We have begun our consideration of Daniel’s last vision by identifying Daniel as a symbol of God’s last day covenant people, and we have used the first verse in conjunction with the last chapter to begin to identify the prophetic characteristics of those last day people represented by Belteshazzar. God’s last day covenant people represent the Millerites of the movement of the first angel, and the one hundred and forty-four thousand of the movement of the third angel. The Millerites fulfilled the parable of the ten virgins, and that parable is repeated to the very letter in the last days.

ما بررسی رؤیای واپسین دانیال را با شناساییِ دانیال به‌عنوان نمادِ قومِ عهدیِ خدا در ایام آخر آغاز کرده‌ایم، و آیهٔ نخست را در پیوند با فصلِ آخر به‌کار برده‌ایم تا ویژگی‌های نبویِ آن قومِ آخرالزمانی را که بَلتَشَصَّر نمایندهٔ ایشان است، آغاز به شناسایی کنیم. قومِ عهدیِ خدا در ایام آخر نمایانگرِ میلری‌ها در جنبشِ فرشتهٔ اول، و نیز یکصد و چهل و چهار هزار تن در جنبشِ فرشتهٔ سوم هستند. میلری‌ها مَثَلِ ده باکره را به انجام رساندند، و آن مَثَل در ایام آخر عیناً، تا به همان حرف، تکرار می‌شود.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

«مرا غالباً به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به دقیق‌ترین معنا تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

The experience of both movements of the last days, is the experience of Adventism.

تجربهٔ هر دو جنبشِ ایامِ آخر، تجربهٔ اَدونتیسم است.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

«تمثیلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

The Millerites represented the movement of the first angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1856, the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean movement, and in the rebellion of 1863, it further transitioned into the Laodicean Seventh-day Adventist church.

میلری‌ها نمایانگر حرکت فرشتۀ اول بودند، و تجربۀ ایشان نیز به‌وسیلۀ کلیسای فیلادلفیا نمایش داده شده بود. در سال ۱۸۵۶، حرکت میلریِ فیلادلفیایی به حرکت لائودکیه انتقال یافت، و در شورش سال ۱۸۶۳، این انتقال به‌گونه‌ای بیشتر در کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودکیه ادامه یافت.

The one hundred and forty-four thousand represent the movement of the third angel, and their experience was also represented by the church of Philadelphia. In 1989, the book of Daniel was unsealed to the Laodicean Seventh-day Adventist church, and on September 11, 2001, the Laodicean Adventist movement began, and in July of 2023, the transition back to the Philadelphian movement arrived.

صد و چهل و چهار هزار تن، نمایانگر جنبشِ فرشتهٔ سوم هستند، و تجربهٔ ایشان همچنین به‌وسیلهٔ کلیسای فیلادلفیا به تصویر کشیده شده بود. در سال ۱۹۸۹، کتاب دانیال بر کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روز هفتم گشوده شد، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، جنبش ادونتیستیِ لائودیکیه‌ای آغاز شد، و در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، انتقالِ بازگشت به جنبش فیلادلفیایی فرا رسید.

Belteshazzar, or Daniel represents the Philadelphian movement of the last days, that repeats the Philadelphian movement of the Millerites “to the very letter.” The first verse of the last vision represents those last day people, and the last testimony of the last vision must agree with the first testimony of the last vision. The purification process of Daniel chapter twelve identifies the increase of knowledge, and the two classes that are thereby produced. Belteshazzar is the ultimate representation of the wise of the last days. In Daniel chapter twelve there are at least five prophetic truths that were anchors for the Millerite movement, which must be repeated in the movement of the third angel.

بَلْطَشَاصَّر، أو دانيال، يمثّل الحركة الفيلادلفيّة في الأيام الأخيرة، التي تكرّر الحركة الفيلادلفيّة للميلريّين «بحذافيرها». والآية الأولى من الرؤيا الأخيرة تمثّل أولئك الناس في الأيام الأخيرة، ولا بدّ أن تتّفق الشهادة الأخيرة في الرؤيا الأخيرة مع الشهادة الأولى في الرؤيا الأخيرة. وتحدّد عملية التطهير في الأصحاح الثاني عشر من سفر دانيال ازدياد المعرفة، والطبقتين اللتين تُنتجهما بذلك. وبَلْطَشَاصَّر هو التمثيل الأقصى للحكماء في الأيام الأخيرة. وفي الأصحاح الثاني عشر من سفر دانيال توجد، على الأقل، خمس حقائق نبوية كانت مراسيَ لحركة الميلريّين، ولا بدّ أن تتكرّر في حركة الملاك الثالث.

The first is the purification process that produces two classes of worshippers, and therefore fulfills the parable of the ten virgins in both the beginning and ending movements.

نخست، فرایندِ تطهیر است که دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد، و از این‌رو مَثَلِ ده باکره را هم در حرکت آغازین و هم در حرکت پایانی به انجام می‌رساند.

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . .. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

پر تو، ای دانیال، این سخنان را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن؛ بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد.... و گفت: ای دانیال، راه خود را پیش گیر؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گردانیده خواهند گشت و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت رفتار خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن دانایان خواهند فهمید. دانیال ۱۲:۴، ۹، ۱۰.

The distinction between the wise and the wicked (foolish), is based upon their understanding (mentally dividing) the increase of knowledge that is opened up at the time of the end, either in 1798 for the Millerites, or 1989 for the one hundred and forty-four thousand. God’s people are required to know that Adventism is the experience of the parable of the ten virgins, for without that understanding they will not seek to understand when the “time of the end” for the final generation arrived, or what was the message that was then unsealed. Without the understanding that the Adventist experience is a three-step testing process, based upon a progressive development of truth, which leads to a “life-or-death” outcome it is impossible to recognize the high calling of every Seventh-day Adventist. Belteshazzar represents a people who know they went through the purification process represented as being “purified, made white, and tried.” That very three-step purification process is specifically identified as the work of the Holy Spirit.

تمایز میان حکیمان و شریران (نادانان) بر فهم آنان استوار است؛ یعنی بر توانایی ایشان در تمییز دادنِ ذهنیِ افزونیِ معرفتی که در زمان آخر آشکار می‌شود؛ خواه در سال ۱۷۹۸ برای میلری‌ها، یا در سال ۱۹۸۹ برای صد و چهل و چهار هزار تن. از قوم خدا خواسته می‌شود بدانند که ادونتیسم همان تجربهٔ مَثَلِ ده باکره است؛ زیرا بدون آن فهم، در پیِ درک این نخواهند بود که «زمان آخر» برای نسل نهایی چه هنگام فرارسید، یا آن پیامی که در آن هنگام از مُهر گشوده شد چه بود. بدون این درک که تجربهٔ ادونتیستی فرایندی آزمون‌گر در سه گام است، مبتنی بر تکامل تدریجی حقیقت، و منتهی به نتیجه‌ای «مرگ و زندگی»، تشخیص دعوت والای هر ادونتیست روز هفتم ناممکن است. بلتشصر نمایانگر قومی است که می‌دانند از فرایند تطهیری که با این تعبیر بازنمایی شده است گذشته‌اند: «پاک شده، سفید گردیده، و آزموده شده‌اند.» همین فرایند سه‌گانهٔ تطهیر، به‌طور مشخص، به‌عنوان کار روح‌القدس معرفی شده است.

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. John 16:7–13.

با این همه، من راستى را به شما مى‌گویم: براى شما بهتر است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلّى‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ امّا اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و چون او بیاید، جهان را دربارۀ گناه، و دربارۀ عدالت، و دربارۀ داورى ملزم خواهد ساخت: دربارۀ گناه، زیرا به من ایمان نمى‌آورند؛ دربارۀ عدالت، زیرا من نزد پدر خود مى‌روم و شما دیگر مرا نمى‌بینید؛ و دربارۀ داورى، زیرا رئیس این جهان محکوم شده است. هنوز چیزهاى بسیار دارم که به شما بگویم، امّا اکنون تاب تحمّل آنها را ندارید. لیکن چون او، یعنى روحِ راستى، بیاید، شما را به جمیع راستى هدایت خواهد کرد؛ زیرا از خود سخن نخواهد گفت، بلکه هرآنچه بشنود، همان را خواهد گفت؛ و از امور آینده به شما خبر خواهد داد. یوحنا 16:7–13.

The work of the Holy Spirit in guiding the wise virgins into “all truth,” requires that He reproves, which means to admonish or convict, the world of sin, righteousness and judgment, which is the very same three steps that produces either a wise or foolish virgin in Daniel chapter twelve. The message that Jesus identified as the work of the Holy Spirit is the “oil,” that reveals the distinction between the wise and the wicked in Daniel twelve. God’s last day people must understand the increase of knowledge for their generation, and that knowledge includes their recognition that they are either foolish or wise virgins in the parable of Matthew chapter twenty-five.

کار روح‌القدس در هدایتِ باکره‌های دانا به «جمیعِ راستی» اقتضا می‌کند که او جهان را بر گناه، عدالت و داوری توبیخ کند، یعنی هشدار دهد یا ملزم سازد؛ و این دقیقاً همان سه گامی است که در باب دوازدهمِ دانیال، یا باکره‌ای دانا پدید می‌آورد یا باکره‌ای جاهل. پیامی که عیسی آن را کار روح‌القدس معرّفی کرد، همان «روغن» است که تمایز میان دانایان و شریران را در دانیال دوازده آشکار می‌سازد. قومِ خدا در ایام آخر باید افزایشِ معرفت را برای نسلِ خویش دریابند، و آن معرفت شامل این تشخیص نیز هست که در مَثَلِ باب بیست‌وپنجمِ متی، یا باکره‌های جاهل‌اند یا باکره‌های دانا.

“John was shown these things in holy vision. He saw the company represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning, and he exclaimed in rapture, ‘Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God and the faith of Jesus. And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labors; and their works do follow them.’

„یوحنا این چیزها را در رؤیای مقدّس مشاهده کرد. او جماعتی را دید که به‌وسیلهٔ پنج باکرهٔ دانا نمادین شده بودند، با چراغ‌های افروخته و آماده، و با شور و جذبه ندا داد: «اینجاست صبرِ مقدّسان؛ اینان‌اند آنان که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. و آوازی از آسمان شنیدم که به من می‌گفت: بنویس، خوشا به حال مردگانی که از این پس در خداوند می‌میرند؛ آری، روح می‌گوید، تا از زحمات خود بیاسایند؛ و اعمال ایشان در پیِ ایشان می‌آید.»

“Many who heard the first and second angels’ messages thought they would live to see Christ coming in the clouds of heaven. Had all who claimed to believe the truth acted their part as wise virgins, the message would ere this have been proclaimed to every nation, kindred, tongue, and people. But five were wise and five were foolish. The truth should have been proclaimed by the ten virgins, but only five had made the provision essential to join that company who walked in the light that had come to them. The third angel’s message was needed. This proclamation was to be made. Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third angel’s message, the last testing message to be given to the world.

«بسیاری از کسانی که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را شنیدند، می‌پنداشتند که زنده خواهند ماند تا آمدن مسیح را در ابرهای آسمان ببینند. اگر همهٔ کسانی که مدعی ایمان به حقیقت بودند، سهم خود را همچون باکره‌های دانا ایفا کرده بودند، این پیام تا کنون به هر امت و قبیله و زبان و قوم اعلام شده بود. اما پنج تن دانا بودند و پنج تن نادان. حقیقت می‌بایست به‌وسیلهٔ آن ده باکره اعلام می‌شد، اما فقط پنج تن تدارک لازم را فراهم کرده بودند تا به آن گروهی بپیوندند که در نوری که به ایشان رسیده بود گام برمی‌داشتند. پیام فرشتهٔ سوم لازم بود. این اعلان باید انجام می‌گرفت. بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای استقبال داماد بیرون رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را، که آخرین پیام آزمایش‌کننده‌ای بود که باید به جهان داده می‌شد، رد کردند.»

“A similar work will be accomplished when that other angel, represented in Revelation 18, gives his message. The first, second, and third angels’ messages will need to be repeated. The call will be given to the church, ‘Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins.’ ‘Babylon, the great, is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues: for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ [Revelation 18:2–5].

«عملی مشابه هنگامی نیز به انجام خواهد رسید که آن فرشتهٔ دیگر، که در مکاشفه ۱۸ به تصویر کشیده شده است، پیام خود را اعلام کند. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم باید تکرار شوند. این ندا به کلیسا داده خواهد شد: “ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید.” “بابل عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوها و مأوای هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و مکروه شده است. زیرا همهٔ امت‌ها از شراب خشم زنای او نوشیده‌اند، و پادشاهان زمین با او زنا کرده‌اند، و بازرگانان زمین از فراوانی ناز و نعمت او دولتمند شده‌اند…. ای قوم من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید؛ زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” [مکاشفه ۱۸:۲–۵].»

“Take each verse of this chapter, and read it carefully, especially the last two: ‘And the light of a candle shall shine no more at all in thee; and the voice of the bridegroom and of the bride shall be heard no more at all in thee: for thy merchants were the great men of the earth; for by thy sorceries were all nations deceived. And in her was found the blood of prophets, and of saints, and of all that were slain upon the earth.’

«این باب را آیه‌به‌آیه برگیر و آن را با دقت بخوان، به‌ویژه دو آیهٔ آخر را: “و نور چراغ دیگر هرگز در تو نخواهد تابید؛ و آواز داماد و عروس دیگر هرگز در تو شنیده نخواهد شد؛ زیرا بازرگانان تو بزرگان زمین بودند؛ زیرا به جادوگری‌های تو همهٔ امت‌ها فریفته شدند. و در او خونِ انبیا و مقدسان و همهٔ آنان که بر روی زمین کشته شده بودند، یافت شد.”»

“The parable of the ten virgins was given by Christ Himself, and every specification should be carefully studied. A time will come when the door will be shut. We are represented either by the wise or the foolish virgins. We cannot now distinguish, nor have we authority to say, who are wise and who foolish. There are those who hold the truth in unrighteousness, and these appear outwardly like the wise.” Manuscript Releases, volume 16, 270.

«تمثیلِ ده باکره را خودِ مسیح بیان کرد، و هر جزئیات آن باید با دقت مطالعه شود. زمانی فرا خواهد رسید که در بسته خواهد شد. ما یا به‌وسیلهٔ باکره‌های دانا نمایانده می‌شویم یا به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان. اکنون نمی‌توانیم تمایز دهیم، و نیز اختیار آن را نداریم که بگوییم چه کسانی دانا هستند و چه کسانی نادان. کسانی هستند که حق را در ناراستی نگاه می‌دارند، و اینان در ظاهر همچون دانایان به نظر می‌رسند.» Manuscript Releases, جلد 16، 270.

As Adventists who are to call men and women out of Babylon at the soon-coming Sunday law, we “are represented either by the wise or the foolish virgins.” The company that John saw “represented by the five wise virgins, with their lamps trimmed and burning,” who John further identified as those who possess “the patience of the saints,” and who “keep the commandments of God and the faith of Jesus” are the one hundred and forty-four thousand who are required to keep God’s commandments, exercise the faith of Jesus, and know they are the virgins in the parable of Matthew twenty-five. Not only do they need to understand that they are either wise or foolish virgins, but they must repeat the experience represented by Daniel as being “purified, made white and tried.”

بِحَیثِنا أَدڤِنتِيّينَ الّذینَ یَنبَغی لَهُم أَن یَدعوا الرِّجالَ وَالنِّساءَ إلى الخُروجِ مِن بابِلَ عِندَ صُدورِ قانونِ الأَحَدِ القَریبِ، فَإِنَّنا «نُمَثَّلُ إِمّا بِالعَذارى الحَکیماتِ أَوِ الجاهِلاتِ». إِنَّ الجَماعَةَ الَّتی رآها یوحَنّا، «المُمَثَّلَةَ بِالخَمسِ العَذارى الحَکیماتِ، وَلَهُنَّ مَصابیحُهُنَّ مُهَیَّأَةٌ وَمُوقَدَةٌ»، والَّتی عرَّفَها یوحَنّا أیضًا بِأَنَّها الَّتی تَمتَلِكُ «صَبرَ القِدّیسینَ»، والَّذینَ «یَحفَظونَ وَصایا اللهِ وَإیمانَ یَسوعَ»، هِیَ المِئَةُ وَالأَربَعَةُ وَالأَربَعونَ أَلفًا، الَّذینَ یَلزَمُهُم أَن یَحفَظوا وَصایا اللهِ، وَیُمارِسوا إیمانَ یَسوعَ، وَیَعلَموا أَنَّهُم هُمُ العَذارى فی مَثَلِ مَتّى الخامِسِ وَالعِشرینَ. وَلَیسَ الأَمرُ مُقتَصِرًا عَلى أَن یَفهَموا أَنَّهُم إِمّا عَذارى حَکیماتٌ أَو جاهِلاتٌ، بَل یَجِبُ عَلَیهِم أَن یُکَرِّروا الخِبرَةَ الَّتی مَثَّلَها دانیالُ بِأَنَّهُم «یُطَهَّرونَ وَیُبَیَّضونَ وَیُمَحَّصونَ».

And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:3–5.

اور وہ تخت کے سامنے، اور اُن چار جانداروں اور بزرگوں کے سامنے گویا ایک نیا گیت گا رہے تھے؛ اور اُس گیت کو کوئی نہ سیکھ سکا، سوائے اُن ایک لاکھ چوالیس ہزار کے جو زمین پر سے خرید لیے گئے تھے۔ یہ وہ ہیں جو عورتوں کے ساتھ ناپاک نہیں ہوئے، کیونکہ وہ کنوارے ہیں۔ یہ وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔ یہ آدمیوں میں سے خرید لیے گئے تاکہ خدا اور برّہ کے لیے پہلا پھل ہوں۔ اور اُن کے منہ میں کوئی مکر نہ پایا گیا، کیونکہ وہ خدا کے تخت کے سامنے بےعیب ہیں۔ مکاشفہ 14:3–5۔

There are at least five truths represented in Daniel chapter twelve, which are truths associated with the Millerite movement of the first angel, that will be repeated and understood more fully by the movement of the one hundred and forty-four thousand. One of those truths is the three-step purification process associated with the parable of the ten virgins. The first truth William Miller understood in terms of prophetic time, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and that truth is identified in Daniel twelve, and it is the first truth of Millerite history that is there mentioned.

دانيال باب دوازدهم ۾ گهٽ ۾ گهٽ پنج سچايون پيش ڪيل آهن، جيڪي پهرئين فرشتي جي مليري تحريڪ سان لاڳاپيل سچايون آهن، ۽ جيڪي هڪ لک چوڏهن هزارن جي تحريڪ طرفان ٻيهر ورجايون وينديون ۽ وڌيڪ مڪمل طور سمجهيون وينديون. انهن سچاين مان هڪ اها ٽن مرحلن واري پاڪيزگيءَ جو عمل آهي، جيڪو ڏهن ڪنوارين جي تمثيل سان لاڳاپيل آهي. پهرين سچائي جيڪا وليم ملر نبوتي وقت جي لحاظ کان سمجهي، اها احبار ڇويهه جي “ست ڀيرا” آهي، ۽ اها سچائي دانيال 12 ۾ سڃاڻپ ڪئي وئي آهي، ۽ اها ئي مليري تاريخ جي پهرين سچائي آهي، جيڪا اتي ذڪر ٿيل آهي.

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4–10.

اما تو، ای دانیال، این سخنان را پنهان دار و کتاب را تا زمانِ آخر مهر کن؛ بسیاری به این سو و آن سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد. آنگاه من، دانیال، نگریستم، و اینک دو تنِ دیگر ایستاده بودند، یکی بر این سویِ کرانۀ نهر و دیگری بر آن سویِ کرانۀ نهر. و یکی به آن مردِ ملبّس به کتان که بر آب‌های نهر بود، گفت: «پایان این شگفتی‌ها تا به کی خواهد بود؟» و من آن مردِ ملبّس به کتان را که بر آب‌های نهر بود شنیدم، هنگامی که دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان برافراشت و به آن که تا ابد زنده است سوگند خورد که این امر برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمانی خواهد بود؛ و چون پراکنده ساختنِ قدرتِ قومِ مقدّس را به انجام رسانَد، همۀ این چیزها به پایان خواهد رسید. و من شنیدم، اما درنیافتم؛ پس گفتم: «ای آقای من، فرجام این امور چه خواهد بود؟» و او گفت: «ای دانیال، راه خود را بگیر، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده است. بسیاری پاک خواهند شد و سفید گردانیده خواهند شد و آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن حکیمان خواهند فهمید.» دانیال ۱۲‏:۴–۱۰.

This passage begins with the book of Daniel being sealed up until the time of the end, and the passage concludes with the book of Daniel being sealed up to the time of the end. Between the first and last sealings of Daniel’s words, the sworn testimony of “Him, that liveth forever,” was “that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

این بخش با مُهر و موم شدن کتاب دانیال تا زمان آخر آغاز می‌شود، و با مُهر و موم شدن کتاب دانیال تا زمان آخر به پایان می‌رسد. در میان نخستین و واپسین مُهر و موم شدنِ سخنان دانیال، شهادتِ سوگندخوردهٔ «او که تا ابد زنده است» چنین بود که: «برای زمانی و زمان‌ها و نصف زمانی خواهد بود؛ و چون پراکندنِ قدرتِ قومِ مقدس را به انجام رسانده باشد، همهٔ این چیزها به پایان خواهد رسید.»

The One who provided this sworn testimony was the One who was upon the waters, clothed in linen. Daniel saw an angel on one bank of the Hiddekel River and another angel on the other bank, and one of those angel’s asked a question, which the One upon the waters answered. The question was, “How long?” This is the same first two words of the question asked in verse thirteen of Daniel chapter eight.

آن که این شهادتِ سوگندخورده را ارائه کرد، همان کسی بود که بر روی آب‌ها ایستاده و در کتان ملبّس بود. دانیال فرشته‌ای را بر یک کرانهٔ رودِ حِدِّقِل و فرشته‌ای دیگر را بر کرانهٔ دیگر دید، و یکی از آن فرشتگان سؤالی پرسید که آن کسِ بر روی آب‌ها بدان پاسخ داد. آن سؤال این بود: «تا به کی؟» این همان دو واژهٔ نخستِ پرسشی است که در آیهٔ سیزدهم از فصل هشتمِ دانیال مطرح شده است.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

پس شنیدم که قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسِ دیگری به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم مقدِس و هم لشکر به زیر پا پایمال شوند؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدِس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴

The same prophetic structure is found in both conversations, except that in chapter eight, Daniel is by the Ulai River, and not the Hiddekel River. In chapter eight an angel (saint) “said unto that certain saint which spake, how long.” The Hebrew word translated as “that certain saint,” is the Hebrew word “Palmoni,” meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets. In chapter eight Jesus (the Wonderful Numberer) was speaking, and another saint asked Jesus (that certain saint), “how long.”

همان ساختار نبوی در هر دو گفت‌وگو یافت می‌شود، با این تفاوت که در باب هشتم، دانیال نزد رود اُولای است، نه رود حِدِّقِل. در باب هشتم، فرشته‌ای (قدّیسی) «به آن قدّیسِ معیّنی که سخن می‌گفت، گفت: تا به کی؟» واژهٔ عبری‌ای که به «آن قدّیسِ معیّن» ترجمه شده است، واژهٔ عبری «پَلمونی» است، به معنای «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» یا «شمارندهٔ اسرار». در باب هشتم، عیسی (شمارندهٔ شگفت‌انگیز) در حال سخن گفتن بود، و قدّیسی دیگر از عیسی (آن قدّیسِ معیّن) پرسید: «تا به کی؟»

In chapter twelve, the One who is standing on the water is asked by an angel who was on one of the banks of the Hiddekel River, “how long.” These two passages must be considered together, line upon line. The first question of chapter eight is “how long is the vision concerning the trampling down of the sanctuary and host, that is accomplished first by paganism, and then by papalism?” The question of chapter twelve is, “how long shall it be to the end of these wonders.” The sworn answer is then given by Palmoni, the Wonderful Numberer who was clothed in linen and standing upon the waters, “it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.”

در باب دوازدهم، آن یگانه‌ای که بر آب ایستاده است، از سوی فرشته‌ای که بر یکی از کرانه‌های رود حِدِّقِل بود، پرسیده می‌شود: «تا به کی؟» این دو بخش باید با هم در نظر گرفته شوند، سطر بر سطر. نخستین پرسشِ باب هشتم این است: «رؤیا دربارهٔ پایمال شدنِ مقدسگاه و لشکر، که نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس به‌وسیلهٔ پاپیّت به انجام می‌رسد، تا به کی است؟» پرسشِ باب دوازدهم این است: «تا پایان این شگفتی‌ها چه مدت خواهد بود؟» سپس پاسخِ سوگندخورده از سوی پَلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز، که به کتانِ نازک ملبّس بود و بر آب‌ها ایستاده بود، داده می‌شود: «برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمانی خواهد بود؛ و چون او پراکنده ساختنِ قدرتِ قومِ مقدّس را به انجام رسانَد، همهٔ این امور به پایان خواهد رسید.»

The questions of the Ulai and Hiddekel Rivers are “how long shall be the vision of the scattering of God’s people that is accomplished by paganism and then papalism as they trample down the sanctuary and host?” The answer is the trampling down ends in 1798, when the work of Palmoni in raising up the Millerite temple begins, and then ends forty-six years later in 1844 when the sanctuary was to be cleansed.

سؤالاتِ رودهای اولای و حدّاقل این است که «رؤیای پراکندگی قوم خدا که به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی انجام می‌شود، تا هنگامی که ایشان قدس و لشکر را پایمال می‌کنند، تا به کِی خواهد بود؟» پاسخ این است که این پایمال کردن در سال 1798 پایان می‌یابد، هنگامی که کارِ پالمونی در برپا ساختن هیکلِ میلِری آغاز می‌شود؛ و سپس چهل‌وشش سال بعد، در 1844، آنگاه که می‌بایست قدس تطهیر شود، به انجام می‌رسد.

In chapter twelve Daniel heard the conversation, “but I understood not.” Daniel expressed a desire to understand, as represented by him asking Christ. “O my Lord, what shall be the end of these things?” His expression of desire to understand represented the desire of the wise virgins to understand, for the entire dialogue was placed between the two references of the book of Daniel being sealed to the time of the end. Daniel represented the desire placed upon William Miller to understand the truth which was unsealed in 1798, and the first truth he was led to recognize was the trampling down of the sanctuary and host, first by paganism and then papalism during the period when the power of the holy people was scattered in fulfillment of the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

در باب دوازدهم، دانیال آن گفتگو را شنید، «اما نفهمیدم.» دانیال اشتیاقی برای فهمیدن ابراز کرد، چنان‌که این امر در پرسش او از مسیح نمود یافت: «ای آقای من، عاقبت این امور چه خواهد بود؟» ابراز اشتیاق او برای فهمیدن، نمایانگر اشتیاق باکره‌های دانا برای درک کردن بود، زیرا سراسر این مکالمه میان دو اشاره به مُهر شدن کتاب دانیال تا زمان آخر قرار داده شده بود. دانیال نمایانگر اشتیاقی بود که بر ویلیام میلر نهاده شد تا حقیقتی را که در سال 1798 مُهر آن گشوده شد، دریابد؛ و نخستین حقیقتی که او به شناخت آن هدایت شد، پایمال شدن قدس و لشکر بود، نخست به‌وسیلهٔ بت‌پرستی و سپس پاپیت در طی دوره‌ای که در آن قدرت قوم مقدس، در تحقق «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش، پراکنده گردید.

Miller’s desire to know the truth is represented by Daniel’s desire, but Miller’s understanding was incomplete. Daniel represents Miller’s desire, and Belteshazzar represents those that have a complete understanding of the thing and the vision. There are at least five important truths that were part of the experience of the Millerites in chapter twelve of Daniel, that will find a parallel counterpart in the history of the one hundred and forty-four thousand. One is that they fulfilled and understood that they were fulfilling the parable of the ten virgins, with its three-step testing process, and the other is that they understand the foundation stone of the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

مِلَّر کی سچائی کو جاننے کی خواہش دانی ایل کی خواہش سے مماثلت رکھتی ہے، لیکن مِلَّر کی سمجھ نامکمل تھی۔ دانی ایل مِلَّر کی خواہش کی نمائندگی کرتا ہے، اور بَیلطَشَصَّر ان لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو اس امر اور رویا کی کامل سمجھ رکھتے ہیں۔ دانی ایل کے بارھویں باب میں کم از کم پانچ اہم سچائیاں ایسی ہیں جو مِلَّرائٹس کے تجربے کا حصہ تھیں، اور جن کا ایک متوازی ہم منصب ایک لاکھ چوالیس ہزار کی تاریخ میں ظاہر ہوگا۔ ان میں سے ایک یہ ہے کہ انہوں نے پورا کیا اور سمجھا کہ وہ دس کنواریوں کی تمثیل کو پورا کر رہے تھے، جس میں آزمائش کا تین مرحلہ وار عمل ہے؛ اور دوسری یہ کہ وہ احبار کے چھبیسویں باب کے "سات اوقات" کے بنیادی سنگِ بنیاد کو سمجھتے ہیں۔

We will continue this study in our next article.

موږ به دا مطالعه په خپلې راتلونکې مقالې کې دوام ورکړو.

“‘Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them; but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Then all those virgins arose, and trimmed their lamps. And the foolish said unto the wise, Give us of your oil; for our lamps are gone out. But the wise answered, saying, Not so; lest there be not enough for us and you: but go ye rather to them that sell, and buy for yourselves. And while they went to buy, the bridegroom came; and they that were ready went in with him to the marriage: and the door was shut. Afterward came also the other virgins, saying, Lord, Lord, open to us. But he answered and said, Verily I say unto you, I know you not. Watch therefore; for ye know neither the day nor the hour wherein the Son of man cometh.’

«آنگاه ملکوت آسمان به ده باکره ماننده خواهد شد که چراغ‌های خویش را برگرفته، به استقبال داماد بیرون رفتند. و پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. نادانان چراغ‌های خود را گرفتند، لیکن روغن با خود برنداشتند؛ اما دانایان با چراغ‌های خویش، در ظرف‌های خود روغن نیز گرفتند. و چون داماد تأخیر نمود، همگی ایشان در خواب غنودند. و در نیمه‌شب بانگی برخاست که اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید. آنگاه همه آن باکره‌ها برخاستند و چراغ‌های خود را آراستند. و نادانان به دانایان گفتند: از روغن خود به ما بدهید، زیرا چراغ‌های ما خاموش می‌شود. اما دانایان در پاسخ گفتند: نه؛ مبادا برای ما و شما کفایت نکند. بلکه نزد فروشندگان بروید و برای خود بخرید. و هنگامی که ایشان برای خریدن رفتند، داماد آمد؛ و آنان که آماده بودند، با او به مجلس عروسی درآمدند، و در بسته شد. پس از آن، آن باکره‌های دیگر نیز آمدند و گفتند: سرور ما، سرور ما، بر ما بگشا. اما او در پاسخ گفت: هرآینه به شما می‌گویم، شما را نمی‌شناسم. پس بیدار باشید، زیرا نه روز را می‌دانید و نه ساعت را که پسر انسان در آن می‌آید.»

“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

«ما اکنون در زمانی بس خطرناک زندگی می‌کنیم، و هیچ‌یک از ما نباید در جستنِ آمادگی برای آمدنِ مسیح درنگ ورزد. هیچ‌کس از نمونهٔ باکره‌های نادان پیروی نکند و گمان مبرد که ایمن خواهد بود اگر تا فرارسیدنِ بحران صبر کند و آنگاه آمادگیِ منش لازم برای ایستادگی در آن زمان را به دست آورد. هنگامی که میهمانان فراخوانده شوند و مورد بررسی قرار گیرند، برای طلبِ پارساییِ مسیح بسیار دیر خواهد بود. اکنون زمان آن است که پارساییِ مسیح را بر تن کنید—جامهٔ عروسی‌ای که شما را برای ورود به ضیافتِ عروسیِ برّه شایسته خواهد ساخت. در مَثَل، باکره‌های نادان چنین تصویر شده‌اند که برای روغن التماس می‌کنند و در پاسخ به درخواست خود آن را دریافت نمی‌نمایند. این نمادِ کسانی است که با پرورشِ منشِ لازم برای ایستادگی در زمانِ بحران، خود را آماده نساخته‌اند. گویی نزد همسایگانِ خود می‌روند و می‌گویند: منشِ خود را به من بدهید، وگرنه هلاک خواهم شد. آنان که دانا بودند، نمی‌توانستند روغنِ خود را به چراغ‌های رو به خاموشیِ باکره‌های نادان منتقل کنند. منش قابل انتقال نیست. نه خریدنی است و نه فروختنی؛ بلکه باید آن را به دست آورد. خداوند به هر فرد فرصتی عطا کرده است تا در خلالِ ساعاتِ مهلت، منشِ پارسایانه‌ای حاصل کند؛ اما او راهی فراهم نساخته است که به‌وسیلهٔ آن یک عاملِ انسانی بتواند به دیگری آن منش را که خود از رهگذرِ تجربه‌های سخت پرورده است، منتقل سازد؛ آن منشی را که با آموختنِ درس‌ها از معلّمِ اعظم به دست آمده است، تا بتواند در زیرِ آزمایش شکیبایی ظاهر سازد و ایمان را چنان به کار بندد که کوه‌های ناممکنات را از میان بردارد. انتقالِ عطرِ محبت ناممکن است—اینکه کسی به دیگری ملاطفت، کیاست، و پایداری ببخشد. محال است که یک دلِ انسانی محبتِ خدا و انسانیت را در دلِ دیگری بریزد.»

“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth Instructor, January 16, 1896.

«لیکن وہ دن آ رہا ہے، اور وہ ہم پر قریب آن پہنچا ہے، جب سیرت کے ہر پہلو کو خاص آزمائش کے ذریعہ ظاہر کیا جائے گا۔ جو لوگ اصول پر قائم رہیں گے، اور آخر تک ایمان کا اظہار کریں گے، وہی ہوں گے جنہوں نے اپنی مہلتِ آزمائش کے گزشتہ اوقات میں امتحان اور مصیبت کے تحت وفاداری ثابت کی ہوگی، اور اپنے کردار مسیح کی مشابہت کے مطابق تشکیل دیے ہوں گے۔ وہی لوگ ہوں گے جنہوں نے مسیح کے ساتھ گہری شناسائی پیدا کی ہے، اور جو اُس کی حکمت اور فضل کے وسیلہ سے الٰہی فطرت میں شریک ہیں۔ لیکن کوئی انسان دوسرے کو دل کی سپردگی اور ذہن کی عالی صفات نہیں دے سکتا، نہ اپنی اخلاقی قوت سے اُس کی کمی کو پورا کر سکتا ہے۔ ہم میں سے ہر ایک ایک دوسرے کے لیے بہت کچھ کر سکتا ہے، اگر ہم لوگوں کے سامنے مسیح جیسی مثال پیش کریں، اور یوں اُن پر ایسا اثر ڈالیں کہ وہ اُس راستبازی کے لیے مسیح کے پاس جائیں جس کے بغیر وہ عدالت میں قائم نہیں رہ سکتے۔ لوگوں کو چاہیے کہ دعا کے ساتھ سیرت سازی کے اس اہم معاملہ پر غور کریں، اور اپنے کردار کو الٰہی نمونہ کے مطابق تشکیل دیں۔» The Youth Instructor, January 16, 1896.