Laodycea - numer cztery

Aspekt, na który zwróciłem uwagę, a którego Stephen Haskell prawdopodobnie nie dostrzegł, choć popierał go, uznając prawdy, które wydobywają na światło dzienne ten fakt, polega na tym, że u kresu dziejów starożytnego Izraela jednocześnie pojawia się początek współczesnego Izraela, nakładający się na ten sam okres historyczny. Gdy Chrystus potwierdzał przymierze z wieloma przez jeden tydzień (dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni), starożytny Izrael przeżywał doświadczenie Laodycei, stojąc na progu tego, by zostać wyplutym z ust Pana. Jednocześnie współczesny Izrael przeżywał doświadczenie Efezu. Laodycea starożytnego Izraela była rozpraszana, a Efez współczesnego Izraela był gromadzony w dokładnie tym samym okresie historii.

A „tak”, jeśli się zastanawiasz, wiem, że tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze w wypełnieniu dziewiątego rozdziału Księgi Daniela, który rozpoczął się w chwili Jego chrztu i zakończył ukamienowaniem Szczepana, nie był dosłownie okresem dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni, ale proroczo z pewnością nim był, gdyż w ujęciu proroczym rok to trzysta sześćdziesiąt dni. Trzysta sześćdziesiąt dni pomnożone przez siedem to dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, a „sam środek” tego proroczego tygodnia stanowi krzyż. Proroczo Chrystus umieścił krzyż w samym środku proroczego okresu dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni, ukazując w ten sposób, że „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 jest ustanowione i podtrzymane przez krzyż Chrystusa. Nie jest przypadkiem, że, jak uczy Siostra White, obie „święte tablice” Habakuka — wykresy z 1843 i 1850 roku — mają proroctwo o dwóch tysiącach pięciuset dwudziestu latach umieszczone dokładnie w centrum, a na obu wykresach krzyż znajduje się w samym środku tej ilustracji.

Obok zasady, zgodnie z którą siedem zborów powtarza się w historii ruchu millerowskiego, a także w naszej historii, wczesny adwentyzm uznawał jeszcze inną ważną zasadę. Zasada ta pokazuje, że Duch Święty posługuje się „wewnętrznymi” i „zewnętrznymi” liniami proroczymi tej samej historii, aby przekazać prawdę. Miller to rozpoznał i wprost tego nauczał. Słusznie nauczał, że siedem pieczęci z Apokalipsy przedstawia historię równoległą do zborów, lecz w tym równoległym obrazie pieczęcie oznaczają zewnętrzny, a zbory — wewnętrzny aspekt tej samej historii. Uriah Smith również omawia tę zasadę i używa określeń „wewnętrzny” i „zewnętrzny”, co wydaje mi się najlepszym sposobem wyrażenia tych dwóch równoległych linii.

Teraz rozpoczniemy nasze rozważania na temat siedmiu Kościołów. Ważne jest, aby dostrzec, że pierwsze dwa Kościoły, a także trzeci i czwarty, pozostają w relacji „przyczynowo-skutkowej”, która wymaga, by rozważać je razem. Smyrna jest Kościołem, który reprezentuje tych, którzy są prześladowani przez Rzym, a Efez był Kościołem, który zaniósł Ewangelię na cały świat.

Kościół w Efezie reprezentował pierwotny Kościół, który żył "pobożnie w Chrystusie Jezusie", co jest "przyczyną", która zawsze rodzi "skutek".

Pobożność Kościoła w Efezie doprowadziła do prześladowania przedstawionego przez Kościół w Smyrnie. Te dwa kościoły przedstawiają związek przyczynowo-skutkowy, a skutek wymaga, by poprzedzała go przyczyna. Prześladowanie w kryzysie ustawy niedzielnej jest zainicjowane przez przejaw tego, co Siostra White nazywa „pierwotną pobożnością”. Chodzi o pobożność ukazaną w dawnych, pierwotnych dziejach.

Wołanie o północy „dni ostatecznych” jest przebudzeniem „pierwotnej pobożności” wskazanym w tym fragmencie. To przebudzenie dokonuje się w ruchu, a nie w kościele. Historia, której używa siostra White, by opisać to przebudzenie, to historia „czasów apostolskich”, reprezentowana przez zbór efeski. To przebudzenie przyniesie „prześladowanie”.

„Życie Chrystusa na ziemi” w następnym fragmencie przedstawia początek zboru w Efezie, ale zarazem typologicznie ukazuje historię laodycejskiego adwentyzmu na końcu świata.

Doświadczenie reprezentowane przez Efez ma miejsce równocześnie z doświadczeniem Laodycei. Spierający się o drobiazgi Żydzi byli Laodycejczykami starożytnego Izraela, a Chrystus i Jego uczniowie byli Efezjanami współczesnego Izraela. Jan Chrzciciel zapoczątkował zbór efeski i reprezentuje zbór w "ostatnich dniach", któremu sprzeciwiają się Laodycejczycy, którzy nazywają siebie Żydami, lecz nimi nie są.

Efez jest "przyczyną", a Smyrna "skutkiem". Pergamon i Tiatyra również reprezentują związek przyczynowo-skutkowy. Pergamon to kościół kompromisu, który skaził chrześcijaństwo, łącząc je z pogaństwem. Kościół chrześcijański upadł, gdy przyjął założenie, że bałwochwalstwo pogaństwa może współistnieć w jego łonie. Cesarz Konstantyn jest symbolem tej historii kompromisu, a jego rola prorocza polegała na doprowadzeniu do odstępstwa od prawdziwego chrześcijaństwa przed objawieniem się papiestwa.

Kościół w Pergamonie był „przyczyną”, a Tiatyra była „skutkiem”. Prorok Daniel często przedstawia historię pogaństwa ustępującego miejsca papizmowi, a odstępstwo, które poprzedziło ustanowienie papiestwa wskazanego przez Pawła, jest omówione w jedenastym rozdziale Księgi Daniela.

Kościół kompromisu, który odstąpił, zanim papieska władza ukazała się w historii, Daniel przedstawia jako „tych, którzy porzucili święte przymierze”. Po tym, jak porzucili przymierze, papiestwo, które Daniel określa jako „ohydę spustoszenia”, zostało osadzone na tronie ziemi. Siostra White wskazuje na ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Daniela, gdy stwierdza, że „proroctwo w jedenastym rozdziale Daniela niemal osiągnęło swoje całkowite wypełnienie”. Ostatnie sześć wersetów stanowi ostateczne wypełnienie jedenastego rozdziału Daniela, a ona uczy, że historia przedstawiona w tych końcowych wersetach była typologicznie zobrazowana w Dn 11:30–36, który wskazuje historyczny „związek przyczynowo‑skutkowy” przedstawiony przez Pergamon i Tiatyrę.

Związki przyczynowo-skutkowe między Pergamonem a Tiatyrą oraz między Efezem a Smyrną powtarzają się w „ostatnich dniach”. Protestanci ze Stanów Zjednoczonych pójdą na kompromis z bałwochwalstwem, jak symbolizuje to Pergamon (głównym znakiem bałwochwalstwa jest kult słońca), a gdy odstąpią, droga zostanie przygotowana dla człowieka grzechu, by na nowo został proroczo objawiony. Gdy powtórzą się odstępstwo i osadzenie papiestwa na tronie, Bóg równocześnie będzie wzbudzał Kościół na wzór Efezu, aby zanieść światu poselstwo Ksiąg Daniela i Objawienia, a prześladowanie przedstawione przez Smyrnę się powtórzy.

Omówię ostatnie trzy kościoły po tym, jak rozważymy prawdę, że pierwsze cztery pieczęcie Apokalipsy stanowią zewnętrzną linię prawdy, która biegnie równolegle do wewnętrznej linii prawdy reprezentowanej przez pierwsze cztery kościoły. Jak już wspomniano, Uriah Smith ujmuje to następująco:

Wykazaliśmy, że pierwsze cztery zbory przedstawiają dwie zależności typu „przyczyna i skutek”, które powtarzają się w „dniach ostatecznych”. Opierając się na pionierach adwentyzmu, a co ważniejsze, na autorytecie Słowa Bożego, te cztery wewnętrzne dzieje Kościoła powinny mieć równoległe zewnętrzne dzieje przedstawione przez pierwsze cztery pieczęcie. Pierwsza i druga pieczęć odzwierciedlają te same cechy Efezu i Smyrny, lecz posługują się białym koniem, aby przedstawić dzieło niesienia chrześcijaństwa światu. To przedstawia zewnętrzną działalność Kościoła, a druga pieczęć przedstawia krwawą łaźnię Smyrny, używając czerwonego konia.

Księga Zachariasza zawiera kilka fragmentów, które bezpośrednio identyfikują cztery konie przedstawione w pierwszych czterech pieczęciach Księgi Objawienia. W jednym z tych fragmentów, w rozdziale dziesiątym, Zachariasz wskazuje, że gdy zostanie wylany późny deszcz, „trzoda Judy”, która jest „domem” Boga, zostanie przemieniona w „jego wspaniałego konia w bitwie”.

Ellen White wielokrotnie wskazuje, że wylanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy jest typem późnego deszczu, który teraz pada. Dzieło dokonane dla świata w dniu Pięćdziesiątnicy jest przedstawione przez kościół w Efezie, a Efez powoduje prześladowanie przedstawione przez Smyrnę, które Jan ukazuje jako „czerwonego konia” drugiej pieczęci. Pierwsze dwie pieczęcie przebiegają równolegle do pierwszych dwóch kościołów i ilustrują „dni ostateczne”, kiedy wylewany jest późny deszcz.

Duch Proroctwa także wskazuje zarówno koniec trzeciej pieczęci, jak i początek czwartej pieczęci, łącząc je ze sobą (przyczyna i skutek), i w ten sposób umieszcza przedstawioną historię jako istniejącą w jej czasach oraz w „ostatnich dniach”.

W osobistej historii Siostry White (spisanej w 1898 roku) duch kompromisu, który przygotowuje drogę, aby papiestwo ponownie zasiadło na tronie, był już żywy i miał się dobrze, gdyż odstępstwo protestantyzmu, które rozpoczęło się wraz z odrzuceniem poselstwa pierwszego anioła wiosną 1844 roku, już (w 1863 roku) zaczęło godzić w róg protestanckiego adwentyzmu.

Kompromis Pergamonu jest przedstawiony w trzeciej pieczęci jako "para" odważników. Dwojakie odważniki oznaczają nieuczciwą miarę. Trzecia pieczęć prowadzi do czwartej pieczęci, przedstawionej jako "blady koń" "śmierci", a więc przedstawiającej zamordowanie milionów przez papiestwo w Ciemnych Wiekach. "Piekło" to to, co następuje po bladym koniu papiestwa. Historia trzeciej i czwartej pieczęci biegnie równolegle do historii kościołów w Pergamonie i Tiatyrze. Kompromis Konstantyna był procesem stopniowym; dlatego duch kompromisu był już aktywny w osobistej historii siostry White, tak jak był za czasów Pawła, kiedy powiedział, że "tajemnica nieprawości już działa". Odstępstwo, które poprzedza intronizację papiestwa, jest zawsze procesem postępującym i ta "historia ma się powtórzyć. To, co było, znów będzie".

James White zidentyfikował kolejną proroczą anomalię w siedmiu kościołach i siedmiu pieczęciach. Wskazuje na celowe rozróżnienie między pierwszymi czterema kościołami a ostatnimi trzema, a następnie ponownie na to samo zjawisko w pierwszych czterech pieczęciach i ostatnich trzech.

James White nie uwzględnił faktu, że ten sam wzorzec występuje również w trąbach, lecz tak właśnie jest. Pierwsze cztery trąby są trąbami, natomiast ostatnie trzy trąby to trzy biada. Pierwsze cztery trąby przedstawiają sąd Boży nad pogańskim Rzymem za ustawę niedzielną Konstantyna z roku 321, a trzy biada trąb przedstawiają islam. Pierwsze dwa biada trąb były sądami przeciwko papieskiemu Rzymowi za ustawę niedzielną, którą ustanowił w roku 538, a trzecie biada trąb dotyczy kryzysu ustawy niedzielnej, który nadchodzi w bardzo bliskiej przyszłości.

Joseph Bates wykorzystuje rozumienie pionierów dotyczące ostatnich trzech kościołów jako jeden symbol, aby opisać trzy ówczesne kościoły w okresie ruchu millerystów. Wszystkie wyróżnienia w tym fragmencie pochodzą od Batesa.

W historii millerystów kościół w Sardis miał imię, że żyje, ale był martwy.

Lud Boży zawsze ma nazwę. W okresie historii od Efezu do Pergamonu nazywano ich chrześcijanami. Nazwą w czasie panowania papiestwa był Kościół na pustyni. Od pojawienia się gwiazdy porannej, Johna Wycliffe’a, nazywano ich protestantami. W czasie końca, w 1798 roku, protestanci już rozpoczęli swój powrót do wspólnoty rzymskiej. Potrzebna była już tylko próba, która ujawniłaby, że mimo wyznawanej nazwy nie byli już wybranym kościołem. Wiosną 1844 roku stanęli przed próbą, która miała wykazać, że nie są już kościołem noszącym imię przymierza Chrystusa. Historia Eliasza dostarcza bardzo szczegółowego drugiego świadectwa tego faktu. Gdy ujawnili swój prawdziwy charakter, millerystom początkowo trudno było rozpoznać, że protestanci wykazali, iż stali się córkami Babilonu. Jednak milleriści w końcu właśnie to uczynili i zaczęli wzywać dusze do wyjścia z tych upadłych kościołów, wypełniając poselstwo drugiego anioła. Następnie nastąpił proces próby, który miał sprawić, że milleriści ukażą własne charaktery. Czy byli Filadelfianami czy Laodycejczykami?

Filadelfianie poszli za Chrystusem do Najświętszego Miejsca, a ci milleryci, którzy odmówili to uczynić, ujawnili charakter Laodycejczyków. Zatem dostrzegamy logikę identyfikacji dokonanej przez Batesa, według której trzy zbory są współczesne tej samej historii. Ta historia wypełniła się w proroczej strukturze przypowieści o dziesięciu pannach, o której natchnienie poucza nas, że została i będzie wypełniona co do joty.

Ostatnie trzy zbory przedstawiają tych, którzy są poza ruchem millerowskim, jako Sardes, a tych w obrębie ruchu — jako Filadelfię lub Laodyceę. Te trzy zbory są wymienione w trzecim rozdziale Księgi Objawienia, a pierwsze cztery — w rozdziale drugim. Dlatego, gdy Siostra White odwołuje się do historii trzeciego rozdziału Księgi Objawienia, identyfikuje te same zbory, które właśnie wskazał Joseph Bates.

Trzy kościoły współczesne ruchowi millerowskiemu powtarzają się u kresu adwentyzmu. Joseph Bates rozpoznawał dynamikę okresu millerowskiego i uznał Sardes za córki Babilonu, które były adresatami drugiego poselstwa anielskiego. Zajmował się zmaganiem między małą trzódką, która 22 października 1844 roku poszła za Chrystusem do Miejsca Najświętszego, a tymi, którzy odmówili wyjścia z Miejsca Świętego. Usiłował wezwać Laodycejczyków, by wyszli z ciemności, w które popadli, a przynajmniej część ich laodycejskiej ślepoty wynikała z faktu, że William Miller zajął wiodącą pozycję w ruchu laodycejskim. To to samo zmaganie wskazane w poselstwie do Filadelfii.

Kryzys religijny zawsze rodzi dwie klasy czcicieli, jak stało się to podczas Wielkiego Rozczarowania. Płaszcz protestantyzmu właśnie został odebrany Kościołowi w Sardes, gdy ten powrócił do Rzymu i oficjalnie stał się córką Rzymu. Płaszcz ten spoczywał następnie na adwentyzmie millerowskim, lecz wkrótce próba wyłoniła dwie klasy podające się za małą trzódkę. Prawdziwą trzodę i fałszywą trzodę. Bates reprezentował małą trzódkę, która poszła za Chrystusem do Miejsca Najświętszego. Jego zmagania toczyły się z Laodycejczykami, którzy podawali się za małą trzódkę. Jako Filadelfianin Bates zmagał się z synagogą szatana — z tymi, którzy podawali się za lud Boży, lecz kłamali i nie byli Żydami.

Gdy przypowieść wypełni się po raz ostatni u kresu adwentyzmu, pojawi się wybrany lud przymierza, który został pominięty w czasie końca w 1989 roku, tak jak przy narodzeniu Chrystusa pominięto przywództwo żydowskie, co w tamtej historii proroczej reprezentowało czas końca. Gdy historia Chrystusa doszła do triumfalnego wjazdu do Jerozolimy, typologicznie przedstawiona została historia wołania o północy z czasów millerytów. Natchnienie wielokrotnie zestawia kamień milowy krzyża z Wielkim Rozczarowaniem roku 1844. Judasz reprezentuje Laodycejczyków z historii Chrystusa, a apostołowie byli Filadelfianami. Przez trzy i pół roku po ukrzyżowaniu Filadelfianie, reprezentowani przez Batesa, usiłowali wezwać Laodycejczyków do wyjścia z upadłego kościoła, który reprezentował uczeń Judasz Iskariota.

W 1989 roku dawny wybrany lud przymierza odrzucił światło, które zostało odpieczętowane, i został pominięty. Gdy nadeszło pierwsze rozczarowanie 18 lipca 2020 roku, rozpoczął się okres próby wśród tych, którzy wcześniej wydawali się należeć do tego samego ruchu. Jednak jedna grupa to Laodycejczycy, a druga to Filadelfianie. Tak jak Judasz trzykrotnie zawarł układ z Sanhedrynem, aby zdradzić Chrystusa przed krzyżem, tak Laodycejczycy w historii po 11 września 2001 roku zaprzepaszczą trzy okazje do upamiętania się. Gdy wkrótce nadejdzie prawo niedzielne, okaże się — tak pewnie jak to, że Judasz wisiał na drzewie — że Laodycejczycy są oddzieleni od Filadelfian. To podczas żniw kąkol jest oddzielany od pszenicy. Szybko zbliżamy się do tych żniw.

Te prawdy rozpoznajemy tylko wtedy, gdy jesteśmy gotowi zrozumieć, że jedyną biblijną metodologią, która może odkryć i ustanowić 'prawdę', jest 'historycyzm'. Prawdziwą metodologią nie jest preteryzm, futuryzm, dyspensacjonalizm, wokeizm, biegłość gramatyczna czy historyczna ani żadna odmiana licznych szatańskich imitacji. Istnieje powszechnie znane powiedzenie, przypisywane siedemnastowiecznemu filozofowi Jean-Jacquesowi Rousseau, które wielokrotnie formułowano na różne sposoby, lecz istota myśli brzmi: "Błąd ma wiele korzeni, ale prawda ma tylko jeden." "Prawda" jest Alfą i Omegą, która jest jak korzeń z suchej ziemi.

Prawdy, którymi się obecnie dzielimy, należy rozumieć w kontekście tego, że prawda objawia się stopniowo w dziejach, a co ważniejsze, nasze rozumienie prawdy musi być osadzone w kontekście Alfy i Omegi, w kontekście Jezusa, który utożsamia koniec czegoś z jego początkiem.

Czwartym zborem jest Tiatyra i przedstawia on okres, w którym papiestwo panowało jako piąte królestwo proroctw biblijnych; to czas, gdy Kościół na pustyni znajdował się w niewoli. Niewola duchowego Izraela przez duchowy Babilon przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat była typologicznie zapowiedziana przez niewolę dosłownego Izraela w dosłownym Babilonie trwającą siedemdziesiąt lat.

Siedemdziesiąt lat niewoli w Babilonie jest reprezentowane przez Kościół w Tiatyrze. Kościół w Tiatyrze jest skutkiem wywołanym przez przyczynę, którą reprezentuje Pergamon. Symbolem Pergamonu jest cesarz Konstantyn, który połączył bałwochwalstwo z chrześcijaństwem. Symbolem jego bałwochwalstwa był kult słońca. Biblijną przyczyną, dla której starożytny Izrael został uprowadzony do niewoli na siedemdziesiąt lat Tiatyry, jest to, że ich królowie nawiązywali relacje i zawierali sojusze z bałwochwalczymi narodami wokół nich, w bezpośrednim buncie przeciwko Słowu Bożemu. Bóg wielokrotnie ostrzegał Izraela, aby nie mieszał się z pogańskimi narodami wokół niego. Dziesięć Przykazań, właśnie to, czego starożytny Izrael miał być depozytariuszem, wyraźnie zakazuje oddawania czci bożkom. Gdy Pan przeszedł obok Mojżesza przy jaskini Horebu i objawił swój charakter, dwukrotnie zawarł właśnie to ostrzeżenie, o którym mówimy.

Już w samym tym fragmencie Bóg dwukrotnie ostrzegł starożytny Izrael, a istnieje wiele innych biblijnych świadectw nakazu danego starożytnemu Izraelowi, aby nie zawierał przymierzy z bałwochwalczymi narodami wokół niego. Te kompromisy zaczęły się od odrzucenia przez starożytny Izrael Boga i Jego teokracji. Gdy zapragnęli króla, Bóg pozwolił im mieć króla, i od tego momentu większość wszystkich królów, a z pewnością każdy król północnych dziesięciu plemion, zlekceważył właśnie ten nakaz. Zasada wymagająca, by Izrael był odrębny i szczególny wobec bałwochwalczych narodów wokół, została odrzucona, co znalazło ilustrację w kompromisie, którego symbolem stał się później Konstantyn. Pergamon i Konstantyn reprezentują bunt królów Izraela, którzy wprowadzili bałwochwalstwo do Bożego Kościoła. Odstępstwo, które rozpoczęło się za króla Saula, obrazowało odstępstwo Kościoła chrześcijańskiego, które doprowadziło do niewoli w duchowym Babilonie. Święta historia zaczynająca się od króla Saula aż po niewolę babilońską jest symbolizowana przez Kościół w Pergamonie. Następująca potem siedemdziesięcioletnia niewola to Kościół w Tiatyrze.

Efez reprezentuje Kościół, który wyrusza, aby zdobyć Ziemię Obiecaną. Efez reprezentuje czas Mojżesza i wyzwolenie Izraela z niewoli egipskiej.

Historia, którą przedstawia wyjście z Egiptu, powtarza się w czasach ostatecznych. Dlatego też powtórzyła się w historii millerytów. Dlatego Siostra White wielokrotnie odwołuje się do tamtej historii, aby opisać historię millerytów. Zestawia Wielkie Rozczarowanie z 1844 roku z rozczarowaniem Hebrajczyków, gdy stali przed Morzem Czerwonym, a armia faraona zbliżała się do nich od tyłu. Łączy również historię wyjścia z Egiptu z czasem Chrystusa; tak więc rozczarowanie uczniów pod krzyżem było typologicznie przedstawione przez rozczarowanie nad Morzem Czerwonym, które również typologicznie zapowiadało Wielkie Rozczarowanie roku 1844. Rozczarowanie związane z krzyżem przedstawiało początek kościoła w Efezie. Czas Mojżesza na początku starożytnego Izraela jest przedstawiony przez kościół w Efezie, który również typologicznie zapowiadał początek współczesnego Izraela w czasach Chrystusa. Obie historie są przedstawione przez kościół w Efezie. Prawdy, które tu wskazujemy, były przez lata często publicznie przedstawiane przez Future for America, więc przedstawiam jedynie zarys.

W historii Chrystusa widzimy początek nowego ludu przymierza, który jest powoływany, podczas gdy dawny wybrany lud przymierza zostaje pominięty. Historia Chrystusa jest kresem starożytnego Izraela, a w historii wyjścia z Egiptu, u początków starożytnego Izraela, istniał wcześniejszy wybrany lud przymierza, który został pominięty na rzecz nowego ludu przymierza.

W dziejach Chrystusa dawny lud wybrany doszedł do ostatecznego kresu w roku 70 wraz ze zburzeniem Jerozolimy. Na początku, za czasów Mojżesza, dawny lud wybrany pomarł na pustyni w ciągu czterdziestu lat, a Jozue i Kaleb stali się przedstawicielami nowego ludu wybranego, któremu było przeznaczone zanieść przesłanie do Ziemi Obiecanej, podobnie jak apostołowie z okresu kościoła efeskiego zanieśli Ewangelię światu.

Początek i koniec starożytnego Izraela, a także początek współczesnego Izraela, wszystkie wskazują na przejście od dawnego ludu wybranego do nowego ludu wybranego. Na świadectwie dwóch lub trzech świadków opiera się sprawa; i każda z tych trzech linii świadków wskazuje na rozwód poprzedniego ludu wybranego, a ci świadkowie noszą pieczęć Alfy i Omegi, Tego, który wskazuje koniec od początku. Będzie dawny lud wybrany, który zostanie pominięty, gdy Bóg zawrze przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami. Bóg nie jest autorem zamieszania; On nigdy się nie zmienia, a Jego słowo nigdy nie zawodzi.

Wyzwolenie z Egiptu oraz triumfy, których Bóg dokonał przez Jozuego, są reprezentowane przez Kościół w Efezie, ale Kościół w Efezie miał utracić swoją pierwszą miłość. Po śmierci Jozuego pojawiło się nowe pokolenie, wyznaczające okres reprezentowany przez Smyrnę. Wspaniałe dzieło Jozuego polegające na oczyszczeniu Ziemi Obiecanej nigdy nie zostało w pełni dokonane, ponieważ lud stał się samozadowolony i porzucił dzieło powierzone Jozuemu. Utracili swoją pierwszą miłość. Okres ten trwał aż do chwili, gdy Izrael odrzucił Boga, a Samuel namaścił Saula na króla, rozpoczynając tym samym etap Kościoła w Pergamonie.

Chociaż Smyrna jest jednym z dwóch zborów, które nie otrzymują od Pana żadnej nagany, historia poświadcza, że ci, którzy w tym okresie ponieśli męczeńską śmierć, reprezentują takich, których motywacje opierały się na ludzkich, a nie Bożych pobudkach. Księga Sędziów rozpoczyna się wzmianką o śmierci Jozuego, a w całej księdze dwukrotnie powraca werset, który określa dzieje okresu sędziów. Drugi raz ów werset pojawia się jako ostatni werset księgi. Pierwszy werset księgi wyznacza kres epoki Jozuego, a ostatni werset podsumowuje tę historię.

Tak jak w historii Smyrny „ego” było motywem przewodnim od początku do końca. Ponieważ nie mieli króla, postanowili czynić wszystko, co im się podobało. Brak prowadzenia — właśnie to Haskell wskazał w historii Smyrny — przejawiał się brakiem aktywnie działającego Ducha Proroctwa. W obu tych historiach brak prowadzenia otworzył drogę do podejmowania decyzji opartych na osobistych motywacjach. Efez reprezentuje wyjście z Egiptu. Historię zapisaną w Księdze Sędziów reprezentuje kościół w Smyrnie. Okres od króla Saula aż do niewoli babilońskiej reprezentuje kościół w Pergamonie, a niewolę babilońską — kościół w Tiatyrze.

W zgodzie ze zjawiskiem rozpoznanym przez pionierów istnieje podział na cztery i trzy w kościołach, pieczęciach i trąbach, a pierwsze cztery kościoły w historii starożytnego Izraela zaczynają się od niewoli egipskiej i kończą niewolą babilońską, gdyż Alfa i Omega zawsze utożsamia koniec z początkiem. Pierwsze cztery kościoły w historii współczesnego Izraela zaczynają się od poddania Żydów władzy rzymskiej, a te cztery kościoły kończą się poddaniem duchowych Żydów duchowemu Rzymowi przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.

Po Tiatyrze nastąpiło Sardes, które rozpoczęło się wraz z wyjściem z niewoli babilońskiej, typologicznie zobrazowanej przez Tiatyrę. Sardes to kościół, który miał imię, że żyje, lecz nie żył. Ich twierdzenie, że żyją, było kłamstwem. Co ciekawe, spośród wszystkich siedmiu kościołów to właśnie nazwa Sardes nie ma definicji. Na podstawie kontekstu historycznego i wersetów przypisywano Sardes różne znaczenia, lecz nie ma etymologicznej definicji tej nazwy. Ma nazwę, a jednak jej nie ma.

Po niewoli babilońskiej odbudowali Jerozolimę i świątynię. Wtedy znów mieli imię, gdyż Bóg obiecał umieścić swoje imię w Jerozolimie. Lecz Jego imię wyraża Jego charakter, a brak Jego osobistej obecności wskazywał, że mieli imię, które reprezentowało życie, lecz w rzeczywistości nie mieli już obecności, która daje życie. W gruncie rzeczy mieli tylko wyznawanie i pozory.

Ostatni głos w Sardes zapowiadał przyjście Eliasza, który miał nadejść przed wielkim i strasznym dniem Pana. Dla starożytnego Izraela zburzenie Jerozolimy było wielkim i strasznym dniem Pana. Z tego powodu Siostra White odwołuje się do zburzenia Jerozolimy w 70 r. n.e. jako ilustracji wielkiego i strasznego dnia Pana, ukazanego jako siedem ostatnich plag. Zbór w Filadelfii rozpoczął się głosem Jana Chrzciciela wołającego na pustyni, a tym samym zapowiadał głos Williama Millera. Głosy Jana Chrzciciela i Williama Millera głosiły poselstwo do Laodycei ludowi, który wierzył, że wszystko jest w porządku, podczas gdy wszystko było całkowicie nie w porządku. Zarówno Jan Chrzciciel, jak i William Miller przyłożyli siekierę do korzenia drzewa. Poselstwo do Sardes brzmiało, że „nawet w Sardes są nieliczni, którzy nie splamili swoich szat; i będą chodzić ze mną w białych szatach, bo są godni”. Jan Chrzciciel i William Miller reprezentują tych, którzy wyszli z okresu symbolizowanego przez Sardes i byli godni chodzić z Chrystusem.

Siedem kościołów Apokalipsy reprezentuje historię apostołów aż do drugiego przyjścia Chrystusa, a siedem kościołów również reprezentuje historię starożytnego Izraela od proroka Mojżesza aż do pierwszego przyjścia Chrystusa.

Wybawienie z Egiptu jest reprezentowane przez Kościół w Efezie, a symbolem Kościoła w Efezie w tej historii był Jozue. Po tym, jak ci, których Bóg wyprowadził z Egiptu, nie zdali dziesięciu kolejnych prób, Pan odebrał przymierze buntownikom i przekazał je Jozuemu i Kalebowi.

Siostra White wskazuje, że Jozue i Kaleb reprezentują tych „na których przyszły końce świata”, którzy „zawierają przymierze z Bogiem przez ofiarę”.

Przymierze, które zostaje odnowione, co ilustruje odnowienie przymierza z Jozuem i Kalebem, jest przymierzem ze stu czterdziestoma czterema tysiącami i wielką rzeszą. Zostaje ono odnowione po tym, jak pierwotnie wybrany lud przymierza zostaje przez Boga oddalony i skazany na śmierć na pustyni. Przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami zostaje zawarte w tym samym czasie, w którym dawny lud wybrany zostaje odrzucony.

Efez znaczy „pożądany”, a dzieło dokonane zarówno przez Jozuego, jak i przez wczesny Kościół było „pożądane”. Gdy Jozue wprowadzał lud Boży do Ziemi Obiecanej, wyruszył, by zwyciężać. Pierwsza pieczęć biegnie równolegle z Kościołem w Efezie i jest przedstawiona jako biały koń, który wyrusza, by zwyciężać. Tak było w przypadku Jozuego i Kościoła apostolskiego. Pierwsza pieczęć biegnie równolegle z Kościołem w Efezie zarówno w starożytnym, jak i we współczesnym Izraelu.

Nazwa "Smyrna" wywodzi się od słowa "mirra", czyli olejku używanego do balsamowania zmarłych. Drugą pieczęć przedstawia czerwony koń, któremu dano "wielki miecz" i "władzę", aby zabrać "pokój z ziemi", co oznaczało, że ludzie w tamtym okresie historii będą "zabijać się nawzajem". Druga pieczęć odpowiada kościołowi w Smyrnie i przedstawia władzę daną wrogom Boga, pozwalającą im zwyciężać i zabijać lud Boży. Wypełniło się to w okresie następującym po kościele apostolskim, a także w okresie Sędziów. W obu tych okresach Bóg dopuścił, by siły spoza Jego ludu sprowadziły na Jego lud wojnę i śmierć. W kościele apostolskim ta wojna była motywowana odrzuceniem religii Chrystusa, która w poprzednim okresie Efezu była niezwyciężona, gdy niosła Ewangelię światu. Motywacja wrogów ludu Bożego w okresie Sędziów opierała się na poprzednim okresie Efezu, gdzie Bóg okazał swoją moc nad Egiptem oraz nad kolejnymi narodami, które zostały podbite, gdy posłużył się Jozuem. Druga pieczęć odpowiada kościołowi w Smyrnie zarówno w starożytnym, jak i we współczesnym Izraelu.

Pergamos oznacza „umocnioną cytadelę”, a zatem przedstawia królewski zamek. Trzecia pieczęć biegnie równolegle do Pergamos i przedstawia historię, w której ludzki sąd jest wykonywany przez królów ziemi w opozycji do sądu Bożego. A zatem miara, czyli sąd, który jest symbolizowany przez „dwie” wagi ważące „pszenicę”, „jęczmień”, „oliwę” i „wino”, wskazuje królewską ludzką władzę, która zawsze jest wadliwa w odniesieniu do sądu Bożego. Pamiętaj, że uczciwy pomiar ani uczciwe ważenie nie wymagają dwóch wag. Dwie wagi reprezentują nierówny sąd.

„Jęczmień” jest symbolem ofiary „pierwocin” święta Paschy, „pszenica” jest symbolem ofiary święta Pięćdziesiątnicy z „dwóch chlebów kołysania”. „Oliwa” jest symbolem Ducha Świętego, a „wino” — symbolem nauki. Pergamon w czasach starożytnego Izraela to okres kompromisowych królów Izraela, którzy sprowadzili sąd na Boży system kultu, reprezentowany przez okres od Paschy do Pięćdziesiątnicy. Prawdy Słowa Bożego są reprezentowane przez „wino” i „oliwę”. Zarówno w starożytnym, jak i we współczesnym Izraelu, kościół Pergamonu to okres, gdy szatan próbuje osiągnąć to, czego nie zdołał dokonać przez przelewanie krwi w historii reprezentowanej przez Smyrnę. W Pergamonie szatan usiłował zniszczyć lud Boży i prawdę Bożą poprzez kompromis, a nie przez przelewanie krwi, jak to przedstawiono w Smyrnie. Kompromis królów starożytnego Izraela jest typem kompromisu Konstantyna we współczesnym Izraelu.

Tiatyra znaczy „ofiara skruchy” i odnosi się do ducha męczeństwa, który Bóg daje swojemu ludowi zabijanemu dla Jego imienia. Ofiara skruchy wyraża gotowość służenia Chrystusowi w ciężkich okolicznościach, jak to ukazują Daniel, Szadrach, Meszach i Abed-Nego podczas siedemdziesięcioletniej niewoli; a także przedstawia ofiarę waldensów, hugenotów i innych, którzy byli torturowani, więzieni, zniesławiani i zabijani przez władzę papieską w ciągu tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat. Czwarta pieczęć biegnie równolegle z Kościołem w Tiatyrze i przedstawia prześladowanie starożytnego Izraela przez starożytny Babilon oraz prześladowanie współczesnego Izraela przez współczesny Babilon. Historia obu niewoli najpierw wymagała odstępstwa od prawdy, którego dokonali królowie Izraela oraz cesarz Konstantyn. Obie przygotowały drogę dla okresu reprezentowanego przez Tiatyrę.

Sardes nie ma znaczenia zgodnego z wyznawanym imieniem; to wyznanie jest jednak kłamstwem. Obecność Szechiny nigdy nie objawiła się w Drugiej Świątyni. Obecność Chrystusa nigdy nie objawiła się w historii Sardes. Reformacja mrocznych wieków była w istocie serią jednego kroku naprzód i dwóch kroków wstecz. Dzieło, które historia Sardes miała doprowadzić do skutku w protestanckiej reformacji, nigdy nie zostało dokończone.

Filadelfia oznacza braterską miłość i nie można kochać swojego brata, jeśli najpierw nie kocha się Boga.

Filadelfia reprezentuje kościół, który kocha Boga, dlatego nie ma przeciwko niej żadnego potępienia ani nagany.

Filadelfia otrzymuje "klucz Dawida", a w filadelfijskim okresie starożytnego Izraela dany im został Syn Dawida, który między innymi reprezentuje proroczą zasadę Alfy i Omegi, Pierwszego i Ostatniego. Ten klucz reprezentuje metodologię "historycyzmu". W okresie reprezentowanym przez kościół filadelfijski u schyłku starożytnego Izraela sam Autor biblijnych proroctw był kluczem. W okresie reprezentowanym przez kościół filadelfijski w historii millerystów William Miller otrzymał klucz. W tych dwóch historiach Chrystus miał do czynienia z Żydami, którzy uważali, że są synami Abrahama, lecz nimi nie byli. Miller miał do czynienia z protestantami, którzy uważali, że są duchowymi Żydami, lecz nimi nie byli.

Laodycea oznacza „lud osądzony”, a Laodycejczycy, czyli Żydzi z czasów Chrystusa, zostali ostatecznie osądzeni w 70 r. n.e., podczas zniszczenia Jerozolimy. Ostateczny sąd nad odstępczym protestantyzmem nastąpi podczas kryzysu ustawy niedzielnej, lecz spotkał ich sąd, gdy odrzucili poselstwo pierwszego anioła wiosną 1844 roku i wówczas zostali przez Boga ogłoszeni córkami Babilonu. Ci upadli protestanci są symbolem adwentyzmu laodycejskiego w ostatnich dniach sądu śledczego.

W zasadzie omówiliśmy już kilka różnych sposobów, w jakie siedem kościołów z Apokalipsy można poprawnie rozumieć jako symbole prorocze, a następnie proroczo zastosować. Ale muszą być rozumiane i stosowane w kontekście zasad prorockich „które zostały nam dane przez najwyższy autorytet”.

Przesłania do siedmiu kościołów były skierowane do siedmiu kościołów, które istniały w czasie, gdy Jan zapisał te przesłania. Przesłania do siedmiu kościołów dostarczają pouczenia i ostrzeżenia dla wszystkich kościołów na przestrzeni dziejów. Przesłania do siedmiu kościołów stanowią pouczenie i ostrzeżenie dla poszczególnych chrześcijan na przestrzeni dziejów. Siedem kościołów przedstawia historię chrześcijaństwa od czasów apostołów aż do końca świata. Siedem kościołów przedstawia historię starożytnego Izraela od czasów Mojżesza aż do zburzenia Jerozolimy w 70 r. n.e. Siedem kościołów można rozpoznać i zastosować, identyfikując różnicę między pierwszymi czterema kościołami a ostatnimi trzema.

Spośród sześciu różnorodnych proroczych zastosowań, które identyfikujemy, te same znajdują odzwierciedlenie w siedmiu pieczęciach.

Omówimy te prawdy w następnym artykule.