When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.
جب خداوند نے 11 ستمبر 2001 کو اپنے آخری زمانہ کے لوگوں کو یرمیاہ کے "قدیم راستوں" کی طرف واپس لے گیا، تو اُس نے پہلے ہی نبوت کے ثلاثی اطلاق کے اصول کی نشان دہی کر دی تھی۔
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
بدینسان خداوند میفرماید: بر سر راهها بایستید و بنگرید، و از راههای کهن بپرسید که راه نیکو کدام است؛ و در آن سالک شوید، و برای جانهای خویش آرامی خواهید یافت. اما ایشان گفتند: «در آن راه نخواهیم رفت.» همچنین دیدهبانانی بر شما گماشتم که گفتند: «به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا ۶:۱۶، ۱۷
When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.
هنگامی که خداوند قوم خود را به راههای کهن بازگرداند، ایشان آرامی مییافتند (بارانِ آخر)، و سپس به دیدهبانان پیامی شیپورگونه داده شد. همهٔ انبیا به کاملترین وجه پایانِ ایامِ آخر را مشخص میسازند؛ ازاینرو، پیامِ شیپورِ ایامِ آخر همان شیپورِ نهایی است، که شیپورِ هفتم است، که همان وایِ سوم است.
When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.
هنگامی که قومِ آخرالزمانیِ او آغاز کردند که در طریقهای قدیم سلوک کنند، تشخیص داده شد که ویژگیهای وایِ اوّل، به یک رهبر تاریخیِ نمادینِ مشخص (محمد) اشاره میکرد، و اینکه وایِ دوم نیز همین کار را میکرد (عثمان). معلوم گردید که هر یک از چهار شیپورِ نخست نیز رهبران نمادینِ مشخصی دارند تا آن شیپور را معیّن سازند، و سپس تشخیص داده شد که اسامه بنلادن رهبر نمادینِ وایِ سوم بود.
Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.
محمد با عربستان مرتبط بود، و عثمان نمادِ امپراتوری عثمانی در ترکیه بود، و اسامه بنلادن نمایندهٔ ترور اسلامی در سراسر جهان بود، هرچند او نیز، همانند محمد، عربستانی بود.
It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.
همچنین دریافته شد که وایِ نخست، لشکرهای روم را مجروح کرد و وایِ دوم، لشکرهای روم را کشت. سپس یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ بهعنوان نقطهای شناخته شد که در آن، اسلامِ وایِ سوم، لشکر روم (ایالات متحده) را مجروح کرد؛ اما در هنگام قانون یکشنبه، آن لشکر روم را خواهد کشت، آنگاه که ایالات متحده بهعنوان ششمین پادشاهیِ نبوت کتابمقدس به پایان خود میرسد و حاکمیت ملیِ خود را به اتحاد سهگانهٔ اژدها، وحش و نبی کذّاب تسلیم میکند.
It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.
تشخیص داده شد که ایالات متحده همان وحشِ زمین با دو شاخِ قدرت است. یکی از ویژگیهای اصلیِ نبویِ وحشِ زمین این است که از برّه به اژدها تغییر میکند. از نظر نبوی، شاخها نمایانگرِ قوت هستند، و قوتِ وحشِ زمین جمهوریت و پروتستانیسم بود که بهصورت دو شاخِ وحشِ زمین نشان داده شدهاند. اما اکنون در ایام آخر، این دو قوتِ وحشِ زمین به قدرتِ نظامی و اقتصادی تبدیل شدهاند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ وایِ سوم بر زمین فرود آمد، و نمادِ وحشِ زمین، یعنی پنتاگون که نمادِ اقتدارِ نظامیِ آن بود، و برجهای دوقلوی شهر نیویورک که نمادِ قوتِ اقتصادیِ آن بودند، مورد اصابت قرار گرفتند.
When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.
هنگامی که نیز تشخیص داده شد که تاریخ آغازینِ وایِ نخست، و تاریخ پایانیِ وایِ دوم، هر دو تصویری از مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر ارائه میکنند، درک شد که با فرا رسیدنِ وایِ سوم، آنگاه که بناهای عظیمِ نیویورک فرو ریخته شدند، معلوم گردید که فرایندِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر آغاز شده بود.
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کردهام نیویورک باید بهوسیلهٔ موجی عظیم روبیده شود؟ من هرگز چنین نگفتهام. آنچه گفتهام این است که، هنگامی که به ساختمانهای عظیمی که در آنجا طبقه بر طبقه سر برمیآورند مینگریستم، گفتم: “چه صحنههای هولناکی رخ خواهد داد، آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را بهشدّت بلرزاند! آنگاه کلماتِ مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام خواهد رسید.” تمامی فصل هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما من بهطور خاص نوری دربارهٔ آنچه بر نیویورک خواهد آمد ندارم، جز اینکه میدانم روزی ساختمانهای عظیم آنجا بهواسطهٔ گردش و واژگونیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، میدانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از سوی خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازههای سترگ فرو خواهند ریخت. صحنههایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آنها را نمیتوانیم تصوّر کنیم.» ریویو اَند هِرالد، ۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۶.
The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.
«تباهیای که در جهان است» همان خصلتِ اسلام است، زیرا خصلت آن در باب نهم، آیهٔ یازدهمِ مکاشفه، به صورت اَپُلیون و اَبدّون معرفی شده است.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).
و بر ایشان پادشاهی بود، که فرشتهٔ هاویه است؛ که نام او در زبان عبرانی اَبَدّون است، اما در زبان یونانی نامش اَپُلیّون. مکاشفه ۹:۱۱ (نه یازده).
The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.
معنای نام، یا شخصیت،ِ پادشاهی که بر اسلام حکومت میکند، هم در عبری و هم در یونانی، چنانکه در آن دو نام نمایان شده است، «مرگ» و «هلاکت» است؛ امری که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ رخ نمود، هنگامی که بناهای عظیم نیویورک فرو افکنده شدند. در آن هنگام، مکاشفه باب هجدهم، آیات یک تا سه، آغاز به تحقق یافتن کرد.
It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.
تشخیص داده شد که نخستین اشاره به مرد وحشیِ اسلام در کتاب پیدایش از واژهٔ عبریِ «خرِ وحشیِ عربی» استفاده کرده بود، که در آن آیه به «مردی وحشی» ترجمه شده است. نماد اسلام خانوادهٔ اسبسانان است، و در مکاشفه، فصل نهم، نیز بهصورت اسبِ جنگی نمود یافته است. بر نمودارهای مقدسِ حبقوق، که قوم خدا از آنها آگاه شده بودند که «نباید دگرگون شوند»، اسلام نیز بهوسیلهٔ اسبهای جنگی نمایان شده بود.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
و فرشتهٔ خداوند به او گفت: «اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید، و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند مصیبت تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در حضور همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد.» پیدایش 16:11، 12
The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.
نخستین اشاره به تولد اسماعیل با «بازداشتگی» همراه بود، که به یکی از نمادهای اصلیِ مرتبط با اسلام بدل شد.
Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.
اب سَرای، همسر اَبرام، برای او فرزندی نیاورده بود؛ و او کنیزی مصری داشت که نامش هاجر بود. و سَرای به اَبرام گفت: «اینک خداوند مرا از زاییدن بازداشته است؛ تمنا دارم نزد کنیزم درآی، شاید از او صاحب فرزند شوم.» و اَبرام به سخن سَرای گوش فرا داد. پیدایش 16:1، 2.
In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.
در همان نخستین اشاره به اسلام، که در تولد اسماعیل نمود یافته است، بر تسلیم تأکید میشود. مفهوم تسلیم برای دین اسلام بنیادی است. واژهٔ «اسلام» از دو واژهٔ عربیِ «سلام» به معنای «صلح» و «أَسْلَمَ» به معنای «تسلیم شدن» یا «گردن نهادن» مشتق شده است. اسلام تعلیم میدهد که مؤمنان باید ارادهٔ خود را در همهٔ جنبههای زندگی به ارادهٔ الله (خدا) تسلیم کنند. هنگامی که ساره دریافت که با ترغیب ابراهیم به گرفتن هاجر و آوردن اسماعیل تصمیمی نادرست گرفته است، از ابراهیم اجازه یافت که با هاجر بهسختی رفتار کند، و این سبب شد هاجر از خانهٔ ابراهیم بگریزد. در آنجا پیامی از فرشته دریافت کرد.
But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.
اما ابرام به سارای گفت: اینک کنیز تو در دست توست؛ با او آنگونه که در نظر تو پسند آید رفتار کن. و چون سارای با او به سختی رفتار کرد، هاجر از حضور وی گریخت. و فرشتهٔ خداوند او را نزد چشمهای از آب در بیابان یافت، نزد آن چشمه که در راه شور است. و به او گفت: ای هاجر، کنیز سارای، از کجا آمدهای و به کجا میروی؟ و او گفت: من از حضور سرورم سارای میگریزم. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: نزد سرورت بازگرد و خویشتن را زیر دستان او مطیع ساز. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: ذریت تو را بسیار کثیر خواهم ساخت، بهگونهای که از بسیاری، شمرده نتوان شد. و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک آبستن هستی و پسری خواهی زایید، و نام او را اسماعیل خواهی نهاد؛ زیرا خداوند تنگی تو را شنیده است. و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و در حضور همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد. پیدایش 16:6–12.
The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.
مہارِ اسلام، وہ “فرمانبرداری” جو دینِ اسلام کے مزاج کی نمائندگی کرتی ہے، اور اسلام کا کردار—یہ سب اسماعیل کے اولین ذکر ہی میں موجود ہیں، اور مکاشفہ کی تین ہلاکتوں سے ممثل اسلام کے نبوی ڈی این اے کی نمائندگی کرتے ہیں۔ جب خداوند اپنے لوگوں کو یرمیاہ کی پرانی راہوں تک لے آیا، تو انہوں نے یہ بھی پہچان لیا کہ وہ “چار ہوائیں” جنہیں مکاشفہ باب سات کے چار فرشتے روکے ہوئے ہیں، خاص طور پر اسلام ہی کی چار ہوائیں ہیں۔
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«فرشتگان چهار باد را نگاه داشتهاند؛ که همچون اسبی خشمگین مجسم شدهاند که میکوشد خود را رها سازد و بر سراسر روی زمین بتازد، و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه آورد.» Manuscript Releases, جلد 20، 217.
The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.
«اسبِ خشمگین»ِ اسلام که همچنین همان «چهار باد» است که تا هنگام بهانجامرسیدنِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر «بازداشته شدهاند»، در «راه» خود حاملِ «مرگ و هلاکت» (Abaddon و Apollyon) هستند. همانگونه که مهاری که بر هاجر نهاده شد، آن ویژگیِ نبوی را در نمادِ اسلام قرار داد، چهار باد و اسبِ خشمگین هر دو بازداشته شدهاند، و با برقرار بودنِ این واقعیت، شناخته شد که آغازِ مصیبتِ نخست، بازداشتی بر اسلام را مشخص میسازد؛ چنانکه در فرمانِ تاریخیِ ابوبکر بازنمایی شده است.
And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.
و به آنان فرمان داده شد که به علفِ زمین، و هیچ سبزهای، و هیچ درختی آسیب نرسانند، بلکه فقط به آن مردمانی که مُهرِ خدا را بر پیشانیهای خود ندارند. مکاشفه ۹:۴
Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.
Linha sobre linha, o início do segundo ai, que na aplicação tríplice dos três ais é colocado sobre o início do primeiro ai, identifica uma soltura dos quatro anjos, os quais, no versículo, representam a soltura da segunda grande jihad do Islã.
Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.
گفت به فرشتهٔ ششم که شیپور را داشت: «آن چهار فرشته را که بر نهر عظیم فرات بسته شدهاند، رها کن.» مکاشفه ۹:۱۴
It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.
ازاینرو چنین فهمیده شد که در آغاز وایِ سوم، اسلام هم رها خواهد شد و هم مهار خواهد گردید؛ و این دقیقاً همان شهادت خواهر وایت است.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«در آن زمان، هنگامی که کار نجات به پایان خود نزدیک میشود، مصیبت بر زمین خواهد آمد، و امتها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگیبخشی از حضور خداوند، خواهد آمد تا به ندای بلند فرشتهٔ سوم قدرت ببخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دورهای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد، استوار بایستند.» Early Writings, 85.
When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”
هنگامی که گزارش تاریخی اسلام مورد بررسی قرار گرفت، آشکار شد که جنگها و دستاوردهای اسلام عربیِ وایِ اول، در فهم اسلام «جهاد بزرگ نخست» دانسته میشود، و اینکه جنگهای امپراتوری عثمانی که با رها شدن آن چهار فرشته آغاز شد، در فهم اسلام «جهاد بزرگ دوم» تلقی میگردد. در هماهنگی با کاربرد سهگانه، اسلام بر این باور است که سومین و آخرین جهاد بزرگ در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد. چنانکه ویلیام میلر زمانی نوشت: «تاریخ و نبوت، با یکدیگر موافقت دارند.»
The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.
کاربستِ «سطر بر سطر»ِ یک رهاسازی و در عین حال مهارِ همزمان، چنانکه با قرار دادنِ خطّ نبویِ آغازینِ وایِ اوّل و وایِ دوم بر روی یکدیگر نشان داده میشود، بهطور کامل بهوسیلهٔ روحِ نبوت تأیید شد؛ و بلافاصله پس از آنکه اسلام در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ضربه زد، رئیسجمهور جورج دبلیو. بوش با آغاز کردنِ جنگِ خود علیه تروریسم، مهاری جهانی بر اسلام اعمال کرد. این رهاسازی و مهارِ همزمانِ «اسبِ خشمگین»ِ اسلام، بهوسیلهٔ کتاب مقدّس، روحِ نبوت، و نیز تاریخ تأیید شد.
Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.
آنان که برای یافتن راههای کهنِ میلری به «برّه» اقتدا میکنند، آن «آرامی» را مییابند که همان بارانِ آخر است؛ و خواهر وایت تصریح میکند که آغاز آن هنگامی است که امتها به خشم میآیند، اما در مهار نگاه داشته میشوند، چنانکه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بودند.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«در آن زمان، در حالی که کار نجات به پایان خود نزدیک میشود، مصیبت بر زمین خواهد آمد، و امتها خشمگین خواهند شد، با این حال مهار خواهند شد تا مانع کار فرشتهٔ سوم نگردند. در آن زمان، «باران آخر»، یا تازگیای از حضور خداوند، خواهد آمد تا به ندای بلند فرشتهٔ سوم قدرت بخشد و مقدسان را آماده سازد تا در دورهای که هفت بلای آخر فرو ریخته خواهد شد، استوار بمانند.» Early Writings, 85.
Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.
کسانی که «برّه را پیروی میکنند» و به راههای کهنِ میلری بازمیگردند، آن «آرامی» را مییابند که همان بارانِ آخِر است، و خواهر وایت آن را چنین معرفی میکند که آغازش هنگامی بود که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
”بارانِ آخر بر قومِ خدا نازل خواهد شد. فرشتهای توانا باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او منوّر گردد.“ ریویو اند هرالد، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.
That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.
آن فرشتهٔ نیرومند هنگامی فرود آمد که بناهای نیویورک فرو ریخته شد؛ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز شد، و بارانِ آخر شروع به باریدنِ خفیف کرد. آنان که به راههای کهنِ ارمیا بازگردانیده شدند و «آرامی» را که همان بارانِ آخر است یافتند، آنگاه دریافتند که «آرامی و تازگیِ» اشعیا نیز همان بارانِ آخر بوده است؛ اما این نیز شناسانندهٔ آن آزمونی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در برابر قومِ خدا قرار گرفت، و بهویژه در برابر «مردمانِ استهزاگر» که «بر اورشلیم حکمرانی میکردند». ایشان به این فهم رسیدند که آن آزمون دوگانه بود، زیرا هم پیامِ اسلامِ مربوط به وایِ سوم را نمایندگی میکرد، و هم به همان اندازه مهم، روششناسیِ کتابمقدسی را که پیامِ بارانِ آخر را استوار ساخت، نمایندگی مینمود.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.
او گفت: «این است آرامش که بدان میتوانید خستهگان را آرامش بخشید، و این است طراوت»؛ اما ایشان نخواستند بشنوند. پس کلام خداوند برای ایشان چنین بود: «حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا»؛ تا بروند، و به عقب افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر شوند. پس اکنون کلام خداوند را بشنوید، ای مردان استهزاگر که بر این قومِ ساکنِ اورشلیم فرمان میرانید. اشعیا 28:12–14
Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.
قدمت چلنے نے خدا کے آخری زمانہ کے لوگوں کو یہ دیکھنے کے قابل بنایا کہ دس کنواریوں کی تمثیل، جو “Adventist people کے تجربہ کی توضیح کرتی ہے،” ایک سو چوالیس ہزار کے مہر کیے جانے کے وقت “حرف بہ حرف” دوبارہ پوری ہونی تھی۔ اس تاریخ کی شہادت، جس میں یہ تمثیل پہلی بار پوری ہوئی تھی، نے ظاہر کیا کہ حبقوق باب دو براہِ راست اس تمثیل سے وابستہ تھا اور اسی کا حصہ تھا۔ لہٰذا حبقوق دو کی “بحث” آرام اور تازگی کے اُس امتحان کی نمائندگی کرتی تھی جسے ٹھٹھا کرنے والے آدمیوں نے سننے سے انکار کر دیا تھا۔ جب وفادار بائبل کے طالبِ علم پرانی راہوں کی مزید تحقیق کرتے رہے، تو انہوں نے سمجھ لیا کہ نہ صرف دس کنواریوں کی تمثیل اور حبقوق دو ایک ہی نبوت ہیں، بلکہ حزقی ایل باب بارہ بھی اسی طرح وہی نبوت ہے۔
“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.
بخشی از نبوت حزقیال نیز برای ایمانداران سرچشمهٔ قوت و تسلی بود: «کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: ای پسر انسان، این چیست آن مثل که شما در سرزمین اسرائیل میگویید که: روزها به درازا میکشد و هر رؤیا باطل میشود؟ پس بدیشان بگو: خداوند یهوه چنین میفرماید.... روزها نزدیک است، و تحقق هر رؤیا.... من سخن خواهم گفت، و کلامی که من بگویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهل خاندان اسرائیل میگویند: رؤیایی که او میبیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او دربارهٔ زمانهای دور نبوت میکند. بنابراین بدیشان بگو: خداوند یهوه چنین میفرماید؛ دیگر هیچیک از سخنان من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفتهام به انجام خواهد رسید.» حزقیال ۱۲:۲۱–۲۵، ۲۷، ۲۸.» نبرد عظیم، ۳۹۳.
The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.
د یو سل او څلوېښت زره د مُهر لګېدو دوره، لکه څنګه چې د ۱۸۴۰ څخه تر ۱۸۴۴ پورې د اډوېنټ د خوځښت له خوا تمثیل شوې ده، د آخرو ورځو هغه مهال استازیتوب کوي چې په کې «د هر رؤیا اثر» «به پوره شي». د لومړۍ وای نبوي تاریخ، چې د دویمې وای پر نبوي تاریخ ایښودل شوی، د درېیمې وای نبوي تاریخ مشخصوي، او هماغه د یو سل او څلوېښت زرو د مُهر لګېدو نبوي تاریخ دی. دا هم د ۱۸۴۰ څخه تر ۱۸۴۴ پورې تاریخ دی. دا هم هغه تاریخ دی چې په کې د هغه استازي کار بشپړېږي چې د عهد د استازي لپاره لاره برابروي. دا هغه تاریخ دی چې په کې د ځمکنۍ وحشي ځناور دوه ښکري له شپږم څخه تر «اتم» پورې، چې «له اوو څخه دی»، د انتقال له پړاو څخه تېرېږي. دا هغه تاریخ دی چې په کې په د وحی د یوولسم فصل کې دوه پیغمبران په کوڅه کې وژل کېږي.
Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”
با این همه، به همان اندازه مهم این حقیقت است که چون کلام خدا هرگز از انجام بازنمیماند، و نیز با توجه به این اصل که همهٔ انبیا بیش از هر دورهٔ دیگری از ایام آخر سخن میگویند، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «ایام نبوت نزدیک است»، هنگامی که «کلماتی که» خدا فرموده است «واقع خواهد شد»، و «دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.»
The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.
سرکشیِ سال ۱۸۶۳، اَدونتیسمِ لائودیکیه را واگذاشت تا در بیابان سرگردان شود تا آنگاه که همگی بمیرند. خداوند در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به آن تاریخ بازگشت، همانگونه که با اسرائیلِ باستان در قادِش رفتار کرده بود.
The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.
نخستین بازدید از قادِش، شورشِ ده جاسوس را پدید آورد و زمانِ سرگردانی در بیابان را به همراه آورد. در پایانِ چهل سال، آنان به قادش بازگشتند، و در همانجا بود که موسی برای بار دوم صخره را زد و از ورود به سرزمینِ موعود بازداشته شد؛ اما آنان با یوشع وارد شدند. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، نسلِ آخر را مشخص میسازد، و خدا دیگر کلامِ خود را به تأخیر نخواهد انداخت.
We will address this fact in the next article.
در مقالۀ بعدی به این واقعیت خواهیم پرداخت.
“The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.
«تاریخِ زندگیِ بیابانیِ اسرائیل بهمنظورِ فایده رساندن به اسرائیلِ خدا تا پایانِ زمان به ثبت رسیده است. معاملاتِ خدا با سرگردانانِ صحرا، در همهٔ رفتوآمدهای ایشان، در رویاروییشان با گرسنگی، تشنگی و خستگی، و در ظهوراتِ شگرفِ قدرتِ او برای رهاییِ ایشان، مَثَلی الهی است، سرشار از هشدار و تعلیم برای قومِ او در همهٔ عصرها. تجربهٔ گوناگونِ عبرانیان مدرسهای برای آمادهسازیِ ایشان جهتِ خانهٔ موعودشان در کنعان بود. خدا میخواهد قومِ او در این ایامِ آخر، با دلهای فروتن و ارواحِ تعلیمپذیر، محاکماتِ آتشینی را که اسرائیلِ باستان از آنها گذشت بازنگری کنند، تا در آمادهسازیِ خویش برای کنعانِ آسمانی تعلیم یابند.»
“The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.
„Ta skała, która, uderzona na rozkaz Boga, wydała swoje żywe wody, była symbolem Chrystusa, uderzonego i zranionego, aby przez Jego krew mogło zostać przygotowane źródło zbawienia dla ginącego człowieka. Jak skała została uderzona tylko raz, tak Chrystus miał być „raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu”. Lecz gdy Mojżesz pochopnie uderzył skałę w Kadesz, piękny symbol Chrystusa został zniekształcony. Nasz Zbawiciel nie miał być ofiarowany po raz drugi. Ponieważ wielka ofiara została złożona tylko raz, tym, którzy szukają błogosławieństw Jego łaski, wystarczy prosić w imieniu Jezusa — wylewać pragnienia serca w modlitwie skruchy. Taka modlitwa stawi przed Panem Zastępów rany Jezusa, a wtedy na nowo popłynie życiodajna krew, symbolizowana przez wypływ żywej wody dla spragnionego Izraela.”
“Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.
«تنها از طریق ایمانِ زنده به خدا و اطاعتِ فروتنانه از اوامرِ اوست که انسان میتواند امیدوار باشد که مقبولِ تأییدِ الهی واقع شود. در آن هنگامِ آن معجزهٔ عظیم در قادش، موسی که از غرولند و عصیانِ پیوستهٔ قوم فرسوده شده بود، یاورِ قادرِ مطلقِ خود را از نظر دور داشت؛ به فرمانِ «به صخره سخن گویید، و آن آبِ خود را بیرون خواهد داد» اعتنا نکرد؛ و چون از قوتِ الهی بیبهره ماند، کارنامهٔ خود را با نمایشی از تندخویی و ضعفِ بشری مخدوش ساخت. آن مردی که میبایست، و میتوانست، تا پایانِ مأموریتِ خویش پاک، استوار، و فارغ از خودخواهی بایستد، سرانجام مغلوب شد. خدا در برابر جماعتِ اسرائیل بیحرمت گردید، در حالی که میتوانست موردِ اکرام قرار گیرد و نامِ او جلال یابد.»
“The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.
«حکم که بیدرنگ بر ضد موسی صادر شد، بسی سخت و خفّتبار بود—اینکه او همراه با اسرائیلِ عاصی باید پیش از عبور از اردن بمیرد. اما آیا انسان خواهد گفت که خداوند برای همان یک خطا با خادم خود به سختی رفتار کرد؟ خدا موسی را چنان اکرام کرده بود که هیچ انسان زندهٔ دیگری را در آن زمان بدانگونه اکرام نکرده بود. او بارها و بارها از دعوی او دفاع کرده بود. دعاهای او را شنیده بود، و با او روبهرو سخن گفته بود، همانگونه که کسی با دوست خود سخن میگوید. درست به همان اندازه که موسی از نور و معرفت برخوردار شده بود، گناه او نیز فزونتر گردیده بود.» Signs of the Times، 7 اکتبر 1880.