There are many amazing and important prophetic lines and truths in the book of Ezekiel. Of the biblical illustrations of prophets within the temple, Ezekiel is the one above all others that identifies the wheels within the wheels. Those wheels, according to Sister White represent the complex interplay of human activity illustrating the sequence of events in the time of the latter rain. Those events are represented by the prophet when he became part of the prophecy in an acted-out parable, such as when Ezekiel lies on his left and then right side in chapter four’s illustration of the siege of Jerusalem. There are also thirteen specific dates that outline Ezekiel’s history, and in so doing provide the waymarks of the latter rain period, when the one hundred and forty-four thousand are sealed. There are truths conveyed not only through dates, but also by numbers such as seventeen, nineteen, twenty-five, seventy, forty, three hundred and ninety and of course, thirty. Another number that is perhaps the most important number in the book of Ezekiel is the number one hundred and fifty. Yet the number one hundred and fifty is not found in the book of Ezekiel. Still, line upon line—it is there.
W księdze Ezechiela znajduje się wiele zdumiewających i ważnych proroczych linii oraz prawd. Spośród biblijnych przedstawień proroków w świątyni to właśnie Ezechiel, bardziej niż wszyscy inni, wskazuje na koła pośród kół. Koła te, według Siostry White, przedstawiają złożone współdziałanie ludzkiej aktywności, ilustrujące sekwencję wydarzeń w czasie późnego deszczu. Wydarzenia te są ukazane przez proroka, gdy sam staje się częścią proroctwa w odegranej przypowieści, jak wtedy, gdy Ezechiel leży na swoim lewym, a następnie prawym boku w ilustracji oblężenia Jerozolimy w czwartym rozdziale. Istnieje również trzynaście szczególnych dat, które wyznaczają historię Ezechiela, a czyniąc to, dostarczają wyznaczników okresu późnego deszczu, gdy stu czterdziestu czterech tysięcy zostaje zapieczętowanych. Prawdy są przekazywane nie tylko przez daty, lecz także przez liczby, takie jak siedemnaście, dziewiętnaście, dwadzieścia pięć, siedemdziesiąt, czterdzieści, trzysta dziewięćdziesiąt i oczywiście trzydzieści. Inną liczbą, która jest być może najważniejszą liczbą w księdze Ezechiela, jest liczba sto pięćdziesiąt. A jednak liczba sto pięćdziesiąt nie występuje w księdze Ezechiela. Mimo to, linia po linii — jest tam.
The number one hundred and fifty is prophetically embedded within the line of the siege, and the siege is a distinct prophetic line; or if you will, the siege is a wheel. A prophetic line of history will always possess an alpha and omega, and in so doing the characteristics of alpha and omega must be represented at the beginning and end of the line, or it isn’t a line. The alpha event of the siege was the death of Ezekiel’s wife and the end of the siege was the death of the bride of Christ, as represented by the destruction of Jerusalem.
Liczba sto pięćdziesiąt jest proroczo wpisana w linię oblężenia, a oblężenie jest odrębną linią proroczą; albo, jeśli wolisz, oblężenie jest kołem. Prorocza linia historii zawsze będzie posiadać alfę i omegę, a tym samym cechy alfy i omegi muszą być przedstawione na początku i na końcu tej linii, w przeciwnym razie nie jest to linia. Wydarzeniem alfa oblężenia była śmierć żony Ezechiela, a końcem oblężenia była śmierć oblubienicy Chrystusa, przedstawiona przez zniszczenie Jerozolimy.
And I John saw the holy city, new Jerusalem, coming down from God out of heaven, prepared as a bride adorned for her husband. And I heard a great voice out of heaven saying, Behold, the tabernacle of God is with men, and he will dwell with them, and they shall be his people, and God himself shall be with them, and be their God. And God shall wipe away all tears from their eyes; and there shall be no more death, neither sorrow, nor crying, neither shall there be any more pain: for the former things are passed away. And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. He that overcometh shall inherit all things; and I will be his God, and he shall be my son. But the fearful, and unbelieving, and the abominable, and murderers, and whoremongers, and sorcerers, and idolaters, and all liars, shall have their part in the lake which burneth with fire and brimstone: which is the second death. And there came unto me one of the seven angels which had the seven vials full of the seven last plagues, and talked with me, saying, Come hither, I will show thee the bride, the Lamb’s wife. Revelation 21:2–9.
I ujrzałem ja, Jan, miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące od Boga z nieba, przygotowane jak oblubienica przyozdobiona dla swego męża. I usłyszałem donośny głos z nieba mówiący: Oto przybytek Boga jest z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi, a oni będą Jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu; i śmierci już nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani bólu już więcej nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko czynię nowe. I powiedział do mnie: Napisz, gdyż słowa te są prawdziwe i wierne. I rzekł do mnie: Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec. Pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia. Kto zwycięży, odziedziczy wszystko; i będę mu Bogiem, a on będzie Mi synem. Lecz bojaźliwi i niewierzący, i obrzydliwi, i mordercy, i wszetecznicy, i czarownicy, i bałwochwalcy, i wszyscy kłamcy będą mieli swój udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: to jest śmierć druga. I przyszedł do mnie jeden z siedmiu aniołów, mających siedem czasz pełnych siedmiu plag ostatecznych, i przemówił do mnie, mówiąc: Chodź, pokażę ci oblubienicę, małżonkę Baranka. Objawienie 21:2–9.
Ezekiel’s wife dies at the outset of the siege, and she is there identified as the “desire of” Ezekiel’s “eyes,” and in the destruction of Jerusalem set forth in the same chapter, Jerusalem is identified as “the desire” of Israel’s “eyes.”
Żona Ezechiela umiera na początku oblężenia i zostaje tam określona jako „rozkosz” oczu Ezechiela; w zniszczeniu zaś Jerozolimy, przedstawionym w tym samym rozdziale, Jerozolima zostaje określona jako „rozkosz” oczu Izraela.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, … Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?
I znowu, w dziewiątym roku, w dziesiątym miesiącu, dziesiątego dnia miesiąca, doszło mnie słowo Pana, mówiące: … Nadto doszło mnie słowo Pana, mówiące: Synu człowieczy, oto Ja jednym ciosem odbieram ci pożądanie twoich oczu; lecz nie będziesz lamentował ani płakał, i łzy twoje nie popłyną. Wzdychaj w milczeniu, nie czyń żałoby po umarłym; zawiąż zawój na swojej głowie i włóż obuwie na swoje nogi, nie zasłaniaj warg i nie jedz chleba ludzi. I mówiłem rano do ludu; a pod wieczór umarła moja żona, i nazajutrz rano uczyniłem, jak mi nakazano. Wtedy lud powiedział do mnie: Czy nie wyjaśnisz nam, co to dla nas znaczy, że tak czynisz?
Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another.
Wtedy im odpowiedziałem: Doszło mnie słowo Pana tej treści: Mów do domu Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto zbezczeszczę moją świątynię, chlubę waszej mocy, rozkosz waszych oczu i to, nad czym lituje się wasza dusza; a wasi synowie i wasze córki, których pozostawiliście, polegną od miecza. I uczynicie tak, jak ja uczyniłem: nie zakryjecie warg ani nie będziecie jeść chleba ludzi. A wasze zawoje będą na waszych głowach, a wasze obuwie na waszych nogach; nie będziecie lamentować ani płakać, lecz będziecie niknąć z powodu waszych nieprawości i wzdychać jeden do drugiego.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:1, 15–27.
Tak więc Ezechiel jest wam znakiem: według wszystkiego, co uczynił, wy czynić będziecie; a gdy to nastąpi, poznacie, że Ja jestem Pan Bóg. Także ty, synu człowieczy, czy nie będzie tak w dniu, gdy odbiorę im ich moc, radość ich chwały, pożądanie ich oczu i to, ku czemu zwracają swe myśli, ich synów i ich córki, że ten, który ujdzie w owym dniu, przyjdzie do ciebie, aby dać ci to usłyszeć twoimi uszami? W owym dniu otworzą się twe usta do tego, który ujdzie, i będziesz mówił, i nie będziesz już więcej niemy; i będziesz im znakiem, a oni poznają, że Ja jestem Pan. Ezechiel 24:1, 15–27.
The siege’s alpha is the death of Ezekiel’s desire, and the omega is the death of Israel’s desire.
Alfą oblężenia jest śmierć umiłowania Ezechiela, a omegą — śmierć umiłowania Izraela.
Hearing, but Not Hearing
Słysząc, lecz nie słysząc
There are five times the elders or the people are portrayed in some fashion as listening to Ezekiel. In Ezekiel 8:1, the elders of Judah sit before him. In Ezekiel 14:1 the elders come and sit before him. In Ezekiel 20:1 the elders of Israel come to inquire of the Lord. In Ezekiel 37:18, God tells Ezekiel: “When the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these?” In chapter twenty-four the people directly ask: “Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?” In each of the five instances the elders or people are in a Laodicean condition.
Pięć razy starsi lub lud zostają przedstawieni w jakiś sposób jako słuchający Ezechiela. W Ezechiela 8:1 starsi Judy siedzą przed nim. W Ezechiela 14:1 starsi przychodzą i siadają przed nim. W Ezechiela 20:1 starsi Izraela przychodzą, aby pytać Pana. W Ezechiela 37:18 Bóg mówi do Ezechiela: „A gdy synowie twego ludu będą do ciebie mówić, mówiąc: Czy nie wyjaśnisz nam, co przez to rozumiesz?” W rozdziale dwudziestym czwartym lud pyta bezpośrednio: „Czy nie powiesz nam, co znaczą dla nas te rzeczy, że tak czynisz?” W każdym z tych pięciu przypadków starsi lub lud znajdują się w stanie laodycejskim.
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
I rzekł: Idź i powiedz temu ludowi: Słuchajcie pilnie, lecz nie rozumiejcie; i patrzcie uważnie, lecz nie poznawajcie. Znieczul serce tego ludu, uczyń ociężałymi jego uszy i zamknij jego oczy, aby nie widział swoimi oczami i nie słyszał swoimi uszami, i nie rozumiał swoim sercem, i nie nawrócił się, i nie został uzdrowiony. Izajasza 6:9, 10.
The five representations of the people hearing but not hearing, and the five representations of the people seeing, but not seeing align with the five steps of those who refuse to see and hear in Isaiah’s testimony.
Pięć przedstawień ludzi słyszących, lecz niesłyszących, oraz pięć przedstawień ludzi widzących, lecz niewidzących odpowiada pięciu stopniom tych, którzy odmawiają widzenia i słyszenia w świadectwie Izajasza.
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:13.
Lecz słowo Pana było dla nich: przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem; reguła za regułą, reguła za regułą; tu trochę i tam trochę; aby poszli, i padli na wznak, i zostali skruszeni, i usidleni, i pochwyceni. Izajasza 28:13.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Isaiah 8:15.
I wielu spośród nich potknie się, i upadnie, i zostanie roztrzaskanych, i będzie usidlonych, i zostanie pojmanych. Izajasza 8:15.
Signs
Znaki
In chapter twenty-four of Ezekiel, the period beginning at the siege and the death of Ezekiel’s wife—the desire of his eyes ends at the death of Jerusalem—the desire of Israel’s eyes. The one-and-a-half-year siege contains the signature of Alpha and Omega, and the period begins and ends with a sign. As in Ezekiel twenty-four, Jesus identifies the sign of the siege in Matthew twenty-four.
W dwudziestym czwartym rozdziale Ezechiela okres rozpoczynający się wraz z oblężeniem i śmiercią żony Ezechiela — rozkoszy jego oczu — kończy się śmiercią Jerozolimy — rozkoszy oczu Izraela. Półtoraroczne oblężenie nosi znamiona Alfy i Omegi, a ten okres rozpoczyna się i kończy znakiem. Jak w dwudziestym czwartym rozdziale Ezechiela, tak i Jezus wskazuje znak oblężenia w dwudziestym czwartym rozdziale Mateusza.
“Christ’s words had been spoken in the hearing of a large number of people; but when He was alone, Peter, John, James, and Andrew came to Him as He sat upon the Mount of Olives. ‘Tell us,’ they said, ‘when shall these things be? and what shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus did not answer His disciples by taking up separately the destruction of Jerusalem and the great day of His coming. He mingled the description of these two events. Had He opened to His disciples future events as He beheld them, they would have been unable to endure the sight. In mercy to them He blended the description of the two great crises, leaving the disciples to study out the meaning for themselves. When He referred to the destruction of Jerusalem, His prophetic words reached beyond that event to the final conflagration in that day when the Lord shall rise out of His place to punish the world for their iniquity, when the earth shall disclose her blood, and shall no more cover her slain. This entire discourse was given, not for the disciples only, but for those who should live in the last scenes of this earth’s history.
„Słowa Chrystusa zostały wypowiedziane wobec wielkiej liczby ludzi; lecz gdy był sam, Piotr, Jan, Jakub i Andrzej przyszli do Niego, gdy siedział na Górze Oliwnej. «Powiedz nam» — rzekli — «kiedy to się stanie? i jaki będzie znak Twego przyjścia oraz końca świata?» Jezus nie odpowiedział swoim uczniom, omawiając oddzielnie zburzenie Jerozolimy i wielki dzień swego przyjścia. Połączył opis tych dwóch wydarzeń. Gdyby odsłonił swoim uczniom przyszłe wydarzenia tak, jak je oglądał, nie byliby zdolni znieść tego widoku. W miłosierdziu dla nich zespolił opis tych dwóch wielkich kryzysów, pozostawiając uczniom, by sami zgłębiali ich znaczenie. Gdy mówił o zburzeniu Jerozolimy, Jego prorocze słowa sięgały poza to wydarzenie, ku ostatecznej pożodze w owym dniu, gdy Pan powstanie ze swego miejsca, aby ukarać świat za jego nieprawość, gdy ziemia ujawni swoją krew i nie będzie już dłużej okrywać swoich zabitych. Cała ta mowa została dana nie tylko uczniom, lecz także tym, którzy będą żyć wśród ostatnich wydarzeń historii tej ziemi.”
“Turning to the disciples, Christ said, ‘Take heed that no man deceive you. For many shall come in My name, saying, I am Christ; and shall deceive many.’ Many false messiahs will appear, claiming to work miracles, and declaring that the time of the deliverance of the Jewish nation has come. These will mislead many. Christ’s words were fulfilled. Between His death and the siege of Jerusalem many false messiahs appeared. But this warning was given also to those who live in this age of the world. The same deceptions practiced prior to the destruction of Jerusalem have been practiced through the ages, and will be practiced again.
„Zwracając się do uczniów, Chrystus powiedział: «Baczcie, aby was kto nie zwiódł. Albowiem wielu przyjdzie w imieniu moim, mówiąc: Ja jestem Chrystusem; i wielu zwiodą». Pojawi się wielu fałszywych mesjaszów, twierdzących, że czynią cuda, i ogłaszających, iż nadszedł czas wybawienia narodu żydowskiego. Zwiodą oni wielu. Słowa Chrystusa spełniły się. Pomiędzy Jego śmiercią a oblężeniem Jerozolimy pojawiło się wielu fałszywych mesjaszów. Lecz to ostrzeżenie zostało dane także tym, którzy żyją w obecnym wieku świata. Te same zwiedzenia, jakie miały miejsce przed zburzeniem Jerozolimy, dokonywały się przez wieki i będą się powtarzać.”
“‘And ye shall hear of wars and rumors of wars: see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet.’ Prior to the destruction of Jerusalem, men wrestled for the supremacy. Emperors were murdered. Those supposed to be standing next the throne were slain. There were wars and rumors of wars. ‘All these things must come to pass,’ said Christ, ‘but the end [of the Jewish nation as a nation] is not yet. For nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ Christ said, As the rabbis see these signs, they will declare them to be God’s judgments upon the nations for holding in bondage His chosen people. They will declare that these signs are the token of the advent of the Messiah. Be not deceived; they are the beginning of His judgments. The people have looked to themselves. They have not repented and been converted that I should heal them. The signs that they represent as tokens of their release from bondage are signs of their destruction.” The Desire of Ages, 628.
„I usłyszycie o wojnach i wieściach wojennych; baczcie, abyście się nie trwożyli; albowiem to wszystko musi się stać, lecz to jeszcze nie koniec”. Przed zburzeniem Jerozolimy ludzie zmagali się o zwierzchnictwo. Cesarze byli mordowani. Ci, o których przypuszczano, że stoją najbliżej tronu, byli zabijani. Były wojny i wieści wojenne. „To wszystko musi się stać” — powiedział Chrystus — „lecz to jeszcze nie koniec [narodu żydowskiego jako narodu]. Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu, i będą głody, zarazy i trzęsienia ziemi miejscami. Lecz to wszystko jest początkiem boleści”. Chrystus powiedział: Gdy rabini ujrzą te znaki, ogłoszą je jako sądy Boże nad narodami za trzymanie Jego wybranego ludu w niewoli. Oświadczą, że znaki te są oznaką przyjścia Mesjasza. Nie dajcie się zwieść; są one początkiem Jego sądów. Lud polegał na sobie samym. Nie pokutował ani się nie nawrócił, abym mógł go uzdrowić. Znaki, które przedstawiają jako oznaki swego uwolnienia z niewoli, są znakami ich zagłady”. Życie Jezusa, 628.
The siege of Jerusalem in the year 66, contained the sign of Rome placing its standards in the precinct of the sanctuary. Jesus’ commentary of the events of the period of 66 to 70, aligned the destruction of the year 70 with His Second Coming; and there is a sign associated with His Second Coming.
Oblężenie Jerozolimy w roku 66 zawierało znak polegający na tym, że Rzym ustawił swoje sztandary na terenie świątynnym. Komentarz Jezusa do wydarzeń okresu od 66 do 70 roku powiązał zburzenie w roku 70 z Jego Powtórnym Przyjściem; a z Jego Powtórnym Przyjściem związany jest pewien znak.
“Soon our eyes were drawn to the East, for a small black cloud had appeared about half as large as a man’s hand, which we all knew was the Sign of the Son of Man.” The Day Star, 1846.
„Wkrótce nasze oczy zostały zwrócone ku Wschodowi, gdyż ukazał się mały czarny obłok, mniej więcej o połowę mniejszy od ludzkiej dłoni, o którym wszyscy wiedzieliśmy, że jest Znakiem Syna Człowieczego”. The Day Star, 1846.
The beginning and ending of the history of 66 to 70 AD contain a sign associated with the beginning of the siege and the destruction of the city, that aligns with the alpha and omega sign of the death of the desire of the eyes in 587 BC and 586 BC.
Początek i koniec historii lat 66–70 po Chr. zawierają znak związany z początkiem oblężenia i zniszczeniem miasta, który odpowiada znakowi alfa i omega śmierci pożądania oczu w 587 r. przed Chr. i 586 r. przed Chr.
The history of the one-and-a-half-year siege is a “sign,” for the latter days. The foolish virgins represented in the history of Ezekiel find the counterpart in the history of the wise virgins who saw the sign of the siege in the year 66 and fled to safety. The one-and-a-half-year siege is the sign that manifests two classes of worshippers. One class will understand the sign, the other class, represented as “many” by Isaiah—will not see or hear.
Historia półtorarocznego oblężenia jest „znakiem” dla dni ostatecznych. Głupie panny, przedstawione w historii Ezechiela, znajdują swój odpowiednik w historii mądrych panien, które ujrzały znak oblężenia w roku 66 i uciekły do miejsca bezpiecznego. Półtoraroczne oblężenie jest znakiem, który ujawnia dwie klasy czcicieli. Jedna klasa zrozumie znak, druga zaś klasa, przedstawiona przez Izajasza jako „wielu” — nie będzie widzieć ani słyszeć.
Many and Few
Wielu i niewielu
Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:13, 14.
Wtedy król rzekł do sług: Zwiążcie mu ręce i nogi, i zabierzcie go, i wrzućcie go do ciemności zewnętrznych; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Albowiem wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Mateusz 22,13.14.
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.
Tak więc ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi; albowiem wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Mateusz 20:16.
To See and Hear
Widzieć i słyszeć
There are five acted out parables in the book of Ezekiel and also five times that Ezekiel spoke to the leaders and people. Those two witnesses identify the five foolish virgins who refuse to ‘see’ and refuse to ‘hear.’ They refuse to see or hear the knowledge that is increased when Jesus, who as the Lion of the tribe of Judah unseals His prophetic Word.
W księdze Ezechiela znajduje się pięć odgrywanych przypowieści, a także pięć razy Ezechiel przemawiał do przywódców i ludu. Ci dwaj świadkowie wskazują na pięć głupich panien, które odmawiają „widzenia” i odmawiają „słyszenia”. Odmawiają widzenia lub słyszenia poznania, które się pomnaża, gdy Jezus, jako Lew z pokolenia Judy, odpieczętowuje swoje prorocze Słowo.
The World will See and Hear
Świat zobaczy i usłyszy
All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.
Wszyscy mieszkańcy świata i wy, którzy zamieszkujecie ziemię, patrzcie, gdy wznosi sztandar na górach; a gdy zadmie w trąbę, słuchajcie. Izajasza 18:3.
And in that day shall the deaf hear the words of the book, and the eyes of the blind shall see out of obscurity, and out of darkness. Isaiah 29:18.
W owym dniu głusi usłyszą słowa księgi, a oczy ślepych przejrzą z mroku i z ciemności. Izajasza 29:18.
My Foolish & Sottish People have no Knowledge
Mój lud głupi i nierozumny nie ma poznania
How long shall I see the standard, and hear the sound of the trumpet? For my people is foolish, they have not known me; they are sottish children, and they have none understanding: they are wise to do evil, but to do good they have no knowledge. Jeremiah 4:21, 22.
Jak długo jeszcze mam widzieć sztandar i słyszeć głos trąby? Gdyż mój lud jest głupi, nie poznali Mnie; są nierozumnymi dziećmi i nie mają zrozumienia: są mądrzy, by czynić zło, lecz czynić dobro nie umieją. Jeremiasz 4:21, 22.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:20, 21.
Oznajmijcie to w domu Jakuba i ogłoście to w Judzie, mówiąc: Słuchajcie teraz tego, o ludu głupi i bezrozumny; który ma oczy, a nie widzi; który ma uszy, a nie słyszy. Jeremiasza 5:20, 21.
A Rebellious House
Dom buntowniczy
The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.
I doszło mnie słowo Pana tej treści: Synu człowieczy, mieszkasz pośród domu buntowniczego, który ma oczy, aby widzieć, a nie widzi; ma uszy, aby słyszeć, a nie słyszy, gdyż jest domem buntowniczym. Ezechiel 12:1, 2.
Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.
Dlatego mówię do nich w przypowieściach, ponieważ patrząc, nie widzą, a słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które mówi: Słuchem słuchać będziecie, a nie zrozumiecie; i patrząc, patrzeć będziecie, a nie dostrzeżecie. Albowiem serce tego ludu stało się ociężałe, a uszami z trudem słyszą, i zamknęli swoje oczy, aby czasem nie ujrzeli oczami i nie usłyszeli uszami, i nie zrozumieli sercem, i nie nawrócili się, a Ja bym ich uzdrowił.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.
Lecz błogosławione są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą. Zaprawdę bowiem powiadam wam, że wielu proroków i sprawiedliwych mężów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Mateusz 13:13–17.
The Old Paths
Stare Ścieżki
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Tak mówi Pan: Stańcie na drogach i patrzcie, i pytajcie o dawne ścieżki, gdzie jest droga dobra, i chodźcie nią, a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych. Lecz oni powiedzieli: Nie będziemy nią chodzić. Ustanowiłem też nad wami strażników, mówiąc: Słuchajcie głosu trąby. Lecz oni powiedzieli: Nie będziemy słuchać. Jeremiasza 6:16, 17.
The Message of 1840–1844
Poselstwo lat 1840–1844
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
„Wszystkie poselstwa dane w latach 1840–1844 mają być teraz głoszone z mocą, gdyż jest wielu ludzi, którzy utracili właściwe rozeznanie. Poselstwa te mają dotrzeć do wszystkich kościołów.״
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
„Chrystus powiedział: «Błogosławione są wasze oczy, że widzą, i wasze uszy, że słyszą. Zaprawdę bowiem powiadam wam, iż wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli» [Mateusz 13:16, 17]. Błogosławione są oczy, które widziały to, co było widziane w latach 1843 i 1844.”
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
„Poselstwo zostało dane. I nie powinno być żadnej zwłoki w powtarzaniu tego poselstwa, gdyż znaki czasu się wypełniają; dzieło końcowe musi zostać wykonane. Wielkie dzieło zostanie dokonane w krótkim czasie. Niebawem, z Bożego postanowienia, zostanie dane poselstwo, które spotężnieje w donośny okrzyk. Wówczas Daniel stanie na swoim dziale, aby złożyć swoje świadectwo.” Manuscript Releases, tom 21, 437.
The Sign of the Siege
Znak oblężenia
There is five times in the book of Ezekiel where he ‘acted out’ a parable that the people refused to see, and also five times he ‘spoke’ with those people, who refused to hear. The two witnesses of the acted parable and the speaking were presented to the five foolish virgins. One of the acted parables, located in chapter four represents the “sign” of the siege, that warns of the coming destruction. The message of Ezekiel is the message to Laodicea.
W księdze Ezechiela jest pięć miejsc, w których „odegrał” przypowieść, której lud nie chciał zobaczyć, a także pięć miejsc, w których „mówił” do tego ludu, który nie chciał słuchać. Dwa świadectwa — odegranej przypowieści i mówienia — zostały przedstawione pięciu głupim pannom. Jedna z odegranych przypowieści, zawarta w rozdziale czwartym, przedstawia „znak” oblężenia, który ostrzega o nadchodzącym zniszczeniu. Poselstwo Ezechiela jest poselstwem do Laodycei.
The “sign” given for Laodicea is the ‘sign of the siege’, and the siege of the latter days is represented by several witnesses. The only sign given to the Jews of Christ’s day was the sign of Jonah, who represents an acted-out parable of three days in the belly of a whale.
„Znakiem” danym dla Laodycei jest „znak oblężenia”, a oblężenie dni ostatecznych jest przedstawione przez kilku świadków. Jedynym znakiem danym Żydom za dni Chrystusa był znak Jonasza, który stanowi przypowieść odgrywaną w czynie o trzech dniach spędzonych w brzuchu wielkiej ryby.
Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:38–40.
Wówczas niektórzy z uczonych w Piśmie i z faryzeuszów odpowiedzieli, mówiąc: Nauczycielu, chcielibyśmy ujrzeć od Ciebie znak. Lecz On, odpowiadając, rzekł do nich: Pokolenie złe i cudzołożne domaga się znaku; lecz żaden znak nie będzie mu dany, oprócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrzu wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi. Mateusza 12:38–40.
The Sign of Jonah
Znak Jonasza
The sign of Jonah was an acted-out parable of a resurrection from death. John represents the same truth, for he was cast into a boiling pot of oil, and came out alive. Daniel in the lion’s den and the three worthies in the furnace of Nebuchadnezzar represent a resurrection from death. All represent the one hundred and forty-four thousand who are resurrected in Revelation chapter eleven.
Znak Jonasza był odegraną przypowieścią o zmartwychwstaniu z martwych. Jan przedstawia tę samą prawdę, gdyż został wrzucony do kotła z wrzącym olejem i wyszedł z niego żywy. Daniel w jaskini lwów oraz trzej mężowie w piecu Nabuchodonozora przedstawiają zmartwychwstanie z martwych. Wszyscy oni przedstawiają sto czterdzieści cztery tysiące, którzy zostają wzbudzeni z martwych w jedenastym rozdziale Apokalipsy.
“The thoughts of the Saviour now returned from contemplating the past and future. While the people were endeavoring to explain what they had seen and heard according to the impressions made upon their minds, and according to the light they possessed, ‘Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes.’ It was the crowning evidence of his Messiahship, the signal of the Father that Jesus had uttered the truth, and was the Son of God. Would the Jews turn from this testimony of high Heaven? They had once asked the Saviour, What sign showest thou that we may see and believe? Innumerable signs had been given all through the ministry of Christ; yet they had closed their eyes and hardened their hearts lest they should be convinced. The crowning miracle of the resurrection of Lazarus did not remove their unbelief, but filled them with increased malice; and now that the Father had spoken, and they could ask for no further sign, their hearts were not softened and they still refused to believe.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.
„Myśli Zbawiciela powróciły teraz od rozważania przeszłości i przyszłości. Podczas gdy lud usiłował wyjaśnić to, co widział i słyszał, zgodnie z wrażeniami wywartymi na jego umyśle oraz według światła, jakie posiadał, «Jezus odpowiedział i rzekł: Ten głos rozległ się nie ze względu na mnie, lecz ze względu na was». Był to koronny dowód Jego mesjaństwa, znak od Ojca, że Jezus wypowiedział prawdę i że jest Synem Bożym. Czy Żydzi odwrócą się od tego świadectwa wysokiego Nieba? Niegdyś zapytali Zbawiciela: Jaki znak okazujesz, abyśmy widzieli i uwierzyli? Niezliczone znaki były dawane przez cały okres służby Chrystusa; oni jednak zamknęli oczy i zatwardzili serca, aby nie zostali przekonani. Koronny cud wzbudzenia Łazarza nie usunął ich niewiary, lecz napełnił ich jeszcze większą złością; a teraz, gdy Ojciec przemówił i nie mogli już żądać żadnego dalszego znaku, ich serca nie zmiękły i nadal odmawiali wiary”. Spirit of Prophecy, tom 3, 79.
Lazarus was the sign of the resurrection as acted out by Jonah in the belly of the whale. The voice of the Father in connection with the resurrected Lazarus represents the combination of Divinity and humanity, which is of course the nature of Christ, who took human flesh upon Himself. The combination of Divinity with humanity is the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and Lazarus is the sign of resurrection power which accomplishes the joining of Creator with creature.
Łazarz był znakiem zmartwychwstania, ukazanym w działaniu przez Jonasza w brzuchu wieloryba. Głos Ojca w związku ze wzbudzonym z martwych Łazarzem przedstawia połączenie Boskości i człowieczeństwa, które jest oczywiście naturą Chrystusa, który przyjął na siebie ludzkie ciało. Połączenie Boskości z człowieczeństwem jest sztandarem stu czterdziestu czterech tysięcy, a Łazarz jest znakiem mocy zmartwychwstania, która dokonuje zjednoczenia Stwórcy ze stworzeniem.
“By the raising of Lazarus, many were led to believe in Jesus. It was God’s plan that Lazarus should die and be laid in the tomb before the Saviour should arrive. The raising of Lazarus was Christ’s crowning miracle, and because of it many glorified God.” Manuscript Releases, volume 21, 111.
„Przez wskrzeszenie Łazarza wielu zostało doprowadzonych do wiary w Jezusa. Było planem Bożym, aby Łazarz umarł i został złożony w grobie, zanim przybędzie Zbawiciel. Wskrzeszenie Łazarza było ukoronowaniem cudów Chrystusa i z jego powodu wielu oddawało chwałę Bogu.” Manuscript Releases, tom 21, s. 111.
Lazarus led the triumphal entry into Jerusalem, and he was the living “sign” of the resurrection that is illustrated by Jonah.
Łazarz prowadził triumfalny wjazd do Jerozolimy i był żywym „znakiem” zmartwychwstania, które ilustruje Jonasz.
“Lazarus, whose body had seen corruption in the grave, but who now rejoiced in the strength of glorious manhood, led the beast on which the Saviour rode.” The Desire of Ages, 572.
„Łazarz, którego ciało uległo skażeniu w grobie, lecz który teraz radował się siłą chwalebnego męstwa, prowadził zwierzę, na którym jechał Zbawiciel”. Życie Jezusa, 572.
The triumphal entry aligns with the Exeter camp meeting, which was the alpha fulfillment of the parable of the ten virgins, and thus aligns the “sign” of Jonah and Lazarus with the omega and perfect fulfillment of the proclamation of the message, “Behold the Bridegroom cometh!”
Triumfalny wjazd pozostaje w zgodzie ze zjazdem obozowym w Exeter, który był alfa‑wypełnieniem przypowieści o dziesięciu pannach, a tym samym wiąże „znak” Jonasza i Łazarza z omegą oraz doskonałym wypełnieniem głoszenia poselstwa: „Oto Oblubieniec idzie!”
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
„Często odsyła się mnie do przypowieści o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Przypowieść ta wypełniła się i wypełni się co do najdrobniejszej litery, gdyż ma szczególne zastosowanie do obecnego czasu i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, wypełniła się i nadal będzie teraźniejszą prawdą aż do zakończenia czasu.” Review and Herald, 19 sierpnia 1890.
Jonah, Lazarus and Samuel Snow arriving late to the Exeter camp meeting align with Ezekiel’s “sign of the siege.” Lazarus led Christ into Jerusalem on an ass.
Jonasz, Łazarz i Samuel Snow, przybywając późno na zgromadzenie obozowe w Exeter, odpowiadają Ezechielowemu „znakowi oblężenia”. Łazarz poprowadził Chrystusa do Jerozolimy na ośle.
“Bates was one of the important leaders in the Exeter (New Hampshire) camp meeting in August, 1844, when the ‘true midnight cry’ was first presented. Bates, it happened, was the preacher chosen for that morning’s service at the camp. He was exhorting his hearers to be faithful and calmly assuring them that God was simply testing them, that they were in the tarrying time, and similar sentiments, when Samuel S. Snow rode into the camp on horseback. Taking a seat beside his sister, Mrs. John Couch, Snow reiterated his conviction that Christ would appear at the time appointed. Greatly stirred, Mrs. Couch startled the audience by rising and declaring, ‘Here is a man with a message from God!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.
„Bates był jednym z ważnych przywódców zgromadzenia obozowego w Exeter (New Hampshire) w sierpniu 1844 roku, kiedy po raz pierwszy przedstawiono „prawdziwy okrzyk o północy”. Bates był, jak się złożyło, kaznodzieją wyznaczonym do porannego nabożeństwa w obozie. Napominał swoich słuchaczy, aby byli wierni, i spokojnie zapewniał ich, że Bóg jedynie ich doświadcza, że znajdują się w czasie zwłoki, oraz wyrażał podobne myśli, gdy Samuel S. Snow wjechał do obozu konno. Zająwszy miejsce obok swojej siostry, pani Johna Coucha, Snow ponownie wyraził swoje przekonanie, że Chrystus ukaże się w wyznaczonym czasie. Głęboko poruszona pani Couch zaskoczyła zgromadzonych, wstając i oznajmiając: „Oto człowiek z poselstwem od Boga!”” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, tom 4, 549.
In April, 1521 Martin Luther travelled in a horse drawn wagon to the Diet of Worms, where he rejected papal traditions and customs and stated, “Unless I am convinced by the testimony of the Scriptures or by clear reason… I cannot and will not recant anything, since it is neither safe nor right to go against conscience. Here I stand. I can do no other. God help me. Amen.”
W kwietniu 1521 roku Marcin Luter udał się wozem konnym na sejm Rzeszy w Wormacji, gdzie odrzucił papieskie tradycje i zwyczaje oraz oświadczył: „Jeśli nie zostanę przekonany świadectwem Pisma Świętego albo oczywistym rozumem… nie mogę i nie odwołam niczego, ponieważ postępowanie wbrew sumieniu nie jest ani bezpieczne, ani słuszne. Oto stoję. Nie mogę inaczej. Tak mi dopomóż Bóg. Amen.”
As the Pharisees opposed Christ’s triumphal entry, the papal authorities opposed Luther’s entry. Luther then changed his name (a symbol of the sealing) and was hidden away while he translated the New Testament into the German language. His presentation at the Diet of Worms typified the Midnight Cry which led to the death decree from the church state authorities of the time, thus typifying the Sunday law. After ten months in hiding under the name of ‘Junker Jörg’ the threat from authorities had changed, largely to two military problems faced by the corrupt Charles V. Those two military threats were France and Islam, representing the same unholy alliance of socialism and Islam that today is confronting mankind.
Tak jak faryzeusze sprzeciwili się triumfalnemu wjazdowi Chrystusa, tak papieskie władze sprzeciwiły się wejściu Lutra. Następnie Luter zmienił swoje imię (symbol zapieczętowania) i został ukryty, podczas gdy tłumaczył Nowy Testament na język niemiecki. Jego wystąpienie na sejmie Rzeszy w Wormacji stanowiło typ Wołania o Północy, które doprowadziło do dekretu śmierci wydanego przez ówczesne władze kościelno-państwowe, typizując w ten sposób ustawę niedzielną. Po dziesięciu miesiącach ukrywania się pod imieniem „Junker Jörg” zagrożenie ze strony władz uległo zmianie, przede wszystkim z powodu dwóch problemów militarnych, wobec których stanął zdeprawowany Karol V. Tymi dwoma militarnymi zagrożeniami były Francja i islam, reprezentujące ten sam bezbożny sojusz socjalizmu i islamu, który dziś staje naprzeciw ludzkości.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
„Dzieło Boże na ziemi wykazuje, z wieku na wiek, uderzające podobieństwo w każdej wielkiej reformie lub ruchu religijnym. Zasady Bożego postępowania z ludźmi pozostają zawsze te same. Ważne ruchy czasów obecnych mają swój odpowiednik w ruchach przeszłości, a doświadczenie Kościoła w minionych wiekach zawiera lekcje o wielkiej wartości dla naszych czasów.” Wielki bój, 343.
An ass led by Lazarus brought Christ into Jerusalem, a horse drawn carriage brought Luther to the Diet of Worms, and a horse brought Snow to the Exeter camp meeting, thus identifying the ass, and horse, both members of the “Equidae” family in the genus “Equus,” as the sign of the message of the Midnight Cry.
Osioł prowadzony przez Łazarza wprowadził Chrystusa do Jerozolimy, powóz konny przywiózł Lutra na Sejm w Wormacji, a koń przywiózł Snowa na obozowe zgromadzenie w Exeter, wskazując tym samym na osła i konia — obu należących do rodziny „Equidae” w rodzaju „Equus” — jako na znak poselstwa Wołania o Północy.
Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.
Raduj się wielce, córko Syjonu; wykrzykuj, córko Jeruzalemu: oto twój Król przychodzi do ciebie: sprawiedliwy i niosący zbawienie; pokorny i jadący na ośle, na źrebięciu, oślątku. Zachariasz 9:9.
The sign of the Midnight Cry message is the arrival of the ass or horse, both symbols of Islam. The chosen messenger of the true message of the midnight cry arrived upon a horse in alignment with Christ arriving on an ass. The “siege” in the latter days is marked by the fulfillment of Ellen White’s identification that the city of Nashville is to be struck by “fireballs.”
Znakiem poselstwa Wołania o Północy jest przybycie osła lub konia, obu będących symbolami islamu. Wybrany posłaniec prawdziwego poselstwa wołania o północy przybył na koniu, zgodnie z przybyciem Chrystusa na ośle. „Oblężenie” w dniach ostatecznych jest naznaczone wypełnieniem określenia Ellen White, że miasto Nashville ma zostać uderzone „kulami ognistymi”.
Why does the siege begin at the fireballs of Nashville? Is it because Islam is represented by the ass and the horse in God’s prophetic Word?
Dlaczego oblężenie rozpoczyna się od ognistych kul Nashville? Czy dlatego, że islam jest przedstawiony przez osła i konia w proroczym Słowie Bożym?
Smyrna
Smyrna
The Emperor Nero marks the beginning of the church of Smyrna when the city of Rome was burned in the year 64. The date marks the beginning of the persecution of the Christian church accomplished over a two hundred and fifty year period that concluded at the Edict of Milan in the year 313. The formation of the image of the beast represents the alpha waymark that introduces a period that ends with an omega waymark represented by the mark of the beast at the soon-coming Sunday law. The period is identified as beginning with “edicts.”
Cesarz Neron wyznacza początek Kościoła w Smyrnie, kiedy to miasto Rzym zostało spalone w roku 64. Data ta wyznacza początek prześladowania Kościoła chrześcijańskiego, dokonywanego przez okres dwustu pięćdziesięciu lat, który zakończył się Edyktem Mediolańskim w roku 313. Ukształtowanie obrazu bestii przedstawia znak orientacyjny alfa, wprowadzający okres kończący się znakiem orientacyjnym omega, przedstawionym przez znamię bestii przy rychło nadchodzącym prawie niedzielnym. Okres ten jest określony jako rozpoczynający się od „edykty”.
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
„Jeżeli czytelnik pragnie zrozumieć siły, które mają być użyte w nadchodzącej niebawem walce, niech jedynie prześledzi zapis środków, jakimi Rzym posługiwał się dla osiągnięcia tego samego celu w minionych wiekach. Jeżeli chce wiedzieć, jak papiści i protestanci, zjednoczeni, postąpią z tymi, którzy odrzucają ich dogmaty, niechaj ujrzy ducha, jakiego Rzym okazywał wobec sabatu i jego obrońców.”
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321; see Appendix note for page 53.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.
„Królewskie edykty, sobory powszechne oraz kościelne zarządzenia, podtrzymywane przez władzę świecką, były kolejnymi krokami, dzięki którym pogańskie święto osiągnęło zaszczytne miejsce w świecie chrześcijańskim. Pierwszym publicznym aktem wymuszającym święcenie niedzieli było prawo ustanowione przez Konstantyna. (321 r. po Chr.; zob. uwagę w Dodatku do strony 53). Edykt ten nakazywał mieszkańcom miast odpoczynek w ‘czcigodny dzień słońca’, lecz zezwalał mieszkańcom wsi na dalsze wykonywanie prac rolniczych. Chociaż w istocie był to przepis pogański, został on wprowadzony w życie przez cesarza po jego nominalnym przyjęciu chrześcijaństwa.” Wielki bój, 574.
The first royal edict that marked a transition from the church of Smyrna to the church of Pergamos was the Edict of Milan in 313. It represented the first step which led to the first Sunday law of 321. The destruction of Jerusalem typifies the Sunday law, and two prophetic witnesses identify a siege that preceded the destruction. Those two sieges represented by Babylon’s third siege in 587 BC and Rome’s second siege in the year 70 identify that the waymark that precedes the waymark of the Sunday law—is a prophetic siege.
Pierwszym edyktem królewskim, który wyznaczył przejście od zboru w Smyrnie do zboru w Pergamonie, był Edykt Mediolański z roku 313. Stanowił on pierwszy krok, który doprowadził do pierwszej ustawy niedzielnej z roku 321. Zburzenie Jerozolimy jest typem ustawy niedzielnej, a dwóch proroczych świadków wskazuje na oblężenie, które poprzedziło to zburzenie. Te dwa oblężenia, przedstawione przez trzecie oblężenie Babilonu w 587 r. p.n.e. oraz drugie oblężenie Rzymu w roku 70, wskazują, że drogowskaz poprzedzający drogowskaz ustawy niedzielnej — jest proroczym oblężeniem.
Nebuchadnezzar laid siege against Jehoiakim, then Jehoiachin and finally Zedekiah. Cestius laid siege in the year 66, and fulfilled the sign Jesus had given the church, just as the third siege of 587 BC possessed the sign of Ezekiel’s wife’s death. The waymark that precedes the destruction of Jerusalem is a siege, and it is also a “sign.” The waymark that preceded the Sunday law of 321 was the Edict of Milan, where the transition from a church (Smyrna) that has no condemnation into Pergamos, the symbol of a compromised church.
Nabuchodonozor oblegał Jojakima, następnie Jehojachina, a w końcu Sedecjasza. Cestius oblegał w roku 66 i wypełnił znak, który Jezus dał Kościołowi, tak jak trzecie oblężenie w 587 r. p.n.e. zawierało znak śmierci żony Ezechiela. Drogowskazem poprzedzającym zniszczenie Jerozolimy jest oblężenie, a jest ono także „znakiem”. Drogowskazem, który poprzedził ustawę niedzielną z 321 roku, był Edykt Mediolański, w którym nastąpiło przejście od Kościoła (Smyrna), który nie ma żadnego potępienia, do Pergamonu, symbolu Kościoła idącego na kompromis.
The Edict of Milan is therefore the beginning of a prophetic siege, and it is also a sign. It also marks where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand.
Edykt mediolański jest zatem początkiem proroczego oblężenia, a zarazem jest także znakiem. Wyznacza on również moment, w którym laodycejski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy przechodzi w filadelfijski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy.
Philadelphia and Smyrna, represent the only two churches in Revelation’s seven churches which have no condemnation. This fact in turn identifies that transition, as the transition of the church militant unto the church triumphant. That transition aligns with the Edict of Milan, where the latter-day movement of the one hundred and forty-four thousand becomes that eighth church, that is of the seven. Philadelphia and Smyrna are also the only two churches that struggle with those who claim they are Jews, but are actually of the synagogue of Satan.
Filadelfia i Smyrna reprezentują jedyne dwa zbory spośród siedmiu zborów Objawienia, którym nie postawiono żadnego potępienia. Fakt ten z kolei wskazuje tę przemianę jako przejście Kościoła walczącego do Kościoła triumfującego. To przejście jest zgodne z Edyktem Mediolańskim, w którym ruch czasu końca, składający się ze stu czterdziestu czterech tysięcy, staje się tym ósmym zborem, który jest z siedmiu. Filadelfia i Smyrna są także jedynymi dwoma zborami, które zmagają się z tymi, którzy twierdzą, że są Żydami, lecz w rzeczywistości należą do synagogi szatana.
That waymark of 313 also aligns with the Exeter camp meeting from August 12 to 17 in 1844. When the camp meeting ended, the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave until the door closed on October 22, 1844.
Ten znak orientacyjny z roku 313 odpowiada również zjazdowi obozowemu w Exeter, który odbył się od 12 do 17 sierpnia 1844 roku. Gdy zjazd obozowy dobiegł końca, poselstwo przetoczyło się wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych niczym fala przypływu, aż do zamknięcia drzwi 22 października 1844 roku.
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400, 401.
„Jak fala przypływu ruch ten przetoczył się przez kraj. Przechodził od miasta do miasta, od wioski do wioski i docierał do odległych miejsc na prowincji, aż oczekujący lud Boży został w pełni przebudzony. Fanatyzm ustępował przed tym zwiastowaniem jak wczesny przymrozek przed wschodzącym słońcem. Wierzący widzieli, jak ich zwątpienie i zakłopotanie zostają usunięte, a nadzieja i odwaga ożywiały ich serca. Dzieło to było wolne od tych skrajności, które zawsze ujawniają się tam, gdzie istnieje ludzkie podniecenie bez kierującego wpływu słowa i Ducha Bożego. Miało ono charakter podobny do tych okresów uniżenia i powrotu do Pana, które wśród starożytnego Izraela następowały po poselstwach napomnienia od Jego sług. Nosiło cechy znamionujące dzieło Boże w każdym wieku. Było w nim niewiele ekstatycznej radości, raczej zaś głębokie badanie serca, wyznawanie grzechu i wyrzeczenie się świata. Przygotowanie na spotkanie z Panem stanowiło brzemię udręczonych duchów. Trwała wytrwała modlitwa i bezwarunkowe poświęcenie się Bogu.” Wielki bój, 400, 401.
The door closing on October 22, 1844 typifies the soon-coming Sunday law, and the waymark that preceded the closed door of October 22, was the Exeter camp meeting. The Exeter camp meeting therefore aligns with the Edict of Milan. It also aligns with Christ’s triumphal entry.
Zamknięcie drzwi dnia 22 października 1844 roku jest typem mającego wkrótce nadejść prawa niedzielnego, a drogowskazem, który poprzedził zamknięte drzwi 22 października, było zgromadzenie obozowe w Exeter. Zgromadzenie obozowe w Exeter pozostaje zatem w zgodności z Edyktem Mediolańskim. Pozostaje ono również w zgodności z triumfalnym wjazdem Chrystusa.
“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.
„Wołanie o północy nie było szerzone tyle przez argumenty, chociaż dowód Pisma był jasny i rozstrzygający. Towarzyszyła mu przynaglająca moc, która poruszała duszę. Nie było wątpliwości ani pytań. Przy okazji triumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy lud, który zgromadził się ze wszystkich części kraju, aby obchodzić święto, tłumnie przybył na Górę Oliwną, a gdy przyłączył się do rzeszy towarzyszącej Jezusowi, uchwycił natchnienie tej chwili i pomógł spotęgować okrzyk: ‘Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim!’ [Mateusz 21:9.] Podobnie niewierzący, którzy tłumnie przychodzili na zgromadzenia adwentystów — jedni z ciekawości, inni jedynie po to, by szydzić — odczuwali przekonującą moc towarzyszącą poselstwu: ‘Oto Oblubieniec idzie!’” Spirit of Prophecy, tom 4, 250.
The Edict of Milan marks the prophetic siege that was typified by Nebuchadnezzar in 587 BC and Cestius in the year 66. Those two sieges led to the destruction of Jerusalem in 586 BC and 70, respectively. The siege of Cestius ended and three and a half years later, the siege resumed under Titus, thus providing a prophetic period that begins with an alpha Roman ruler and ends with an omega ruler. Those three and a half years represent the trampling down of Jerusalem by the papacy, and the soon-coming Sunday law when the papacy’s deadly wound is healed and she reigns again for three and a half symbolic years.
Edykt mediolański wyznacza prorocze oblężenie, którego typem był Nabuchodonozor w 587 r. p.n.e. oraz Cestiusz w roku 66. Owe dwa oblężenia doprowadziły odpowiednio do zburzenia Jerozolimy w 586 r. p.n.e. oraz w 70 r. Oblężenie prowadzone przez Cestiusza ustało, a po trzech i pół roku zostało wznowione pod wodzą Tytusa, dostarczając w ten sposób proroczego okresu, który rozpoczyna się od alfa-rzymskiego władcy, a kończy na omega-władcy. Te trzy i pół roku przedstawiają podeptanie Jerozolimy przez papiestwo oraz mające wkrótce nadejść prawo niedzielne, kiedy śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona i ono znów panuje przez trzy i pół symbolicznego roku.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i nie mierz go, gdyż został dany poganom; a święte miasto będą deptać przez czterdzieści i dwa miesiące. Objawienie 11,2.
In 538, and then again at the coming Sunday law the trampling down of Jerusalem begins. Those two Sunday laws were represented by the year 321 when Constantine the Great passed the first Sunday law. In 538, the papacy was empowered to persecute (trample down) God’s church for three and a half years, as represented by the history from Cestius to Titus. In 538, the papacy passed a Sunday law at the third Counsel of Orleans. The soon-coming Sunday law identifies when the papacy is again empowered to trample down the temple (persecute).
W roku 538, a następnie ponownie wraz z nadejściem prawa niedzielnego, rozpoczyna się podeptanie Jerozolimy. Te dwa prawa niedzielne zostały przedstawione przez rok 321, kiedy Konstantyn Wielki wydał pierwsze prawo niedzielne. W roku 538 papiestwo otrzymało moc, by prześladować (podeptać) Kościół Boży przez trzy i pół roku, jak zostało to przedstawione przez historię od Cestiusza do Tytusa. W roku 538 papiestwo uchwaliło prawo niedzielne na trzecim synodzie w Orleanie. Wkrótce mające nadejść prawo niedzielne wskazuje, kiedy papiestwo ponownie otrzymuje moc, by podeptać świątynię (prześladować).
313 identifies the first edict that led to the first Sunday law in 321. Then in 330, the empire was prophetically divided into east and west, thus marking the omega conclusion of the second period of papal persecution of “forty-two” symbolic months—a period of persecution and trampling down that began at the alpha Sunday law in the United States.
313 wskazuje na pierwszy edykt, który doprowadził do pierwszego prawa niedzielnego w 321 roku. Następnie, w 330 roku, imperium zostało proroczo podzielone na wschód i zachód, co wyznacza tym samym ostateczne, omega zakończenie drugiego okresu papieskiego prześladowania trwającego „czterdzieści dwa” symboliczne miesiące — okresu prześladowania i podeptania, który rozpoczął się wraz z alfą prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych.
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.
A trzeci anioł poszedł za nimi, mówiąc donośnym głosem: Jeśli ktoś oddaje pokłon bestii i jej obrazowi oraz przyjmuje jej znamię na swoje czoło albo na swoją rękę, ten również pić będzie z wina gniewu Bożego, nalanego bez domieszki do kielicha Jego oburzenia; i będzie męczony ogniem i siarką wobec świętych aniołów i wobec Baranka. A dym ich męki wznosi się na wieki wieków; i nie mają odpoczynku we dnie ani w nocy ci, którzy oddają pokłon bestii i jej obrazowi, i ktokolwiek przyjmuje znamię jej imienia. Tu jest cierpliwość świętych: tu są ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa. Objawienie 14:9–12.
The Plain
Równina
The Latin meaning of ‘Milan’ means the middle of the plain. In the middle of east and west, in the year 313 Constantine of the west sought an alliance with Licinius of the east. The edict represented the attempt to bring east and west together, and the edict was ratified, by a treaty marriage, when Constantine’s half-sister Constantia married Licinius. Yet just as the first treaty marriage of Daniel eleven between the Seleucids of the north and Ptolemy of the south, the marriage was destined to fail as the old adage was fulfilled that says ‘east is east, and west is west, and never the twain shall meet.’
Łacińskie znaczenie nazwy „Mediolan” oznacza środek równiny. Pośrodku między wschodem a zachodem, w roku 313 Konstantyn zachodu poszukiwał przymierza z Licyniuszem wschodu. Edykt stanowił próbę połączenia wschodu i zachodu, a został ratyfikowany poprzez małżeństwo traktatowe, gdy przyrodnia siostra Konstantyna, Konstancja, poślubiła Licyniusza. Jednakże, podobnie jak pierwsze małżeństwo traktatowe z jedenastego rozdziału Księgi Daniela między Seleucydami północy a Ptolemeuszem południa, małżeństwo to było skazane na niepowodzenie, gdyż spełniło się stare powiedzenie, które mówi: „wschód jest wschodem, a zachód jest zachodem, i nigdy się nie spotkają”.
The year ‘330’ is directly presented in Daniel eleven verses twenty-four, twenty-seven and twenty-nine. This brings the seventeen years of 313 unto 330 into the prophetic line of Daniel eleven, and of prophetic necessity it identifies that treaty marriage of east and west in 313 as a parallel to the first treaty marriage in the same chapter.
Rok „330” jest bezpośrednio przedstawiony w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, wersetach dwudziestym czwartym, dwudziestym siódmym i dwudziestym dziewiątym. Wprowadza to siedemnaście lat od 313 do 330 do proroczej linii jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a z proroczej konieczności utożsamia to traktatowe małżeństwo wschodu i zachodu w 313 roku jako paralelę do pierwszego traktatowego małżeństwa w tym samym rozdziale.
“The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
„Proroctwo zawarte w jedenastym rozdziale Księgi Daniela niemal dosięgło swego całkowitego wypełnienia. Znaczna część historii, która dokonała się jako wypełnienie tego proroctwa, powtórzy się”. Manuscript Releases, nr 13, s. 394.
Antiochus II Theos who reigned from 261–246 BC, set aside his first wife Laodice I for Berenice, daughter of Ptolemy II Philadelphus of Egypt. The marriage was part of the peace settlement that ended the Second Syrian War in 252 BC. When Constantine thereafter defeated Licinius in 324 the marriage ended, as did the marriage of Antiochus and Bernice, when Laodice, the first wife poisoned Antiochus in 246 BC. The marriage which had marked the end of the second Syrian war, and the murder of Antiochus, and thereafter Bernice, her child and Egyptian entourage marked the beginning of the third Syrian war. The treaty marriage of 313 ended the period of persecution represented by the church of Smyrna and began the period of compromise represented by the church of Pergamos.
Antioch II Theos, który panował w latach 261–246 p.n.e., odsunął swoją pierwszą żonę, Laodykę I, dla Bereniki, córki Ptolemeusza II Filadelfosa z Egiptu. Małżeństwo to stanowiło część ugody pokojowej, która zakończyła drugą wojnę syryjską w 252 r. p.n.e. Kiedy następnie Konstantyn pokonał Licyniusza w 324 r., małżeństwo to dobiegło końca, podobnie jak małżeństwo Antiocha i Bereniki, gdy Laodyka, pierwsza żona, otruła Antiocha w 246 r. p.n.e. Małżeństwo, które wyznaczyło koniec drugiej wojny syryjskiej, oraz zabójstwo Antiocha, a następnie Bereniki, jej dziecka i egipskiego otoczenia, wyznaczyły początek trzeciej wojny syryjskiej. Traktatowe małżeństwo z 313 r. zakończyło okres prześladowań przedstawiony przez kościół w Smyrnie i rozpoczęło okres kompromisu przedstawiony przez kościół w Pergamonie.
The marriage at the beginning of the Seleucid history typified the treaty marriage at the end of the Seleucid empire when Antiochus the Great gave his daughter Cleopatra I to Ptolemy V Epiphanes. The marriage took place at Raphia in 193 BC, but the alliance was soon finished, as had been the first treaty marriage between the king of the north and king of the south. The alpha and omega treaty marriages of the Seleucid empire, typify the treaty marriage noted later in the prophetic history of Daniel eleven when Octavian gave his sister Octavia Minor to Mark Antony in 40 BC. Mark Antony and Octavian were in a power struggle over the eastern and western areas of Rome that had broken out in 44 BC with the assassination of Julius Caesar. The treaty of Brundisium was put in place at the marriage in 40 BC, and eight years later in 32 BC Mark Antony formerly divorced Octavia and precipitated the battle of Actium in 31 BC where both Mark Antony and Cleopatra, (the very last Cleopatra) came to the end.
Małżeństwo na początku historii Seleucydów stanowiło typ małżeństwa traktatowego u kresu imperium Seleucydów, gdy Antioch Wielki dał swoją córkę Kleopatrę I za Ptolemeusza V Epifanesa. Małżeństwo to zostało zawarte w Rafii w 193 r. przed Chr., lecz przymierze wkrótce dobiegło końca, podobnie jak pierwsze małżeństwo traktatowe między królem północy a królem południa. Alfa i omega małżeństw traktatowych imperium Seleucydów stanowią typ małżeństwa traktatowego odnotowanego później w proroczej historii jedenastego rozdziału Księgi Daniela, gdy Oktawian dał swoją siostrę Oktawię Młodszą Markowi Antoniuszowi w 40 r. przed Chr. Marek Antoniusz i Oktawian prowadzili walkę o władzę nad wschodnimi i zachodnimi obszarami Rzymu, która wybuchła w 44 r. przed Chr. wraz z zamordowaniem Juliusza Cezara. Układ z Brundyzjum został ustanowiony przy tym małżeństwie w 40 r. przed Chr., a osiem lat później, w 32 r. przed Chr., Marek Antoniusz formalnie rozwiódł się z Oktawią i doprowadził do bitwy pod Akcjum w 31 r. przed Chr., gdzie zarówno Marek Antoniusz, jak i Kleopatra (ta ostatnia Kleopatra) doszli do swego kresu.
The omega marriage treaty of the Seleucid empire introduced the first Cleopatra who typified the last Cleopatra, whose line of descent formed the link to the prophetic alpha marriage treaty of the Roman empire in 40 BC. Those three treaty marriages typify the treaty marriage of the Edict of Milan. The Edict of Milan marks the beginning of a prophetic siege, it represents a prophetic sign, it marks a transition of a righteous church to an unrighteous church, thus aligning with the enigma of the eighth being of the seven. It marks a treaty marriage that ends a war, until the divorce of the treaty marriage thus marking the beginning of a war. In the two Roman marriages, the divorce precipitates the uniting of the empire. 313 also marks the Exeter camp meeting where the proclamation of the message of the Midnight Cry begins and leads to the closed door of October 22.
Omega małżeńskie przymierze imperium Seleucydów wprowadziło pierwszą Kleopatrę, która była typem ostatniej Kleopatry, której linia pochodzenia utworzyła łącznik z proroczym alfa małżeńskim przymierzem imperium rzymskiego w 40 r. p.n.e. Te trzy małżeństwa przymierza są typem małżeństwa przymierza edyktu mediolańskiego. Edykt mediolański wyznacza początek proroczego oblężenia, stanowi proroczy znak, wyznacza przejście od sprawiedliwego Kościoła do niesprawiedliwego Kościoła, a tym samym odpowiada zagadce ósmego, który jest z siedmiu. Wyznacza małżeństwo przymierza, które kończy wojnę, aż do rozwodu tego małżeństwa przymierza, wyznaczając tym samym początek wojny. W dwóch małżeństwach rzymskich rozwód przyspiesza zjednoczenie imperium. Rok 313 wyznacza również zgromadzenie obozowe w Exeter, podczas którego rozpoczyna się ogłaszanie poselstwa Wołania o Północy i prowadzi do zamkniętych drzwi 22 października.
We will continue to consider these truths in the next article.
Będziemy nadal rozważać te prawdy w następnym artykule.