słowa Chrystusa zostały wypowiedziane wobec wielkiej liczby ludzi; lecz gdy był sam, Piotr, Jan, Jakub i Andrzej przyszli do Niego, gdy siedział na Górze Oliwnej. «Powiedz nam» — rzekli — «kiedy to się stanie? i jaki będzie znak Twego przyjścia oraz końca świata?» Jezus nie odpowiedział swoim uczniom, omawiając oddzielnie zburzenie Jerozolimy i wielki dzień swego przyjścia. Połączył opis tych dwóch wydarzeń. Gdyby odsłonił swoim uczniom przyszłe wydarzenia tak, jak je oglądał, nie byliby zdolni znieść tego widoku. W miłosierdziu dla nich zespolił opis tych dwóch wielkich kryzysów, pozostawiając uczniom, by sami zgłębiali ich znaczenie. Gdy mówił o zburzeniu Jerozolimy, Jego prorocze słowa sięgały poza to wydarzenie, ku ostatecznej pożodze w owym dniu, gdy Pan powstanie ze swego miejsca, aby ukarać świat za jego nieprawość, gdy ziemia ujawni swoją krew i nie będzie już dłużej okrywać swoich zabitych. Cała ta mowa została dana nie tylko uczniom, lecz także tym, którzy będą żyć wśród ostatnich wydarzeń historii tej ziemi.”

„Zwracając się do uczniów, Chrystus powiedział: «Baczcie, aby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Ja jestem Chrystusem; i wielu zwiodą». Pojawi się wielu fałszywych mesjaszów, twierdzących, że czynią cuda, i ogłaszających, iż nadszedł czas wybawienia narodu żydowskiego. Zwiodą oni wielu. Słowa Chrystusa spełniły się. Pomiędzy Jego śmiercią a oblężeniem Jerozolimy pojawiło się wielu fałszywych mesjaszów. Lecz to ostrzeżenie zostało dane także tym, którzy żyją w obecnym wieku świata. Te same zwiedzenia, jakie miały miejsce przed zburzeniem Jerozolimy, dokonywały się przez wieki i będą się powtarzać.”

„I usłyszycie o wojnach i wieściach wojennych; baczcie, abyście się nie trwożyli; albowiem to wszystko musi się stać, lecz to jeszcze nie koniec”. Przed zburzeniem Jerozolimy ludzie zmagali się o zwierzchnictwo. Cesarze byli mordowani. Ci, o których przypuszczano, że stoją najbliżej tronu, byli zabijani. Były wojny i wieści wojenne. „To wszystko musi się stać” — powiedział Chrystus — „lecz to jeszcze nie koniec [narodu żydowskiego jako narodu]. Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu, i będą głody, zarazy i trzęsienia ziemi miejscami. Lecz to wszystko jest początkiem boleści”. Chrystus powiedział: Gdy rabini ujrzą te znaki, ogłoszą je jako sądy Boże nad narodami za trzymanie Jego wybranego ludu w niewoli. Oświadczą, że znaki te są oznaką przyjścia Mesjasza. Nie dajcie się zwieść; są one początkiem Jego sądów. Lud polegał na sobie samym. Nie pokutował ani się nie nawrócił, abym mógł go uzdrowić. Znaki, które przedstawiają jako oznaki swego uwolnienia z niewoli, są znakami ich zagłady”. Życie Jezusa, 628.

„Wkrótce nasze oczy zostały zwrócone ku Wschodowi, gdyż ukazał się mały czarny obłok, mniej więcej o połowę mniejszy od ludzkiej dłoni, o którym wszyscy wiedzieliśmy, że jest Znakiem Syna Człowieczego”. The Day Star, 1846.

Wtedy król rzekł do sług: Zwiążcie mu ręce i nogi, i zabierzcie go, i wrzućcie go do ciemności zewnętrznych; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Albowiem wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Mateusz 22,13.14.

Tak więc ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi; albowiem wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Mateusz 20:16.

Wszyscy mieszkańcy świata i wy, którzy zamieszkujecie ziemię, patrzcie, gdy wznosi sztandar na górach; a gdy zadmie w trąbę, słuchajcie. Izajasza 18:3.

W owym dniu głusi usłyszą słowa księgi, a oczy ślepych przejrzą z mroku i z ciemności. Izajasza 29:18.

Jak długo jeszcze mam widzieć sztandar i słyszeć głos trąby? Gdyż mój lud jest głupi, nie poznali Mnie; są nierozumnymi dziećmi i nie mają zrozumienia: są mądrzy, by czynić zło, lecz czynić dobro nie umieją. Jeremiasz 4:21, 22.

Oznajmijcie to w domu Jakuba i ogłoście to w Judzie, mówiąc: Słuchajcie teraz tego, o ludu głupi i bezrozumny; który ma oczy, a nie widzi; który ma uszy, a nie słyszy. Jeremiasza 5:20, 21.

I doszło mnie słowo Pana tej treści: Synu człowieczy, mieszkasz pośród domu buntowniczego, który ma oczy, aby widzieć, a nie widzi; ma uszy, aby słyszeć, a nie słyszy, gdyż jest domem buntowniczym. Ezechiel 12:1, 2.

Dlatego mówię do nich w przypowieściach, ponieważ patrząc, nie widzą, a słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które mówi: Słuchem słuchać będziecie, a nie zrozumiecie; i patrząc, patrzeć będziecie, a nie dostrzeżecie. Albowiem serce tego ludu stało się ociężałe, a uszami z trudem słyszą, i zamknęli swoje oczy, aby czasem nie ujrzeli oczami i nie usłyszeli uszami, i nie zrozumieli sercem, i nie nawrócili się, a Ja bym ich uzdrowił.

Lecz błogosławione są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą. Zaprawdę bowiem powiadam wam, że wielu proroków i sprawiedliwych mężów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Mateusz 13:13–17.

Tak mówi Pan: Stańcie na drogach i patrzcie, i pytajcie o dawne ścieżki, gdzie jest droga dobra, i chodźcie nią, a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych. Lecz oni powiedzieli: Nie będziemy nią chodzić. Ustanowiłem też nad wami strażników, mówiąc: Słuchajcie głosu trąby. Lecz oni powiedzieli: Nie będziemy słuchać. Jeremiasza 6:16, 17.

„Wszystkie poselstwa dane w latach 1840–1844 mają być teraz głoszone z mocą, gdyż jest wielu ludzi, którzy utracili właściwe rozeznanie. Poselstwa te mają dotrzeć do wszystkich kościołów.״

„Chrystus powiedział: «Błogosławione są wasze oczy, że widzą, i wasze uszy, że słyszą. Zaprawdę bowiem powiadam wam, iż wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli» [Mateusz 13:16, 17]. Błogosławione są oczy, które widziały to, co było widziane w latach 1843 i 1844.”

„Poselstwo zostało dane. I nie powinno być żadnej zwłoki w powtarzaniu tego poselstwa, gdyż znaki czasu się wypełniają; dzieło końcowe musi zostać wykonane. Wielkie dzieło zostanie dokonane w krótkim czasie. Niebawem, z Bożego postanowienia, zostanie dane poselstwo, które spotężnieje w donośny okrzyk. Wówczas Daniel stanie na swoim dziale, aby złożyć swoje świadectwo.” Manuscript Releases, tom 21, 437.

Wówczas niektórzy z uczonych w Piśmie i z faryzeuszów odpowiedzieli, mówiąc: Nauczycielu, chcielibyśmy ujrzeć od Ciebie znak. Lecz On, odpowiadając, rzekł do nich: Pokolenie złe i cudzołożne domaga się znaku; lecz żaden znak nie będzie mu dany, oprócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrzu wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi. Mateusza 12:38–40.

„Myśli Zbawiciela powróciły teraz od rozważania przeszłości i przyszłości. Podczas gdy lud usiłował wyjaśnić to, co widział i słyszał, zgodnie z wrażeniami wywartymi na jego umyśle oraz według światła, jakie posiadał, «Jezus odpowiedział i rzekł: Ten głos rozległ się nie ze względu na mnie, lecz ze względu na was». Był to koronny dowód Jego mesjaństwa, znak od Ojca, że Jezus wypowiedział prawdę i że jest Synem Bożym. Czy Żydzi odwrócą się od tego świadectwa wysokiego Nieba? Niegdyś zapytali Zbawiciela: Jaki znak okazujesz, abyśmy widzieli i uwierzyli? Niezliczone znaki były dawane przez cały okres służby Chrystusa; oni jednak zamknęli oczy i zatwardzili serca, aby nie zostali przekonani. Koronny cud wzbudzenia Łazarza nie usunął ich niewiary, lecz napełnił ich jeszcze większą złością; a teraz, gdy Ojciec przemówił i nie mogli już żądać żadnego dalszego znaku, ich serca nie zmiękły i nadal odmawiali wiary”. Spirit of Prophecy, tom 3, 79.

„Przez wskrzeszenie Łazarza wielu zostało doprowadzonych do wiary w Jezusa. Było planem Bożym, aby Łazarz umarł i został złożony w grobie, zanim przybędzie Zbawiciel. Wskrzeszenie Łazarza było ukoronowaniem cudów Chrystusa i z jego powodu wielu oddawało chwałę Bogu.” Manuscript Releases, tom 21, s. 111.

„Łazarz, którego ciało uległo skażeniu w grobie, lecz który teraz radował się siłą chwalebnego męstwa, prowadził zwierzę, na którym jechał Zbawiciel”. Życie Jezusa, 572.

„Często odsyła się mnie do przypowieści o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Przypowieść ta wypełniła się i wypełni się co do najdrobniejszej litery, gdyż ma szczególne zastosowanie do obecnego czasu i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, wypełniła się i nadal będzie teraźniejszą prawdą aż do zakończenia czasu.” Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

„Bates był jednym z ważnych przywódców zgromadzenia obozowego w Exeter (New Hampshire) w sierpniu 1844 roku, kiedy po raz pierwszy przedstawiono „prawdziwy okrzyk o północy”. Bates był, jak się złożyło, kaznodzieją wyznaczonym do porannego nabożeństwa w obozie. Napominał swoich słuchaczy, aby byli wierni, i spokojnie zapewniał ich, że Bóg jedynie ich doświadcza, że znajdują się w czasie zwłoki, oraz wyrażał podobne myśli, gdy Samuel S. Snow wjechał do obozu konno. Zająwszy miejsce obok swojej siostry, pani Johna Coucha, Snow ponownie wyraził swoje przekonanie, że Chrystus ukaże się w wyznaczonym czasie. Głęboko poruszona pani Couch zaskoczyła zgromadzonych, wstając i oznajmiając: „Oto człowiek z poselstwem od Boga!”” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, tom 4, 549.

„Dzieło Boże na ziemi wykazuje, z wieku na wiek, uderzające podobieństwo w każdej wielkiej reformie lub ruchu religijnym. Zasady Bożego postępowania z ludźmi pozostają zawsze te same. Ważne ruchy czasów obecnych mają swój odpowiednik w ruchach przeszłości, a doświadczenie Kościoła w minionych wiekach zawiera lekcje o wielkiej wartości dla naszych czasów.” Wielki bój, 343.

Raduj się wielce, córko Syjonu; wykrzykuj, córko Jeruzalemu: oto twój Król przychodzi do ciebie: sprawiedliwy i niosący zbawienie; pokorny i jadący na ośle, na źrebięciu, oślątku. Zachariasz 9:9.

„Jeżeli czytelnik pragnie zrozumieć siły, które mają być użyte w nadchodzącej niebawem walce, niech jedynie prześledzi zapis środków, jakimi Rzym posługiwał się dla osiągnięcia tego samego celu w minionych wiekach. Jeżeli chce wiedzieć, jak papiści i protestanci, zjednoczeni, postąpią z tymi, którzy odrzucają ich dogmaty, niechaj ujrzy ducha, jakiego Rzym okazywał wobec sabatu i jego obrońców.”

„Królewskie edykty, sobory powszechne oraz kościelne zarządzenia, podtrzymywane przez władzę świecką, były kolejnymi krokami, dzięki którym pogańskie święto osiągnęło zaszczytne miejsce w świecie chrześcijańskim. Pierwszym publicznym aktem wymuszającym święcenie niedzieli było prawo ustanowione przez Konstantyna. (321 r. po Chr.; zob. uwagę w Dodatku do strony 53). Edykt ten nakazywał mieszkańcom miast odpoczynek w ‘czcigodny dzień słońca’, lecz zezwalał mieszkańcom wsi na dalsze wykonywanie prac rolniczych. Chociaż w istocie był to przepis pogański, został on wprowadzony w życie przez cesarza po jego nominalnym przyjęciu chrześcijaństwa.” Wielki bój, 574.

„Jak fala przypływu ruch ten przetoczył się przez kraj. Przechodził od miasta do miasta, od wioski do wioski i docierał do odległych miejsc na prowincji, aż oczekujący lud Boży został w pełni przebudzony. Fanatyzm ustępował przed tym zwiastowaniem jak wczesny przymrozek przed wschodzącym słońcem. Wierzący widzieli, jak ich zwątpienie i zakłopotanie zostają usunięte, a nadzieja i odwaga ożywiały ich serca. Dzieło to było wolne od tych skrajności, które zawsze ujawniają się tam, gdzie istnieje ludzkie podniecenie bez kierującego wpływu słowa i Ducha Bożego. Miało ono charakter podobny do tych okresów uniżenia i powrotu do Pana, które wśród starożytnego Izraela następowały po poselstwach napomnienia od Jego sług. Nosiło cechy znamionujące dzieło Boże w każdym wieku. Było w nim niewiele ekstatycznej radości, raczej zaś głębokie badanie serca, wyznawanie grzechu i wyrzeczenie się świata. Przygotowanie na spotkanie z Panem stanowiło brzemię udręczonych duchów. Trwała wytrwała modlitwa i bezwarunkowe poświęcenie się Bogu.” Wielki bój, 400, 401.

„Wołanie o północy nie było szerzone tyle przez argumenty, chociaż dowód Pisma był jasny i rozstrzygający. Towarzyszyła mu przynaglająca moc, która poruszała duszę. Nie było wątpliwości ani pytań. Przy okazji triumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy lud, który zgromadził się ze wszystkich części kraju, aby obchodzić święto, tłumnie przybył na Górę Oliwną, a gdy przyłączył się do rzeszy towarzyszącej Jezusowi, uchwycił natchnienie tej chwili i pomógł spotęgować okrzyk: ‘Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim!’ [Mateusz 21:9.] Podobnie niewierzący, którzy tłumnie przychodzili na zgromadzenia adwentystów — jedni z ciekawości, inni jedynie po to, by szydzić — odczuwali przekonującą moc towarzyszącą poselstwu: ‘Oto Oblubieniec idzie!’” Spirit of Prophecy, tom 4, 250.

Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i nie mierz go, gdyż został dany poganom; a święte miasto będą deptać przez czterdzieści i dwa miesiące. Objawienie 11,2.

A trzeci anioł poszedł za nimi, mówiąc donośnym głosem: Jeśli ktoś oddaje pokłon bestii i jej obrazowi oraz przyjmuje jej znamię na swoje czoło albo na swoją rękę, ten również pić będzie z wina gniewu Bożego, nalanego bez domieszki do kielicha Jego oburzenia; i będzie męczony ogniem i siarką wobec świętych aniołów i wobec Baranka. A dym ich męki wznosi się na wieki wieków; i nie mają odpoczynku we dnie ani w nocy ci, którzy oddają pokłon bestii i jej obrazowi, i ktokolwiek przyjmuje znamię jej imienia. Tu jest cierpliwość świętych: tu są ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa. Objawienie 14:9–12.

„Proroctwo zawarte w jedenastym rozdziale Księgi Daniela niemal dosięgło swego całkowitego wypełnienia. Znaczna część historii, która dokonała się jako wypełnienie tego proroctwa, powtórzy się”. Manuscript Releases, nr 13, s. 394.