کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و شانزدهم

در مقالهٔ پیشین، ارمیا باب پنجاه را بررسی می‌کردیم، و در آن بخش، داوری بر بابِل مطرح است؛ داوری‌ای که با قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده پدید می‌آید آغاز می‌شود و با غضب خدا به پایان می‌رسد. داوریِ اجرایی همان روزِ انتقامِ خداوند است که با ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی به تصویر کشیده شد. ویرانی اورشلیم که در سال ۷۰ میلادی به‌وسیلهٔ روم تحقق یافت، پیش‌تر به‌وسیلهٔ ویرانی اورشلیم که نبوکدنصر انجام داده بود، نمونه‌سازی شده بود. این دو، با هم، دو شاهد برای داوریِ اجراییِ فاحشهٔ صور فراهم ساختند، که همان فاحشهٔ مکاشفه باب هفدهم نیز هست.

ارمیا به ما آگاه می‌سازد که هنگامی که انتقام خداوند بر بابلِ جدید به انجام رسد، که با قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد آغاز می‌شود، «در آن ایام و در آن زمان، خداوند می‌گوید، عصیان اسرائیل را خواهند جست‌وجو کرد و نخواهد بود؛ و گناهان یهودا را، و یافت نخواهد شد: زیرا آنان را که برای خود نگاه می‌دارم خواهم آمرزید.» در آن ایام، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر پیشاپیش به انجام رسیده خواهد بود.

قضای اجرایی با صدای دومِ مکاشفه باب هجدهم آغاز می‌شود؛ همان صدا که مردان و زنان را فرا می‌خواند تا از بابل بگریزند، و ارمیا می‌گوید: «روزشان فرارسیده است، زمانِ بازخواستِ ایشان. آوازِ آنان که می‌گریزند و از سرزمینِ بابل رهایی می‌یابند، تا در صهیون انتقامِ یهوه خدای ما را اعلام کنند، انتقامِ هیکلِ او را. کمانداران را بر ضد بابل فراخوانید: ای همه شما که کمان را می‌کشید، گرداگرد آن اردو زنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد: او را موافقِ کردارش جزا دهید؛ بر حسبِ هرآنچه کرده است، با او همان‌گونه رفتار کنید.» داوریِ او به‌وسیله «کمانداران» به انجام می‌رسد. نخستین اشاره به یک کماندار در کتاب‌مقدس درباره اسماعیل است.

«ساعتِ زلزلۀ عظیم» در مکاشفه باب یازده، آغاز داوریِ اجرایی بر فاحشۀ روم را مشخص می‌سازد؛ داوری‌ای که با قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع در ایالات متحدۀ آمریکا آغاز می‌شود. در آن «ساعت»، «وایِ سوم به‌زودی می‌آید. و فرشتۀ هفتم نواخت.» وایِ سوم، همان شیپور هفتم است. این تیراندازانِ اسلام‌اند که به کار گرفته می‌شوند تا داوری او را بر کسانی اجرا کنند که نشانِ اقتدار پاپی (عبادتِ یکشنبه) را تحمیل می‌کنند و آنان را که نشانِ اقتدار خدا (عبادتِ سَبَت) را پاس می‌دارند، آزار می‌رسانند.

در باب بیست‌ویکم انجیل لوقا، عیسی در پاسخ به پرسش‌های شاگردان دربارهٔ ویرانی اورشلیم و هیکل، روایتی تاریخی ارائه می‌کند که در عین حال نمایانگر تاریخ ایام آخر نیز هست. او به «ایام انتقام» اشاره می‌کند؛ امری که از ویژگی‌های اساسی و نبویِ خدمت او به‌عنوان مسیحا بود، و آن را در اعلام آغازین خدمت خویش، هنگامی که از نبیِ اشعیا در کلیسای ناصره قرائت کرد، مشخص ساخت. آن اعلان در ناصره، و آن بخش از اشعیا، نه تنها خدمت او، بلکه پیام شاگردانش، و به‌طور مشخص‌تر کار و خدمتِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار را نیز نمایندگی می‌کرد.

آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که در فصل نهم حزقیال مُهر شده‌اند، کسانی هستند که بر گناهان در کلیسا و در جهان ماتم می‌کنند. «سال مقبول خداوند، و روز انتقام خدای ما» زمانی است که آنان که در صهیون ماتم می‌کنند تسلّی می‌یابند و برای آنکه «خداوند را تمجید نمایند»، «درختان عدالت» می‌گردند. آنان خداوند را تمجید می‌نمایند، زیرا «در آن ایام و در آن زمان، خداوند می‌گوید، عصیان اسرائیل جستجو خواهد شد و چیزی یافت نخواهد شد.» آنان که ماتم می‌کنند، همان کسانی هستند که مُهر شده‌اند، و همانان‌اند که «ویرانه‌های قدیم را بنا خواهند نمود»، که «خرابی‌های نخستین را برپا خواهند ساخت، و» که «شهرهای ویران، یعنی خرابی‌های نسل‌های بسیار را تعمیر خواهند کرد.» ایشان «کاهنان خداوند» نامیده خواهند شد، و مردم ایشان را «خادمان خدای ما» خواهند خواند.

انصافِ ایک لاکھ چوالیس ہزار کو ’’تمام قوموں کے سامنے ظاہر ہونا‘‘ ہے، جب عظیم زلزلہ کے وقت انہیں ایک جھنڈے کے طور پر بلند کیا جائے گا۔ ان کی راست‌بازی تدریجاً ظاہر کی جاتی ہے، کیونکہ ’’جس طرح زمین اپنی کونپل نکالتی ہے، اور باغ اُن چیزوں کو جو اُس میں بوئی گئی ہوں اُگاتا ہے، اُسی طرح خداوند خدا راست‌بازی اور حمد کو اُگائے گا۔‘‘ ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مُہر ہونے کا آغاز یکم ستمبر 2001 کو بعد کی بارش کے پہنچنے کے وقت ہوا۔ اُسی وقت زمین کی کونپلیں نکالی گئیں۔ یسعیاہ یہ متعین کرتا ہے کہ کونپلیں کب پھوٹتی ہیں۔

در «روزِ بادِ شرقی» که «بادِ سختِ» اوست و «آن را بازمی‌دارد»، «روئیدن» غنچه‌ها آنگاه آغاز خواهد شد که باران «به اندازه» داده شود. «بازمی‌دارد» یعنی مهار می‌کند. هنگامی که چهار باد به‌وسیلهٔ چهار فرشتهٔ باب هفتم مکاشفه مهار شوند، مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز می‌شود. در آن زمان، بارانِ آخر به‌اعتدال آغاز به «پاشیدن» می‌کند، زیرا واژهٔ «اندازه» در آن آیه به معنای اعتدال است. در آغازِ دورهٔ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، بارانِ آخر به اندازه است، و در پایانِ دوره، بی‌اندازه است.

دَورۂ آزمائشِ بارانِ آخِر اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی اُس وقت شروع ہوتی ہے جب رُوحُ القُدس کے انڈیلے جانے کی پیمائش ہوتی ہے، کیونکہ گیہوں اور کڑوے دانے فصل کے وقت کو پہنچ چکے ہوتے ہیں۔ یہ بارش دونوں جماعتوں کو پختگی تک پہنچاتی ہے، پھر دَورۂ آزمائش کے اختتام پر گیہوں اور کڑوے دانے الگ کر دیے جاتے ہیں، اور اُس وقت گیہوں “تجربہ سے جان لیں گے کہ خدا کے ساتھ مل کر کام کرنے والے ہونے کا کیا مطلب ہے۔” پھر وہ “مسیح کی خدمت کے لیے کامل، ہمہ دلانہ تخصیص” رکھتے ہوں گے، “خدا اِس حقیقت کو اپنے رُوح کے بے اندازہ انڈیلے جانے سے تسلیم کرے گا۔”

«روزِ بادِ سختِ شرقی» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و مجادلهٔ حبقوق دربارهٔ پیامِ تقلبیِ «صلح و امنیت» در پیامِ بارانِ آخر، در برابرِ پیامی که روزِ انتقامِ خدا را مشخص می‌سازد، آغاز شد. در آن هنگام، نباتات، هم گندم و هم کَرکاس، شروع به جوانه زدن کردند و ثمری را پدید آوردند که در داوریِ قانونِ یک‌شنبهٔ قریب‌الوقوع آشکار می‌ساختند.

یک گروه در باب هشتم حزقیال به خورشید سجده می‌کند، و گروه دیگر در باب نهم حزقیال مُهر خدا را دریافت می‌نماید. در باب بیست‌ویکم لوقا، مسیح یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر را مشخص می‌سازد، و نشانه‌ای را پیش می‌نهد که نسل نهایی تاریخ زمین را متمایز می‌کند. او آن نشانه‌ای را تعیین کرد که مسیحیان باید آن را تشخیص دهند تا از ویرانی اورشلیم بگریزند.

عیسی «فرمان بر فرمان» ویژگی‌های نبویِ بیشتری از آن نشانه را بیان کرد، زیرا سخنان او نه تنها به وسیلهٔ لوقا، بلکه همچنین به وسیلهٔ متی و مرقس نیز ثبت شده است.

پیش از آنکه هفت بلای آخر، که تحقق نهایی و کاملِ «ایام انتقام» است، بر دو طبقه به انجام رسد، باید انجیلِ ملکوت در میان جمیع امت‌ها موعظه و اعلام گردد. پیامِ انجیل در آستانهٔ قانون یک‌شنبه که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، به امت‌ها داده می‌شود، هنگامی که صد و چهل و چهار هزار نفر همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند. «ایام انتقام» نمایانگرِ دورهٔ داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل است، که با قانون یک‌شنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمایشِ بشر بسته می‌شود و غضبِ خدا در هفت بلای آخر فرو ریخته می‌گردد.

مدتِ زمان همان «ساعت»ی است که مرقس آن را مشخص می‌سازد، و «ساعتِ» «زلزلۀ عظیم»، و «ساعت»ی که ده پادشاه موافقت می‌کنند تا پادشاهیِ هفتمِ خود را به پاپیت بسپارند. هنگامی که آخرین جانْ انجیلِ اعلام‌شده به همۀ امت‌ها را بپذیرد، مهلتِ فیض پایان می‌یابد، و غضبِ خدا بی‌رحمانه فرو ریخته می‌شود. آن دوره با اعلامِ انجیل به همۀ امت‌ها، هم‌زمان با برافراشته شدنِ عَلَم، آغاز می‌شود و آنگاه پایان می‌یابد که آخرین شخص به پیامِ انجیل که به‌وسیلهٔ آن عَلَم اعلام و موعظه و منتشر شده است پاسخ دهد. آن مدتِ زمان همان «ایامِ انتقام» است.

در انجیل لوقا، باب بیست‌ویک، عیسی به‌طور دقیق به آن مقطع از تاریخ اشاره می‌کند، زیرا او نسل نهایی را مشخص می‌سازد؛ نسلی که پیش از آمدنِ دوبارهٔ او نخواهد مرد. او نشانه‌ای را معرّفی می‌کند که به‌صورت «مکروهِ ویرانگر» که دانیال نبی از آن سخن گفته است، نمود می‌یابد. این نشانه هنگامی است که «مکروهِ ویرانگر» در «مکان مقدّس» برپا باشد، و آنگاه که «در جایی ایستاده باشد که نباید بایستد»، که همان زمانی نیز هست که اورشلیم «به‌وسیلهٔ لشکرها محاصره شده باشد».

هنگامی که اورشلیم در سال ۶۶ میلادی به‌وسیلهٔ سپاهیانِ سِستیوس در محاصره قرار گرفت، مسیحیانِ ساکنِ اورشلیم از شهر گریختند، و خواهر وایت تصریح می‌کند که در جریان آن ویرانی که سرانجام در سال ۷۰ میلادی پایان یافت، حتی یک مسیحی نیز جان نباخت. سِستیوس محاصره‌ای را آغاز کرد، و سپس به دلایلی که ظاهراً ناشناخته است عقب‌نشینی نمود، و مسیحیانِ شهر، در هماهنگی با هشداری که با آن نشانه مرتبط بود، گریختند. در سال ۷۰ میلادی، تیتوس با برقراریِ بار دیگرِ محاصره، ویرانی را به انجام رسانید. محاصرهٔ سِستیوس آغازِ آن چیزی بود که جنگِ نخستِ یهودی–رومی نامیده می‌شود، و محاصره و ویرانی‌ای که به‌وسیلهٔ تیتوس تحقق یافت، پایانِ جنگِ نخستِ یهودی–رومی بود.

تمامی این تاریخ سه سال و نیم به طول انجامید، با محاصره‌ای آغاز شد و با محاصره‌ای پایان یافت، و آغاز آن دربردارندۀ نشانه‌ای برای قوم خدا بود. این تاریخ از سوی مسیح به‌عنوان ایام انتقام خدا شناخته شد؛ امری که عنصری معین بود و او می‌بایست آن را در خدمت خویش مشخص سازد. آن ایام نمایانگر داوری اجرایی بر فاحشۀ روم است که با قانون یکشنبۀ قریب‌الوقوع آغاز می‌شود و هنگامی پایان می‌یابد که مهلت آزمون بشری بسته شود. در آغاز داوری اجرایی بر فاحشۀ بابل، صد و چهل و چهار هزار تن چون عَلَمی برافراشته می‌شوند که همان نشانه است. هنگامی که گلۀ دیگر خدا آن نشانه را ببینند، باید از بابل بگریزند؛ بابلی که نابودی‌اش به‌وسیلهٔ نابودی اورشلیم به‌صورت نمادین پیش‌نموده شده بود.

ما به بررسی باب بیست‌ویکمِ انجیل لوقا در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.