کتاب دانیال - شماره یکصد و پنجاه و هشت

در سالِ سومِ کوروش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که بَلطَشَصَّر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ مقرر دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و از رؤیا فهم حاصل کرد. در آن ایام، من دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم نیامد، و خویشتن را نیز به هیچ‌وجه تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ تمام به انجام رسید. و در روزِ بیست‌وچهارمِ ماهِ اول، هنگامی که بر کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم. دانیال ۱۰:‏۱–۴.

آری، هنوز در دعا سخن می‌گفتم که ناگاه آن مرد، جبرئیل، که او را در رؤیا در آغاز دیده بودم، با شتابی تند در پرواز آمده، نزدیک وقت قربانیِ شامگاه به من رسید. و مرا آگاهانید و با من سخن گفت و گفت: «ای دانیال، اکنون بیرون آمده‌ام تا تو را حکمت و فهم ببخشم. در ابتدای تضرعات تو، فرمان صادر شد، و من آمده‌ام تا آن را به تو اعلام کنم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس امر را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن.» دانیال ۹:‏۲۱–۲۳

و در روز بیست و چهارمِ ماهِ اوّل، هنگامی که در کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم، چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز همچون زَبَرجَد بود، و چهره‌اش چون منظرِ برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگِ مفرغِ صیقلی، و صدای سخنانش چون صدای انبوهی عظیم بود. و من، دانیال، به تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ امّا لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خود را پنهان سازند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوّتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدّل شد، و هیچ قوّتی در خود نگاه نداشتم. دانیال ۱۰:۴–۸

و اینک کسی که به شباهت پسران آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابرم ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به‌سبب این رؤیا، دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ توانی در خود نگاه نداشته‌ام. دانیال ۱۰:۱۶

«درس‌هایی از تاریخ گذشته باید آموخته شود؛ و توجه به این‌ها جلب می‌شود تا همه دریابند که خدا اکنون نیز بر همان اصولی عمل می‌کند که همواره عمل کرده است. دست او اکنون نیز در کار او و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از زمانی که انجیل نخستین بار به آدم در عدن اعلام شد، همواره دیده شده است.»

«د ملتونو او د کلیسا په تاریخ کې داسې دورې شته چې د بدلون او اوښتون پړاوونه وي. د خدای په مشیت کې، کله چې دغه بېلابېل کړکېچن وختونه راورسېږي، د هماغه وخت لپاره رڼا ورکول کېږي. که هغه ومنل شي، نو روحاني پرمختګ رامنځته کېږي؛ او که رد شي، نو روحاني زوال او تباهي ورپسې راځي. څښتن په خپل کلام کې د انجیل د تهاجمي کار بهیر څرګند کړی دی، لکه څنګه چې په تېر وخت کې پر مخ وړل شوی، او په راتلونکي کې به هم روان وي، ان تر وروستۍ نښتې پورې، کله چې شیطاني ځواکونه به خپل وروستی حیرانوونکی خوځښت ترسره کړي.» Bible Echo, August 26, 1895.

و اینک یکی که به شباهت پسران انسان بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش روی من ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشته‌ام. دانیال ۱۰:۱۶

پس بار دیگر کسی که در ظاهر همچون انسان بود آمد و مرا لمس کرد و مرا قوّت بخشید. دانیال ۱۰:۱۸

پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامه‌ای از کتان در بر داشت و کمرش به زر ناب اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز چون زبرجد بود، و چهره‌اش همچون منظر برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگ برنج صیقلی، و آوای سخنانش چون آوای جماعتی عظیم بود. و من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشتم.

بااین‌حال، آواز سخنان او را شنیدم؛ و چون آواز سخنان او را شنیدم، با روی بر زمین به خوابی عمیق فرو رفتم، و چهره‌ام به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوهایم و بر کف‌های دستانم برپا ساخت. و او مرا گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم بفهم، و راست بایست، زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه مرا گفت: مترس، ای دانیال، زیرا از روز نخست که دل خود را بر فهمیدن و بر خوار ساختن خویش در حضور خدایت نهادی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام. لیکن رئیس مملکت فارس بیست و یک روز با من ایستادگی کرد؛ اما اینک، میکائیل، یکی از رئیسانِ اعظم، به یاری من آمد؛ و من آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم. و اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد، زیرا رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال 10:5–14.

و چون این‌گونه سخنان را با من گفت، روی خود را بر زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی که به شباهتِ پسرانِ آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیشِ روی من ایستاده بود، عرض کردم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ قوتی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این سرورِ من می‌تواند با این سرورِ من سخن بگوید؟ زیرا در مورد من، بی‌درنگ هیچ قوتی در من باقی نماند، و حتی نفَسی نیز در من نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

پس بار دیگر کسی که در منظر، همانند انسان بود، آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت: «ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد. قوی باش، آری، قوی باش.» و چون با من سخن گفت، نیرو یافتم و گفتم: «آقایم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای.» آنگاه گفت: «آیا می‌دانی که چرا نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون باز خواهم گشت تا با رئیسِ فارس بجنگم؛ و چون من بیرون روم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. لیکن آنچه را که در کتابِ حق مکتوب است، به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس نیست که با من پایداری کند، جز میکائیل، رئیسِ شما.» دانیال ۱۰:۱۸–۲۱

«اما پطرس اکنون دیگر از قایق‌ها یا بار آنها غافل بود. این معجزه، بیش از هر معجزهٔ دیگری که او تا آن زمان دیده بود، برای وی جلوه‌ای از قدرت الهی بود. او در عیسی کسی را می‌دید که تمام طبیعت را تحت فرمان خویش دارد. حضور الوهیت، ناپاکی خود او را بر وی آشکار ساخت. محبت به سرور خویش، شرمساری از بی‌ایمانی خود، سپاسگزاری برای فروتنی مسیح، و بیش از همه، احساس ناپاکی خویش در حضور طهارت نامتناهی، او را از خود بی‌خود ساخت. در حالی که همراهانش مشغول محفوظ ساختن صید درون تور بودند، پطرس خود را بر پای‌های نجات‌دهنده افکند و ندا درداد: «از من دور شو، زیرا من مردی گناهکارم، ای خداوند.»»

“همان حضورِ قدّوسِ الهی بود که نبیّ خدا، دانیال، را واداشت تا در برابر فرشتهٔ خدا همچون مرده‌ای بر زمین بیفتد. او گفت: «زیبایی‌ام در من به فساد مبدّل شد، و هیچ قوّتی در من باقی نماند.» پس هنگامی که اشعیا جلال خداوند را دید، ندا درداد: «وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوهٔ صبایوت، را دیده است.» دانیال ۱۰:۸؛ اشعیا ۶:۵. بشریّت، با همهٔ ضعف و گناهش، در برابر کمالِ الوهیّت قرار گرفت، و او خود را به‌تمامی ناقص و ناپاک یافت. چنین بوده است حالِ همهٔ کسانی که به ایشان رؤیتی از عظمت و جلال خدا عطا شده است.”

«پطرس فریاد برآورد: «از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم»؛ با این همه، به پای‌های عیسی چنگ زد، زیرا احساس می‌کرد که نمی‌تواند از او جدا گردد. نجات‌دهنده پاسخ داد: «مترس؛ از این پس انسان‌ها را صید خواهی کرد.» پس از آنکه اشعیا قدوسیت خدا و بی‌ارزشی خویش را مشاهده کرده بود، به او پیام الهی سپرده شد. و پس از آنکه پطرس به انکارِ خود و اتکا بر قدرت الهی رهنمون شده بود، دعوتِ کار خود برای مسیح را دریافت کرد.» آرزوی اعصار، 246.

«هنگامی که اشعیا این مکاشفه از جلال و کبریاییِ خداوند خویش را مشاهده کرد، از احساس طهارت و قدوسیت خدا سخت مغلوب شد. چه تیز بود تقابل میان کمال بی‌همتای آفریننده‌اش و سیرت گناه‌آلودِ کسانی که او نیز همراه ایشان، مدت‌ها در شمار قوم برگزیدهٔ اسرائیل و یهودا محسوب می‌شد! او فریاد برآورد: “وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ زیرا مردی ناپاک‌لب هستم و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوهٔ صبایوت، را دیده است.” آیهٔ ۵. او که گویی در پرتو کامل حضور الهی در درون قدس‌الاقداس ایستاده بود، دریافت که اگر به نقص و ناتوانیِ خویش واگذاشته شود، به‌کلی از انجام مأموریتی که بدان فراخوانده شده بود، عاجز خواهد بود. اما سرافی فرستاده شد تا او را از پریشانی‌اش برهاند و برای مأموریت عظیمش مهیا سازد. اخگری زنده از مذبح بر لب‌هایش نهاده شد، همراه با این سخنان: “اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و عصیانت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.” سپس صدای خدا شنیده شد که می‌گفت: “که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟” و اشعیا پاسخ داد: “لبیک، من اینجا هستم؛ مرا بفرست.” آیات ۷ و ۸.»

«ملاقاتیِ آسمانی به قاصدِ منتظر فرمان داد: “برو، و به این قوم بگو، هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دلِ این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.” آیات 9، 10.»

وظیفهٔ نبی آشکار بود؛ می‌بایست آواز خویش را در اعتراض بر ضدّ شرورِ رایج بلند کند. امّا از آن بیم داشت که این کار را بی‌هیچ اطمینانی از امید بر عهده گیرد. «خداوندا، تا به کی؟» پرسید. آیهٔ 11. آیا هیچ‌یک از قومِ برگزیدهٔ تو هرگز نخواهند فهمید و توبه نخواهند کرد و شفا نخواهند یافت؟

«بارِ جان او به خاطر یهودای گمراه قرار نبود به باطل برده شود. مأموریت او نیز قرار نبود یکسره بی‌ثمر بماند. با این همه، شرارت‌هایی که طی نسل‌های بسیار فزونی یافته بود، نمی‌توانست در روزگار او برطرف گردد. او در سراسر عمر خویش می‌بایست آموزگاری شکیبا و دلیر باشد—نبیِ امید، همچنان که نبیِ هلاکت. هنگامی که مقصود الهی سرانجام به انجام می‌رسید، ثمرۀ کامل کوشش‌های او و زحمات همۀ پیام‌آوران امین خدا آشکار می‌شد. بقیه‌ای می‌بایست نجات یابند. و برای آنکه این امر تحقق پذیرد، پیام‌های هشدار و استغاثه باید به آن قومِ سرکش ابلاغ می‌شد، چنان‌که خداوند اعلام فرمود: “تا شهرها بی‌سکنه و ویران شود، و خانه‌ها بی‌انسان بماند، و زمین به کلی متروک گردد، و خداوند آدمیان را به دوردست براند، و در میان زمین ترک عظیمی پدید آید.” آیات 11 و 12.»

داوری‌های سنگینی که می‌بایست بر بی‌توبگان فرود آید—جنگ، تبعید، ستم، از دست رفتن قدرت و حرمت در میان ملت‌ها—همهٔ اینها می‌بایست واقع شود تا آنان که در این امور دستِ خدای رنجیده را تشخیص می‌دادند، به توبه رهنمون شوند. ده سبطِ پادشاهی شمالی به‌زودی در میان ملت‌ها پراکنده می‌شدند و شهرهایشان ویران بر جای می‌مانْد؛ لشکرهای ویرانگرِ ملت‌های خصم بارها و بارها بر سرزمین ایشان درمی‌گذشتند؛ حتی اورشلیم نیز سرانجام سقوط می‌کرد، و یهودا به اسیری برده می‌شد؛ با این همه، سرزمین موعود قرار نبود تا ابد به‌کلی متروک بماند. اطمینانِ فرستادهٔ آسمانی به اشعیا این بود: «و اگر هنوز ده یکی در آن بماند، باز خورده خواهد شد؛ لیکن مانند درخت بَطم و مانند بلوط که چون بریده شوند، کُنده‌ای از آنها باقی می‌ماند، همچنان نسلِ مقدّس کُندهٔ آن خواهد بود.» آیهٔ ۱۳.

«این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا، به دلِ اشعیا شجاعت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی خود را بر ضد یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه را، یعنی یهوهٔ صبایوت را، دیده بود؛ او سرود سرافین را شنیده بود که می‌گفتند: “تمام زمین از جلال او مملو است”؛ او این وعده را داشت که پیام‌های یهوه به یهودای مرتد، با قدرتِ مُقنِعِ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و بدین‌سان نبی برای کاری که پیش رویش بود، نیرو و استحکام یافت. آیهٔ ۳. در سراسر مأموریت طولانی و دشوار خویش، یاد این رؤیا را با خود همراه داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، او به‌عنوان نبیِ امید در برابر فرزندان یهودا ایستاد و در پیشگویی‌های خود دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا، پیوسته دلیرتر و دلیرتر شد.» انبیا و پادشاهان، ۳۰۷–۳۱۰.