Siedemdziesiąt zapomnianych lat Tyru

Wszyscy prorocy wskazują na koniec świata.

Wszystkie księgi Biblii znajdują swoje zwieńczenie w Księdze Objawienia.

Ostateczne ostrzeżenie dla mieszkańców Ziemi jest opisane w osiemnastym rozdziale Apokalipsy.

Wyrażenie „Wielki Babilon” oznacza Kościół rzymskokatolicki, a w Księdze Izajasza, w rozdziale dwudziestym trzecim, „Wielki Babilon” jest przedstawiony jako Tyr.

Siostra White pisze: „Wszystkie wielkie wydarzenia i uroczyste akty historii Starego Testamentu powtarzały się i powtarzają w Kościele w tych ostatnich dniach.”

Dwudziesty trzeci rozdział Księgi Izajasza omawia prorocze relacje Organizacji Narodów Zjednoczonych, papiestwa, Stanów Zjednoczonych i islamu. Aby rozpoznać te prawdy, pewne symbole w rozdziale muszą zostać zdefiniowane przez Natchnienie. Gdy symbole zostaną zdefiniowane, kolejność wydarzeń jest dość prosta. Symbole w tym rozdziale, które trzeba zdefiniować, to:

Brzemię, Tyr, Nierządnica, Asyryjczyk, Ziemia Chaldejczyków, Wieże i Pałace, Tarszisz, Ziarno Sichoru, Ziemia Kittim, Sydon, Miasto Kupców, Wieść o Egipcie i Wieść o Tyrze, Wycie, Córka, Siedemdziesiąt Lat, Dni Jednego Króla, Zapomnienie i Wspominanie

Słowo "burden" w pierwszym wersecie oznacza proroctwo zagłady przeciwko królestwu Tyru.

Brzemię: H4853 – od H5375; brzemię; konkretnie: danina, lub (abstrakcyjnie) dźwiganie; przenośnie: wypowiedź, głównie wyrok, zwłaszcza śpiew; umysłowe, pragnienie: - brzemię, wynieść, proroctwo, X oni ustanawiają, pieśń, danina.

Brzemię Tyru jest jednym z wielu fragmentów w Biblii, w których identyfikuje się ostateczny sąd nad Kościołem rzymskokatolickim. „Brzemię” zgodnie z użyciem i definicją jest proroctwem, i to przede wszystkim proroctwem nieszczęścia. W Księdze Izajasza jest jedenaście „brzemion”, a osiem razy słowo to jest użyte na określenie ciężaru niesionego na barkach. Jedenaście miejsc, w których słowo „brzemię” występuje jako proroctwo nieszczęścia, to Izajasza 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 oraz oczywiście rozdział dwudziesty trzeci, gdzie znajdujemy brzemię Tyru. Warto zestawić wszystkie izajaszowe proroctwa nieszczęścia, aby ocenić, jaka potęga jest reprezentowana w dniach ostatecznych. Jedenaście proroctw nieszczęścia trudno omówić naraz, więc podam krótką charakterystykę każdego z nich, aby nakreślić kontekst dla rozdziału dwudziestego trzeciego.

W rozdziale trzynastym proroctwo zagłady przeciw Babilonowi dotyczy współczesnego Babilonu na końcu świata, który jest nierządnicą Rzymu, ukazaną również w rozdziale siedemnastym Księgi Objawienia.

Pozwolę sobie na małą dygresję. Ostatecznym celem studium proroctwa o Tyrze jest zestawienie proroczej historii Stanów Zjednoczonych z historią Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Pokażemy, że rząd Stanów Zjednoczonych jest jednym z rogów bestii podobnej do baranka z trzynastego rozdziału Księgi Objawienia, a protestantyzm, który wyszedł z ciemnych wieków, był drugim rogiem. Róg protestantyzmu stał się adwentyzmem millerowskim w chwili, gdy protestanci w Stanach Zjednoczonych odrzucili poselstwo pierwszego anioła. Gdy to ustalimy, pokażemy, że historia rogu protestanckiego i historia rogu republikańskiego biegną równolegle i mają równoległe cechy prorocze. Wszak znajdują się na tej samej bestii, co świadczy, że oba rogi są sobie współczesne. Zilustruję jeden przykład tego równoległego przebiegu rogów kościoła i państwa w Stanach Zjednoczonych. Obydwa na swój sposób „zapominają”.

Księga Izajasza 23 wskazuje proroczy moment, w którym władza papieska zostaje na siedemdziesiąt lat zapomniana, a w tych siedemdziesięciu symbolicznych latach ludzie zapominają o papiestwie i o tym, dlaczego Ciemne Wieki nazywa się Ciemnymi Wiekami. Gdy odłączyli się od Kościoła katolickiego, hasłem rogu protestanckiego było: Biblia i tylko Biblia. Zapomnieli, że Biblia poucza nas, kim naprawdę jest papiestwo. Zapomnieli o przesłaniu zawartym w świętym dokumencie, który im powierzono i za którego najgorliwszych obrońców się uważali.

Podobnie republikański róg, symbolizujący rząd Stanów Zjednoczonych, miał oznaczać władzę sprawowaną przez lud i dla ludu, lecz obywatele Stanów Zjednoczonych również zapomnieli o świętym dokumencie, który został im powierzony. Tym świętym dokumentem jest Konstytucja Stanów Zjednoczonych, a dewizą rządu, zaprojektowanego jako rząd dla ludu, była zasada rozdziału Kościoła od państwa. Zapomnieli przesłania Konstytucji, która została im powierzona, i której rzekomymi obrońcami się mienią.

Jeśli znajdziesz jakikolwiek słownik wydany przed 1950 rokiem i sprawdzisz hasło "szkarłatna kobieta" albo jakąś wariację tego zwrotu z Apokalipsy 17, każdy z tych słowników sprzed 1950 roku stwierdza, że Kościół rzymskokatolicki jest nierządnicą z Apokalipsy 17. Stany Zjednoczone, ziemska bestia o dwóch rogach z Apokalipsy 13, zapominają o swojej przeszłości, czy to o rogu protestantyzmu, czy o rogu republikanizmu. Obie te instytucje zrodziły się z protestu przeciw religijnej tyranii papiestwa oraz politycznej tyranii królów, którzy ją wspierali, albo, jak mówi Biblia, królów, którzy "uprawiali z nią nierząd". Zanim zajmiemy się Izajaszem 23, krótko przedstawimy przegląd pozostałych dziesięciu razy, gdy Izajasz określa 'proroctwo zagłady', bo wszystkie jedenaście "brzemion" to właśnie to.

Trzynasty rozdział Księgi Izajasza to wyrok nad Babilonem w „dniach ostatecznych”. Babilon, choć w dniach ostatecznych kontrolowany i kierowany przez Kościół katolicki, składa się z trzech mocy, które prowadzą świat do Armagedonu w szesnastym rozdziale Apokalipsy. W proroctwie rozdziału trzynastego o zagładzie współczesnego Babilonu przedstawione są trzy moce: Babilon, Lucyfer i Asyria, reprezentujące bestię (Asyria), smoka (Lucyfer) i fałszywego proroka (Babilon). Asyria i Babilon to dwie niszczące moce, których Bóg użył, by ukarać starożytny Izrael; najpierw przyszła Asyria, uprowadzając do niewoli północne dziesięć plemion, a następnie Babilon uprowadził do niewoli południowe dwa plemiona Judy.

Najpierw Asyria uprowadziła do niewoli dziesięć północnych plemion Izraela, a następnie Babilon uprowadził do niewoli dwa południowe plemiona Judy. Obie te niewole były wypełnieniem „siedmiu czasów” z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej. „Siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej było pierwszym „proroctwem czasowym”, które odkrył William Miller, i wskazuje, że gdy Asyria uprowadziła północne plemię do niewoli, wyznaczyło to początek rozproszenia trwającego dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat. Okres ten rozpoczął się wraz z ich niewolą w 723 r. p.n.e. i zakończył się w „czasie końca” w 1798 r. Plemiona południowe zostały zabrane przez Babilon w 677 r. p.n.e., rozpoczynając „siedem czasów” przeciw Judzie, które zakończyły się w tym samym punkcie co 2300-letnie proroctwo z Księgi Daniela 8:14, 22 października 1844 r. Asyria i Babilon spełniły ten sam cel kary za bunt ludu Bożego, ale kara została najpierw wykonana przez Asyrię, a następnie przez Babilon.

W proroczym układzie trzech mocy w rozdziale trzynastym Babilon jest obrazem Asyrii, gdyż pojawił się później, lecz wykonał to samo dzieło przeciwko ludowi Bożemu.

W rozdziale piętnastym proroctwo przeciwko Moabowi jest wymierzone w Kościoły protestanckie.

Upadły Kościół protestancki to ten, który nadal chodził z Panem, gdy reszta protestantyzmu uciekła w obliczu poselstwa drugiego anioła. Moab to adwentyzm, upadły protestancki róg.

Rozdział siedemnasty dotyczy Damaszku, określonego jako miasto, które zostaje zabrane. Miasto jest symbolem królestwa, a królestwo, które zostaje zabrane w "ostatnich dniach", to Stany Zjednoczone.

Rozdział dziewiętnasty jest proroctwem zagłady przeciw Egiptowi, reprezentującemu Organizację Narodów Zjednoczonych i cały świat.

Następne trzy proroctwa zagłady w rozdziale dwudziestym pierwszym są wymierzone w straszliwą pustynną krainę południa, Dumah i Arabię. Te trzy proroctwa zagłady wskazują na islam, zgodnie z trzema biadami z Apokalipsy 8:13.

Proroctwo zagłady w rozdziale dwudziestym drugim przedstawia oddzielenie adwentystów laodycejskich od adwentystów filadelfijskich w czasie ustawy niedzielnej.

A następnie w rozdziale trzydziestym znajdujemy brzemię zwierząt południa, które jest drugą ilustracją buntu adwentystów laodycejskich. Zestawienie wszystkich brzemion Izajasza praktycznie obejmuje każdego proroczego uczestnika w „dniach ostatecznych”. Wybieram dwudziesty trzeci rozdział Księgi Izajasza, aby wykazać, że historia Stanów Zjednoczonych, jako szóste królestwo proroctwa biblijnego, panuje od 1798 roku aż do ustawy niedzielnej.

Ponieważ "każdy ze starożytnych proroków mówił mniej do swoich czasów niż do naszych, tak że ich proroctwa pozostają w mocy dla nas", każda prorocza wypowiedź dotyczy wydarzeń końca świata. Ta prawda, w połączeniu z faktem, że "wszystkie księgi Biblii zbiegają się i znajdują swoje zakończenie" w Księdze Objawienia, ustanawia Księgę Objawienia punktem odniesienia do uzgadniania świadectwa prorockiego dotyczącego wydarzeń końca świata.

W siedemnastym rozdziale Apokalipsy widzimy wielką nierządnicę, która uprawia nierząd z królami ziemi oraz jej ostateczny sąd.

Prorocy nigdy nie przeczą sobie nawzajem.

U kresu świata „sąd nad wielką nierządnicą, która zasiada na wielu wodach”, wielką nierządnicą, z „którą królowie ziemi uprawiali nierząd”, wielką nierządnicą, która „mieszkańców ziemi” upoiła „winem swego nierządu”, Izajasz przedstawia jako „nierządnicę”, o której zapomina się na „dni jednego króla”, czyli siedemdziesiąt proroczych lat. Gdy siedemdziesiąt lat dobiegnie końca, Tyr „będzie uprawiał nierząd ze wszystkimi królestwami świata”. Nierządnica Izajasza to wielka nierządnica Jana. Nierządnica Izajasza i nierządnica Jana przedstawiają Kościół rzymskokatolicki, ponieważ kobieta jest w Słowie Bożym symbolem kościoła.

Apostoł Paweł wskazuje, że Kościół Chrystusa jest w proroctwie przedstawiany jako kobieta. A zatem kobieta w proroctwie oznacza Kościół, lecz Kościół Chrystusa jest "święty i bez skazy". Nieświęty kościół przedstawiany jest jako nieświęta kobieta; dlatego Izajasz nazywa ją wszetecznicą, a Jan nierządnicą. Przedstawiają papiestwo jako nierządnicę, a Kościół Boży jako dziewicę.

Kościół Boży przedstawiany jest nie tylko jako dziewica, lecz także zaślubiony tylko jednemu mężowi. Tyr i wielka nierządnica u Jana uprawiają nierząd z królami ziemi. Kościół katolicki utrzymuje stosunki z kilkoma mężczyznami, a nie z jednym. Daniel informuje nas, że królowie są królestwami.

W drugim rozdziale Księgi Daniela królestwa proroctwa biblijnego są wskazane i wyjaśnione. Gdy Daniel objaśnia sen Nabuchodonozorowi, informuje go, że on jest głową ze złota. Głowa ze złota to król, ale król reprezentuje królestwo. Kościół rzymskokatolicki jest wielką nierządnicą, która dopuszcza się nierządu ze wszystkimi królami ziemi pod koniec siedemdziesięciu proroczych lat. Królowie są symbolem mężczyzn, a Tyr jest nieczystą kobietą. Kobieta to kościół, nierządnica to nieświęty kościół; mężczyzna to król, a król to królestwo. Kobieta to kościół, a król to państwo. Niegodziwy związek tych dwóch podmiotów symbolizuje duchowy nierząd.

Konstytucja Stanów Zjednoczonych jest boskim dokumentem, który usankcjonowuje konieczność utrzymywania tych dwóch podmiotów oddzielnie. Choć nie skończyliśmy jeszcze utożsamiania Tyru z Kościołem rzymskokatolickim, wydaje się na tym etapie stosowne zająć się innym symbolem w dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Izajasza, który wyjaśnia symbolikę mężczyzny i kobiety — Kościoła i państwa.

W tym wersecie Asyryjczyk założył kraj Chaldejczyków i wzniósł zarówno „wieże”, jak i „pałace”. Asyryjczyk jest symbolem Nimroda, a Chaldejczycy reprezentują przywódców religijnych religii misteryjnych Babilonu. „Wieża” jest symbolem kościoła. Gdy Jezus przedstawił przypowieść o winnicy, Siostra White komentuje tę przypowieść następująco:

Asyryjczyk założył kraj Chaldejczyków, którzy wznieśli kościół (wieżę) i „pałac”. „Pałac” reprezentuje „króla”, który z kolei reprezentuje królestwo. Królestwo jest także reprezentowane jako miasto.

„Wieża” i „pałac”, które założył Asyryjczyk, są „miastem” i „wieżą”, które zbudował Nimrod.

Natchnienie informuje nas, że "wielkie miasto" w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia przedstawia Królestwo Francji w okresie Rewolucji Francuskiej.

„Wielkie miasto” w jedenastym rozdziale Apokalipsy było narodem francuskim, który wydał „dekret Zgromadzenia Ustawodawczego” ogłaszający, że nie ma Boga. Dekret był wyrazem ateizmu, reprezentowanego przez bunt faraona. Wielkie miasto jest królestwem albo „narodem”, albo „państwem”. W jedenastym rozdziale Apokalipsy Francja składa się z dwóch symboli — Egiptu i Sodomy.

Dowiadujemy się: „To jest ateizm, a naród reprezentowany przez Egipt dałby wyraz podobnemu odrzuceniu praw żywego Boga i przejawiłby podobnego ducha niewiary i buntu. ‚Wielkie miasto’ jest również porównane, ‚duchowo’, do Sodomy. Zepsucie Sodomy, polegające na łamaniu prawa Bożego, szczególnie przejawiało się w rozwiązłości.”

Francja, jako wielkie miasto lub naród, jest symbolicznie reprezentowana przez naród (Egipt) i miasto (Sodomę). Egipt "miał zabrać głos", a zabranie głosu przez naród oznacza politykę państwową, nie kościelną. Egipt był państwem, a Sodoma kościołem — takie przedstawienie znajdujemy w rozdziale jedenastym Apokalipsy.

W jedenastym rozdziale Księgi Objawienia Jan przedstawia wydarzenia Rewolucji Francuskiej w symbolice proroczej. Sama Rewolucja dostarczyła obfitych dowodów historycznych potwierdzających trafność proroctw Jana zawartych w tym rozdziale. Jan zapowiedział, potem Rewolucja Francuska wypełniła to proroctwo, a następnie zarówno samo proroctwo, jak i jego historyczne wypełnienie wskazują i stanowią paralelę wydarzeń na końcu świata, kiedy znów skorumpowane państwo łączy się ze skorumpowanym kościołem. Oczywiście po tym nieświętym małżeństwie następuje krwawa łaźnia. Królestwo Boże jest także wielkim miastem.

Bunt Nimroda wyraża się we wzniesieniu przez niego wieży i miasta, co obrazuje połączenie Kościoła i państwa u kresu świata, gdyż wszyscy prorocy mówili o końcu świata. Bunt Nimroda był też kontynuacją buntu Lucyfera, którego pragnieniem było przejąć kontrolę zarówno nad Kościołem Bożym, jak i nad Bożym państwem.

Gdy Izajasz ujawnia skryte pragnienia serca Lucyfera, by być "jak Najwyższy", wskazuje, że Lucyfer dąży do tego, by zasiąść na dwóch wyraźnie różnych tronach. Pragnie "wywyższyć" swój "tron ponad gwiazdy Boże" oraz "zasiąść także na górze zgromadzenia, na krańcach północy".

Tron jest symbolem władzy króla — lub władzy państwowej, a „strony północy” to Kościół Boży.

Jerozolima jest „miastem wielkiego Króla”, co wskazuje na polityczny tron Boga, a Jerozolima jest także „górą jego świętości”, „po stronach północy”, co wskazuje na religijny tron Boga. Od początku bunt i wojna Szatana są przedstawiane w kontekście jego pragnienia panowania zarówno nad Kościołem Bożym, jak i nad państwem Bożym. Następnie Szatan przewodził buntowi Nimroda, a ziemia, którą on założył dla Chaldejczyków, jest przedstawiona jako kraina, w której Nimrod zbudował zarówno wieżę, jak i miasto — kościół i państwo.

Dlatego, gdy nierządnica u Izajasza i wielka nierządnica u Jana dopuszczają się nierządu z królami ziemi, proroctwo wskazuje, że pod koniec siedemdziesięciu lat proroczych dochodzi do nieświętego związku między Kościołem rzymskokatolickim a królami ziemi.

Proroctwo Izajasza opisuje sąd nad Tyrem, nierządnicą, w rozdziale dwudziestym trzecim, a Jan opisuje ten sam sąd za pomocą symbolu szkarłatnej kobiety, która jest określona jako "Babilon Wielki". Trzeci świadek tego samego sądu nad tą samą nierządnicą jest następujący:

Tyr jest Kościołem rzymskokatolickim w „ostatnich dniach”. Wtedy papiestwo wystąpi i zaśpiewa swoje uwodzicielskie pieśni królom ziemi, doprowadzając w ten sposób królów do nierządu, co proroczo oznacza połączenie Kościoła z państwem.

W proroctwach biblijnych król oznacza królestwo, więc Tyr zostanie zapomniany w czasie, gdy prorocze królestwo będzie panować przez siedemdziesiąt lat.

W czasach jednego królestwa, które będzie panować przez siedemdziesiąt proroczych lat, Kościół rzymskokatolicki zostanie zapomniany. Pod koniec tych siedemdziesięciu lat władza papieska „zabrzmi słodką melodią, zaśpiewa wiele pieśni”. W sensie proroczym „pieśń” oznacza „doświadczenie”.

Pod koniec siedemdziesięciu proroczych lat papiestwo będzie „wygrywać słodką melodię, śpiewać wiele pieśni, aby o nim pamiętano”. Pod koniec panowania królestwa, które panuje przez siedemdziesiąt proroczych lat, Kościół rzymskokatolicki przypomni światu doświadczenia swojej przeszłości. W tej historii sprawował władzę jako autorytet moralny w relacji między nim a królami Europy. Tę historię słusznie nazywa się Ciemnymi Wiekami, a wszelką ciemność, którą w jakikolwiek sposób można łączyć z okresem, gdy papiestwo panowało nad królami Europy, można przypisać samemu podstawowemu działaniu, które zrodziło całą późniejszą ciemność. Tym działaniem było połączenie Kościoła i państwa, złączenie królów Europy z Kościołem katolickim. W biblijnym małżeństwie mężczyzna ma panować nad kobietą, lecz nierząd, do którego doszło w tamtej historii, był odwróceniem prawdziwego porządku relacji między mężczyzną a kobietą.

Po upływie siedemdziesięciu lat nastąpi wielki kryzys, gdy dobiegnie końca królestwo z proroctw biblijnych, które rządzi światem w okresie, gdy według proroctw papiestwo jest zapomniane. Ogólnoświatowy kryzys spowodowany upadkiem tego królestwa otworzy drogę Kościołowi katolickiemu, aby zaczął informować świat, że aby przetrwać burzliwe czasy wywołane upadkiem tego królestwa, świat musi podporządkować się moralnemu autorytetowi Kościoła rzymskokatolickiego, jak to ilustruje historia wieków ciemnych.

Kiedy królestwo się kończy, a Stolica Apostolska śpiewa pieśń swoich dawnych doświadczeń, doświadczeń, które historycy nazywają ciemnością, jakże ta mroczna historia mogłaby stać się przesłaniem, które przekaże królom ziemi, by przekonać ich do uprawiania z nią nierządu? W obliczu wielkiego kryzysu dlaczego doświadczenie minionych wieków — jej pieśń, jej doświadczenie sprzed czasu, gdy została proroczo zapomniana — miałoby dostarczyć królom ziemi uzasadnienia, by przyjąć doświadczenie ciemności jako rozwiązanie ich wielkiego kryzysu?

Omówiliśmy już pięć symboli, które staramy się zidentyfikować, zanim w pełni zajmiemy się samym rozdziałem. W proroctwach biblijnych miasto oznacza królestwo, a w Księdze Izajasza, rozdziale 23, są dwa królestwa ściśle ze sobą powiązane, lecz wyraźnie różne. Pierwsze to „miasto koronujące”, a drugie to „miasto kupieckie”. W dniach ostatecznych władzą, która kontroluje potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka, jest papiestwo. To jest królestwo, które ma koronę.

Królestwem z koroną jest Tyr, którego nazwa oznacza „skałę”. W tym rozdziale Tyr przedstawia papiestwo, które stara się podrabiać Chrystusa, gdyż papiestwo jest antychrystem. Słowo „anti” w słowie „antychryst” znaczy „zamiast”. Papiestwo usiłuje podrabiać Chrystusa na każdym poziomie, a nazwa Tyru oznacza „skałę”, ponieważ papiestwo jest fałszywą imitacją „Skały Wieków”.

Zamierzamy wykazać na podstawie wielu świadków, że „wstrząśnięcie królestw” jest dokonywane przez Boga za pośrednictwem islamu. Islam jest mocą, która pobudza narody do gniewu i jest używana do wstrząsania narodami. W tym miejscu stwierdzamy, że Pan postanowił okryć wzgardą „wszystkich dostojnych ziemi”, którzy są „kupcami” i „handlarzami”, a których „twierdze” mają zostać zniszczone. Miasto kupieckie i miasto koronujące „sprowokowały niezadowolenie nieba” i Pan postanowił zniszczyć ich „twierdze”, co oznacza gospodarkę. Załamanie gospodarki następuje przed prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych, gdyż przed prawem niedzielnym obywatele Stanów Zjednoczonych domagają się powrotu „do boskiej przychylności i doczesnego dobrobytu”. Twierdzą, że sądy Boże nie ustaną, dopóki niedziela nie będzie „ściśle egzekwowana”. Kilku biblijnych świadków zgadza się, że stoimy na progu ogromnego krachu gospodarki światowej. Ten krach następuje przed prawem niedzielnym, tak jak krach z 1837 roku nastąpił przed 22 października 1844 roku.

Konfrontacja Eliasza z prorokami Baala i kapłanami gaju na górze Karmel reprezentuje ustawę niedzielną. Poselstwo dla kościoła brzmiało: "Wybierzcie dziś, komu będziecie służyć." Gdy ta historia powtórzy się przy ustawie niedzielnej, pytanie brzmi: "Który dzień wybierzesz, gdyż wybrany dzień wskazuje, komu służysz." Przed wydarzeniem na górze Karmel panowało trzy i pół roku dotkliwej suszy. Przed ustawą niedzielną pojawia się seria niedzielnych ustaw, lecz nie są one "ściśle egzekwowane." Z ustawą niedzielną wiąże się zasada, że po narodowej apostazji następuje narodowa ruina. Przykładem jest Konstantyn, który w roku 321 wydał ustawę niedzielną, a wkrótce potem pierwsze cztery trąby z rozdziału ósmego Księgi Objawienia zaczęły prowadzić Zachodni Rzym ku jego końcowi, który nadszedł w roku 476. Historia Konstantyna jest istotna, gdyż obejmowała postępujące wywyższanie niedzieli oraz równoczesne, stopniowe ograniczenia dotyczące szabatu siódmego dnia. Ta postępująca historia osiągnęła swój finał, gdy obywateli zmuszano do przestrzegania niedzieli albo prześladowano za zachowywanie szabatu. Taki też będzie finał eskalującego ustawodawstwa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych. Jedną z zasad związanych z wymuszaniem niedzielnego kultu jest "po narodowej apostazji następuje narodowa ruina." Zasada ta oznacza, że eskalacja egzekwowania ustaw niedzielnych powoduje eskalację Bożych sądów, zanim nastąpi właściwa ustawa niedzielna z Objawienia 13:11. Każdy taki akt pociągnie za sobą odpowiadającą mu ruinę. Te sądy, o które obywatele oskarżają zachowujących sabat, w rzeczywistości są wywoływane przez narastające egzekwowanie ustawodawstwa niedzielnego. Dołączyliśmy fragment z Wielkiego boju, który zatytułowałem "Postęp niedzielny." Polecam przeczytać to ponownie. Znajduje się w kategorii zatytułowanej "Duch proroctwa."

Trudno rozpoznać ruch na rzecz ustawodawstwa niedzielnego, gdyż przedziera się on w „ciemności”, a papiestwo „po cichu i niepostrzeżenie” „umacnia swoje siły, by osiągnąć własne cele”. Faktem jest, że działania na rzecz uchwalenia niedzielnego ustawodawstwa w ciemności stanowią centralną kwestię w procesie próby stu czterdziestu czterech tysięcy. „Żaden z bezbożnych nie zrozumie” — według Daniela i Siostry White. „Bezbożni” u Daniela to Mateuszowe „głupie panny”, które Siostra White identyfikuje jako Laodycejczyków. Mądrzy zrozumieją wydarzenia, które teraz mają miejsce, nawet jeśli historia wokół nas wydaje się przeczyć Słowu Bożemu. Czy wierzymy Słowu Bożemu, czy temu, co dzieje się wokół nas? A jednak zostaliśmy uprzedzeni, że koniec będzie jak za dni Noego.

W dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Izajasza Sydon to Stany Zjednoczone, a Tyr to papiestwo. Tyr i Sydon były starożytnymi fenickimi miastami położonymi na wybrzeżu Morza Śródziemnego, współczesnymi sobie. Słynęły z handlu morskiego, bogactwa i wpływów w świecie starożytnym. Sydon i jego „kupcy” zaopatrywali Tarszisz w tym fragmencie. Kupcy Sydonu handlowali „nasieniem Sichoru”, które jest „żniwem rzeki”, „owocem rzeki” i stanowi „jej dochód”, gdyż jest ona „targowiskiem narodów”. Wszyscy prorocy mówią o końcu świata, więc kto jest targowiskiem narodów na końcu świata? To Stany Zjednoczone.

Sihor to rzeka w Egipcie (prawdopodobnie w delcie Nilu) i służy jako symbol bogactwa świata, bo Egipt jest światem. "Dziewicza córka" Zidonu reprezentuje ostatnie pokolenie USA i jest uciskana przez stan wojenny, który towarzyszy prawu niedzielnemu, oraz przez następującą bezpośrednio po nim ruinę narodową. Te dziewice Zidonu są zgromione pytaniem dotyczącym Tyru: "czy to jest wasze radosne miasto" (królestwo), którym cieszyły się USA? Czy to jest to królestwo "którego starożytność sięga pradawnych dni", skoro według tego fragmentu zostało założone przez Nimroda, tuż po potopie?

Bóg postanowił i „zamierzył” ukarać „Tyr, miasto koron”. Kara papiestwa obejmuje załamanie światowej struktury finansowej, gdyż „Pan dał” „przykazanie przeciwko” „Zidonowi”, „miastu kupieckiemu” (Stany Zjednoczone.) Jego przykazanie „zburzyć twierdze”, czyli gospodarkę Stanów Zjednoczonych, jest przykazaniem o sabacie, ponieważ po narodowym odstępstwie następuje narodowa ruina.

Kara dla papiestwa zaczyna się od załamania gospodarczego całego świata w odpowiedzi na zniszczenie gospodarki Stanów Zjednoczonych. Sydon ma „dom” związany ze swoją gospodarką, a więc przedstawiający strukturę finansową, która zostaje zniszczona, gdyż nie można już do niego wejść. Nie będzie już inwestycji ani zysków z tego „domu”, bo został zniszczony. Zniszczenie następuje wraz z wprowadzeniem ustawy niedzielnej, chociaż przed ustawą niedzielną sądy już narastają. Gdy nastąpi krach, papiestwo, USA ze swymi książętami kupieckimi i szanowanymi handlarzami oraz okręty Tarszisz „zawyją”.

Lokalizacja „Tarszisz” w tym fragmencie jest łączona z bogactwem w starożytności, a okręty z Tarszisz w Biblii są najważniejszym symbolem siły gospodarczej.

Statki reprezentują siłę gospodarczą, a Tarszisz jest w proroctwach biblijnych wiodącym statkiem gospodarczym. „Córce” Tarszisz, która reprezentuje ostatnie pokolenie Tarszisz, powiedziano: „przejdź przez swą ziemię jak rzeka”, i stwierdza ona, że jej ziemia „nie ma już siły” i nie może już „radować się” z królestwa Tyru. Siłą, której szukali, była dawna siła gospodarcza Sydonu, lecz jej już nie było, bo morze przemówiło, mówiąc: „nie doznaję trudów, nie wydaję na świat dzieci, nie wychowuję młodzieńców ani nie wychowuję dziewic”, w ten sposób wskazując na ostatnie pokolenie morza, czyli ludy świata opłakujące zniszczenie światowej gospodarki, a w tym momencie ludzie świata budzą się do świadomości, że są ostatnim pokoleniem w dziejach ziemi i że jest już za późno, by przygotować się do życia wiecznego.

Są dwie „wieści” lub przesłania, które przynoszą ból wszystkim w tym fragmencie. Pierwsza „wieść” dotyczy Egiptu, a druga „wieść” — Tyru. Wieść o Egipcie jest w czasie przeszłym, bo Izajasz mówi: „jak przy wieści dotyczącej Egiptu”, ukazując w ten sposób, że Bóg uczynił coś z Egiptem przed swoim zniszczeniem Sydonu (USA). To, co Bóg uczynił Egiptowi — a co zarazem stanowi „wieść” o Egipcie — to to, że zniszczył Egipt w związku z pierwszym razem, gdy Bóg zawarł przymierze z wybranym ludem. Obie wieści są tą samą „wieścią”. Wieść o Egipcie jest początkiem, a wieść o Tyrze — zakończeniem. Alfa i Omega zilustrował przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami w dniach ostatecznych za pomocą początkowej historii tego tematu. „Wieść” dotycząca Egiptu to wybawienie nad Morzem Czerwonym, gdy faraon i jego zastęp zostali zniszczeni, co stanowi typ ostatecznego wybawienia ludu Bożego, reprezentowanego przez „wieść”, którą jest „brzemię Tyru”.

Moc przedstawiona w Biblii, która niszczy okręty Tarszisz, to islam. Temat islamu zostanie podjęty później, więc zajmiemy się nim szerzej w późniejszym czasie. W tym fragmencie jest on przedstawiony jako „Chittim”, starożytne określenie Cypru, a fragment mówi, że zniszczenie Sydonu i Tyru zostaje objawione z „Chittim”. Symbol islamu zawiera bardzo konkretną ilustrację zniszczenia Stanów Zjednoczonych w proroctwie biblijnym.

Ważne jest, aby śledzić dni i lata przywoływane w Księdze Izajasza, ponieważ często określają one proroczy czas następującego fragmentu. Dwudziesty trzeci rozdział Księgi Izajasza następuje po „brzemieniu” doliny widzenia w rozdziale dwudziestym drugim, który jest poprzedzony rozdziałem dwudziestym pierwszym, zawierającym trzy „brzemiona”, a wszystkie trzy wskazują na islam. Przed tym rozdziałem, w wersecie pierwszym rozdziału dwudziestego, zarysowane zostaje tło historii proroczej, w którym w następnych rozdziałach wskazane są kolejne proroctwa zagłady.

Słowo "Tartan" może być imieniem albo, co bardziej prawdopodobne, tytułem dowódcy wojskowego. Tartan przybył do Aszdodu, miasta w Egipcie, i je zajął w okresie historii, gdy Asyryjczycy stopniowo przejmowali kontrolę nad światem. Asyria stanowiła typ Babilonu. Zarówno Asyria, jak i Babilon były królestwami, które przyszły z północy, królestwami określanymi jako "lwy", które "rozproszyły" Boże owce, i oba otrzymują tę samą karę. Asyria była pierwsza, Babilon był ostatni.

W sensie proroczym oboje są „butnym Asyryjczykiem”.

Rok, w którym „Tartan przybył do Aszdodu” i „zdobył go”, przedstawia postępujące podbijanie świata przez władzę papieską, jak to ilustrują ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Historia kryzysu „prawa niedzielnego”, który jest „dniami ostatecznymi” sądu badawczego i który prowadzi bezpośrednio do sądu wykonawczego (siedem ostatnich plag), stanowi tło historyczne przedstawione przez „rok”, w którym Tartan przybył do Aszdodu. Na tym tle Izajasz następnie podaje trzy proroctwa zagłady dotyczące islamu, jedno dotyczące laodycejskiego adwentyzmu, a potem brzemię Tyru. Rozdział dwudziesty czwarty jest jednym z klasycznych przykładów siedmiu ostatnich plag, po którym następuje rozdział dwudziesty piąty, przedstawiający ostateczne wybawienie ludu Bożego, gdzie znajdujemy lud Boży wypowiadający jedno z najsłynniejszych stwierdzeń podczas wielkiego ucisku.

Sto czterdzieści cztery tysiące to mądre panny, które czekały na przyjście swojego Pana na wesele, choć zwlekał, zgodnie z przypowieścią o dziesięciu pannach. Nie są Laodycejczykami, są Filadelfijczykami. Do tej pory ten artykuł nakreślał kontekst.

W 1798 roku Napoleon wziął papieża do niewoli, zadając proroczą śmiertelną ranę, która według trzynastego rozdziału Apokalipsy zostaje uleczona na końcu świata. W tym momencie Stany Zjednoczone zajęły swoje miejsce jako szóste królestwo proroctwa biblijnego, zgodnie z Księgą Daniela (rozdziały 2, 7, 8 i 11) oraz Apokalipsą (rozdziały 12, 13, 16, 17 i 18). Od tego momentu zarówno republikański róg Stanów Zjednoczonych, jak i protestancki róg (Adwentyzm) zapomniały, kim jest papiestwo. Rok 1798 jest pierwszym rokiem, w którym pozostałe narody świata uznały Stany Zjednoczone za suwerenne państwo, i jest to także rok, w którym w historii pojawiło się poselstwo pierwszego anioła.

„Motto” protestanta w tamtym czasie brzmiało: „Biblia i tylko Biblia”. Protestanci postrzegają się jako obrońcy wyłącznie Biblii, a gdy wraz z nadejściem drugiego anioła adwentyzm przejął ich rolę, przyjęli to „motto” i później zostali nazwani „ludem Księgi”. Za pośrednictwem posługi Williama Millera otrzymali zestaw zasad, które, właściwie zastosowane, otwierałyby Biblię przed umysłami wszystkich pragnących słuchać. Zasady Millera dotyczące interpretacji proroctw, jak mówi natchnienie, są tym, co musimy studiować, jeśli mamy przekazać trzecie poselstwo anielskie.

Możesz przeczytać bardziej szczegółowo o regułach Williama Millera w artykule zatytułowanym „William Miller” w kategorii „Klucze prorocze”.

W „naszym studium Biblii wszyscy dobrze zrobimy, jeśli będziemy zważać na przedstawione zasady” w ramach reguł interpretacji proroctw „Ojca Millera”. Rogowi protestantyzmu powierzono święty dokument, który nazywamy Biblią, oraz odpowiedzialność za obronę i krzewienie zawartych w niej zasad, a rogowi protestanckiemu dano również zbiór reguł, aby właściwie wyłożyć znaczenie i zamysł świętych dokumentów.

Róg republikanizmu otrzymał święty dokument, który nazywamy Konstytucją, a także powierzono mu odpowiedzialność za obronę i promowanie zawartych w niej zasad. Rogowi republikanizmu powierzono również zbiór reguł, aby właściwie rozgraniczać znaczenia i intencje świętych dokumentów. Zbiorem zasad służących właściwemu rozgraniczeniu znaczenia Konstytucji jest Karta Praw, która utrwala najważniejszy cel Konstytucji w pierwszych zasadach Karty Praw. Pierwsza Poprawka wymieniona w Karcie Praw to wolność religii, wyrażania opinii, słowa oraz prasy.

Prawo niedzielne jest otwartym atakiem na Pierwszą Poprawkę Konstytucji, która gwarantuje wolność religii, a która zostaje zniesiona przez prawo niedzielne, co oznacza koniec Konstytucji, koniec Stanów Zjednoczonych jako szóstego królestwa proroctwa biblijnego oraz początek prześladowań przeciwko tym, którzy wówczas głoszą poselstwo trzeciego anioła donośnym wołaniem. Ci, którzy głoszą donośne wołanie trzeciego anioła i protestują przeciwko zniszczeniu Pierwszej Poprawki i Konstytucji, są prześladowani przez tych, którzy mieli strzec i stosować święte zasady, broniące świętego dokumentu, do którego obrony zostali powołani. Jest to ilustracja rozumienia i zastosowania równoległych historii dwóch rogów bestii z ziemi, podobnej do baranka. Ojcowie-założyciele Konstytucji znajdują swój odpowiednik w Ojcu Millerze. Termin Ojciec użyty wobec Millera służy do oznaczenia przywódcy, a nie papistowskiego kapłana. Biblia zabrania nazywać ojcami ludzi, którzy podają się za przewodników duchowych. Milleriści noszą nazwę od swojego ojca, co często się zdarza. Nie dostrzec tego rozróżnienia to przeoczyć część znaczenia poselstwa Eliasza, gdy zwraca serca ojców ku dzieciom i odwrotnie.

Stany Zjednoczone w Izajaszu 23 są szóstym królestwem proroctwa biblijnego i pozostają nim aż do unieważnienia swojej Konstytucji w czasie szybko zbliżającego się prawa niedzielnego. Szóste królestwo panuje przez siedemdziesiąt proroczych lat, które są dniami jednego króla. Królestwem (król to królestwo), które panowało przez siedemdziesiąt lat, był Babilon. W czasie tych siedemdziesięciu lat rogiem państwa był rząd Babilonu, a rogiem kościoła byli Chaldejczycy. Daniel, Shadrach, Meshack i Abednego reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące. Zarówno rogi, jak i lud Boży są przedstawione w świadectwie Daniela. Siedemdziesiąt lat niewoli w Babilonie to dni jednego króla, których Izajasz używa, aby określić proroczą historię Stanów Zjednoczonych oraz historię adwentyzmu jako okres od 1798 roku aż do prawa niedzielnego.

Ustalenie, że linia historii proroczej dla obu rogów Stanów Zjednoczonych pozwala nam rozważać koniec i początek, posługując się dwoma rogami jako świadkami, aby rozpoznać cechę drugiego rogu. Przecież te rogi były takie same. W Księdze Daniela były rogi, niektóre złamane, z rogami, które wyrastały ze złamanego rogu. Niektóre rogi w Księdze Daniela nie były tej samej wielkości; jedne pojawiały się później niż inne. Nie tak jest w przypadku dwóch rogów Stanów Zjednoczonych. Te dwa rogi biegną równolegle przez tę samą historię i wyznaczają te same drogowskazy, choć różnią się od siebie pod względem celu. W tej historii istnieją także niuanse, które również są ważne do zrozumienia.

Na początku adwentyzmu nastąpiło przejście od historii proroczej reprezentowanej przez Kościół w Filadelfii do Kościoła w Laodycei. Dlatego na końcu musi nastąpić odejście od historii proroczej Laodycei. Objawienie Jezusa Chrystusa zawiera światło tego zrozumienia i jest częścią tego, co w tym czasie zostaje odpieczętowane.

I "po upływie siedemdziesięciu lat" papież będzie "śpiewał", a "zapomniana" "nierządnica" zostanie przypomniana. Zostaje "przypomniana" przy prawie niedzielnym, gdzie kwestia dotyczy wyboru między kultem słońca a kultem dnia, o którym Prawo Boże pouczyło ludzkość, aby go "pamiętała".

W tym artykule wykazaliśmy, że historia siedemdziesięcioletniego panowania Babilonu obrazuje historię Stanów Zjednoczonych od roku 1798 aż do ustawy niedzielnej. W poprzednim artykule i często w Tablicach Habakuka wskazujemy również, że niewola w Egipcie i wyzwolenie z niego także obrazują historię Stanów Zjednoczonych oraz ludu Bożego. Te cztery historie: Babilonu, Egiptu, adwentyzmu i Stanów Zjednoczonych, nie są jedynymi liniami, które można nałożyć na te linie, ale gdy zastosujemy zasadę pierwszej wzmianki do tych czterech linii, to jest absolutnie zdumiewające. Zakończę ten artykuł jedną prostą i częściową ilustracją tego, co mam na myśli, oraz tego, co zamierzam kontynuować, gdy w późniejszym czasie dalej będziemy omawiać historię Izajasza 23.

Historia Babilonu ma na początku nawróconego króla, a na końcu niegodziwego króla. Nie ma znaczenia, czy byłby to Biden czy Trump, gdyż Księga Daniela uczy, że to Bóg ustanawia władców i ich obala. To, co można stwierdzić na pewno o przywódcy demokratów lub republikanów w czasie prawa niedzielnego, to że będzie to niegodziwy przywódca. Nabuchodonozor był Babilonem, był tyranem Babilonu, gotów wrzucić trzech dobrych mężczyzn do ognia. Ale ostatecznie nawrócił się do Boga Daniela. Nie tak było z ostatnim władcą, Belszazarem. Był niegodziwym królem. Stany Zjednoczone w proroctwie rozpoczynają jako baranek, symbol Chrystusa i Jego ofiary za ludzkość. Na końcu Stany Zjednoczone będą mówić jak smok. Ta zmiana od Chrystusa do Szatana w tej linii historii jest reprezentowana przez różnicę między Nabuchodonozorem a Belszazarem.

Zauważ, że bezbożny Belszazar był głupim królem. Spotkał go ten sam wyrok co jego ojca, Nabuchodonozora, gdyż oba wyroki zostały przedstawione jako „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej, rozdział 26. Nabuchodonozor przebywał na polach, żyjąc jak zwierzę, przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, co stanowi siedem biblijnych lat, a wyrok na jego syna Belszazara, napisany na ścianie, również oznacza dwa tysiące pięćset dwadzieścia. Różnica polegała na tym, że wyrok na Nabuchodonozora nawrócił go i uczynił mądrym królem, natomiast wyrok na Belszazara dotyczył króla głupiego.

Napis na ścianie dla ostatniego prezydenta to Pierwsza Poprawka, która wskazuje na „mur” rozdziału Kościoła od państwa, którego ostatni nierozumny król nie pojmuje. „Siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 oznacza „rozproszenie ludu”, którego dokonuje król północy przy wprowadzeniu prawa niedzielnego. To rozproszenie jest ruiną narodową, która następuje po prawie niedzielnym. Szósty naród zapomniał lekcji swoich ojców założycieli, którzy spisali Konstytucję, aby chronić nie tylko przed skorumpowanym Kościołem, lecz także przed tyrańskimi królami Europy, z którymi sypiała skorumpowana kobieta. Ojcowie założyciele reprezentują tych, którzy odrzucili papiestwo i królów Europy, bo z własnego doświadczenia, po wyjściu z rozproszenia tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat papieskich ciemności, wiedzieli, że zabezpieczenia przed takim rodzajem tyranii muszą stanowić centralny element ich nowej Konstytucji. Byli mądrymi ojcami, byli podobni do baranka, lecz nie tak będzie z ostatnim ojcem, bo będzie mówił jak smok. Ojcowie wyszli z rozproszenia, a syn wraca do rozproszenia. Tyranem w obu przypadkach jest zarówno pierwsze, jak i ostatnie papiestwo.

Symbolem sądu nad Nabuchodonozorem, pierwszym królem, oraz nad ostatnim królem, Belszaccarem, było „siedem razy” rozproszenia z Księgi Kapłańskiej 26. Nabuchodonozor tego doświadczył, a Belszaccar miał to wypisane na ścianie jako swoje epitafium tej samej nocy, kiedy zginął. Symbolem republikańskiego rogu na początku była jego ucieczka z niewoli króla północy, a symbolem republikańskiego rogu na końcu jest niewola spowodowana przez króla północy. Prawo niedzielne jest „tą właśnie nocą”, w którą umiera ono jako szóste królestwo proroctwa biblijnego. We wszystkich czterech ilustracjach — u Belszaccara, u Nabuchodonozora oraz przy początku i końcu republikańskiego rogu — „dwadzieścia pięć dwadzieścia” z Księgi Kapłańskiej 26 jest symbolem przedstawionym na początku i na końcu. To stanowi podpis Alfy i Omegi.

Pierwszym „proroctwem czasowym”, które odkrył William Miller, było dwa tysiące pięćset dwadzieścia z Księgi Kapłańskiej 26. Był to pierwszy kamień w fundamencie, który Jezus położył za pośrednictwem dzieła Millera. Była to również pierwsza prawda fundamentalna, którą adwentyzm zarzucił w 1863 roku. Gdy wszystkie kamienie prawdy Millera zostały wbudowane w fundament, prawdy te zostały przedstawione na dwóch tablicach Habakuka, którymi są pionierskie wykresy z lat 1843 i 1850. Te dwie tablice reprezentują przymierną relację między Bogiem a Jego mianowanym ludem, tak jak dwie tablice Dziesięciu Przykazań reprezentowały przymierze ze starożytnym Izraelem.

U kresu laodycejskiego adwentyzmu, gdy w momencie ustawy niedzielnej zostanie wypluty z ust Pana, napisem na ścianie są tamte dwa święte pionierskie tablice. Tablice, których nie potrafią odczytać, ponieważ na początku swojej historii odmówili skorzystania z poselstwa ostrzegawczego....

Kryzys finansowy z 1837 roku w Stanach Zjednoczonych był złożonym wydarzeniem wywołanym przez kombinację czynników ekonomicznych, polityk i działań spekulacyjnych.

Bańka spekulacyjna: W latach poprzedzających rok 1837 doszło do boomu spekulacyjnego na rynku ziemi i inwestycji, napędzanego częściowo ekspansją kraju na zachód. Spekulacja ziemią, zwłaszcza na zachodnim pograniczu, doprowadziła do zawyżonych cen gruntów i nadmiernego zadłużania się.

Łatwy kredyt i spekulacyjne udzielanie kredytów: Banki i instytucje finansowe udzielały na dużą skalę kredytów i pożyczek, często bez odpowiedniego zabezpieczenia. Ten łatwy dostęp do kredytu przyczyniał się do spekulacyjnej gorączki i zwiększał ryzyko niestabilności finansowej.

Nadmierna ekspansja banków: Banki szybko rozszerzały swoją działalność, często emitując więcej pieniądza papierowego (banknotów), niż miały pokrycia w kruszcu (złocie i srebrze). Ta praktyka, znana jako "dzika bankowość", prowadziła do nadpodaży nieuregulowanego i niepewnego pieniądza w obiegu.

Polityka gospodarcza Jacksona: Polityka prezydenta Andrew Jacksona odegrała rolę w pogłębieniu kryzysu. W 1836 roku wydał Specie Circular, który wymagał, aby grunty publiczne były kupowane za pieniądz kruszcowy (złoto i srebro), a nie za pieniądz papierowy. Doprowadziło to do gorączkowej wymiany banknotów na kruszec, co spowodowało napięcia finansowe i upadłości banków.

Czynniki międzynarodowe: Na kryzys w Stanach Zjednoczonych wpływ miały również międzynarodowe uwarunkowania gospodarcze. Załamanie w gospodarce brytyjskiej, będącej ważnym partnerem handlowym Stanów Zjednoczonych, doprowadziło do spadku popytu na amerykańskie towary i eksport z USA. To z kolei odbiło się na amerykańskich przedsiębiorstwach i przyczyniło się do trudności gospodarczych.

Panika i runy na banki: W maju 1837 roku seria wstrząsów finansowych, w tym upadłości banków i ograniczenia podaży kredytu, doprowadziła do paniki wśród inwestorów i deponentów. Ta panika wywołała falę runów na banki oraz poważne ograniczenie podaży kredytu.

Kurczenie się podaży pieniądza: Gdy banki upadały, a akcja kredytowa się zacieśniała, ogólna podaż pieniądza w gospodarce znacząco się skurczyła. To kurczenie się podaży pieniądza zaostrzyło trudności gospodarcze i pogłębiło recesję. Połączenie tych czynników doprowadziło do poważnego załamania gospodarczego, które charakteryzowało się upadłościami banków, bezrobociem, spadkiem wydatków konsumpcyjnych oraz powszechną depresją gospodarczą.