We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.
در مقالهٔ پیشین، ارمیا باب پنجاه را بررسی میکردیم، و در آن بخش، داوری بر بابِل مطرح است؛ داوریای که با قانون یکشنبهای که بهزودی در ایالات متحده پدید میآید آغاز میشود و با غضب خدا به پایان میرسد. داوریِ اجرایی همان روزِ انتقامِ خداوند است که با ویرانی اورشلیم در سال ۷۰ میلادی به تصویر کشیده شد. ویرانی اورشلیم که در سال ۷۰ میلادی بهوسیلهٔ روم تحقق یافت، پیشتر بهوسیلهٔ ویرانی اورشلیم که نبوکدنصر انجام داده بود، نمونهسازی شده بود. این دو، با هم، دو شاهد برای داوریِ اجراییِ فاحشهٔ صور فراهم ساختند، که همان فاحشهٔ مکاشفه باب هفدهم نیز هست.
Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.
ارمیا به ما آگاه میسازد که هنگامی که انتقام خداوند بر بابلِ جدید به انجام رسد، که با قانون یکشنبه که بهزودی خواهد آمد آغاز میشود، «در آن ایام و در آن زمان، خداوند میگوید، عصیان اسرائیل را خواهند جستوجو کرد و نخواهد بود؛ و گناهان یهودا را، و یافت نخواهد شد: زیرا آنان را که برای خود نگاه میدارم خواهم آمرزید.» در آن ایام، مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر پیشاپیش به انجام رسیده خواهد بود.
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.
«ای برادران، در این کار عظیمِ آمادگی چه میکنید؟ آنان که با جهان متحد میشوند، قالبِ دنیوی را میپذیرند و برای نشانِ وحش مهیا میگردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که در حضور خدا خود را فروتن میسازند و جانهای خویش را بهوسیلهٔ اطاعت از حقیقت پاک میکنند، اینان قالبِ آسمانی را دریافت میدارند و برای مُهرِ خدا بر پیشانیهایشان آماده میشوند. هنگامی که فرمان صادر گردد و آن نقش نهاده شود، سیرتِ ایشان تا ابد پاک و بیلکه باقی خواهد ماند.» شهادتها، جلد ۵، ص. ۲۱۶.
The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.
قضای اجرایی با صدای دومِ مکاشفه باب هجدهم آغاز میشود؛ همان صدا که مردان و زنان را فرا میخواند تا از بابل بگریزند، و ارمیا میگوید: «روزشان فرارسیده است، زمانِ بازخواستِ ایشان. آوازِ آنان که میگریزند و از سرزمینِ بابل رهایی مییابند، تا در صهیون انتقامِ یهوه خدای ما را اعلام کنند، انتقامِ هیکلِ او را. کمانداران را بر ضد بابل فراخوانید: ای همه شما که کمان را میکشید، گرداگرد آن اردو زنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد: او را موافقِ کردارش جزا دهید؛ بر حسبِ هرآنچه کرده است، با او همانگونه رفتار کنید.» داوریِ او بهوسیله «کمانداران» به انجام میرسد. نخستین اشاره به یک کماندار در کتابمقدس درباره اسماعیل است.
And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.
و خدا آواز پسر را شنید؛ و فرشتهٔ خدا از آسمان هاجر را ندا داد و بدو گفت: ای هاجر، تو را چه شده است؟ مترس، زیرا خدا آواز پسر را در همان جایی که هست شنیده است. برخیز، پسر را بردار و او را با دست خود نگاه دار، زیرا او را امتی عظیم خواهم ساخت. آنگاه خدا چشمان او را گشود، و چاه آبی دید؛ پس رفت و مشک را از آب پر کرد و پسر را نوشانید. و خدا با آن پسر بود؛ و او نمو کرد و در بیابان ساکن شد و تیرانداز گردید. پیدایش ۲۱:۱۷–۲۰
The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).
«ساعتِ زلزلۀ عظیم» در مکاشفه باب یازده، آغاز داوریِ اجرایی بر فاحشۀ روم را مشخص میسازد؛ داوریای که با قانون یکشنبۀ قریبالوقوع در ایالات متحدۀ آمریکا آغاز میشود. در آن «ساعت»، «وایِ سوم بهزودی میآید. و فرشتۀ هفتم نواخت.» وایِ سوم، همان شیپور هفتم است. این تیراندازانِ اسلاماند که به کار گرفته میشوند تا داوری او را بر کسانی اجرا کنند که نشانِ اقتدار پاپی (عبادتِ یکشنبه) را تحمیل میکنند و آنان را که نشانِ اقتدار خدا (عبادتِ سَبَت) را پاس میدارند، آزار میرسانند.
In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.
در باب بیستویکم انجیل لوقا، عیسی در پاسخ به پرسشهای شاگردان دربارهٔ ویرانی اورشلیم و هیکل، روایتی تاریخی ارائه میکند که در عین حال نمایانگر تاریخ ایام آخر نیز هست. او به «ایام انتقام» اشاره میکند؛ امری که از ویژگیهای اساسی و نبویِ خدمت او بهعنوان مسیحا بود، و آن را در اعلام آغازین خدمت خویش، هنگامی که از نبیِ اشعیا در کلیسای ناصره قرائت کرد، مشخص ساخت. آن اعلان در ناصره، و آن بخش از اشعیا، نه تنها خدمت او، بلکه پیام شاگردانش، و بهطور مشخصتر کار و خدمتِ جنبشِ صد و چهل و چهار هزار را نیز نمایندگی میکرد.
The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.
روحِ خداوندِ یهوه بر من است، زیرا یهوه مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ او مرا فرستاده است تا شکستهدلان را التیام بخشم، و برای اسیران آزادی را اعلام کنم، و برای بندیان گشایش زندان را؛ تا سالِ مقبولِ یهوه و روزِ انتقامِ خدای ما را اعلام نمایم؛ تا همه ماتمیان را تسلی دهم؛ تا برای ماتمیانِ صهیون مقرر دارم که به ایشان به جای خاکستر، جمال بخشم، و به جای ماتم، روغنِ شادمانی، و به جای روحِ اندوه، ردای حمد؛ تا ایشان درختانِ عدالت نامیده شوند، غرسِ یهوه، تا او جلال یابد. و ایشان ویرانههای کهن را بنا خواهند کرد، و خرابیهای پیشین را برپا خواهند نمود، و شهرهای ویران را تعمیر خواهند کرد، یعنی خرابیهای نسلهای بسیار را. و بیگانگان خواهند ایستاد و گلههای شما را خواهند چرانید، و پسرانِ اجنبی شخمزنان و باغبانانِ تاکستانهای شما خواهند بود. اما شما کاهنانِ یهوه نامیده خواهید شد؛ مردم شما را خادمانِ خدای ما خواهند خواند؛ و شما ثروتِ امتها را خواهید خورد، و به جلالِ ایشان فخر خواهید نمود. به جای شرمساریِ شما، نصیبِ مضاعف خواهد بود؛ و به جای رسوایی، در نصیبِ خویش شادمان خواهند شد؛ بنابراین، در سرزمینِ خود، دو چندان را به میراث خواهند برد؛ و شادیِ جاودانی از آنِ ایشان خواهد بود. زیرا من، یهوه، انصاف را دوست میدارم و غارت را برای قربانیِ سوختنی مکروه میشمارم؛ و کارِ ایشان را در راستی استوار خواهم ساخت، و با ایشان عهدی جاودانی خواهم بست. و ذریتِ ایشان در میان امتها معروف خواهد شد، و نسلِ ایشان در میان قومها؛ هر که ایشان را ببیند، خواهد شناخت که ایشان ذریتی هستند که یهوه برکت داده است. در یهوه به غایت شادمان خواهم شد، و جانم در خدایم وجد خواهد کرد؛ زیرا او مرا به جامههای نجات ملبّس ساخته، و ردای عدالت را بر من پوشانیده است، همچنانکه داماد خویشتن را به زیورها میآراید، و عروس خود را به جواهراتش زینت میدهد. زیرا همانگونه که زمین غنچه خود را میرویاند، و باغ آنچه را در آن کاشته شده است به رویش میآورد، همچنین خداوندِ یهوه عدالت و حمد را در برابر همه امتها خواهد رویانید. اشعیا ۶۱:۱–۱۱.
The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”
آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که در فصل نهم حزقیال مُهر شدهاند، کسانی هستند که بر گناهان در کلیسا و در جهان ماتم میکنند. «سال مقبول خداوند، و روز انتقام خدای ما» زمانی است که آنان که در صهیون ماتم میکنند تسلّی مییابند و برای آنکه «خداوند را تمجید نمایند»، «درختان عدالت» میگردند. آنان خداوند را تمجید مینمایند، زیرا «در آن ایام و در آن زمان، خداوند میگوید، عصیان اسرائیل جستجو خواهد شد و چیزی یافت نخواهد شد.» آنان که ماتم میکنند، همان کسانی هستند که مُهر شدهاند، و هماناناند که «ویرانههای قدیم را بنا خواهند نمود»، که «خرابیهای نخستین را برپا خواهند ساخت، و» که «شهرهای ویران، یعنی خرابیهای نسلهای بسیار را تعمیر خواهند کرد.» ایشان «کاهنان خداوند» نامیده خواهند شد، و مردم ایشان را «خادمان خدای ما» خواهند خواند.
The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.
انصافِ ایک لاکھ چوالیس ہزار کو ’’تمام قوموں کے سامنے ظاہر ہونا‘‘ ہے، جب عظیم زلزلہ کے وقت انہیں ایک جھنڈے کے طور پر بلند کیا جائے گا۔ ان کی راستبازی تدریجاً ظاہر کی جاتی ہے، کیونکہ ’’جس طرح زمین اپنی کونپل نکالتی ہے، اور باغ اُن چیزوں کو جو اُس میں بوئی گئی ہوں اُگاتا ہے، اُسی طرح خداوند خدا راستبازی اور حمد کو اُگائے گا۔‘‘ ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مُہر ہونے کا آغاز یکم ستمبر 2001 کو بعد کی بارش کے پہنچنے کے وقت ہوا۔ اُسی وقت زمین کی کونپلیں نکالی گئیں۔ یسعیاہ یہ متعین کرتا ہے کہ کونپلیں کب پھوٹتی ہیں۔
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.
به اندازه، چون آن را به پیش فرستی، با آن محاکمه خواهی کرد؛ او باد سختِ خویش را در روزِ بادِ شرقی بازمیدارد. پس به این سبب، عصیانِ یعقوب پاک خواهد شد؛ و تمامی ثمر این است که گناه او برداشته شود؛ آنگاه که همه سنگهای مذبح را همچون سنگهای گچ که درهم کوفته شده باشند، بسازد؛ و بیشهها و تمثالها برپا نخواهند ماند. اشعیا 27:8, 9
In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.
در «روزِ بادِ شرقی» که «بادِ سختِ» اوست و «آن را بازمیدارد»، «روئیدن» غنچهها آنگاه آغاز خواهد شد که باران «به اندازه» داده شود. «بازمیدارد» یعنی مهار میکند. هنگامی که چهار باد بهوسیلهٔ چهار فرشتهٔ باب هفتم مکاشفه مهار شوند، مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن آغاز میشود. در آن زمان، بارانِ آخر بهاعتدال آغاز به «پاشیدن» میکند، زیرا واژهٔ «اندازه» در آن آیه به معنای اعتدال است. در آغازِ دورهٔ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، بارانِ آخر به اندازه است، و در پایانِ دوره، بیاندازه است.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«آن بارش عظیمِ روحِ خدا، که تمام زمین را با جلال او روشن میسازد، فرا نخواهد رسید مگر آنگاه که قومی روشنشده داشته باشیم که از راه تجربه بدانند همکار خدا بودن چه معنا دارد. هنگامی که خود را با تقدیسی کامل و از صمیمِ تمامیِ دل به خدمتِ مسیح بسپاریم، خدا این واقعیت را با افاضهٔ روحِ خود بیحد و اندازه تصدیق خواهد کرد؛ اما این امر تا وقتی واقع نخواهد شد که بخشِ اعظمِ کلیسا همکارِ خدا نباشند. خدا نمیتواند روحِ خود را فرو ریزد، هنگامی که خودخواهی و عیشطلبیِ نفسانی چنین آشکار است؛ هنگامی که روحیهای حاکم است که اگر به قالبِ الفاظ درآید، همان پاسخِ قائن را بیان خواهد کرد: “آیا من نگهبانِ برادرم هستم؟” اگر حقیقتِ مخصوصِ این زمان، اگر نشانههایی که از هر سو فزونی میگیرند و گواهی میدهند که پایانِ همهچیز نزدیک است، برای بیدار ساختنِ نیروی خفتهٔ کسانی که دعویِ شناختِ حقیقت را دارند کافی نباشد، آنگاه تاریکیای متناسب با نوری که بر آنان تابیده است این جانها را فرا خواهد گرفت. در روزِ عظیمِ حسابرسیِ نهایی، حتی شائبهای از عذر برای بیتفاوتیِ خود نخواهند داشت که بتوانند به خدا عرضه کنند. هیچ دلیلی برای ارائه نخواهند داشت که چرا در نورِ حقیقتِ مقدسِ کلامِ خدا زندگی نکردند و سلوک ننمودند و عمل نورزیدند، و بدینسان از طریقِ رفتار، همدردی، و غیرتِ خود، به جهانی که از گناه در تاریکی فرورفته است آشکار نساختند که قدرت و واقعیتِ انجیل را نمیتوان انکار کرد.» ریویو اند هرالد، ۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۹۶.
The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”
دَورۂ آزمائشِ بارانِ آخِر اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی اُس وقت شروع ہوتی ہے جب رُوحُ القُدس کے انڈیلے جانے کی پیمائش ہوتی ہے، کیونکہ گیہوں اور کڑوے دانے فصل کے وقت کو پہنچ چکے ہوتے ہیں۔ یہ بارش دونوں جماعتوں کو پختگی تک پہنچاتی ہے، پھر دَورۂ آزمائش کے اختتام پر گیہوں اور کڑوے دانے الگ کر دیے جاتے ہیں، اور اُس وقت گیہوں “تجربہ سے جان لیں گے کہ خدا کے ساتھ مل کر کام کرنے والے ہونے کا کیا مطلب ہے۔” پھر وہ “مسیح کی خدمت کے لیے کامل، ہمہ دلانہ تخصیص” رکھتے ہوں گے، “خدا اِس حقیقت کو اپنے رُوح کے بے اندازہ انڈیلے جانے سے تسلیم کرے گا۔”
The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.
«روزِ بادِ سختِ شرقی» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، و مجادلهٔ حبقوق دربارهٔ پیامِ تقلبیِ «صلح و امنیت» در پیامِ بارانِ آخر، در برابرِ پیامی که روزِ انتقامِ خدا را مشخص میسازد، آغاز شد. در آن هنگام، نباتات، هم گندم و هم کَرکاس، شروع به جوانه زدن کردند و ثمری را پدید آوردند که در داوریِ قانونِ یکشنبهٔ قریبالوقوع آشکار میساختند.
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
«باز هم، این مَثَلها تعلیم میدهند که پس از داوری، دیگر هیچ زمانِ آزمون و مهلتی وجود نخواهد داشت. هنگامی که کارِ انجیل به پایان برسد، بیدرنگ جدایی میان نیکان و شریران در پی خواهد آمد، و سرنوشت هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت خواهد شد.» Christ’s Object Lessons, 123.
One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.
یک گروه در باب هشتم حزقیال به خورشید سجده میکند، و گروه دیگر در باب نهم حزقیال مُهر خدا را دریافت مینماید. در باب بیستویکم لوقا، مسیح یکصد و چهلوچهار هزار نفر را مشخص میسازد، و نشانهای را پیش مینهد که نسل نهایی تاریخ زمین را متمایز میکند. او آن نشانهای را تعیین کرد که مسیحیان باید آن را تشخیص دهند تا از ویرانی اورشلیم بگریزند.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
اور جب تم یروشلم کو فوجوں سے گھرا ہوا دیکھو، تو جان لو کہ اُس کی ویرانی نزدیک ہے۔ اُس وقت جو یہودیہ میں ہوں وہ پہاڑوں کی طرف بھاگ جائیں؛ اور جو اُس کے اندر ہوں وہ نکل جائیں؛ اور جو دیہات میں ہوں وہ اُس میں داخل نہ ہوں۔ کیونکہ یہ انتقام کے دن ہیں، تاکہ وہ سب باتیں جو لکھی گئی ہیں پوری ہوں۔ لوقا 21:20–22۔
Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.
عیسی «فرمان بر فرمان» ویژگیهای نبویِ بیشتری از آن نشانه را بیان کرد، زیرا سخنان او نه تنها به وسیلهٔ لوقا، بلکه همچنین به وسیلهٔ متی و مرقس نیز ثبت شده است.
And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.
اور یہ بادشاہی کی خوشخبری تمام دنیا میں سب قوموں کے لیے گواہی کے طور پر منادی کی جائے گی؛ اور پھر انجام آئے گا۔ پس جب تم اُس اُجڑنے والی مکروہ چیز کو، جس کا ذکر دانی ایل نبی کی معرفت ہوا، مقدس جگہ میں کھڑا ہوا دیکھو، (جو پڑھے، وہ سمجھے:) تو جو یہودیہ میں ہوں وہ پہاڑوں کی طرف بھاگ جائیں۔ متی 24:14–16۔
And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.
اور لازم ہے کہ پہلے خوشخبری سب قوموں میں منادی کی جائے۔ لیکن جب وہ تمہیں لے جائیں اور حوالہ کریں تو پہلے سے فکر نہ کرنا کہ تم کیا کہو گے، اور نہ پہلے سے غور کرنا؛ بلکہ جو کچھ اس گھڑی تمہیں عطا کیا جائے، وہی کہو، کیونکہ بولنے والے تم نہیں ہو بلکہ روحُ القدس ہے۔ اور بھائی بھائی کو قتل کے لیے پکڑوائے گا، اور باپ بیٹے کو؛ اور اولاد اپنے والدین کے خلاف اٹھ کھڑی ہوگی اور انہیں قتل کرائے گی۔ اور میرے نام کے سبب سب لوگ تم سے عداوت رکھیں گے؛ لیکن جو آخر تک ثابت قدم رہے گا، وہی نجات پائے گا۔ لیکن جب تم اُس اُجڑ دینے والی مکروہ چیز کو، جس کا ذکر دانی ایل نبی کی معرفت ہوا، وہاں کھڑا دیکھو جہاں اسے نہ ہونا چاہیے، (پڑھنے والا سمجھ لے،) تب جو یہودیہ میں ہوں وہ پہاڑوں کی طرف بھاگ جائیں۔ مرقس 13:10–14۔
Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.
پیش از آنکه هفت بلای آخر، که تحقق نهایی و کاملِ «ایام انتقام» است، بر دو طبقه به انجام رسد، باید انجیلِ ملکوت در میان جمیع امتها موعظه و اعلام گردد. پیامِ انجیل در آستانهٔ قانون یکشنبه که بهزودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، به امتها داده میشود، هنگامی که صد و چهل و چهار هزار نفر همچون عَلَمی برافراشته میشوند. «ایام انتقام» نمایانگرِ دورهٔ داوری اجراییِ فاحشهٔ بابل است، که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز میشود و هنگامی پایان مییابد که میکائیل برمیخیزد و مهلتِ آزمایشِ بشر بسته میشود و غضبِ خدا در هفت بلای آخر فرو ریخته میگردد.
The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”
مدتِ زمان همان «ساعت»ی است که مرقس آن را مشخص میسازد، و «ساعتِ» «زلزلۀ عظیم»، و «ساعت»ی که ده پادشاه موافقت میکنند تا پادشاهیِ هفتمِ خود را به پاپیت بسپارند. هنگامی که آخرین جانْ انجیلِ اعلامشده به همۀ امتها را بپذیرد، مهلتِ فیض پایان مییابد، و غضبِ خدا بیرحمانه فرو ریخته میشود. آن دوره با اعلامِ انجیل به همۀ امتها، همزمان با برافراشته شدنِ عَلَم، آغاز میشود و آنگاه پایان مییابد که آخرین شخص به پیامِ انجیل که بهوسیلهٔ آن عَلَم اعلام و موعظه و منتشر شده است پاسخ دهد. آن مدتِ زمان همان «ایامِ انتقام» است.
In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”
در انجیل لوقا، باب بیستویک، عیسی بهطور دقیق به آن مقطع از تاریخ اشاره میکند، زیرا او نسل نهایی را مشخص میسازد؛ نسلی که پیش از آمدنِ دوبارهٔ او نخواهد مرد. او نشانهای را معرّفی میکند که بهصورت «مکروهِ ویرانگر» که دانیال نبی از آن سخن گفته است، نمود مییابد. این نشانه هنگامی است که «مکروهِ ویرانگر» در «مکان مقدّس» برپا باشد، و آنگاه که «در جایی ایستاده باشد که نباید بایستد»، که همان زمانی نیز هست که اورشلیم «بهوسیلهٔ لشکرها محاصره شده باشد».
When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.
هنگامی که اورشلیم در سال ۶۶ میلادی بهوسیلهٔ سپاهیانِ سِستیوس در محاصره قرار گرفت، مسیحیانِ ساکنِ اورشلیم از شهر گریختند، و خواهر وایت تصریح میکند که در جریان آن ویرانی که سرانجام در سال ۷۰ میلادی پایان یافت، حتی یک مسیحی نیز جان نباخت. سِستیوس محاصرهای را آغاز کرد، و سپس به دلایلی که ظاهراً ناشناخته است عقبنشینی نمود، و مسیحیانِ شهر، در هماهنگی با هشداری که با آن نشانه مرتبط بود، گریختند. در سال ۷۰ میلادی، تیتوس با برقراریِ بار دیگرِ محاصره، ویرانی را به انجام رسانید. محاصرهٔ سِستیوس آغازِ آن چیزی بود که جنگِ نخستِ یهودی–رومی نامیده میشود، و محاصره و ویرانیای که بهوسیلهٔ تیتوس تحقق یافت، پایانِ جنگِ نخستِ یهودی–رومی بود.
The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.
تمامی این تاریخ سه سال و نیم به طول انجامید، با محاصرهای آغاز شد و با محاصرهای پایان یافت، و آغاز آن دربردارندۀ نشانهای برای قوم خدا بود. این تاریخ از سوی مسیح بهعنوان ایام انتقام خدا شناخته شد؛ امری که عنصری معین بود و او میبایست آن را در خدمت خویش مشخص سازد. آن ایام نمایانگر داوری اجرایی بر فاحشۀ روم است که با قانون یکشنبۀ قریبالوقوع آغاز میشود و هنگامی پایان مییابد که مهلت آزمون بشری بسته شود. در آغاز داوری اجرایی بر فاحشۀ بابل، صد و چهل و چهار هزار تن چون عَلَمی برافراشته میشوند که همان نشانه است. هنگامی که گلۀ دیگر خدا آن نشانه را ببینند، باید از بابل بگریزند؛ بابلی که نابودیاش بهوسیلهٔ نابودی اورشلیم بهصورت نمادین پیشنموده شده بود.
We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.
ما به بررسی باب بیستویکمِ انجیل لوقا در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.