The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

تکمیلِ علاماتِ ممثَّل بہ آفتاب، ماہتاب، اور ستارگان پر مؤرخین، ایڈونٹزم کے پیش روؤں، اور سسٹر وائٹ کی تحریروں میں بھرپور بحث ہو چکی ہے۔ بعض علامات جن کا ذکر یسوع نے کیا، دوسری علامات کی نسبت اتنی معروف نہیں ہیں۔ بہت کم لوگ اس بات کو پہچانتے ہیں کہ “زمین” پر “قوموں کی اضطراب” کی ایک معیّن تکمیل ہوئی تھی۔ وہ اس امر کے بارے میں واضح نہیں ہیں کہ “آسمان کی قوتوں” کے متزلزل کیے جانے کی علامت کیا ظاہر کرتی ہے، برخلاف اس کے کہ زمین کی قوتوں کے متزلزل ہونے سے کیا مراد ہے۔ اور لاودیکیہ ایڈونٹسٹوں میں سے بہت کم یہ سمجھتے ہیں کہ “ابنِ آدم کے ایک بادل میں آتے ہوئے آنے” کی “آمد” کی تکمیل میلری تاریخ میں ہوئی تھی۔

“The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

«روز دقیق و ساعت آمدن مسیح آشکار نشده است. نجات‌دهنده به شاگردان خود گفت که حتی خودِ او نیز نمی‌تواند ساعت ظهور ثانوی خویش را معلوم سازد. اما او به رویدادهای معینی اشاره کرد که به‌وسیلهٔ آنها بتوانند بدانند که آمدن او نزدیک است. او گفت: “و علامت‌ها خواهد بود در آفتاب و ماه و ستارگان.” “آفتاب تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد و ستارگان آسمان فرو خواهند ریخت.” او گفت که بر زمین “تنگیِ امت‌ها خواهد بود با حیرت؛ و دریا و امواج آن خروشان خواهند بود؛ و دل‌های مردم از خوف و انتظارِ آن چیزهایی که بر زمین خواهد آمد، از حال خواهد رفت.”»

“‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

«و آنان پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرهای آسمان می‌آید. و او فرشتگان خود را با آوای عظیمِ شیپور خواهد فرستاد، و آنان برگزیدگان او را از چهار باد، از کران تا کرانِ آسمان، گرد خواهند آورد.»

“The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

«نشانه‌ها در خورشید و ماه و ستارگان تحقق یافته‌اند. از آن زمان، زمین‌لرزه‌ها، طوفان‌ها، امواج مدّی، وباها و قحطی‌ها فزونی یافته‌اند. سهمگین‌ترین ویرانی‌ها، به‌وسیلهٔ آتش و سیل، یکی پس از دیگری با شتابی پیاپی در پی می‌آیند. فجایع هولناکی که هفته به هفته رخ می‌دهند، با لحن‌هایی جدّیِ هشدار به ما سخن می‌گویند و اعلام می‌دارند که پایان نزدیک است و این‌که به‌ضرورت، به‌زودی امری عظیم و قاطع به وقوع خواهد پیوست.»

“Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

«زمانِ آزمایشی دیگر چندان دوام نخواهد آورد. اکنون خدا دستِ بازدارندهٔ خود را از روی زمین برمی‌گیرد. مدت‌هاست که او به‌واسطهٔ روح‌القدسِ خویش با مردان و زنان سخن گفته است؛ اما آنان به این دعوت اعتنا نکرده‌اند. اکنون او به‌وسیلهٔ داوری‌های خود با قومِ خویش و با جهان سخن می‌گوید. زمانِ این داوری‌ها، زمانِ رحمت برای کسانی است که هنوز فرصتی نیافته‌اند تا حقیقت را بشناسند. خداوند با رأفت بر ایشان نظر خواهد افکند. دلِ رحمتِ او به جنبش آمده است؛ و دستِ او هنوز برای نجات دراز است. شمارِ بسیاری در این ایامِ آخر، که برای نخستین بار حقیقت را خواهند شنید، به آغلِ امان راه خواهند یافت.» Review and Herald, November 22, 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

تاریخ میلری به‌تمامی و عیناً در ایام آخر تکرار می‌شود. «نشانه‌هایی» که ظهور و تاریخچهٔ فرشتهٔ اول را مشخص ساختند، نمونهٔ «نشانه‌هایی» هستند که ظهور و تاریخچهٔ فرشتهٔ سوم را مشخص می‌سازند. همهٔ جنبش‌های مقدس اصلاحی، با جنبش فرشتهٔ سوم در ایام آخر به‌موازات پیش می‌روند.

“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

«کار خدا در زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح بزرگ یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر از خود نشان می‌دهد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر، نظایر خود را در گذشته دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، درس‌هایی بس گران‌بها برای زمانهٔ ما در بر دارد.» نبرد عظیم، 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

تاریخی که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده نمایانده شده است، همان فرشتهٔ سوم است، و تاریخی که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ سوم نمایانده شده، به موازات تاریخِ فرشتگانِ اول و دوم در تاریخ میلریتی پیش می‌رود.

“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

خداوند به پیام‌های مکاشفه ۱۴ جایگاهشان را در سلسلهٔ نبوت عطا کرده است، و کار آنها تا پایان تاریخ این زمین نباید متوقف شود. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم همچنان حقیقتِ مخصوص این زمان‌اند، و باید به موازات این پیامی که در پی می‌آید پیش روند. فرشتهٔ سوم هشدار خود را با آوازی بلند اعلام می‌کند. «بعد از این امور،» یوحنا گفت، «فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت، و زمین از جلال او منوّر گردید.» در این روشنایی، نور هر سه پیام با هم متحد شده است.» The 1888 Materials, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

کارِ فرشتۂ اوّل اور دوم، جس کا توازی فرشتۂ سوم کے کام سے ہے، دس کنواریوں کی تمثیل میں بھی واضح کیا گیا ہے۔

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

«مرا غالباً به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

تاریخی که در فصل دهم کتاب مکاشفه به تصویر کشیده شده است، به‌صورت هفت رعد نمود یافته است، و هفت رعد نمایانگر رویدادهایی هستند که در جریان تاریخ میلری‌ها رخ داد، تاریخی که همان تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم بود. هفت رعد همچنین نمایانگر «وقایع آینده»ای هستند که در ایام آخر رخ می‌دهند، و همان‌گونه که در تاریخ میلری‌ها بود، در همان «ترتیب» تحقق می‌یابند.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

«نورِ خاصی که به یوحنا عطا شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از رویدادهایی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست. …»

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

«پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، همانند آنچه دربارهٔ کتاب کوچک به دانیال گفته شد، این فرمان به یوحنا می‌رسد: “آنچه را هفت رعد برآوردند، مُهر کن.” اینها به رویدادهای آینده مربوط می‌شوند که در ترتیب خود آشکار خواهند شد.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

تمام جنبش‌های اصلاحی با یکدیگر موازی‌اند، و باید «حکم بر حکم» در کنار هم آورده شوند تا جنبش نهایی اصلاحیِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر کشند. مَثَلِ ده باکره، تجربهٔ درونیِ قوم خدا را در جنبش میلری و نیز در جنبش صد و چهل و چهار هزار نفر به تصویر می‌کشد.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

«تمثیلِ دس کنواریوں کا، جو متی 25 میں مذکور ہے، ایڈونٹسٹ لوگوں کے تجربہ کو بھی واضح کرتا ہے۔» The Great Controversy, 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

کار و پیامِ هر دو گروهِ میلری‌ها و یکصد و چهل و چهار هزار نفر، به‌وسیلهٔ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده به تصویر کشیده شده است.

“I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

«من فرصت‌های گران‌بهایی برای به‌دست آوردن یک تجربه داشته‌ام. من در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم تجربه‌ای داشته‌ام. فرشتگان چنین به تصویر کشیده شده‌اند که در میانهٔ آسمان پرواز می‌کنند، و برای جهان پیامی هشداردهنده را اعلام می‌دارند، پیامی که ارتباطی مستقیم با مردمی دارد که در روزهای آخر تاریخ این زمین زندگی می‌کنند. هیچ‌کس صدای این فرشتگان را نمی‌شنود، زیرا آنان نمادی هستند برای نمایاندن قوم خدا که در هماهنگی با عالمِ آسمان مشغول کارند. مردان و زنانی که به‌وسیلهٔ روح خدا روشن شده‌اند و به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس یافته‌اند، این سه پیام را به‌ترتیبِ خود اعلام می‌کنند.» Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

وقایع نبویِ بازنموده‌شده در باب دهم مکاشفه، به‌وسیلهٔ هفت رعد بازنموده شده‌اند. آن وقایع نقطه‌ای را مشخص می‌کنند که در آن امر الهی با امر انسانی متحد می‌شود. «نشانه‌هایی» که مسیح در باب بیست‌وچهارم متی، باب سیزدهم مرقس و باب بیست‌ویکم لوقا مشخص کرد، همان «نشانه‌هایی» را بازمی‌نمایند که جنبش میلری را آغاز کردند و نیز شهادتی موازی با حرکت یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر به‌شمار می‌آیند. آن یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر، چنان‌که به‌وسیلهٔ اخنوخ و ایلیا بازنموده شده است، طعم مرگ را نمی‌چشند. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، یعنی «نشانه‌ای» که مسیح آن را به‌عنوان علامتِ فرا رسیدن آخرین نسلِ تاریخ زمین مشخص کرد، در باب بیست‌ویکم لوقا معرّفی شده است. قرار گرفتن در شمار آن گروهی که به‌وسیلهٔ اخنوخ و ایلیا بازنموده شده‌اند، و «یک‌صد و چهل و چهار هزار نفر» خوانده می‌شوند، مستلزم آن است که آن «نشانه» و تمام آنچه را که نمایندگی می‌کند، شناخته شود.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

پس از آن‌که عیسی شاگردان خود را در طول تاریخِ «نشانه‌ها»یی که آغازگر جنبش میلریتی بودند هدایت کرد، سپس شهادت تاریخی خود را تکرار و بسط داد، بدین‌گونه که تمثیلی را نیز دربر گرفت که همان تاریخ را بازمی‌نمود.

And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

و برای ایشان مَثَلی آورد و گفت: «به درخت انجیر و همهٔ درختان بنگرید؛ چون اکنون جوانه می‌زنند، خود از پیش خود می‌بینید و می‌دانید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، چون این امور را واقع‌شونده ببینید، بدانید که پادشاهی خدا نزدیک است. هرآینه به شما می‌گویم، این نسل نخواهد گذشت تا آنکه همهٔ اینها به انجام رسد. آسمان و زمین زایل خواهد شد، لیکن سخنان من هرگز زایل نخواهد شد.» لوقا 21:29–33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

عیسی این مَثَل را با مشخص ساختن تمایزی میان «درخت انجیر» به‌صورت مفرد، و «همهٔ درختان» آغاز می‌کند. «درخت انجیر» قوم عهد است که در ایام آخر، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای است؛ آنان که اقرار می‌کنند قومِ باقی‌ماندهٔ خدا هستند. «درختان» دیگر، امّت‌ها بودند.

“Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

„Pozorujte prokletí fíkovníku, který představuje židovský národ, pokrytý listím vyznání, avšak nenachází se na něm žádné ovoce. Kletba je vyslovena nad fíkovníkem, jenž představuje mravní, myslící, živou bytost, Bohem prokletou, žijící, jako žili Židé po této události ještě čtyřicet let, a přece mrtvou. Povšimněte si: ostatní stromy, představující pohany, nebyly pokryty. Byly bez listí a nijak nepředstíraly, že mají známost Boha. Jejich čas k nesení ovoce ještě nenastal.“ Special Testimonies for Ministers and Workers, číslo 7, 59–61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

ادونتیسمِ لائودیکیایی در ایام آخر ملعون است؛ زیرا هرچند مدعی است که قومِ باقی‌ماندهٔ خداست، ادعای آن بی‌ثمر است. عیسی در این عبارت دو نکتهٔ به‌هم‌پیوسته، اما متمایز را بیان می‌کند. او تمایز میان قومِ مدعیِ خدا و امت‌ها را مشخص می‌سازد؛ امت‌هایی که ادعا نمی‌کنند شریعتِ خدا را نگاه می‌دارند یا روحِ نبوت را دارا هستند، که اینها ویژگی‌های باقی‌ماندهٔ ایام آخر است، و ادونتیسمِ لائودیکیایی مدعیِ پایبندی به آنهاست. برگ‌ها در ایام آخر نمایانگرِ ادعای این هستند که همان باقی‌مانده‌ای‌اند که یوحنا در کتابِ مکاشفه معرفی کرده است.

“The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

«جهانِ امّت‌ها به‌وسیلهٔ درختانِ انجیرِ بی‌برگ و بی‌ثمر نمودار شده بود. امّت‌ها، همانند یهودیان، از دینداری تهی بودند؛ امّا ادعا نکرده بودند که در مقبولیّتِ خدا به‌سر می‌برند. آنان هیچ فخری به روحانیتِ متعالی نداشتند. ایشان از هر جهت نسبت به راه‌ها و اعمالِ خدا نابینا بودند. نزد آنان هنوز زمانِ انجیرها نرسیده بود. آنان همچنان چشم‌به‌راهِ روزی بودند که برای ایشان نور و امید به ارمغان آورد.» Signs of the Times, February 15, 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

تمایز میان درخت انجیر و سایر درختان، به‌وسیلهٔ مسیح با تمایزی دیگر نیز مشخص گردید. زمان جوانه‌زدن درختان برای انجیرها، با زمان جوانه‌زدن درختان امّت‌ها متفاوت بود. در ایّام آخر، «دو دعوت متمایز به کلیساها داده می‌شود»، و نخستین صدا از فرشتهٔ مکاشفه، باب هجده، زمانی را مشخص می‌کند که جوانه‌زدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن می‌بایست رخ دهد. «صدای دوم» در مکاشفهٔ هجده، زمانی را نشان می‌دهد که سایر درختان می‌بایست جوانه بزنند.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

در روزگار مسیح، یهودیان درخت انجیر بودند و امّت‌ها سایر درختان. در تاریخ میلریتی، پروتستان‌ها درخت انجیر بودند و میلریتی‌ها سایر درختان. در ایّام آخر، ادونتیسمِ لائودیکیه همان درخت انجیرِ بی‌ثمر است که از اورشلیم (تاکستان) برداشته می‌شود، و صد و چهل و چهار هزار، درختان انجیری هستند که ثمر می‌آورند. دیگر فرزندان خدا که هنوز در بابل‌اند، به امّت‌ها تمثیل شده‌اند.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

تعریف کے مطابق “غیر قوم” ایک “اجنبی” ہے۔ غیر اقوام کے درخت اس وقت ساکن (مردہ) ہوتے ہیں، ان میں نہ کلیاں ہوتی ہیں نہ پھل، جب انجیر کا درخت کلی نکالتا اور زندہ ہو جاتا ہے۔ ساکن درخت ایک خشک درخت ہوتا ہے، اور جب غیر اقوام کو مکاشفہ باب اٹھارہ کی دوسری آواز کے ذریعے بابل سے نکل آنے کے لیے بلایا جائے گا، تو وہ تب ساتویں دن کے سبت کو ماننے کا انتخاب کریں گے اور خداوند کے ساتھ عہد میں داخل ہوں گے۔

Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

نه پسرِ غریب که خویشتن را به خداوند پیوسته است، بگوید: «خداوند مرا به‌کلی از قوم خویش جدا ساخته است»؛ و خصی نیز نگوید: «اینک من درختی خشک هستم.» زیرا خداوند به خصیانی که سَبَّت‌های مرا نگاه می‌دارند، و آنچه را که خشنودی من در آن است برمی‌گزینند، و به عهد من متمسک می‌شوند، چنین می‌گوید: «بدیشان، در خانه‌ام و در اندرون دیوارهایم، مکانی و نامی خواهم داد بهتر از پسران و دختران؛ ایشان را نامی جاودانه خواهم بخشید که منقطع نخواهد شد. و نیز پسرانِ غریب را که خویشتن را به خداوند می‌پیوندند تا او را خدمت نمایند، و نام خداوند را دوست بدارند، و بندگان او باشند، یعنی هر که سَبَّت را از بی‌حرمت ساختن نگاه دارد و به عهد من متمسک شود، ایشان را نیز به کوه مقدس خویش خواهم آورد، و در خانه دعای خویش شادمان خواهم ساخت؛ قربانی‌های سوختنی ایشان و ذبایح ایشان بر مذبح من مقبول خواهد افتاد؛ زیرا خانه من برای جمیع قوم‌ها خانه دعا نامیده خواهد شد.» اشعیا ۵۶:‏۳–۷.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

یک بیگانه «امّت» است، و «ندای دوم» ایشان را فرا می‌خواند که از بابل بیرون آیند، و آنان به کوه مقدّس خدا آورده می‌شوند؛ آنگاه آن، کوه «مقدّس» او خواهد بود، زیرا گندم و علف‌های هرز به‌واسطۀ فرایند آزمونی که در تاریخچۀ «ندای اول» بازنمایی شده است، از یکدیگر جدا شده خواهند بود. هنگامی که ایشان در ایّام آخر به کوه خداوند بیایند، امّت‌ها دیگر نه بیگانه خواهند بود و نه درختان خشک.

The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

آفتاب و ماه تاریک خواهند شد، و ستارگان درخشش خویش را بازخواهند گرفت. و خداوند نیز از صهیون غریده، و آواز خود را از اورشلیم برخواهد آورد؛ و آسمان‌ها و زمین متزلزل خواهند شد؛ اما خداوند امید قوم خویش و قوت بنی‌اسرائیل خواهد بود. پس خواهید دانست که من یهوه، خدای شما، هستم که در صهیون، کوه مقدس من، ساکنم؛ آنگاه اورشلیم مقدس خواهد بود، و دیگر هیچ بیگانه‌ای از میان آن عبور نخواهد کرد. یوئیل ۳:‏۱۵–۱۷

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

آغازِ آن تاریخ که در آن «صدای دوم» گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فرا می‌خوانَد، دارای «نشانه‌هایی» است که به‌واسطهٔ نشانه‌های جنبش میلری به‌گونه‌ای نمونه‌وار پیش‌نمایانده شده بود. در متی فصل بیست‌وچهار، مرقس فصل سیزده و لوقا فصل بیست‌ویک، شهادتِ مسیح که اکنون مورد بررسی ماست بیان گردیده است. در هر یک از آن سه شاهد، یکی از «نشانه‌های» معیَّن‌شده این است که قوّاتِ آسمان به لرزه درخواهند آمد؛ اما در بیانِ یوئیل از «نشانه‌هایی» که معلوم می‌سازند چه هنگام اورشلیم «مقدّس» خواهد بود، هم «آسمان‌ها و هم زمین خواهند لرزید.»

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

یوئیل در حال شناسایی تحقق کامل و بی‌نقصِ «علامات» پیشگویی‌شده‌ای است که هنگامی رخ می‌دهند که اورشلیم مقدّس است. آن زمان، زمانی است که خداوند گناهان را از صد و چهل و چهار هزار نفر برداشته است، و کلیسای لائودیکیه به حرکت فیلادلفیا انتقال یافته است. آنگاه است که حرکت ششم (فیلادلفیا)، حرکت هشتم (فیلادلفیا) می‌گردد، که از آنِ هفت کلیساست. آنگاه است که کلیسای مجاهد به کلیسای ظافر مبدّل می‌شود. کلیسای مجاهد عنوانی است برای کلیسای خدا که از گندم و کرکاس‌ها تشکیل شده است. کلیسای ظافر کوه مقدّس خداست که «مقدّس» است، و «دیگر هیچ بیگانه‌ای از آن عبور نخواهد کرد.»

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

رونماییِ آن عَلَمی که برافراشته شده است، که همان کلیسای ظافر است، که همان «هشتمی است که از آن هفت است»، که همان زمانی است که اورشلیم «مقدّس» است، با «نشانه‌ها» همراه است. تا عیسی برای قوم خود نقطهٔ مرجعی فراهم آورد تا «نشانهٔ» حیات یا ممات را، که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را معرّفی می‌کند، بازشناسند، از درختان و از چرخهٔ طبیعیِ زندگیِ درخت بهره گرفت تا آن درسِ غایت‌مهم را تعلیم دهد.

“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

«مسیح به قوم خود فرمان داده بود که منتظر نشانه‌های آمدن او باشند و چون علائم پادشاهی را که در راه است ببینند، شادی کنند. او گفت: “و چون این چیزها شروع به واقع شدن کند، آنگاه به بالا بنگرید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رستگاری شما نزدیک می‌شود.” او پیروان خود را به درختان شکوفای بهار اشاره کرد و گفت: “چون اکنون جوانه می‌زنند، خودتان می‌بینید و درمی‌یابید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، چون ببینید این چیزها واقع می‌شود، بدانید که ملکوت خدا نزدیک است.” لوقا 21:28، 30، 31.» نبرد عظیم، 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

جب بہار کے درختوں میں کلیاں پھوٹنے لگتی ہیں، تو گرما نزدیک ہوتا ہے۔

The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

فصلِ درو گزر گیا، گرمی کا موسم تمام ہوا، اور ہم نجات نہ پا سکے۔ یرمیاہ 8:20۔

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

درختان جوانه‌زده نشان می‌دهند که بهار است، و آنگاه درمی‌یابیم که تابستان نزدیک است؛ و در تابستان است که محصول گردآوری می‌شود.

The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

دښمن چې هغوی یې وکرل، ابلیس دی؛ حاصل د نړۍ پای دی؛ او رېبونکي فرښتې دي. متی ۱۳:۳۹.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

برداشت در پایان جهان است. هنگامی که درختان آغاز به جوانه‌زدن می‌کنند، شما مأمورید بدانید که پایان جهان قریب‌الوقوع است.

“One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

«نباید گفته‌ای از نجات‌دهنده را وسیلهٔ ابطال گفته‌ای دیگر ساخت. هرچند هیچ‌کس روز و ساعت آمدن او را نمی‌داند، به ما تعلیم داده شده و از ما خواسته شده است که بدانیم چه زمانی نزدیک است. افزون بر این، به ما آموخته شده است که بی‌اعتنایی به هشدار او، و امتناع یا غفلت از دانستنِ زمانِ نزدیکیِ ظهور او، برای ما همان‌قدر مهلک خواهد بود که برای آنان که در روزگار نوح می‌زیستند، ندانستنِ زمانِ آمدنِ طوفان بود.» The Great Controversy, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به مطالعهٔ خود دربارهٔ فصل بیست‌ویکم انجیل لوقا ادامه خواهیم داد.

“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

«ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੁਣ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ, ਤਲਵਾਰ, ਕਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਏਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੀ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।» Early Writings, 41.