Rome Establishes the Vision - Number Six

Omawiamy sześć nurtów kontrowersji dotyczących proroctw, które pojawiły się na przestrzeni historii adwentyzmu od 1798 roku aż po dzień dzisiejszy.

Poprzedni artykuł poruszał pierwszą i ostatnią kontrowersję dotyczącą władzy rzymskiej, a teraz zajmiemy się sporem, który miał miejsce między Uriahem Smithem a Jamesem Whitem. Uriah Smith umieścił własną „prywatną interpretację” w wersecie trzydziestym szóstym.

Smith przyznał, że mocarstwo w poprzednim wersecie to „papieski Rzym”, ale twierdzi, że cechy wersetu trzydziestego szóstego nie są proroczymi cechami identyfikującymi papieski Rzym. To twierdzenie jest fałszywe. Należy pamiętać, że w buncie z 1863 roku odłożono na bok siedem czasów z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, a tym samym odrzucono przedstawienie siedmiu czasów na obu tablicach Habakuka. Zarówno tablica z 1843 roku, jak i ta z 1850 roku ukazują siedem czasów w samym centrum, a obie ilustracje umieszczają krzyż w centrum linii siedmiu czasów. Gdy w 1856 roku nadeszło nowe światło dotyczące siedmiu czasów i następnie zostało odrzucone, oznaczało to odrzucenie dwóch tablic Habakuka, a także autorytetu Ducha Proroctwa, który tak wyraźnie wskazuje, że obie tablice zostały sporządzone pod Bożym kierownictwem.

Według Siostry White ostatnim zwiedzeniem Szatana jest uczynienie świadectwa Ducha Bożego bezskutecznym, a tutaj pierwszym zwiedzeniem było uczynienie świadectwa Ducha Bożego bezskutecznym, co również stanowiło jednoczesne odrzucenie podstawowych prawd przedstawionych na dwóch tablicach, a w szczególności siedmiu czasów.

Podczas buntu w 1863 roku to nie kto inny jak Uriah Smith sporządził sfałszowany wykres z 1863 roku, który usunął linię „siedmiu czasów”. Do 1863 roku Uriah Smith zamknął oczy na światło „siedmiu czasów” i nie był w stanie dostrzec, że istnieją dwa „gniewy”, które wskazuje Daniel. Te dwa „gniewy” odnoszą się do „siedmiu czasów” przeciwko północnemu królestwu Izraela i południowemu królestwu Judy. Pierwszy, przeciwko dziesięciu północnym plemionom, rozpoczął się w 723 r. p.n.e. i zakończył w 1798 r., a drugi rozpoczął się w 677 r. p.n.e. i zakończył w 1844 r.

Gabriel przyszedł do Daniela w ósmym rozdziale, aby wyjaśnić widzenie marah, i w związku ze swoim dziełem dał drugie świadectwo dotyczące roku 1844. Dwa tysiące trzysta lat z ósmego rozdziału Księgi Daniela zakończyło się w 1844 roku, lecz wtedy zakończył się także ostatni z dwóch aktów gniewu przeciwko królestwom północnym i południowym.

Ostatni koniec zakłada istnienie pierwszego końca. Ostatnie z dwóch oburzeń, które jest po prostu innym określeniem siedmiu czasów, zakończyło się w 1844 roku, a pierwsze oburzenie zakończyło się w 1798 roku. Werset, o którym Smith twierdził, że nie zawiera żadnych określeń dotyczących władzy papieskiej, wskazał rok, w którym papiestwo miało otrzymać swoją śmiertelną ranę.

„Król” w wersecie trzydziestym szóstym miałby „mieć powodzenie, aż do czasu, gdy gniew się dopełni”. Zwróć uwagę, co Smith pisze o Księdze Daniela, rozdziale ósmym, wersetach dwudziestym trzecim i dwudziestym czwartym, w tej samej książce, w której twierdzi, że władza papieska nie posiada odpowiednich cech, by wypełnić werset trzydziesty szósty.

Smith dwukrotnie w tym fragmencie wskazuje, że prorocze cechy pogańskiego i papieskiego Rzymu są zamienne, gdyż są jedynie przejawem Rzymu w jego dwóch fazach, podobnie jak mieszanka żelaza i gliny w drugim rozdziale Księgi Daniela, którą Siostra White określa jako symbole rządów kościelnych i państwowych. Gdy Daniel w wersetach, do których odnosi się Smith, stwierdza — że Rzym „będzie mieć powodzenie i będzie działać” oraz że Rzym „sprawi, iż podstęp będzie miał powodzenie w jego ręku” — Smith twierdzi, że w wersecie trzydziestym szóstym „król”, który „będzie mieć powodzenie, aż się dopełni gniew”, wskazuje na proroczą cechę zarówno pogańskiego, jak i papieskiego Rzymu. Następnie twierdzi, że żadna z cech Rzymu w wersecie trzydziestym szóstym nie odnosi się do władzy papieskiej.

Powoływaliśmy się na Smitha, aby poprzeć identyfikację Rzymu jako rozbójników, którzy potwierdzają widzenie, a jedną z czterech proroczych cech w wersecie czternastym jest to, że Rzym się wywyższa.

Smith twierdzi, że cechy króla w wersecie trzydziestym szóstym nie odpowiadają władzy papieskiej, chociaż wcześniej dowodził, że to w wersecie czternastym Rzym wywyższa się. Jednak król w wersecie trzydziestym szóstym "będzie się wywyższał". Ten sam król w wersecie trzydziestym szóstym będzie "mówił rzeczy niezwykłe przeciwko Bogu bogów". W Księdze Daniela władza papieska "będzie mówiła wielkie słowa przeciwko Najwyższemu", a w Księdze Objawienia władza papieska bluźni przeciw Najwyższemu.

Każde prorocze określenie władzy papieskiej jest wskazane w wersecie trzydziestym szóstym.

Ludzcy komentatorzy bywają często zawodni, ale wielu adwentystycznych komentatorów daje świadectwo oczywistej prawdzie, że to werset trzydziesty szósty parafrazował apostoł Paweł w Drugim Liście do Tesaloniczan, gdy zwracał się do człowieka grzechu.

Werset trzydziesty szósty stwierdza, że „wywyższy samego siebie i wyniesie się ponad każdego boga”, a Paweł mówi: „objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia; który sprzeciwia się i wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest czczone”. Jasne jest, że Smith nie miał autorytetu prorockiego, by twierdzić, że król z wersetu trzydziestego szóstego był różny od króla omawianego w wersetach prowadzących do wersetu trzydziestego szóstego. Pod względem gramatycznym nie miał żadnego uzasadnienia dla dokonania swego błędnego zastosowania, a jego twierdzenie, że uczynił to, ponieważ werset trzydziesty szósty nie posiada cech władzy papieskiej, było przeinaczeniem Pisma w próbie ustanowienia prywatnej interpretacji.

Na przestrzeni lat laodycejskiego adwentyzmu wielu adwentystycznych teologów, pastorów i autorów wypowiadało się na temat tego, czy uważają interpretację Smitha za poprawną czy błędną. Australijski pastor, Louis Were, już dawno nieżyjący, poświęcił większość swojej służby zwalczaniu fałszywego proroczego modelu Smitha. Powodem jego sprzeciwu nie było jedynie to, że Smith ostatecznie utożsamił króla, który dochodzi do swego kresu w wersecie czterdziestym piątym, z Turcją, lecz także to, że jego koncepcja prowadziła do błędnej interpretacji Armagedonu. W latach 80. lub mniej więcej w tym czasie pewien adwentystyczny autor napisał książkę zatytułowaną „Adwentyści i Armagedon: czy źle zrozumieliśmy proroctwo?”. Autorem jest Donald Mansell i książka wciąż jest dostępna.

Mansell śledzi historię poprzedzającą pierwszą i drugą wojnę światową, pokazując, że gdy obie te wojny się zbliżały, adwentystyczni ewangeliści zaczęli posługiwać się błędną interpretacją Smitha, według której marsz Turcji na dosłowną Jerozolimę stanowi znak Armagedonu i końca świata. Na podstawie kościelnych list członków wykazuje, że w miarę zbliżania się każdej z tych wojen wiele osób wstępowało w szeregi Kościoła adwentystycznego, kierując się profetycznymi akcentami ewangelistów zaczerpniętymi z błędnego poglądu Smitha na Armagedon.

Gdy każda z wojen dobiegła końca, a błędne przepowiednie się nie spełniły, Kościół stracił więcej członków niż zyskał dzięki proroczemu modelowi, który stworzył Smith.

W wyniku odrzucenia przez Smitha fundamentalnego przesłania millerytów oraz jego gotowości do promowania swojej prywatnej interpretacji wersetów 36-45 Księgi Daniela, logika Smitha zaowocowała modelem proroczym opartym na bieżących wydarzeniach.

W sporze między Smithem a Jamesem Whitem o króla, który dochodzi do swego kresu w ostatnim wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela, James White przedstawił rozumowanie, które zwięźle ukazywało zbudowaną na piasku proroczą podstawę Smitha. White nauczał, że „proroctwo tworzy historię, ale historia nie tworzy proroctwa”.

Ewangeliści adwentyzmu, działający przed obiema wojnami, wykorzystywali rozwój wydarzeń historycznych, aby przedstawić błędny proroczy model Armagedonu autorstwa Smitha, a ich praca, która wydawała się tak błogosławiona w okresie poprzedzającym wojny, w ostatecznym rozrachunku przyniosła stratę, gdy wykazano, że ów model proroczy opierał się na prywatnej interpretacji.

Gotowość Smitha do promowania prywatnego proroczego modelu odnoszącego się do króla w wersecie trzydziestym szóstym przyniosła także owoc w postaci stworzenia błędnego zastosowania szóstej plagi i Armagedonu.

Jak już wcześniej wskazaliśmy, szósta plaga następuje po zamknięciu czasu łaski, zatem zawarte w niej ostrzeżenie, by pilnować swych szat, musi odnosić się do kwestii próby, która ma miejsce zanim Michał powstanie, zakończy się czas łaski i rozpocznie się pierwsza plaga. Szósta plaga ukazuje działania smoka, bestii i fałszywego proroka, którzy stanowią potrójny sojusz jednoczący się w związku z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną. Tym potrójnym sojuszem jest Współczesny Rzym, a symbolem, który identyfikuje i ustanawia potrójny sojusz Współczesnego Rzymu, są „rabusie ludu twego”, którzy „wywyższają się, aby utwierdzić widzenie” i „upadają”.

Ostrzeżenie szóstej plagi, gdy jest zrozumiane, pozwala duszy zachować swoje szaty, lecz jeśli zostaje odrzucone, pozostawia duszę nagą, co jest jedną z pięciu cech Laodycejczyka. Symbolem, który ustanawia to ostrzeżenie, są rozbójnicy twego ludu, którzy się wywyższają, a ostatecznie upadają. Salomon powiedział, że jeśli lud Boży nie ma tej wizji, ginie.

Hebrajskie słowo „perish” znaczy „uczynić nagim”, a Jan zapisał: „Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nagi i aby nie widziano jego wstydu.” Smith mylił się co do Króla Północy, a ten fałszywy fundament proroczy pozwolił mu opracować zastosowanie prorocze, które, jeśli zostanie przyjęte, prowadzi do nagości, co jest symbolem Laodycejczyków, którzy zostają wypluci z ust Pana.

Smith bez trudu bronił swojej nowej, błędnej identyfikacji Króla Północy w sporze z mężem prorokini, Jamesem Whitem. Historycy adwentystyczni oraz siostra White omawiają ich słynny spór. Ellen White zganiła zarówno swojego męża, jak i Smitha za to, że pozwolili, by ich różnica zdań w kwestii tego, kogo w jedenastym rozdziale Księgi Daniela przedstawia Król Północy, trafiła do sfery publicznej. W pierwszej adwentystycznej publikacji po Wielkim Rozczarowaniu z 1844 roku James White napisał:

Gdy Smith przedstawił swoje tak zwane „nowe światło” na temat „ostatniej potęgi w jedenastym rozdziale Księgi Daniela”, James White uznał interpretację Smitha nie za nowe światło, lecz za atak na fundamenty. Spór dotyczący Rzymu jako króla północy w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, który rozegrał się między Uriahem Smithem a Jamesem Whitem, ma szczególne cechy, które jako badacze proroctw powinniśmy zestawić z innymi sporami w historii adwentyzmu dotyczącymi symbolu Rzymu.

Jedną z tych cech jest wprowadzenie prywatnej interpretacji. Inną cechą jest to, że zastosowanie tej prywatnej interpretacji wymaga wypaczenia elementarnej gramatyki, gdyż Smith nie tylko zignorował, że każda prorocza cecha w wersecie trzydziestym szóstym dotyczy Rzymu, ale zignorował też, że struktura gramatyczna wymaga, aby król z wersetu trzydziestego szóstego był tym samym królem, co przedstawiony we wcześniejszym fragmencie.

Inną cechą jest to, że prywatna interpretacja była odrzuceniem prawd podstawowych. Inną cechą jest to, że stanowi ona odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa. Inną cechą jest to, że pierwszy błędny pogląd dotyczący Rzymu doprowadzi do modelu proroczego, który uniemożliwi zachowanie szat w miarę zbliżania się zamknięcia czasu próby dla ludzkości. Inną cechą była gotowość do publicznego promowania jego prywatnej interpretacji. Inną cechą jest to, że prywatna interpretacja jest niezmiennie przedstawiana jako nowe światło. Wszystkie te cechy są reprezentowane w obecnej dyskusji na temat "rozbójników ludu twego".

Kiedy ostatni spór Rzymu, typologicznie przedstawiony przez pierwszy spór Rzymu, identyfikujący "rozbójników twego ludu", zostanie zestawiony z proroczą linią sporu między Uriahem Smithem a Jamesem White'em, zobaczymy, że jedna grupa będzie opierać swój proroczy model na prywatnej interpretacji, która odrzuca fundamentalną prawdę.

Odrzucenie prawd podstawowych automatycznie oznacza odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa, który tak zdecydowanie broni tych prawd podstawowych. Ta grupa będzie również skłonna publicznie przedstawiać swoje stanowisko, niezależnie od wszelkich obaw, jakie mogą być podnoszone co do wpływu, jaki to nauczanie może wywierać na lud Boży na całym świecie.

Bezpośrednio po 1844 roku, w pierwszym pokoleniu adwentyzmu, pojawił się kolejny spór dotyczący Rzymu. Ten spór był wciąż podsycany, aż fałszywy pogląd został przyjęty w trzecim pokoleniu adwentyzmu. Potraktujemy spór o „codzienne” jako czwartą z sześciu linii, które obecnie rozważamy w modelu linia za linią.

Ale zanim podejmiemy czwartą linię kontrowersji Rzymu, należy pamiętać, że w poprzednim artykule, gdy omawialiśmy werset dziesiąty jedenastego rozdziału Księgi Daniela, stwierdziliśmy: „Werset dziesiąty również bezpośrednio łączy »siedem razy« z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej z ukrytą historią, lecz ta linia prawdy wykracza poza to, co tutaj przedstawiamy.”

Uriah Smith przewodził odrzuceniu „siedmiu czasów” w 1863 roku. Odrzucił on wcześniej zwiększenie poznania w tej kwestii, przedstawione w artykułach na ten temat, napisanych przez Hirama Edsona i opublikowanych w Review w 1856 roku. Konsekwencje faktu, że Smith był związany z ruchem, który prezentował „siedem czasów”, lecz następnie odrzucił zwiększenie poznania właśnie w tej sprawie, również wykraczają poza temat cech wprowadzenia przez Smitha tego, co twierdził, że jest nowym światłem na temat króla północy. Kiedy jednak zakończymy nasz przegląd linii adwentystycznych kontrowersji dotyczących Rzymu, powrócimy zarówno do znaczenia wersetu dziesiątego jedenastego rozdziału Księgi Daniela, jak i do tego, co reprezentuje odrzucenie przez Smitha poselstwa laodycejskiego, które nadeszło w 1856 roku wraz ze zwiększeniem poznania na temat „siedmiu czasów”.