Poprzedni artykuł zakończył się akapitem o treści: „Przymierzne małżeństwo z roku 313 przedstawia ostateczne przymierzne małżeństwo władzy papieskiej ze Stanami Zjednoczonymi — naczelnym królem spośród dziesięciu królów z siedemnastego rozdziału Objawienia; mocą o dwóch rogach, której typem jest moc o dwóch rogach Francji. Historia, która rozpoczęła się wraz z Chlodwigiem w 496 roku i ostatecznie doprowadziła do dekretu Justyniana w 533 roku oraz intronizacji papiestwa w 538 roku, przedstawia historię od 1989 roku aż do niedzielnego prawa.”
Typem Ronalda Reagana był Chlodwig w 496 roku, a typem Donalda Trumpa jest Justynian w 533 roku. Dekret Justyniana został wydany pięć lat przed objęciem tronu przez papiestwo w 538 roku, a edykt mediolański — osiem lat przed pierwszą ustawą niedzielną z 321 roku. Zarówno dekret, jak i edykt odpowiadają sobie, stanowiąc znak na drodze poprzedzający ustawę niedzielną.
Reagan
20 września 1870 roku wojska włoskie zdobyły Rzym. Państwo Kościelne przestało istnieć jako państwo terytorialne, a papież Pius IX stał się „więźniem Watykanu”. Ponieważ nie pozostało już żadne terytorium papieskie uznawane za suwerenne państwo, Stany Zjednoczone (podobnie jak wiele innych krajów) nie utrzymywały już formalnych stosunków dyplomatycznych z papieżem jako władcą świeckim. W październiku 1951 roku prezydent Harry S. Truman zgłosił kandydaturę generała Marka W. Clarka na stanowisko ambasadora Stanów Zjednoczonych przy Watykanie. Wkrótce spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem wielu protestanckich Kościołów i organizacji, które argumentowały, że nominacja ta narusza zasadę rozdziału Kościoła od państwa. W styczniu 1952 roku generał Clark wycofał swoją kandydaturę.
10 stycznia 1984 roku prezydent Ronald Reagan i papież Jan Paweł II formalnie uzgodnili nawiązanie pełnych stosunków dyplomatycznych między Stanami Zjednoczonymi a Stolicą Apostolską. 9 kwietnia 1984 roku William A. Wilson (który już wcześniej pełnił funkcję osobistego przedstawiciela Reagana) złożył listy uwierzytelniające i został pierwszym ambasadorem Stanów Zjednoczonych przy Stolicy Apostolskiej.
W ciągu trzydziestu trzech lat, od 1951 do 1984 roku, opór protestantyzmu wobec katolicyzmu rozproszył się. „Ramiona”, które w 496 roku przy Clovisie stanęły po stronie papiestwa, typologicznie przedstawiają Reagana od roku 1984 aż do 1989. Clovis przedstawiał usunięcie religii (pogaństwa), która powstrzymywała papiestwo przed ponownym dojściem do władzy, a do roku 1984 usunięty został opór protestantyzmu wobec wzrostu papiestwa. „Codzienna” (pogaństwo) została usunięta, a Paweł opisuje to usunięcie oporu pogaństwa wobec papiestwa jako „odstępstwo”.
Symboliczny Kościół kompromisu, reprezentowany przez Konstantyna Wielkiego oraz dzieje lat 313–538, przedstawiał okres, w którym Kościół poszedł na kompromis i popadł w odstępstwo. Religia reprezentowana przez „508”, która wcześniej powstrzymywała ekspansję władzy papieskiej, stanowiła typ odstępstwa protestantów w Stanach Zjednoczonych. Reagana symbolizował Chlodwig. W 496 roku Chlodwig przekazał papiestwu swoją „moc”, stanowiąc tym samym typ „bezbożnego sojuszu”, który został zawarty w latach rządów Reagana. Chlodwig symbolizował również usunięcie „ustawicznej” w 508 roku. Rok 508 stanowił typ roku 1984.
„Ten kompromis między pogaństwem a chrześcijaństwem doprowadził do rozwoju «człowieka grzechu», zapowiedzianego w proroctwie jako przeciwstawiającego się Bogu i wynoszącego się ponad Boga. Ów potężny system fałszywej religii jest arcydziełem mocy szatana — pomnikiem jego usiłowań, by zasiąść na tronie i rządzić ziemią według własnej woli.” Wielki bój, 50.
Reagan słynnie nazwał Związek Radziecki „imperium zła” w przemówieniu z 1983 roku i postrzegał ateistyczny komunizm jako głębokie zagrożenie moralne i duchowe. On i Jan Paweł II zawiązali bliskie osobiste i polityczne partnerstwo przeciwko sowieckiemu komunizmowi. Obaj postrzegali tę walkę w kategoriach moralnych, a nawet opatrznościowych; Reagan prywatnie mówił o „Bożym Planie” mającym doprowadzić do upadku komunizmu. Reagan interesował się objawieniami fatimskimi (ostrzeżeniem, że „Rosja rozprzestrzeni swoje błędy”), a obaj przywódcy rozmawiali o wspólnym przekonaniu, że Bóg ocalił ich życie (obaj przeżyli zamachy w 1981 roku) w celu związanym z pokonaniem komunizmu.
Uczniowie Chrystusa
Reagan wychował się w wyznaniu Uczniów Chrystusa, którego ojcowie założyciele wprost nauczali, że papież Kościoła katolickiego jest antychrystem. Alexander Campbell, najwybitniejszy spośród pierwszych przywódców Kościoła Uczniów Chrystusa, wielokrotnie utożsamiał papiestwo z antychrystem. W debatach i pismach dowodził, że zarówno mały róg z Dn 7, jak i bestia z Ap 13 oraz człowiek grzechu z 2 Tes 2 wskazują na papieży rzymskich. Odwoływał się do tych utożsamień w debatach publicznych (w tym z katolickim biskupem Johnem B. Purcellem w 1837 roku). Barton W. Stone określał rządy papieża mianem prawdziwego antychrysta i „człowieka grzechu”. Walter Scott (inny z pierwszych ewangelistów tego ruchu) pisał, że człowiek grzechu, papież rzymski, pojawi się w Kościele chrześcijańskim i wywyższy się ponad Boga.
Matka Reagana, Nelle, była gorliwą członkinią Kościoła Uczniów Chrystusa i wywierała największy wpływ na jego życie religijne w dzieciństwie. Reagan został ochrzczony w wieku 11 lat w kościele Uczniów Chrystusa w Dixon w stanie Illinois, a jako nastolatek aktywnie uczestniczył w życiu tej wspólnoty (między innymi prowadził zajęcia w szkółce niedzielnej). Studiował w Eureka College, uczelni związanej z Kościołem Uczniów Chrystusa.
„Ci, którzy popadają w zamęt w swoim rozumieniu słowa i nie dostrzegają znaczenia antychrysta, z pewnością opowiedzą się po stronie antychrysta. Nie ma już teraz dla nas czasu na upodabnianie się do świata.” Kress Collection, 105.
Reagana prefigurował Chlodwig, a także kompromis Konstantyna Wielkiego. Reagan był również pierwszym z ostatnich ośmiu prezydentów, licząc od czasu końca w 1989 roku. Jako pierwszy z ostatnich ośmiu prezydentów prefiguruje on Donalda Trumpa, który, podobnie jak Reagan, jest głęboko zdezorientowany co do prawdziwych celów papiestwa oraz tego, kim ono jest.
Czy mogą dwaj iść razem, jeśli nie są zgodni? Amosza 3:3.
Szóste i ostatnie małżeństwo traktatowe w jedenastym rozdziale Księgi Daniela ma miejsce w okresie historycznym, który rozpoczyna się wraz z czasem końca w 1989 roku, a kończy w czasach Donalda Trumpa.
„W działaniach podejmowanych obecnie w Stanach Zjednoczonych, aby zapewnić instytucjom i praktykom kościelnym poparcie państwa, protestanci idą śladami papistów. Co więcej, otwierają oni drzwi papiestwu, aby odzyskało w protestanckiej Ameryce tę supremację, którą utraciło w Starym Świecie.” Wielki bój, 573.
Układ małżeński z 313 roku i edykt mediolański znajdują swoje odpowiedniki w wydarzeniach z 533 roku, a dekret Justyniana z 533 roku zostanie ponownie wprowadzony w życie przez administrację deklarującą się jako chrześcijańska, która nie rozumie już, że uznawanie władzy papieskiej za instytucję chrześcijańską jest w najlepszym razie oksymoronem, a w najgorszym — zgubnym złudzeniem.
Kościół i państwo
W roku 457 p.n.e. trzeci dekret Artakserksesa przywrócił narodową suwerenność zarówno w zakresie władzy politycznej, jak i religijnej.
A ty, Ezdraszu, według mądrości Boga twego, którą masz w ręku swoim, ustanów namiestników i sędziów, aby sądzili cały lud, który jest po tamtej stronie Rzeki, wszystkich, którzy znają prawa Boga twego; a tych, którzy ich nie znają, nauczajcie. A ktokolwiek nie będzie wykonywał prawa Boga twego i prawa króla, niechaj bezzwłocznie będzie nad nim wykonany sąd, czy to ku śmierci, czy ku wygnaniu, czy ku konfiskacie dóbr, czy ku uwięzieniu. Ezdrasza 7:25, 26.
Trzeci dekret upoważniał do sprawowania sądu i wymierzania kar zarówno według prawa Bożego, jak i według prawa królewskiego. Dekret ten wyznaczał początek proroctwa obejmującego dwa tysiące trzysta lat, które dobiegło końca 22 października 1844 roku, kiedy Chrystus nagle przyszedł do Swojej świątyni. Wyznaczał również początek proroctwa obejmującego dwieście pięćdziesiąt lat, które zakończyło się w 207 roku p.n.e., w okresie historycznym między bitwą pod Rafią w 217 roku p.n.e. a bitwą pod Panium w 200 roku p.n.e. Przywrócenie w 457 roku p.n.e. suwerenności zarówno świeckiej, jak i religijnej wskazuje na dwojaką alfę, która znajduje dwa wypełnienia w postaci omegi. Oba te wypełnienia symbolizują zamknięte drzwi: jedno dla rogu protestanckiego, drugie zaś dla rogu republikańskiego.
Pierwsze proroctwo dwóch tysięcy trzystu lat przedstawiało prawa Boże, a proroctwo dwustu pięćdziesięciu lat przedstawiało prawa króla. Te dwa proroctwa wskazują róg protestantyzmu i róg republikanizmu na bestii ziemskiej z Objawienia trzynastego. Republikański róg bestii ziemskiej zostaje umieszczony pośrodku wersetów od jedenastego do szesnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Siedemnastoletni okres między Rafią a Panium zostaje przecięty przez jeden róg z podwójnego proroctwa trzeciego dekretu z 457 r. p.n.e. To dwojakie proroctwo wskazuje zarówno sąd nad ostatecznym ludem przymierza, jak i sąd nad narodem, w którym lud tego przymierza znajduje swoje korzenie.
I rzekł do Abrama: Wiedz na pewno, że potomstwo twoje będzie przybyszem w ziemi, która nie będzie ich ziemią, i będą im służyć; a oni będą ich uciskać przez czterysta lat. Lecz i ten naród, któremu będą służyć, Ja osądzę; a potem wyjdą z wielkim dobytkiem. Rodzaju 15:13, 14.
W Księdze Ezechiela typologiczną zapowiedzią dnia 22 października 1844 roku jest dzień 22 października 573 roku p.n.e. Jedna z tych dat wskazuje na początek sądu śledczego, druga zaś na zabrzmienie trąby jubileuszowej zarówno na początku, jak i na końcu procesu sądowego. Obie daty odpowiadają sobie i obie wskazują na zamknięte drzwi. Rok 1844 oznacza zamknięcie drzwi do miejsca świętego, gdy Chrystus przeszedł do Miejsca Najświętszego. Rok 573 p.n.e. wskazuje na zakończenie czasu łaski dla ludzkości, kiedy niewolnicy grzechu, którzy zostali odkupieni, otrzymują wolność i nową ziemię, na której mają zamieszkać.
A jeśli nie zostanie wykupiony w tych latach, wtedy wyjdzie w roku jubileuszowym, on oraz jego dzieci wraz z nim. Gdyż synowie Izraela są moimi sługami; są moimi sługami, których wyprowadziłem z ziemi egipskiej: Ja jestem Pan, wasz Bóg. Kapłańska 25:54, 55.
Obie daty 22 października symbolizują zamknięte drzwi rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Czas łaski dany adwentyzmowi rozpoczął się w 1844 roku i kończy się wraz z rychłym nadejściem prawa niedzielnego, a czas łaski dany Stanom Zjednoczonym również kończy się wraz z rychłym nadejściem prawa niedzielnego. Oba te zakończenia odpowiadają dwóm świadkom 22 października: okresowi 2300 lat i okresowi dwustu pięćdziesięciu lat.
Dwustupięćdziesięcioletni okres, którego koniec przypada w dziejach między Rafią a Panium, dzieli czas między tymi dwiema bitwami na dwie symboliczne liczby, które razem mają własne, szczególne znaczenie. Jego koniec przypada dziesięć lat po Rafii, której nazwa oznacza pogranicze, i siedem lat przed Panium, bitwą stoczoną na równinie i zakończoną oblężeniem. Liczby dziesięć i siedem jako symbol pozwalają rozpoznać potęgę smoka na podstawie świadectwa kilku świadków. Rok 207 p.n.e. umiejscawia Trumpa, symbol bestii z ziemi, pomiędzy wersetami jedenastym a piętnastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela, ukazując go w proroczym obrazie jako przygotowującego się do przemówienia jak smok, co obrazuje połączenie liczby dziesięć i liczby siedem.
Liczba siedemnaście ma również znaczenie symboliczne i rozszerza ramy historii od Rafii do Panion o okres po Panion, a także o okres przed Rafią. Ptolemeusz IV Filopator panował jako król ptolemejskiego Egiptu od 221 do 204 roku p.n.e., a w 217 roku p.n.e. pokonał pod Rafią Antiocha Wielkiego. Ptolemeusz rozpoczął panowanie przed Rafią i panował przez „siedemnaście” lat. Liczba siedemnaście przedstawia okres historyczny, który rozpoczyna się przed Rafią i trwa jeszcze po bitwie pod Panion oraz oblężeniu Sydonu, aż do zakończenia czasu łaski dla ludzkości, które symbolizuje rok 330. Dwustupięćdziesięcioletnie proroctwo dotyczące okresu zboru w Smyrnie rozpoczęło się w roku 64, a zakończyło wraz z edyktem mediolańskim i traktatem małżeńskim z roku 313.
Konstantyn Wielki reprezentuje historię Kościoła w Pergamonie, która rozpoczęła się w 313 roku, a zakończyła w roku 538. Pierwsze „siedemnaście” lat po zakończeniu w 313 roku dwustupięćdziesięcioletniego okresu proroczego obejmuje trzy punkty orientacyjne. Rok 313 to edykt mediolański; rok 321 to pierwsze prawo niedzielne, a rok 330 wyznacza podział cesarstwa. Rok 330 symbolizuje ostateczne prawo niedzielne, które wyznacza koniec czasu próby dla ludzkości. Liczba siedemnaście ma zatem swój początek przed Rafią, a koniec — długo po kampanii wojennej pod Panium i Sydonem. Szesnasty werset jedenastego rozdziału Księgi Daniela symbolizuje prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych.
Proroctwo dotyczące Smyrny wskazuje na znak oblężenia, który stanowi samo sedno ostrzegawczego poselstwa Ezechiela. Znakiem orientacyjnym poprzedzającym ustawę niedzielną, przedstawionym w dwóch obrazach zniszczenia Jerozolimy, jest oblężenie, ale jest nim również edykt mediolański, który zapoczątkowuje kształtowanie się obrazu bestii.
Podczas oblężenia wyruszy orszak weselny związany z małżeństwem traktatowym. Jest on fraktalnym odwzorowaniem orszaku weselnego, który rozpoczął się wraz z Reaganem, a którego typem był Chlodwig w 496 roku, jednak ostateczny orszak zmierzający do zaślubin wyrusza podczas oblężenia, odpowiadającego dekretowi Justyniana z 533 roku oraz edyktowi mediolańskiemu z 313 roku. Oba te punkty orientacyjne poprzedzają ustawę niedzielną. Rok 313 poprzedzał pierwszą ustawę niedzielną z 321 roku, a dekret z 533 roku poprzedzał ustawę niedzielną uchwaloną na trzecim synodzie w Orleanie w 538 roku. Pewnego rodzaju akt prawny urzeczywistni prorocze cechy zarówno dekretu Justyniana, jak i edyktu mediolańskiego, a zarazem zostanie zawarte pewnego rodzaju symboliczne małżeństwo traktatowe.
Gdy dekret ten zostaje wydany, jest już za późno na przygotowanie się, gdyż dla rogu protestanckiego drzwi czasu łaski zostają zamknięte równie niechybnie, jak zamknęły się podczas pierwszej Paschy w Egipcie. Następnie ustawa niedzielna, będąca kolejnym punktem orientacyjnym, wskazuje nie tylko na to, że obraz bestii został w pełni ukształtowany, lecz także na przymusowe narzucanie znamienia bestii. Ustawa niedzielna wyznacza koniec czasu łaski dla rogu republikańskiego, czyli bestii wychodzącej z ziemi, opisanej w trzynastym rozdziale Apokalipsy, równie niechybnie, jak faraon i jego wojsko zginęli w Morzu Czerwonym po Passze.
Okres dwustu pięćdziesięciu lat, który kończy się w 207 r. p.n.e., wskazuje na Donalda Trumpa, przedstawionego pod postacią Antiocha Wielkiego przygotowującego się do nadchodzącej kampanii, która rozpoczyna się na równinie pod Panion, a kończy oblężeniem Sydonu. Po bitwie pod Panion ptolemejski dowódca Skopas z Etolii uciekł do Sydonu wraz z około 10 000 ocalałych żołnierzy. Antioch ruszył za nim w pościg i rozpoczął „oblężenie” Sydonu. Rząd ptolemejski w Aleksandrii wysłał wojska z odsieczą, lecz poniosły one porażkę. W obliczu groźby śmierci głodowej Skopas poddał miasto. Antioch pozwolił Skopasowi odejść; Skopas powrócił później do Egiptu, gdzie ostatecznie został stracony pod zarzutem zdrady i defraudacji. Oblężenie Sydonu dopełniło podboju Celesyrii przez Antiocha po bitwie pod Panion.
Siostra White określa książkę Uriasza Smitha, Daniel and the Revelation, mianem „pomocnej ręki Boga”. Smith wskazuje dwuetapową kampanię Antiocha w swoim komentarzu do wersetów czternastego i piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela.
„Wychowanie młodego króla Egiptu zostało powierzone przez Senat Rzymski M. Emiliuszowi Lepidusowi, który wyznaczył Arystomenesa, starego i doświadczonego ministra owego dworu, na jego opiekuna. Jego pierwszym działaniem było przedsięwzięcie środków przeciw grożącej inwazji dwóch sprzymierzonych królów, Filipa i Antiocha.”
W tym celu wysłał Skopasa, sławnego wodza z Etolii, pozostającego wówczas na służbie Egipcjan, do jego ojczystego kraju, aby tam zebrał posiłki dla wojska. Wyposażywszy armię, wkroczył do Palestyny i Celesyrii (gdy Antioch był zajęty wojną z Attalosem w Azji Mniejszej) i podporządkował całą Judeę władzy Egiptu.
„W ten sposób sprawy zostały doprowadzone do stanu umożliwiającego wypełnienie się rozważanego przed nami wersetu. Antioch, zaprzestawszy wojny z Attalosem na rozkaz Rzymian, przedsięwziął szybkie kroki, aby odebrać Palestynę i Celesyrię z rąk Egipcjan. Na jego spotkanie został wysłany Scopas. W pobliżu źródeł Jordanu obie armie starły się ze sobą. [Panium] Scopas został pokonany, ścigany aż do Sydonu i tam poddany ścisłemu oblężeniu. Trzech najzdolniejszych wodzów Egiptu wraz z najlepszymi siłami zostało wysłanych, aby przerwać oblężenie, lecz bez powodzenia. W końcu Scopas, napotkawszy w posępnym i nieuchwytnym widmie głodu nieprzyjaciela, któremu nie był w stanie sprostać, został zmuszony do poddania się na haniebnych warunkach ocalenia jedynie życia; po czym jemu i jego dziesięciu tysiącom ludzi pozwolono odejść, odartych i nagich. Oto było zdobycie najlepiej obwarowanych miast przez króla północy; Sydon bowiem był, zarówno ze względu na swoje położenie, jak i umocnienia, jednym z najsilniejszych miast owych czasów. Oto była nieskuteczność oręża południa, by stawić opór, a także klęska ludu, który król południa obrał sobie; mianowicie Scopasa i jego sił etolskich.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
Okres dwustu pięćdziesięciu lat, który kończy się w 207 roku p.n.e., wskazuje na Donalda Trumpa. Proroctwo obejmujące dwieście pięćdziesiąt lat, które kończy się w roku 313 wraz z małżeństwem przypieczętowującym traktat między Wschodem a Zachodem oraz edyktem mediolańskim, wskazuje na powstanie obrazu bestii w Stanach Zjednoczonych. Kościół w Pergamonie, którego początek przypada na rok 313, reprezentuje okres dziejów, w którym chrześcijaństwo popadło w odstępstwo wskutek kompromisu z religią pogańską, zanim władza papieska objęła tron. Pergamon i rok 313 stanowią typ kompromisu, którego wyrazem jest powstanie obrazu bestii w Stanach Zjednoczonych. Symbolizuje to kompromis między chrześcijaństwem a papieskim Rzymem, religia katolicka jest bowiem niczym więcej ani mniej niż pogaństwem ukrytym pod postacią instytucji chrześcijańskiej. Proroctwo obejmujące dwieście pięćdziesiąt lat, które rozpoczęło się w 1776 roku, a kończy się w tym roku, również odnosi się do Stanów Zjednoczonych. Wszystkie trzy proroctwa obejmujące dwieście pięćdziesiąt lat dotyczą zatem pewnego proroczego aspektu bestii z ziemi opisanej w trzynastym rozdziale Apokalipsy, a wszystkie trzy kończą się w obrębie linii proroczych reprezentowanych przez liczbę siedemnaście.
Ustawa niedzielna jest momentem, w którym Stany Zjednoczone przemawiają jak smok, a mowa narodu wyraża się w działaniu jego władz ustawodawczych i sądowniczych.
„‘Mówienie’ narodu jest działaniem jego władz ustawodawczych i sądowniczych.” The Great Controversy, 442.
Trump nie jest organem władzy sądowniczej ani ustawodawczej, dlatego nadchodząca wkrótce ustawa niedzielna zostanie uchwalona przez Kongres. Jednak każde działanie wspierające władzę papieską stanowi typ ustawy niedzielnej. Dekret z 533 roku i edykt z 313 roku wyznaczają początek okresu, w którym tworzony jest obraz bestii. Zwieńczeniem tego okresu jest nadchodząca wkrótce ustawa niedzielna, a Jezus zawsze obrazuje koniec za pomocą początku, toteż działanie Trumpa podjęte w drodze rozporządzenia wykonawczego, które stanowiłoby jakiekolwiek „ustępstwo” na rzecz antychrysta z proroctw biblijnych, byłoby alfą ruchu, który zakończy się dopiero w punkcie omega, gdy Stany Zjednoczone „do tego stopnia wyrzekną się zasad swego ustroju, że uchwalą ustawę niedzielną”.
„Wielu jest takich, nawet pośród tych, którzy angażują się w ten ruch na rzecz wymuszania święcenia niedzieli, którzy są zaślepieni co do skutków, jakie nastąpią w wyniku tego działania. Nie dostrzegają oni, że uderzają bezpośrednio w wolność religijną. Wielu jest takich, którzy nigdy nie zrozumieli roszczeń biblijnego sabatu ani fałszywej podstawy, na której opiera się instytucja niedzieli. Każdy ruch popierający ustawodawstwo religijne jest w istocie aktem ustępstwa wobec papiestwa, które przez tak wiele wieków nieustannie prowadziło wojnę przeciwko wolności sumienia. Zachowywanie niedzieli zawdzięcza swoje istnienie jako tak zwana instytucja chrześcijańska „tajemnicy nieprawości”; a jej narzucanie będzie faktycznym uznaniem zasad, które stanowią sam kamień węgielny rzymskiego katolicyzmu. Gdy nasz naród tak wyrzeknie się zasad swojego rządu, iż uchwali ustawę niedzielną, protestantyzm przez ten czyn poda rękę papiestwu; nie będzie to niczym innym jak tchnieniem życia w tyranię, która od dawna z gorliwą niecierpliwością wypatruje sposobności, by znów rzucić się ku czynnemu despotyzmowi.” Testimonies, tom 5, s. 711.
Każdy „ruch na rzecz ustawodawstwa religijnego jest w istocie aktem ustępstwa wobec papiestwa”, a ruchy te pojawiają się przed mającym wkrótce nadejść prawem niedzielnym.
„Dekret wymuszający oddawanie czci temu dniowi ma wyjść na cały świat. W ograniczonym stopniu już wyszedł. W kilku miejscach władza cywilna przemawia głosem smoka, podobnie jak pogański król przemawiał do hebrajskich jeńców.” Signs of the Times, 6 maja 1897.
Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.