The Revelation of Jesus Christ - Number One

Stany Zjednoczone są wprost wskazane w Biblii. Istnieje kilka fragmentów biblijnych, które wprost identyfikują Stany Zjednoczone na końcu świata. W trzynastym rozdziale Apokalipsy Stany Zjednoczone są drugą, czyli bestią o dwóch rogach, która wychodzi z ziemi i zakazuje całemu światu kupować lub sprzedawać — chyba że mają znamię bestii.

W tym fragmencie występuje siedem zasadniczych proroczych cech związanych z dwurożną bestią z ziemi. Sprawuje władzę bestii, która była przed nim; sprawia, że wszyscy na świecie oddają cześć bestii, która była przed nim; czyni wielkie cuda, które widzą wszyscy ludzie; zwodzi cały świat i nakazuje światu uczynić obraz bestii, która była przed nim; daje życie obrazowi bestii i on przemawia; przymusza, pod groźbą śmierci, cały świat do oddawania czci obrazowi bestii; i zmusza cały świat do przyjęcia znamienia na czole lub na ręce oraz zakazuje kupowania i sprzedawania tym, którzy nie mają znamienia, imienia lub liczby bestii.

Dzieło zwiedzenia dokonane przez bestię, która w wersecie jedenastym wychodzi „z ziemi”, jest tak zwodnicze i potężne, że „zwodzi mieszkańców ziemi”. Cały świat zostanie zwiedziony przez Stany Zjednoczone. To znaczy, z wyjątkiem Kościoła Bożego — cały świat ma zostać zwiedziony, by przyjąć znamię Antychrysta. Wydarzenia prorocze, które poprzedzają to ogólnoświatowe zwiedzenie, już trwają.

Są opowieści z Biblii, które zna większość ludzi, choćby tylko powierzchownie. Większość słyszała o konfrontacjach między Mojżeszem a Faraonem, Danielem a Nabuchodonozorem czy Jezusem a Piłatem. Ludzie znają te biblijne historie w różnym stopniu, ale niekoniecznie dostrzegają, że proroctwa biblijne bezpośrednio i bardzo konkretnie wskazują królów i królestwa. Tak było z pewnością w przypadku Mojżesza, Daniela i Chrystusa. Egipt, Babilon i Rzym zostały w proroctwach biblijnych jednoznacznie wymienione jeszcze zanim historia przyniosła spełnienie zapowiedzi dotyczących ich królestw. Bóg nigdy się nie zmienia.

Fakt, że Bóg nigdy się nie zmienia, pozwala nam zastosować prostą logikę w rozważaniu bestii z ziemi o dwóch rogach z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Ponieważ wiemy, że Bóg przedstawił proroctwa bezpośrednio identyfikujące królestwa Egiptu, Babilonu i Rzymu, gdy każde z nich oddziaływało na Kościół Boży i go prześladowało, możemy ustalić pewne fakty dotyczące bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Bestia z ziemi, podobnie jak Egipt, Babilon i Rzym, zostanie bezpośrednio zidentyfikowana w proroctwie biblijnym z wyprzedzeniem wobec historii, w której wypełni się proroctwo dotyczące tego państwa. Twierdzę, że możemy ustalić ten fakt na podstawie bardzo prostej, lecz ważnej biblijnej zasady. Zasada ta stwierdza, że prawda zostaje ustalona na podstawie świadectwa dwóch świadków.

Proroctwo biblijne zapowiedziało kres starożytnego Egiptu, kiedy Bóg rozprawił się ze zbuntowanym faraonem. Proroctwo biblijne zapowiedziało wzrost i upadek starożytnego Babilonu, a także rozprawiło się ze zbuntowanymi królami Babilonu. Proroctwo biblijne zapowiedziało wzrost i upadek imperium pogańskiego Rzymu oraz wskazało i rozprawiło się ze skorumpowanymi przedstawicielami Rzymu. Konsekwencja niezmiennego charakteru Boga wskazuje, że najważniejsze królestwo wspomniane w proroctwach biblijnych — bestia z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy — z całą pewnością zostanie w nich zidentyfikowane.

Kiedy wypełni się proroctwo o zwierzęciu z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy, Kościół Boży wejdzie w konfrontację z politycznym i religijnym przywództwem tego zwierzęcia z ziemi, co zostało proroczo zilustrowane przez Mojżesza, Daniela i Chrystusa. Prorocza rola Stanów Zjednoczonych u kresu świata jest jednym z głównych tematów proroctw biblijnych. Gdy będziemy rozwijać biblijne informacje, które identyfikują rolę Stanów Zjednoczonych w proroctwach biblijnych, posłużymy się zasadami zawartymi w samej Biblii, gdyż Słowo Boże nie potrzebuje ludzkiej definicji. Starożytnemu Izraelowi dane były przepisy ceremonialne, przepisy dotyczące zdrowia, dziesięć zasad moralnych, przepisy dotyczące rolnictwa i tak dalej. Bóg jest Bogiem porządku.

Pismo Święte nie podaje żadnego świadectwa sugerującego, że ktoś mógłby otrzymać błogosławieństwo, po prostu ignorując zasady dane przez Boga. Kto może liczyć na błogosławieństwo, jeśli ignoruje zasady wykładni proroctw ustanowione w Biblii i przez Biblię na potrzeby badania proroctw?

Stosując biblijne zasady, pozwalamy Biblii ustalić i potwierdzić, czy zasady te są prawdziwe czy fałszywe. Jak w przypadku wszystkich Bożych zasad, zawsze istnieje szatańska podróbka tych zasad. Dlatego konieczne jest, aby gdy używa się zasady do ustalenia prawdy, zarówno ustalona prawda, jak i zastosowana zasada zostały poddane weryfikacji.

Innym celem, poza określeniem proroczej roli Stanów Zjednoczonych w tym badaniu, jest zidentyfikowanie tajemnego przesłania z Księgi Objawienia, które Jezus ukrył aż do tego właśnie pokolenia.

Boże prorocze tajemnice, które są objawiane, mają na celu umożliwienie tym, którzy je otrzymują, zachowywania Jego prawa. Ludzie mogą zachowywać Jego prawo tylko wtedy, gdy jest ono zapisane w ich sercach. Tajemnica, która jest odpieczętowywana w Księdze Objawienia, jest częścią procesu, w którym Duch Święty wypisuje Boże prawo w naszych wnętrzach i na naszych sercach. Tajemnica, która zostaje otwarta dla ludu Bożego, gdy — i jeśli — zostanie przyjęta przez wiarę, ustanawia nowe przymierze.

Księga Objawienia 1:1-3 Ostateczne przesłanie ostrzegawcze:

Pierwsze trzy wersety pierwszego rozdziału Księgi Objawienia wskazują, że „Objawienie Jezusa Chrystusa” jest ostatecznym przesłaniem dla ludzkości. Jest to wyraźnie przesłanie, ponieważ „Objawienie Jezusa Chrystusa” zostało Mu przekazane przez Ojca Niebieskiego, aby ukazać Jego sługom, co „musi wkrótce się wydarzyć”.

Powiedziano nam, abyśmy wzięli pod uwagę, że „Duch Święty tak ukształtował sprawy, zarówno przy udzieleniu proroctwa” a także „w przedstawionych wydarzeniach.”.

"Przedstawione wydarzenia" oraz "przekazanie proroctwa" w pierwszych trzech wersetach pierwszego rozdziału Księgi Objawienia wyraźnie ukazują krok po kroku, w jaki sposób Bóg komunikuje się z ludźmi, a także wskazują, że przekazywane poselstwo nazywa się "Objawienie Jezusa Chrystusa."

Jezus Chrystus uczynił więc dwie rzeczy z orędziem, które otrzymał od Boga. Posłał to orędzie za pośrednictwem swojego anioła i również dał je poznać za pomocą znaków za pośrednictwem tego anioła. Jego anioł następnie zaniósł orędzie prorokowi Janowi, który je spisał i wysłał do kościołów dla ciebie i mnie. Pierwsze trzy wersety zostały "tak ukształtowane" przez "Ducha Świętego", aby podkreślić zarówno "orędzie", jak i "proces komunikacji" zaangażowany w przekazanie orędzia.

Trzy wersety, które rozważamy, przedstawiają ostateczne przesłanie dla ludzkości, ale nie tylko ostateczne przesłanie — co ważniejsze, trzy wersety stanowią ostateczne „ostrzeżenie” dla planety Ziemi. „Ostrzegawczy” charakter tego przesłania daje się rozpoznać, gdy pewna grupa osób zostaje określona jako „błogosławieni” za to, że przeczytali, usłyszeli i zachowali „te rzeczy, które są w nim zapisane”. Istnieje grupa osób, które nie będą czytać ani słuchać ostrzeżenia przedstawionego jako „Objawienie Jezusa Chrystusa”. Nie mogą być błogosławieni. Jest oczywiste, że jeśli istnieje grupa, która jest błogosławiona za czytanie, słuchanie i zachowywanie tego, co jest napisane, to istnieje grupa, która nie jest błogosławiona. Czy człowiek będzie czytał, słuchał i zachowywał przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa? Jeśli tak, będzie błogosławiony; jeśli nie — będzie przeklęty.

Wyrażenie „czas jest bliski” w wersecie trzecim wskazuje, że chodzi o określony moment, kiedy w historii pojawia się ostatnie ostrzegawcze poselstwo. „Czas” — (konkretny czas) — „jest bliski”. Określony czas ma właśnie nadejść, bo jest bliski, a lud Boży (reprezentowany przez Jana) rozumie poselstwo, zanim ów „czas” nadejdzie. Jan spisał Księgę Objawienia pod koniec pierwszego wieku, jednak te wersety wskazują, że nastąpi moment w historii długo po roku 100, kiedy zostanie ogłoszone ostateczne ostrzegawcze poselstwo. Kiedy ów „czas jest bliski”, poselstwo, które wskazuje na „rzeczy, które wkrótce mają się stać”, zostanie objawione sługom Bożym.

W tej serii artykułów Biblia i pisma Ellen White będą używane jako autorytet uzasadniający wyjaśnienie cytowanych przez nas fragmentów Pisma Świętego.

Odwołamy się także do zasad interpretacji proroctw zebranych przez Williama Millera oraz do zasad wskazanych w kompilacji zatytułowanej „Prorocze klucze”. Wykorzystamy również studium prorocze zwane „Tablicami Habakuka”.

Nie zamierzamy definiować każdej stosowanej przez nas reguły. Dla zwięzłości po prostu odwołamy się do zbioru "Prophetic Keys" dla tych, którzy chcą przeczytać bardziej szczegółowe uzasadnienie tej reguły. W ramach serii "Habakkuk's Tables" zamierzamy wskazać niektóre prezentacje, w których temat, który jedynie krótko poruszymy, jest omówiony bardziej szczegółowo.

Podczas naszego studium Księgi Objawienia zachęcamy do publicznego zabierania głosu, lecz będziemy odpowiadać wyłącznie na wypowiedzi, które wnoszą wkład w prowadzone studium. Zakres naszej dyskusji obejmie obecną serię prezentacji, reguły prorocze, którymi się posługujemy, oraz informacje zawarte w Tablicach Habakuka.

Greckie słowo tłumaczone jako „signified” znaczy „wskazywać”. Wysłał przesłanie przez „jego” anioła i dał o tym znać przez „jego” anioła. „Jego” aniołem jest Gabriel.

Anioł Gabriel zostaje posłany z przesłaniem i anioł Gabriel także reprezentuje to przesłanie. Kiedy ludzkość dochodzi do momentu w historii, gdy "czas jest bliski" na ogłoszenie ostatecznego przesłania ostrzegawczego, to ostateczne przesłanie jest reprezentowane przez anioła. W Księdze Apokalipsy "przesłania" są często przedstawiane jako aniołowie, a oczywiście greckie słowo tłumaczone w Apokalipsie jako "anioł" oznacza "posłaniec".

Każde objawienie Bożej prawdy, które pojawiło się w historii, jest z pewnością objawieniem Jezusa Chrystusa, ale Objawienie Jezusa Chrystusa w rozdziale pierwszym Księgi Objawienia jest ostatecznym ostrzeżeniem dla ludzkości i ma miejsce w określonej chwili, przedstawionej jako „czas”. W Księdze Objawienia jest inny fragment, w którym Jan stwierdza, że „czas jest bliski”. Ten inny fragment stanowi drugiego świadka do zweryfikowania wstępnych twierdzeń, które przedstawiłem na temat wersetów od pierwszego do trzeciego.

Na końcu Księgi Objawienia znajdujemy ten sam temat, co na jej początku. Sposób przekazu i poselstwo są ponownie przywołane, gdy „Pan Bóg posłał swego anioła, aby ukazał swoim sługom to, co musi wkrótce się stać”. I gdy tylko sługom zostaje ukazane poselstwo wskazujące „to, co musi wkrótce się stać”, Chrystus ogłasza, że przychodzi wkrótce. Jest to poselstwo poprzedzające powtórne przyjście Chrystusa, a więc ostateczne poselstwo ostrzegawcze - to samo poselstwo, które w wersecie pierwszym pierwszego rozdziału jest określone jako „Objawienie Jezusa Chrystusa”. Błogosławieństwo obiecane w pierwszych trzech wersetach Księgi Objawienia zostaje powtórzone słowami: „Błogosławiony, kto zachowuje słowa proroctwa tej księgi”.

W tych wersetach znajdujemy rozwinięcie procesu przekazu przedstawionego w pierwszym rozdziale, gdyż widzimy, że po tym, jak Gabriel przekazuje Janowi poselstwo, Jan jest nim tak poruszony, że próbuje oddać cześć Gabrielowi; ten zaś wykorzystuje nieporozumienie Jana, aby wskazać, iż aniołowie niebiańscy, prorocy ziemscy oraz wszyscy, którzy zachowują słowa tego poselstwa, są „współsługami”, którzy mają oddawać cześć Bogu Stwórcy, a nie stworzeniu Bożemu.

Te wersety opisują te same wydarzenia i przesłanie, które rozważamy w pierwszym rozdziale. Powtarzają wierne i prawdziwe słowa, które ukazują sługom Boga, co wkrótce musi się stać. Przesłanie jest ponownie osadzone w kontekście procesu porozumiewania się między Bogiem a Jego sługami. W rozdziale dwudziestym drugim znajdujemy dalsze dowody, że jest to ostateczne ostrzeżenie, ponieważ "czas", który jest "bliski", jest wskazany jako przypadający tuż przed zamknięciem czasu próby dla ludzi; gdyż orzeczenie: "ten, kto jest niesprawiedliwy, niech nadal będzie niesprawiedliwy; a kto jest nieczysty, niech nadal będzie nieczysty; a kto jest sprawiedliwy, niech nadal będzie sprawiedliwy; a kto jest święty, niech nadal będzie święty" wyznacza zamknięcie czasu próby, co wyznacza początek siedmiu ostatnich plag, które z kolei kończą się drugim przyjściem Chrystusa.

Na początku Księgi Objawienia i na jej końcu przedstawiona jest ta sama historia. Połączenie tych dwóch fragmentów pozwala zrozumieć, że "Objawienie Jezusa Chrystusa" jest ostatecznym przesłaniem ostrzegawczym dla ludzkości przed Powtórnym Przyjściem Chrystusa. Przesłanie to jest symbolicznie przedstawione przez anioła, który przybywa tuż przed zamknięciem okresu próby. Przesłanie to dzieli ludzkość na dwie grupy w zależności od tego, czy czytają, słuchają i zachowują przesłanie, które zostaje odpieczętowane, gdy "czas jest bliski" — tuż przed zamknięciem okresu próby.

Ponad sto lat temu, w 1906 roku, poinformowano nas, że wkrótce „wkroczymy w czas wypełnienia wydarzeń, które — jak Chrystus ukazał Janowi — mają nastąpić.” To poselstwo było wciąż zapieczętowane w 1906 roku. Ważne jest zrozumienie, że poselstwo Objawienia Jezusa Chrystusa zostaje otwarte dla ludu Bożego tuż przed tym, gdy wydarzenia mają nastąpić. Powiedziano nam, że Księga Objawienia „jest dokładnie tym, co oznacza jej nazwa — objawieniem najważniejszych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi.”

Zostają otwarte, aby lud Boży mógł przekazać ostrzeżenie, tak by ci, którzy to ostrzeżenie słyszą, „mieli możliwość przygotowania się na wydarzenia, które już wkrótce mają nastąpić.” Warto zauważyć (gdyż Jan reprezentuje lud Boży w historii, kiedy orędzie ma być ogłoszone), że Jan wskazuje dwie kwestie, z powodu których był prześladowany. Stało się tak „z powodu jego wiernego zaufania Słowu Bożemu i świadectwu Chrystusa”, że „został zesłany na wyspę Patmos.” Został zesłany, ponieważ uznawał zarówno Biblię, jak i Ducha Proroctwa, który jest „świadectwem Jezusa.”

Jan reprezentuje lud na końcu świata, który rozumie przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa i jest prześladowany za wierność zarówno Biblii, jak i Duchowi Proroctwa.

W pierwszych trzech wersetach pierwszego rozdziału podkreślony jest proces komunikacji między Bogiem Ojcem a Jego sługami. Rozdział dwudziesty drugi rozwija narrację dotyczącą tego procesu komunikacji. Te dwa fragmenty stanowią początek i zakończenie Księgi Objawienia i razem szczegółowo przedstawiają rolę Jana w proroczym obrazie. Nie jest on jedynie tym, który zapisał słowa Objawienia, lecz także reprezentuje tych, którzy u kresu świata przekazują ostateczne ostrzegawcze przesłanie.

Jan „widział” i „słyszał” „rzeczy”, które składają się na to przesłanie, i nakazano mu je spisać oraz wysłać do kościołów.

To, co „usłyszał” i „zobaczył”, polecono mu zapisać i wysłać do siedmiu kościołów Azji Mniejszej, lecz gdy chodziło o poszczególne kościoły, Jezus dyktował przesłania bezpośrednio Janowi, gdyż każde przesłanie do jednego z siedmiu kościołów zaczyna się zwrotem: „A do anioła kościoła w ... napisz”. Jezus podyktował poszczególne przesłania kościołom.

Jezus podyktował Janowi, a także powiedział Janowi, żeby zapisał to, co widział i słyszał, a raz Jezus powiedział Janowi, żeby „nie” zapisywał tego, co usłyszał.

Janowi powiedziano, aby zapieczętował to, co powiedziało siedem gromów, i w ten sposób zapieczętował przesłanie siedmiu gromów, tak jak Danielowi nakazano zapieczętować jego księgę aż do czasu końca.

Stwierdzamy, że zarówno na początku, jak i na końcu Księgi Objawienia zostaje wskazane przesłanie. Określono również sposób przekazania tego przesłania. Szczegółowo poruszono rolę, jaką Jan odgrywa w jego przekazywaniu. Czasami po prostu zapisywał to, co widział i słyszał. Innym razem mu dyktowano, a raz polecono mu, aby nie zapisywał tego, co usłyszał. Przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa Ojciec przekazuje Jezusowi, ten – Gabrielowi, a następnie prorokowi Janowi, któremu powierzono zadanie spisania tego przesłania i przekazania go do kościołów.

Można przeczytać ten werset i nie dostrzec proroczej zasady zawartej w poleceniu, by Jan pisał. Spisywanie „rzeczy” widzianych i słyszanych to rejestrowanie aktualnej historii, ponieważ w czasach Jana te „rzeczy” były teraźniejszością. Spisywanie aktualnej historii, a tym samym jednoczesne zapisywanie rzeczy, które będą w przyszłości, jest podstawową zasadą prorocką w Księdze Objawienia. Jan został użyty, by podkreślić i zilustrować właśnie tę zasadę i jej znaczenie, bo w istocie polecono mu pisać „rzeczy, które są”, a czyniąc to, będzie zapisywał „rzeczy, które nastaną później”, ponieważ historia się powtarza. Ta prorocza technika stanowi podpis Jezusa, gdyż podpis jest imieniem, a Jego imię w pierwszym rozdziale Księgi Objawienia brzmi Alfa i Omega. On utożsamia koniec z początkiem.

Dopiero zaczynamy studium „Objawienia Jezusa Chrystusa” i obecnie rozważamy pierwsze trzy wersety pierwszego rozdziału. Ostateczne przesłanie ostrzegawcze zatytułowane „Objawienie Jezusa Chrystusa” jest przekazywane od Ojca niebieskiego do Jezusa, następnie do Gabriela, a potem do Jana, który zapisuje je w księdze przeznaczonej do wysłania do zborów. Ponieważ przesłanie nosi wprost nazwę „Objawienie Jezusa Chrystusa”, warto zauważyć, że spośród wszystkich treści zapisanych ludziom przez natchnione Słowo, które objawia Chrystusa, pewna cecha tego, kim i jaki jest Jezus, ukazana jest w czynności Jana, który zapisuje to przesłanie. Gdy pisał o tym, co wtedy było, pisał także o tym, co miało jeszcze nadejść.

Prawda o powtarzaniu się historii ukazuje się, gdy Jan zapisuje ostrzeżenie dla swoich czasów, które jest zarazem ostrzeżeniem na przyszłość. Gdy Jan pisał do siedmiu kościołów u początków kościoła chrześcijańskiego, równocześnie spisywał ostrzeżenie dla kościoła chrześcijańskiego na koniec świata. Ta cecha charakteru Chrystusa wyrażona jest w tym, że Chrystus nazywany jest Alfą i Omegą, początkiem i końcem, pierwszym i ostatnim. W istocie Biblia wskazuje tę cechę charakteru Chrystusa jako dowód na to, że jest jedynym Bogiem.

W pierwszym rozdziale Apokalipsy Jezus nazywa siebie Alfą i Omegą.

W tych wersetach kryje się wiele prawdy, lecz tutaj chciałbym jedynie zauważyć, że gdy Jan usłyszał głos Chrystusa podobny do dźwięku trąby i odwrócił się, aby zobaczyć, kto do niego mówił, ujrzał Jezusa Chrystusa jako niebiańskiego Arcykapłana w Miejscu Świętym niebiańskiej świątyni. Następnie Jezus nazwał siebie Alfą i Omegą oraz Pierwszym i Ostatnim. W przesłaniu i sposobie jego przekazania w pierwszych trzech wersetach dostrzegliśmy nurt prawdy, który współbrzmi z nurtem prawdy na końcu Księgi Objawienia. Jako Alfa i Omega Jezus łączy koniec z początkiem, ostatnie z pierwszym. Na końcu Księgi Objawienia, podobnie jak na jej początku, ponownie przedstawia się jako Alfa i Omega.

Księga Objawienia starannie wyjaśnia, że zapisane przez Jana przesłanie opiera się na zasadzie, iż początek obrazuje koniec. To przesłanie jest pierwszą prawdą odsłoniętą w Księdze Objawienia, a ta sama prawda jest ostatnią, o której księga mówi. I w świadectwie na początku i na końcu Księgi Objawienia Jezus przedstawia się jako Alfa i Omega, początek i koniec, oraz jako pierwszy i ostatni.

Pierwsze trzy wersety Księgi Objawienia wskazują na ostateczne przesłanie ostrzegawcze dla ludzkości. Jest to ostrzeżenie, które poprzedza siedem ostatnich plag i powtórne przyjście Chrystusa. Przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa zostało "posłane i oznajmione" "przez jego anioła".

To samo ostrzeżenie zostaje następnie zidentyfikowane w ostatnim fragmencie Księgi Objawienia, a także jest przedstawione jako trzeci anioł czternastego rozdziału Księgi Objawienia.

Ostateczne poselstwo ostrzegawcze to poselstwo reprezentowane przez trzeciego anioła. Jest to ostateczne ostrzeżenie, ponieważ bezpośrednio wskazuje ostatnią próbę dla ludzkości. Jest też inny anioł, który podąża za trzecim i przyłącza się do niego, a ten anioł również jest ostatecznym poselstwem ostrzegawczym.

Przesłanie, którym jest Objawienie Jezusa Chrystusa, jest przedstawione w rozdziałach pierwszym, czternastym, osiemnastym i dwudziestym drugim. Przesłanie to przekazuje anioł, który w pierwszej i ostatniej wzmiance w Apokalipsie jest określony jako anioł Gabriel, a następnie w rozdziałach czternastym i osiemnastym przesłanie jest symbolicznie przedstawione przez anioła lecącego w niebie lub zstępującego z nieba.

Anioł, który zstępuje z nieba w rozdziale osiemnastym, jest wcześniej zapowiedziany typologicznie w rozdziale dziesiątym, gdy anioł zstępuje i stawia jedną stopę na lądzie, a drugą na morzu. Ten anioł ma księgę, którą Jan otrzymuje nakaz zjeść; w jego ustach jest ona słodka, lecz w jego żołądku gorzka. Księga, którą Jan zjada, jest przesłaniem, a przesłanie reprezentowane przez małą książeczkę typologicznie zapowiada przesłanie anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, więc i ono jest przedstawieniem ostatecznego ostrzegawczego przesłania.

Powiedziano nam, że Boże poselstwo zostało posłane i objawione przez anioła, a gdy uważnie szukamy w Księdze Objawienia przedstawienia ostatecznego poselstwa ostrzegawczego, odkrywamy, że siedem razy anioł przedstawia to ostateczne poselstwo ostrzegawcze. W pierwszym i ostatnim przypadku był to anioł Gabriel. Następnie w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia widzimy anioła zstępującego z małą książeczką w ręku. W czternastym rozdziale Księgi Objawienia pojawiają się jeszcze trzej aniołowie, wszyscy reprezentujący ostateczne poselstwo ostrzegawcze. Potem w osiemnastym rozdziale Księgi Objawienia mamy kolejnego anioła, przedstawiającego to samo ostateczne poselstwo ostrzegawcze. Siedem ostatecznych poselstw ostrzegawczych jest reprezentowanych przez aniołów. W pierwszym i ostatnim przypadku jest to anioł Gabriel, a pięciu aniołów pośrodku, między pierwszym a ostatnim, to aniołowie symboliczni.

Oczywiście, każdy z siedmiu kościołów ma też swojego anioła, ale ci aniołowie niosą przesłanie do kościołów, natomiast ostateczne ostrzegawcze przesłanie, o którym rozmawialiśmy, jest przesłaniem, którego adresatem jest cały świat.

Każdą z siedmiu linii proroczych, które przedstawiają ostateczne poselstwo ostrzegawcze, należy wnikliwie ocenić i wzajemnie do siebie dopasować, lecz na tym etapie pragnę jedynie zdefiniować podstawową zasadę Alfy i Omegi. Pierwsze wspomnienie danego tematu w Słowie Bożym stanowi najważniejsze odniesienie. Po raz pierwszy „nasienie” jest wspomniane w Biblii w Księdze Rodzaju 1:11, gdzie powiedziano, że nasienie będzie wydawać potomstwo „według swego rodzaju”. Pierwsza wzmianka o nasieniu podkreśla, że zawiera ono DNA niezbędne do rozmnażania się. Jezus określił Słowo Boże jako nasienie.

Nasiono, którym jest Słowo Boże, zawiera całe DNA niezbędne do wytworzenia w pełni ukształtowanej rośliny. Pierwsza wzmianka o jakimś zagadnieniu w Słowie Bożym zawiera wszystkie elementy tego zagadnienia, jakie istnieją. Ten fakt określa się jako „zasadę pierwszej wzmianki”. Im dokładniej bada się tę zasadę, tym pewniejsza się staje.

Zanim przejdziemy dalej w naszym wyjaśnieniu Alfy i Omegi oraz definicji Słowa Bożego jako ziarna, warto, w oparciu o przytoczony właśnie fragment z Ewangelii Mateusza, rozważyć kilka istotnych kwestii dla naszych rozważań nad Księgą Objawienia. Wszyscy prorocy mówią o końcu świata.

Ten fragment przytacza trzech świadków: Pawła, Piotra i Ellen White, którzy poświadczają, że wszyscy prorocy mówią o końcu świata, który jest właśnie tym czasem, gdy tajemnica w Księdze Objawienia zostaje odpieczętowana. Dlatego w trzynastym rozdziale Ewangelii Mateusza, gdy Jezus powiedział: „Błogosławione są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą. Zaprawdę powiadam wam: wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło zobaczyć to, co wy widzicie, a nie zobaczyli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli”, wyrażał to samo błogosławieństwo, o którym mowa w pierwszych trzech wersetach pierwszego rozdziału Księgi Objawienia.

Jezus przedstawił przypowieść o Siewcy, a potem uczniowie zostali poprowadzeni do rozmowy z Nim o tej przypowieści. Jednak zanim przystąpili do rozmowy z Jezusem, powiedział im — a co ważniejsze, nam —: «Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha».

Jezus opowiada przypowieść i kończy ją ostrzeżeniem dla tych, którzy chcą słuchać. Następnie uczniowie zostają wprowadzeni w dyskusję, w której Jezus porusza co najmniej trzy istotne myśli. Wskazuje rozróżnienie między dwiema kategoriami słuchaczy i, czyniąc to, odwołuje się do fragmentu z Księgi Izajasza, aby dać drugie świadectwo dotyczące dwóch kategorii słuchaczy (pamiętajmy, że wszystko to osadzone jest w kontekście tych, którzy zechcą słuchać). Trzecia myśl, którą przedstawia, poza dwiema kategoriami słuchaczy i Księgą Izajasza jako drugim świadectwem, to fakt, że Słowo Boże jest ziarnem. A zatem fakt, że Słowo Boże jest ziarnem, stanowi część tego, co mają usłyszeć ci, którzy słuchają Objawienia Jezusa Chrystusa w pierwszym rozdziale Księgi Objawienia. W pierwszych trzech wersetach jest dwóch słuchaczy, tak jak w trzynastym rozdziale Ewangelii Mateusza są dwie klasy słuchaczy. Rozdział trzynasty Mateusza po prostu dodaje pewien wgląd w różne sposoby, w jakie ci, którzy odmawiają słuchania, podejmują decyzję, by nie słuchać. A świadectwo Izajasza dodaje jeszcze więcej do przesłania, które mamy usłyszeć.

Oczywiście ten fragment z Księgi Izajasza jest absolutnie zdumiewający głębią prorockich zagadnień, które porusza. Wiele z tych zagadnień było wielokrotnie omawianych w Tablicach Habakuka, więc po prostu podsumujemy punkty z tego fragmentu, które wspierają nasze rozważania nad odniesieniem Jezusa do Jego słowa jako ziarna.

Ustalono, że Izajasz w tym fragmencie reprezentuje proroka, a zatem lud Boży w czasach końca. Co ważniejsze dla naszej tezy, Izajasz reprezentuje lud, który żył w grzechu, jednocześnie funkcjonując w Kościele Bożym. Dopóki Izajasz nie doznał objawienia Bożej chwały, nie uświadamiał sobie własnej grzeszności. Był Laodycejczykiem, był ślepy.

Widzenie „przedstawia stan ludu Bożego w dniach ostatecznych”. Lud Boży w dniach ostatecznych to Laodycejczycy.

Kiedy Izajasz nawrócił się ze swojego laodycejskiego stanu, zgłosił się, by zanieść światu ostateczne poselstwo ostrzegawcze. Trzeci werset szóstego rozdziału łączy proroczą historię Izajasza z proroczą historią osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, kiedy anioł zstępuje i rozświetla ziemię swoją chwałą.

Izajasz reprezentuje lud Boży w czasie, gdy zstępuje anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, gdyż, kiedy został wzięty do niebiańskiej świątyni, usłyszał serafów wołających: „Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów; cała ziemia jest pełna Jego chwały.” Izajasz, podobnie jak Jan w Księdze Objawienia, reprezentuje lud Boży, który głosi ostateczne poselstwo ostrzeżenia. Jan nazwał lud Boży „resztką”, a Izajasz określił ich jako „dziesiątą część”, czyli dziesięcinę. Rdzeń tego słowa w języku hebrajskim oznacza „oddawać dziesięcinę”.

Prorocze pytanie „jak długo?”, które zadał Izajasz, pojawia się wielokrotnie w Słowie Bożym (a dla zwięzłości: odpowiedzią na pytanie „jak długo?” jest to, że wskazuje ono na nadejście narodowego prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych). Według Ellen White w tym czasie „po narodowym odstępstwie nastąpi narodowa ruina”, a według Izajasza będzie to wtedy, gdy „miasta będą spustoszone, bez mieszkańców, domy bez ludzi, a ziemia całkowicie spustoszona; Pan oddali ludzi daleko i będzie wielkie opuszczenie pośrodku kraju”. To „wielkie opuszczenie pośrodku kraju” to „wielu”, którzy zostają obaleni w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego, zgodnie z Księgą Daniela 11:41. Są to osoby z Izajasza 6 i Mateusza 13, które mają oczy, lecz nie widzą, mają uszy, lecz nie słyszą, a także ci z Objawienia 3, którzy odrzucają radę daną zborowi w Laodycei.

Izajasz miał wizję Jezusa Chrystusa w Jego świątyni, tak jak Jan w Objawieniu. Izajasz symbolizuje „dziesiątą część” lub dziesięcinę, która „powraca” i „zostanie zjedzona” jak drzewo. Hebrajskie słowo tłumaczone jako „zjedzona” oznacza pochłonąć przez ogień. Jednak „dziesiąta część” ma w sobie „substancję”, której ogień nie trawi. Najwyraźniej dziewięć dziesiątych nie miało tej substancji? Ogień przedstawiony jako pożerający i trawiący terebint i dąb jest ogniem Anioła Przymierza, który nagle przychodzi do swojej świątyni w Księdze Malachiasza.

Dziesiąta część u Izajasza (czyli dziesięcina) jest także „ofiarą w sprawiedliwości” u Malachiasza. U Malachiasza ofiarą jest lud Boży, przedstawiony jako „synowie Lewiego”, którzy są oczyszczeni ogniem, aby złożyć „ofiarę w sprawiedliwości”, a ci, którzy są „pożarci” przez ogień w świadectwie Izajasza, stanowią dziesiątą część, czyli dziesięcinę.

Paweł stwierdza tutaj, że uczynki każdego człowieka zostaną ujawnione przez „ogień”. U Malachiasza ogień wypala zanieczyszczenia. U Izajasza oczyszczenie „dziesiątej części” następuje „gdy” zrzucą swoje liście. Liście są symbolem ukrytego grzechu, obłudy i zarozumiałości, o czym świadczy przykład Adama i Ewy.

„Dziesiąta część” Izajasza ma w sobie substancję, której nie można spalić, a tą substancją jest „święte nasienie”. Mają w sobie Chrystusa, nadzieję chwały. Sam Izajasz jest „świętym nasieniem”, a także „dziesiątą częścią”, którą określa. Zarówno „święte nasienie”, jak i „dziesiąta część” powracają ze stanu laodycejskiego do stanu filadelfijskiego przez Objawienie Jezusa Chrystusa w Jego świątyni.

Wizja chwały Bożej, która sprawia, że Izajasz woła, iż jest zgubiony, że jest człowiekiem nieczystym i grzesznikiem potrzebującym przebaczenia, ma miejsce w niebiańskiej świątyni, gdy drzewa zrzucają liście. Słowo "cast" oznacza "wyrzucić" albo "ściąć" drzewo. Tutaj przedstawione jest wyrzucenie Laodycei. "Dziesiąta część" lub resztka przejdzie przez oczyszczający "ogień" przyniesiony przez Posłańca Przymierza Malachiasza, tak że ich ludzkie uczynki zostaną duchowo spalone, pozostawiając jedynie "substancję", której nie da się spalić, czyli "Święte Nasienie". Ci, którzy odmawiają słuchania, zostaną odrzuceni jak martwe, suche liście albo wypluci z ust Pana.

Jezus jest Świętym Nasionem, a nasiono zawiera całe niezbędne DNA, aby mogła z niego wyrosnąć cała roślina. Słowo Boże jest nasionem, a zatem pierwsza wzmianka o danej rzeczy w Słowie Bożym zawiera wszystkie informacje potrzebne, aby doprowadzić tę kwestię do pełnej dojrzałości w wierzącym, jeśli zostanie właściwie zrozumiana.

Szósty rozdział Księgi Izajasza wskazuje na lud, który nie będzie „słyszeć” w czasie, kiedy koniecznie trzeba słuchać, aby zostać pobłogosławionym przesłaniem Objawienia Jezusa Chrystusa. Lud, do którego odnosił się Jezus, to wybrany lud Boży, Jego małżonka, Jego lud przymierza — starożytny Izrael.

Starożytny Izrael, czyli pierwszy Izrael, stanowi typ współczesnego Izraela, czyli ostatniego Izraela. Lud Boży u końca świata to adwentyści dnia siódmego, Jego lud wybrany, Jego oblubienica, Jego lud przymierza — współczesny Izrael. Świadectwo historii Izajasza, połączone z historią Chrystusa, dostarcza dwóch świadków, którzy potwierdzają, że u końca świata adwentyzm dnia siódmego będzie w „stanie” zgubnym i niemożliwym do zbawienia, przedstawionym w poselstwie do Laodycei.

W rzeczywistości nie są nie do zbawienia, lecz jedynie w swoim laodycejskim stanie są nie do zbawienia, jak Izajasz przed swoim doświadczeniem i jak Żydzi z czasów Chrystusa.

Jedną z rzeczy, które Laodycejczyk musi "usłyszeć", jest przypowieść o siewcy. Musi on "usłyszeć" w tej przypowieści, że Słowo Boże jest "ziarnem", świętym ziarnem. Gdy to zostanie "usłyszane", wówczas zostaje położony fundament, który zaczyna odsłaniać ukryte przesłanie Apokalipsy, ponieważ to przesłanie zawarte jest w głębokim uznaniu, że Jezus jest Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim, Początkiem i Końcem. Zrozumienie związku końca z początkiem obejmuje zrozumienie, że Jezus jest Słowem oraz że On jest Ziarnem.

Zrozumienie relacji między końcem a początkiem wymaga zrozumienia „zasady pierwszej wzmianki”. Zasada pierwszej wzmianki wskazuje, że początek danego zagadnienia jest najważniejszym punktem odniesienia, ponieważ zawiera całą opowieść; jako Słowo Boże jest ziarnem. Ostatnie odniesienie jest drugie co do ważności w tym sensie, że to tam wszystkie elementy opowieści zostają ze sobą powiązane, nie pozostawiając żadnych luźnych wątków. Jednak to środkowe odniesienia w danym zagadnieniu dodają opowieści siły i klarowności i w tym sensie środek jest równie istotny jak początek czy zakończenie.

Na ten temat można by powiedzieć znacznie więcej, ale wracając do fragmentu z trzynastego rozdziału Ewangelii Mateusza, możemy zauważyć, że Jezus wyróżnił dwie kategorie osób: tych, którzy słuchają, i tych, którzy nie słuchają. Wskazuje więcej niż jeden sposób, w jaki można nie słuchać, ale następnie wypowiada błogosławieństwo nad tymi, którzy słuchają.

W sensie proroczym to „błogosławieństwo” jest więc tym samym błogosławieństwem, co w Objawieniu 1:3:

Nawiązanie Jezusa w trzynastym rozdziale Ewangelii Mateusza do szóstego rozdziału Księgi Izajasza, w powiązaniu z pismami Ellen White, potwierdza, że u kresu świata są rzeczy, które się widzi i słyszy, tak doniosłe, że wielu sprawiedliwych mężów i proroków pragnęło żyć w tym okresie, kiedy ostateczne ostrzegawcze poselstwo miało zostać odpieczętowane, i że ludzie wówczas je „zobaczą” i „usłyszą”.

Janowi powiedziano, aby zapieczętował to, co „Siedem Gromów” wypowiedziało w rozdziale dziesiątym, a w rozdziale dwudziestym drugim pada nakaz: „Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, gdyż czas jest bliski”. Następny werset wskazuje na zamknięcie ludzkiego czasu łaski. Tuż przed zamknięciem czasu łaski pada nakaz odpieczętowania „Siedmiu Gromów”, które stanowią jedyny fragment Księgi Objawienia zapieczętowany w tym czasie. O „Siedmiu Gromach” dowiadujemy się, że przedstawiają początek i koniec adwentyzmu.

Siedem Gromów przedstawia wydarzenia z początków adwentyzmu w historii poselstw pierwszego i drugiego anioła, od 1798 roku aż do 22 października 1844 roku, a w tym samym, wyżej wspomnianym artykule dowiadujemy się, że Siedem Gromów „odnosi się do przyszłych wydarzeń, które zostaną objawione w swoim porządku”. Początkowa historia adwentyzmu ilustruje zakończenie adwentyzmu, gdyż Jezus Chrystus, jako Alfa i Omega, umieszcza Swój podpis na całej historii adwentyzmu, ponieważ jest to historia równie święta, jak historia starożytnego Izraela.

Zgodnie ze słowami Jezusa z trzynastego rozdziału Ewangelii Mateusza, to właśnie te wydarzenia pragnęli ujrzeć prorocy, a za ich poznanie uczniowie otrzymali błogosławieństwo. Ci uczniowie reprezentują lud Boży na końcu świata, który jest błogosławiony za to, co widzi i słyszy. Tym, co widzą i słyszą, jest przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa, które jest także reprezentowane przez przesłanie Siedmiu Gromów, reprezentujących zarówno historię millerytów, jak i historię stu czterdziestu czterech tysięcy.

Ellen White utożsamia historię, którą Chrystus wskazał jako tę, którą pragnęli ujrzeć sprawiedliwi, z historią millerystów z lat 1840–1844, i następnie mówi, że „wkrótce z Bożego postanowienia zostanie dane poselstwo, które rozwinie się w głośny zew”. „Głośny zew” symbolizuje ostateczne ostrzeżenie trzeciego anioła, a gdy to poselstwo zostanie ogłoszone, powtórzy ono historię początków adwentyzmu. Ostateczne ostrzegawcze poselstwo to „poselstwa”, które „mają dotrzeć do wszystkich zborów”, i wszystkie „poselstwa dane w latach 1840–1844 mają teraz zostać przedstawione z mocą”.

Alfa i Omega ukazuje koniec poprzez początek. Ellen White stwierdza, że „poselstwa mają dotrzeć do wszystkich zborów”, a Jezus powiedział Janowi: „Jam jest Alfa i Omega, pierwszy i ostatni; a co widzisz, zapisz w księdze i poślij do siedmiu zborów, które są w Azji: do Efezu, do Smyrny, do Pergamonu, do Tiatyry, do Sardes, do Filadelfii i do Laodycei.”

Przesłania z lat 1840–1844 stanowią część tego, co ma zostać przekazane kościołom.