کتاب دانیال — شماره یکصد و پنجاه و پنج

«مرا غالباً به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به دقیق‌ترین معنا تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

«تمثیلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

پر تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد.... و گفت: ای دانیال، راه خود را پیش گیر؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

با این همه، من راستى را به شما مى‌گویم: براى شما بهتر است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلّى‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ امّا اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و چون او بیاید، جهان را دربارۀ گناه، و دربارۀ عدالت، و دربارۀ داورى ملزم خواهد ساخت: دربارۀ گناه، زیرا به من ایمان نمى‌آورند؛ دربارۀ عدالت، زیرا من نزد پدر خود مى‌روم و شما دیگر مرا نمى‌بینید؛ و دربارۀ داورى، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهاى بسیار دارم که به شما بگویم، امّا اکنون تاب تحمّل آنها را ندارید. لیکن چون او، یعنى روحِ راستى، بیاید، شما را به جمیع راستى هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرآنچه بشنود، همان را خواهد گفت؛ و از امور آینده به شما خبر خواهد داد. یوحنا 16:7–13.

„یوحنا این چیزها را در رؤیای مقدّس مشاهده کرد. او جماعتی را دید که به‌وسیلهٔ پنج باکرهٔ دانا نمادین شده بودند، با چراغ‌های افروخته و آماده، و با شور و جذبه ندا داد: «اینجاست صبرِ مقدّسان؛ اینان‌اند آنان که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. و آوازی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس، خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ آری، روح می‌گوید، تا از زحمات خود بیاسایند؛ و اعمال ایشان در پیِ ایشان می‌آید.»

«بسیاری از کسانی که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را شنیدند، می‌پنداشتند که زنده خواهند ماند تا آمدن مسیح را در ابرهای آسمان ببینند. اگر همهٔ کسانی که مدعی ایمان به حقیقت بودند، سهم خود را همچون باکره‌های دانا ایفا کرده بودند، این پیام تا کنون به هر امت و قبیله و زبان و قوم اعلام شده بود. اما پنج تن دانا بودند و پنج تن نادان. حقیقت می‌بایست به‌وسیلهٔ آن ده باکره اعلام می‌شد، اما فقط پنج تن تدارک لازم را فراهم کرده بودند تا به آن گروهی بپیوندند که در نوری که به ایشان رسیده بود گام برمی‌داشتند. پیام فرشتهٔ سوم لازم بود. این اعلان باید انجام می‌گرفت. بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای استقبال داماد بیرون رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را، که آخرین پیام آزمایش‌کننده‌ای بود که باید به جهان داده می‌شد، رد کردند.»

«عملی مشابه هنگامی نیز به انجام خواهد رسید که آن فرشتهٔ دیگر، که در مکاشفه ۱۸ به تصویر کشیده شده است، پیام خود را اعلام کند. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم باید تکرار شوند. این ندا به کلیسا داده خواهد شد: “ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید.” “بابل عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوها و مأوای هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و مکروه شده است. زیرا همهٔ امت‌ها از شراب خشم زنای او نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی ناز و نعمت او دولتمند شده‌اند…. ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” [مکاشفه ۱۸:۲–۵].»

«این باب را آیه‌به‌آیه برگیر و آن را با دقت بخوان، به‌ویژه دو آیهٔ آخر را: “و نور چراغ دیگر هرگز در تو نخواهد تابید؛ و آواز داماد و عروس دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ زیرا بازرگانان تو بزرگان زمین بودند؛ زیرا به جادوگری‌های تو همهٔ امت‌ها فریفته شدند. و در او خونِ انبیا و مقدسان و همهٔ آنان که بر روی زمین کشته شده بودند، یافت شد.”»

«تمثیلِ ده باکره را خودِ مسیح بیان کرد، و هر جزئیات آن باید با دقت مطالعه شود. زمانی فرا خواهد رسید که در بسته خواهد شد. ما یا به‌وسیلهٔ باکره‌های دانا نمایانده می‌شویم یا به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان. اکنون نمی‌توانیم تمایز دهیم، و نیز اختیار آن را نداریم که بگوییم چه کسانی دانا هستند و چه کسانی نادان. کسانی هستند که حق را در ناراستی نگاه می‌دارند، و اینان در ظاهر همچون دانایان به نظر می‌رسند.» Manuscript Releases, جلد 16، 270.

اور وہ تخت کے سامنے، اور اُن چار جانداروں اور بزرگوں کے سامنے گویا ایک نیا گیت گا رہے تھے؛ اور اُس گیت کو کوئی نہ سیکھ سکا، سوائے اُن ایک لاکھ چوالیس ہزار کے جو زمین پر سے خرید لیے گئے تھے۔ یہ وہ ہیں جو عورتوں کے ساتھ ناپاک نہیں ہوئے، کیونکہ وہ کنوارے ہیں۔ یہ وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔ یہ آدمیوں میں سے خرید لیے گئے تاکہ خدا اور برّہ کے لیے پہلا پھل ہوں۔ اور اُن کے منہ میں کوئی مکر نہ پایا گیا، کیونکہ وہ خدا کے تخت کے سامنے بےعیب ہیں۔ مکاشفہ 14:3–5۔

اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمانِ آخر مهر کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگریستم، و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی بر این سویِ کرانۀ نهر و دیگری بر آن سویِ کرانۀ نهر. و یکی به آن مردِ ملبّس به کتان که بر آب‌های نهر بود، گفت: «پایان این شگفتی‌ها تا به کی خواهد بود؟» و من آن مردِ ملبّس به کتان را که بر آب‌های نهر بود شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این امر برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمانی خواهد بود؛ و چون پراکنده ساختنِ قدرتِ قومِ مقدّس را به انجام رسانَد، همۀ این چیزها به پایان خواهد رسید. و من شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: «ای آقای من، فرجام این امور چه خواهد بود؟» و او گفت: «ای دانیال، راه خود را بگیر، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده است. بسیاری پاک خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن حکیمان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲‏:۴–۱۰.

پس شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسِ دیگری به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم مقدِس و هم لشکر به زیر پا پایمال شوند؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدِس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴

«آنگاه ملکوت آسمان به ده باکره ماننده خواهد شد که چراغ‌های خویش را برگرفته، به استقبال داماد بیرون رفتند. و پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. نادانان چراغ‌های خود را گرفتند، لیکن روغن با خود برنداشتند؛ اما دانایان با چراغ‌های خویش، در ظرف‌های خود روغن نیز گرفتند. و چون داماد تأخیر نمود، همگی ایشان در خواب غنودند. و در نیمه‌شب بانگی برخاست که اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید. آنگاه همه آن باکره‌ها برخاستند و چراغ‌های خود را آراستند. و نادانان به دانایان گفتند: از روغن خود به ما بدهید، زیرا چراغ‌های ما خاموش می‌شود. اما دانایان در پاسخ گفتند: نه؛ مبادا برای ما و شما کفایت نکند. بلکه نزد فروشندگان بروید و برای خود بخرید. و هنگامی که ایشان برای خریدن رفتند، داماد آمد؛ و آنان که آماده بودند، با او به مجلس عروسی درآمدند، و در بسته شد. پس از آن، آن باکره‌های دیگر نیز آمدند و گفتند: سرور ما، سرور ما، بر ما بگشا. اما او در پاسخ گفت: هرآینه به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم. پس بیدار باشید، زیرا نه روز را می‌دانید و نه ساعت را که پسر انسان در آن می‌آید.»

«ما اکنون در زمانی بس خطرناک زندگی می‌کنیم، و هیچ‌یک از ما نباید در جستنِ آمادگی برای آمدنِ مسیح درنگ ورزد. هیچ‌کس از نمونهٔ باکره‌های نادان پیروی نکند و گمان مبرد که ایمن خواهد بود اگر تا فرارسیدنِ بحران صبر کند و آنگاه آمادگیِ منش لازم برای ایستادگی در آن زمان را به دست آورد. هنگامی که میهمانان فراخوانده شوند و مورد بررسی قرار گیرند، برای طلبِ پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمان آن است که پارساییِ مسیح را بر تن کنید—جامهٔ عروسی‌ای که شما را برای ورود به ضیافتِ عروسیِ برّه شایسته خواهد ساخت. در مَثَل، باکره‌های نادان چنین تصویر شده‌اند که برای روغن التماس می‌کنند و در پاسخ به درخواست خود آن را دریافت نمی‌نمایند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ منشِ لازم برای ایستادگی در زمانِ بحران، خود را آماده نساخته‌اند. گویی نزد همسایگانِ خود می‌روند و می‌گویند: منشِ خود را به من بدهید، وگرنه هلاک خواهم شد. آنان که دانا بودند، نمی‌توانستند روغنِ خود را به چراغ‌های رو به خاموشیِ باکره‌های نادان منتقل کنند. منش قابل انتقال نیست. نه خریدنی است و نه فروختنی؛ بلکه باید آن را به دست آورد. خداوند به هر فرد فرصتی عطا کرده است تا در خلالِ ساعاتِ مهلت، منشِ پارسایانه‌ای حاصل کند؛ اما او راهی فراهم نساخته است که به‌وسیلهٔ آن یک عاملِ انسانی بتواند به دیگری آن منش را که خود از رهگذرِ تجربه‌های سخت پرورده است، منتقل سازد؛ آن منشی را که با آموختنِ درس‌ها از معلّمِ اعظم به دست آمده است، تا بتواند در زیرِ آزمایش شکیبایی ظاهر سازد و ایمان را چنان به کار بندد که کوه‌های ناممکنات را از میان بردارد. انتقالِ عطرِ محبت ناممکن است—اینکه کسی به دیگری ملاطفت، کیاست، و پایداری ببخشد. محال است که یک دلِ انسانی محبتِ خدا و انسانیت را در دلِ دیگری بریزد.»

«لیکن وہ دن آ رہا ہے، اور وہ ہم پر قریب آن پہنچا ہے، جب سیرت کے ہر پہلو کو خاص آزمائش کے ذریعہ ظاہر کیا جائے گا۔ جو لوگ اصول پر قائم رہیں گے، اور آخر تک ایمان کا اظہار کریں گے، وہی ہوں گے جنہوں نے اپنی مہلتِ آزمائش کے گزشتہ اوقات میں امتحان اور مصیبت کے تحت وفاداری ثابت کی ہوگی، اور اپنے کردار مسیح کی مشابہت کے مطابق تشکیل دیے ہوں گے۔ وہی لوگ ہوں گے جنہوں نے مسیح کے ساتھ گہری شناسائی پیدا کی ہے، اور جو اُس کی حکمت اور فضل کے وسیلہ سے الٰہی فطرت میں شریک ہیں۔ لیکن کوئی انسان دوسرے کو دل کی سپردگی اور ذہن کی عالی صفات نہیں دے سکتا، نہ اپنی اخلاقی قوت سے اُس کی کمی کو پورا کر سکتا ہے۔ ہم میں سے ہر ایک ایک دوسرے کے لیے بہت کچھ کر سکتا ہے، اگر ہم لوگوں کے سامنے مسیح جیسی مثال پیش کریں، اور یوں اُن پر ایسا اثر ڈالیں کہ وہ اُس راستبازی کے لیے مسیح کے پاس جائیں جس کے بغیر وہ عدالت میں قائم نہیں رہ سکتے۔ لوگوں کو چاہیے کہ دعا کے ساتھ سیرت سازی کے اس اہم معاملہ پر غور کریں، اور اپنے کردار کو الٰہی نمونہ کے مطابق تشکیل دیں۔» The Youth Instructor, January 16, 1896.