Ukryta historia wersetu czterdziestego — numer trzydziesty pierwszy

„Ten kompromis między pogaństwem a chrześcijaństwem doprowadził do rozwoju «człowieka grzechu», zapowiedzianego w proroctwie jako przeciwstawiającego się Bogu i wynoszącego się ponad Boga. Ów potężny system fałszywej religii jest arcydziełem mocy szatana — pomnikiem jego usiłowań, by zasiąść na tronie i rządzić ziemią według własnej woli.” Wielki bój, 50.

„Ci, którzy popadają w zamęt w swoim rozumieniu słowa i nie dostrzegają znaczenia antychrysta, z pewnością opowiedzą się po stronie antychrysta. Nie ma już teraz dla nas czasu na upodabnianie się do świata.” Kress Collection, 105.

Czy mogą dwaj iść razem, jeśli nie są zgodni? Amosza 3:3.

„W działaniach podejmowanych obecnie w Stanach Zjednoczonych, aby zapewnić instytucjom i praktykom kościelnym poparcie państwa, protestanci idą śladami papistów. Co więcej, otwierają oni drzwi papiestwu, aby odzyskało w protestanckiej Ameryce tę supremację, którą utraciło w Starym Świecie.” Wielki bój, 573.

A ty, Ezdraszu, według mądrości Boga twego, którą masz w ręku swoim, ustanów namiestników i sędziów, aby sądzili cały lud, który jest po tamtej stronie Rzeki, wszystkich, którzy znają prawa Boga twego; a tych, którzy ich nie znają, nauczajcie. A ktokolwiek nie będzie wykonywał prawa Boga twego i prawa króla, niechaj bezzwłocznie będzie nad nim wykonany sąd, czy to ku śmierci, czy ku wygnaniu, czy ku konfiskacie dóbr, czy ku uwięzieniu. Ezdrasza 7:25, 26.

I rzekł do Abrama: Wiedz na pewno, że potomstwo twoje będzie przybyszem w ziemi, która nie będzie ich ziemią, i będą im służyć; a oni będą ich uciskać przez czterysta lat. Lecz i ten naród, któremu będą służyć, Ja osądzę; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem. Rodzaju 15:13, 14.

A jeśli nie zostanie wykupiony w tych latach, wtedy wyjdzie w roku jubileuszowym, on oraz jego dzieci wraz z nim. Gdyż synowie Izraela są moimi sługami; są moimi sługami, których wyprowadziłem z ziemi egipskiej: Ja jestem Pan, wasz Bóg. Kapłańska 25:54, 55.

„Wychowanie młodego króla Egiptu zostało powierzone przez Senat Rzymski M. Emiliuszowi Lepidusowi, który wyznaczył Arystomenesa, starego i doświadczonego ministra owego dworu, na jego opiekuna. Jego pierwszym działaniem było przedsięwzięcie środków przeciw grożącej inwazji dwóch sprzymierzonych królów, Filipa i Antiocha.”

W tym celu wysłał Skopasa, sławnego wodza z Etolii, pozostającego wówczas na służbie Egipcjan, do jego ojczystego kraju, aby tam zebrał posiłki dla wojska. Wyposażywszy armię, wkroczył do Palestyny i Celesyrii (gdy Antioch był zajęty wojną z Attalosem w Azji Mniejszej) i podporządkował całą Judeę władzy Egiptu.

„W ten sposób sprawy zostały doprowadzone do stanu umożliwiającego wypełnienie się rozważanego przed nami wersetu. Antioch, zaprzestawszy wojny z Attalosem na rozkaz Rzymian, przedsięwziął szybkie kroki, aby odebrać Palestynę i Celesyrię z rąk Egipcjan. Na jego spotkanie został wysłany Scopas. W pobliżu źródeł Jordanu obie armie starły się ze sobą. [Panium] Scopas został pokonany, ścigany aż do Sydonu i tam poddany ścisłemu oblężeniu. Trzech najzdolniejszych wodzów Egiptu wraz z najlepszymi siłami zostało wysłanych, aby przerwać oblężenie, lecz bez powodzenia. W końcu Scopas, napotkawszy w posępnym i nieuchwytnym widmie głodu nieprzyjaciela, któremu nie był w stanie sprostać, został zmuszony do poddania się na haniebnych warunkach ocalenia jedynie życia; po czym jemu i jego dziesięciu tysiącom ludzi pozwolono odejść, odartych i nagich. Oto było zdobycie najlepiej obwarowanych miast przez króla północy; Sydon bowiem był, zarówno ze względu na swoje położenie, jak i umocnienia, jednym z najsilniejszych miast owych czasów. Oto była nieskuteczność oręża południa, by stawić opór, a także klęska ludu, który król południa obrał sobie; mianowicie Scopasa i jego sił etolskich.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

„‘Mówienie’ narodu jest działaniem jego władz ustawodawczych i sądowniczych.” The Great Controversy, 442.

„Wielu jest takich, nawet pośród tych, którzy angażują się w ten ruch na rzecz wymuszania święcenia niedzieli, którzy są zaślepieni co do skutków, jakie nastąpią w wyniku tego działania. Nie dostrzegają oni, że uderzają bezpośrednio w wolność religijną. Wielu jest takich, którzy nigdy nie zrozumieli roszczeń biblijnego sabatu ani fałszywej podstawy, na której opiera się instytucja niedzieli. Każdy ruch popierający ustawodawstwo religijne jest w istocie aktem ustępstwa wobec papiestwa, które przez tak wiele wieków nieustannie prowadziło wojnę przeciwko wolności sumienia. Zachowywanie niedzieli zawdzięcza swoje istnienie jako tak zwana instytucja chrześcijańska „tajemnicy nieprawości”; a jej narzucanie będzie faktycznym uznaniem zasad, które stanowią sam kamień węgielny rzymskiego katolicyzmu. Gdy nasz naród tak wyrzeknie się zasad swojego rządu, iż uchwali ustawę niedzielną, protestantyzm przez ten czyn poda rękę papiestwu; nie będzie to niczym innym jak tchnieniem życia w tyranię, która od dawna z gorliwą niecierpliwością wypatruje sposobności, by znów rzucić się ku czynnemu despotyzmowi.” Testimonies, tom 5, s. 711.

„Dekret wymuszający oddawanie czci temu dniowi ma wyjść na cały świat. W ograniczonym stopniu już wyszedł. W kilku miejscach władza cywilna przemawia głosem smoka, podobnie jak pogański król przemawiał do hebrajskich jeńców.” Signs of the Times, 6 maja 1897.