Objawienie Jezusa Chrystusa - numer dwunasty

Jesteśmy w trakcie rozważania rozdziałów 11–13 Księgi Objawienia, gdzie znajdujemy wszystkich antagonistów w ostatecznej bitwie czasu próby wielkiego boju, która rozgrywa się na polu bitwy pierwszego nieba. Antagoniści to sto czterdzieści cztery tysiące oraz wielki tłum, który wychodzi z Babilonu jako siła pomocnicza, przeciwko Organizacji Narodów Zjednoczonych, Kościołowi katolickiemu, Stanom Zjednoczonym i samemu szatanowi. Sto czterdzieści cztery tysiące i wielki tłum są Bożą armią, reprezentującą poselstwo trzeciego anioła, a obie strony w tej wojnie stają także wobec armii Bożego sądu, reprezentowanej nie przez trzeciego anioła, lecz przez trzecie biada.

Aby zidentyfikować pewne cechy, które przyczyniły się do zamordowania republikańskich i protestanckich rogów w 2020 roku, staramy się zidentyfikować prorocze cechy, które pojawiają się w bitwie ludzkości w pierwszym niebie, od prawa niedzielnego aż do chwili, gdy Michał powstanie. W tej historii cały świat jest zmuszony do wzniesienia obrazu bestii. Ta historia jest powtórzeniem historii Stanów Zjednoczonych od 11 września 2001 roku aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego, które rozdziela te dwie równoległe historie. Jako historie równoległe obie stanowią świadectwo dla drugiej historii. To, co ma miejsce w jednej z tych historii, będzie miało miejsce także w drugiej. To właśnie druga historia jest w centrum rozdziałów dwunastego i trzynastego Apokalipsy, a naszym zamiarem jest zrozumienie drugiego świadka, aby rzucić prorocze światło na pierwszą historię, która jest już niemal zakończona.

Trzy moce, które prowadzą świat ku Armagedonowi, są przedstawione w rozdziałach dwunastym i trzynastym. Jako pierwszą wymienia się moc smoka.

Siostra White informuje nas, że smok w tym rozdziale jest Szatanem, ale w sensie wtórnym jest nim pogański Rzym. Zarówno Szatan, jak i pogański Rzym symbolizują Organizację Narodów Zjednoczonych. Dziesięć rogów bestii przedstawia zły sojusz dziesięciu królów w siedemnastym rozdziale Apokalipsy. Owi dziesięciu królowie są przedstawieni w siedemnastym rozdziale Apokalipsy i tam są określeni jako siódme królestwo proroctwa biblijnego. Bestia jest przedstawiona jako mająca siedem głów z siedmioma koronami, co wskazuje, że jest siódmym królestwem proroctwa biblijnego. W drugim rozdziale Księgi Daniela są oni przedstawieni jako duchowa Grecja, są też Achabem w świadectwie Góry Karmel, a także dziesięcioma wrogami Psalmu osiemdziesiątego trzeciego.

Drugą ziemską potęgą wroga wspomnianą w rozdziałach dwunastym i trzynastym Księgi Objawienia jest bestia wychodząca z morza, którą Siostra White bezpośrednio identyfikuje jako katolicyzm.

W wersecie pierwszym Jan stał na brzegu morza i widzi, jak z morza wyłania się bestia, a następnie widzi bestię wychodzącą z ziemi. Siostra White wskazuje, że czas, w którym Jan zobaczył te dwie bestie, to rok 1798, gdyż był to rok, w którym papiestwo zostało „pozbawione swej siły”, otrzymując w ten sposób śmiertelną ranę, która ostatecznie miała zostać uleczona.

Jan spogląda wstecz na historię, kiedy widzi bestię z morza, którą jest papiestwo. Spoglądając naprzód w dzieje, widzi bestię z ziemi, którą stanowią Stany Zjednoczone. Dlatego bestia z morza jest proroczo ukazana właśnie w taki sposób. Patrząc wstecz od roku 1798, Jan najpierw widzi „siedem głów i dziesięć rogów”, co wyznacza moment w historii, w którym trzy z tych rogów zostały wyrwane, aby zrobić miejsce dla potężnego rogu papiestwa, który wypowiadał wielkie słowa.

Zanim te trzy rogi Herulów, Ostrogotów i Wandalów zostały usunięte, pogański Rzym był reprezentowany przez „dziesięć koron”. Te dziesięć koron symbolizuje pogański Rzym. Następnie Jan wskazuje na lamparta Grecji, potem na niedźwiedzia Medo-Persji, a następnie na lwa Babilonu.

Nie ma ani jednego elementu katolicyzmu, który byłby chrześcijański, a bestia z morza przedstawia połączenie wszystkich wcześniejszych pogańskich królestw z proroctw biblijnych. Bestia z morza ukazana jest w odwróconym porządku historycznym, ponieważ Jan spogląda w przeszłość. Najpierw ujrzał potęgę, która powstała po usunięciu trzech rogów — papiestwo. Potem zobaczył dziesięć rogów z dziesięcioma koronami — pogański Rzym. Potem zobaczył lamparta — Grecję. Potem zobaczył niedźwiedzia — Medo-Persję. Potem zobaczył lwa — Babilon. Opis bestii z morza składa się z elementów każdego z poprzedzających pogańskich królestw, a opis ten dowodzi, że papiestwo jest konglomeratem wszelkich form pogaństwa, jakie istniały w historii biblijnej. Nie ma ani jednego elementu katolicyzmu, który byłby chrześcijański. Wszystko, co w katolicyzmie może wyglądać na chrześcijańskie, jest podróbką.

Na górze Karmel, gdy Eliasz toczył bój z prorokami Jezebel i jej odstępczym mężem, Jezebel była u siebie w Samarii. Nierządnica z Tyru zostaje zapomniana w dziejach ziemskiej bestii o dwóch rogach. Jezebel jest zawsze ukryta, a w rozdziałach dwunastym i trzynastym Apokalipsy świat zdumiewa się nią i idzie za nią, lecz nie jest ukazana jako cud podziwiany w niebiosach, jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, Stany Zjednoczone i Szatan. Ona jest z powrotem w swoim centrum dowodzenia w Samarii — mieście Rzymie.

To właśnie w historii bestii z ziemi zostaje określona próba dotycząca obrazu bestii dla całego świata. Ta próba ma miejsce podczas wojny pierwszego nieba. Temu chcemy się teraz przyjrzeć. W wersetach, które teraz rozważymy, słowo "on" zastąpię wyrażeniem "Stany Zjednoczone".

W trzynastym rozdziale Apokalipsy smok pogańskiego Rzymu dał papiestwu trzy rzeczy, osadzając je na tronie ziemi.

Dziesięciu królów, którzy reprezentują pogański Rzym (a Francja, przedstawiana przez Achaba, jest pierwszym z tych dziesięciu królów), dało papiestwu trzy rzeczy: moc, siedzibę i autorytet. Kiedy cesarz Konstantyn przeniósł stolicę z położonego na Zachodzie miasta Rzymu na Wschód i w roku 330 uczynił Konstantynopol nową stolicą Cesarstwa Rzymskiego, pogański Rzym przekazał wówczas Kościołowi rzymskiemu jego "siedzibę".

Gdy Clovis, król Franków (Francja), nawrócił się na katolicyzm i rozpoczął wojnę przeciw potęgom, które sprzeciwiały się wyniesieniu papiestwa na tron ziemi w roku 496, pogański Rzym wówczas dał papiestwu jego „moc”.

W 533 roku Justynian wydał dekret, który uznał Kościół rzymski zarówno za zwierzchnika wszystkich Kościołów, jak i za tego, który koryguje heretyków. Wówczas władza pogańskiego Rzymu została przekazana papiestwu.

W wersecie dwunastym: „[Stany Zjednoczone] sprawują całą władzę pierwszej bestii na jej oczach”. Władzę, którą sprawowało papiestwo, reprezentuje Clovis, który oddał swą potęgę militarną i gospodarczą na rzecz papiestwa. Dlatego katolicyzm nazywa Clovisa „pierworodnym Kościoła katolickiego”, a Francję „najstarszą córką Kościoła katolickiego”. Stany Zjednoczone wykonają dla papiestwa tę samą brudną robotę, którą Clovis rozpoczął w 496 roku.

Moc Stanów Zjednoczonych zostanie wykorzystana, aby sprawić, że "ziemia i ci, którzy na niej mieszkają, oddadzą cześć pierwszej bestii, której śmiertelna rana została uleczona". Stany Zjednoczone wykorzystają swoją siłę militarną i gospodarczą, aby sprawić, by cały świat przyjął niedzielę jako dzień odpoczynku. Nierządnica z Tyru najpierw dopuści się nierządu z bestią z ziemi przy wkrótce nadchodzącym prawie niedzielnym, a potem wyruszy i dopuści się nierządu ze wszystkimi innymi królami ziemi.

W wersecie trzynastym: "[Stany Zjednoczone] czynią wielkie cuda, tak że sprawiają, iż ogień zstępuje z nieba na ziemię na oczach ludzi." Ogień symbolizuje nieświęte przesłanie. Języki ognia w dniu Pięćdziesiątnicy symbolizowały święte przesłanie, któremu towarzyszyła zdolność przekazania tego przesłania całemu światu. Ogień, który Stany Zjednoczone sprowadzą z nieba, wpłynie również na każdy naród i każdy język.

W wersecie czternastym Stany Zjednoczone zwodzą „tych, którzy mieszkają na ziemi, za pomocą tych cudów, które [Stany Zjednoczone] miały moc czynić na oczach bestii; mówiąc tym, którzy mieszkają na ziemi, aby uczynili obraz bestii, która została zraniona mieczem, a jednak żyła”. Zwiedzenie, którym Stany Zjednoczone posługują się, aby zwieść świat, zostało przedstawione przez ogień, który w poprzednim wersecie zstąpił z nieba. Ogień z nieba wywołuje cuda, które Stany Zjednoczone wykorzystują, by nakazać światu ustanowienie jednego rządu światowego, polegającego na połączeniu kościoła i państwa, z kościołem sprawującym kontrolę nad tą relacją.

To właśnie symbolizował związek Achaba i Izebel, gdy Eliasz został wzbudzony. Walka Eliasza na Górze Karmel znalazła swoje wypełnienie na początku istnienia Stanów Zjednoczonych podczas ruchu pierwszego anioła w latach 1840–1844, w celu odróżnienia prawdziwego proroka protestantyzmu od wszystkich fałszywych proroków protestantyzmu.

Spełnia się ponownie u kresu istnienia Stanów Zjednoczonych, podczas próby formowania obrazu bestii, która rozpoczęła się 11 września 2001 r. i zakończy się wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną.

Doskonałe wypełnienie Eliasza ma miejsce przed wielkim i strasznym dniem Pana, którym jest siedem ostatnich plag. Dlatego Góra Karmel, Eliasz, Achab i Izebel znajdują odzwierciedlenie w działaniach Stanów Zjednoczonych, zmuszających planetę Ziemię do przyjęcia jednego światowego rządu Organizacji Narodów Zjednoczonych, nad którym panuje Kościół katolicki. Stany Zjednoczone dokonują tego poprzez swoją potęgę militarną, siłę ekonomiczną oraz skażoną, hipnotyczną komunikację, którą kierują i kontrolują, reprezentowaną przez tak zwaną "autostradę informacyjną" globalnej sieci.

W wersecie piętnastym dowiadujemy się, że „[Stany Zjednoczone] miały moc tchnąć życie w obraz bestii, aby obraz bestii zarówno przemówił, jak i sprawił, że wszyscy, którzy nie będą oddawać czci obrazowi bestii, zostaną zabici”. Groźba śmierci, wsparta potęgą militarną Stanów Zjednoczonych, które wówczas reprezentują naczelnego króla Organizacji Narodów Zjednoczonych, umożliwia rządowi jednego świata Organizacji Narodów Zjednoczonych mówić. Akt mówienia dokonuje się poprzez władzę ustawodawczą i sądowniczą. Władza ustawodawcza Organizacji Narodów Zjednoczonych mieści się w Nowym Jorku, a władza sądownicza w Hadze w Niderlandach. Haga reprezentuje Stary Świat, a Nowy Jork — Nowy Świat. Zarówno Stany Zjednoczone, jak i Niderlandy mają w przeszłości okresy, w których wyróżniały się jako czołowi obrońcy wolności i swobód, lecz obie kończą swoje dzieje — mówiąc jak smok.

W wersetach szesnastym i siedemnastym, po ustanowieniu obrazu bestii i nadaniu mu mocy przemawiania, „[Stany Zjednoczone] sprawiają, że wszyscy, mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolni, przyjmują znamię na prawej ręce albo na czołach: i aby nikt nie mógł kupować ani sprzedawać, z wyjątkiem tego, kto ma znamię, albo imię bestii, albo liczbę jej imienia.”

Powstanie obrazu bestii jest próbą, która poprzedza próbę znamienia bestii. Jeśli nie zdamy próby, którą stanowi powstanie obrazu bestii, nie zdamy próby znamienia bestii. To dwie różne próby i są to dwa różne rodzaje prób.

Formowanie obrazu bestii, które rozpoczęło się 11 września 2001 roku, jest proroczym ostrzeżeniem, że wkrótce nastąpi zakończenie czasu łaski. To poselstwo Eliasza, które wskazuje, że Góra Karmel jest już tuż przed nami, oraz że lud Boży musi zgromadzić oliwę charakteru, oliwę Ducha Świętego i oliwę poselstwa wołania o północy, zanim rozlegnie się ostateczne wezwanie. Muszą się przebudzić, aby gdy Eliasz zapyta: "Jak długo będziecie się wahać między dwiema opiniami?" — nie zaniemówili, bo milczenie wtedy oznacza przyjęcie znamienia bestii. Próba związana z obrazem bestii oznacza dzieło zrozumienia poselstwa, które ogłasza zakończenie sądu, podobnie jak poselstwo zwolenników Millera ogłaszało rozpoczęcie sądu.

Próba znamienia Bestii nie zakłada wyboru, gdyż nie zawiera elementu czasu próby. To punkt w czasie, a nie okres. To kryzys, a zatem papierek lakmusowy, który ujawni charakter tych Izraelitów, których Achab wezwał na Górę Karmel w czasie prawa niedzielnego. Wtedy okażą charakter, jaki rozwinęli w poprzednim okresie, proroczo zwanym próbą obrazu Bestii.