In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

در سالِ سومِ کوروش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که بَلطَشَصَّر نامیده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، اما زمانِ مقرر دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و از رؤیا فهم حاصل کرد. در آن ایام، من دانیال، سه هفتهٔ کامل ماتم می‌گرفتم. نانِ لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم نیامد، و خویشتن را نیز به هیچ‌وجه تدهین نکردم، تا سه هفتهٔ تمام به انجام رسید. و در روزِ بیست‌وچهارمِ ماهِ اول، هنگامی که بر کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم. دانیال ۱۰:‏۱–۴.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

در خلال سه روز و نیمِ نمادینِ فصل یازدهمِ مکاشفه، هنگامی که آن دو شاهد در کوچه افتاده و مرده‌اند، «امری» بر بلتشصر مکشوف می‌شود. او پیش‌تر «رؤیا» (mareh) را درک کرده بود، زیرا در فصل نهم، جبرائیل قبلاً آمده و فهمِ آن رؤیا را به او عطا کرده بود.

Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

آری، هنوز در دعا سخن می‌گفتم که ناگاه آن مرد، جبرئیل، که او را در رؤیا در آغاز دیده بودم، با شتابی تند در پرواز آمده، نزدیک وقت قربانیِ شامگاه به من رسید. و مرا آگاهانید و با من سخن گفت و گفت: «ای دانیال، اکنون بیرون آمده‌ام تا تو را حکمت و فهم ببخشم. در ابتدای تضرعات تو، فرمان صادر شد، و من آمده‌ام تا آن را به تو اعلام کنم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس امر را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن.» دانیال ۹:‏۲۱–۲۳

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

«مردِ» جبرائیل، «که» دانیال «در رؤیا در آغاز دیده بود»، اشاره به «חזון / chazon»، یعنی رؤیای تاریخِ نبوی، دارد؛ و این به جبرائیل مربوط بود که در فصل هشتم رؤیای پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدسی را برای دانیال تفسیر می‌کرد. اما «رؤیا»یی که دانیال می‌بایست سپس در فصل نهم درباره‌اش تأمل کند، «מראה / mareh»، یعنی رؤیای ظهور، بود. سپس جبرائیل تحلیل تاریخیِ نبوتِ دو هزار و سیصد ساله را برای دانیال ارائه می‌کند.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

فصل نهم در سال نخست داریوش به انجام رسید. هنگامی که بلطشصر بیان می‌کند که «رؤیا را فهمیده بود»، در «سال سوم کورش»، او به مدت دو سال «مَرأه»، یعنی رؤیا، را فهمیده بود. آنچه بلطشصر در «آن ایام» ماتم بدان پی برد، «امر» بود، یعنی واژۀ عبری «دابار»، و آن دراز بود، زیرا زمانِ معین دو هزار و پانصد و بیست سال بود.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

دانیال پیش‌تر بخشی از آن «امر» را دریافته بود، زیرا او در فصل نهم دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا می‌آورد، و آن، دعای همان «امر» است. نوری افزون بر «هفت زمان» پدید آمد که بلطشصر در خلال بیست‌ویک روز ماتم آن را دریافت، و افزایش نور بر «هفت زمان» در آن روزهای ماتم، نمونه‌ای از افزایش نور بر «هفت زمان» در سال ۱۸۵۶ بود. میلری‌ها نیز پیش‌تر از «هفت زمان» آگاهی داشتند، زیرا آن را اعلام کرده بودند، اما نور افزوده‌ای وجود داشت که می‌بایست ایشان را دقیقاً در همان نقطه از تاریخشان که از جنبش فیلادلفیایی به جنبش لائودیکیه‌ای گذار می‌کردند، بیازماید.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

روزهای ماتمِ بلشصر با تاریخ نبوّتیِ زمانی هم‌تراز است که در آن، جنبش فیلادلفیایی در سال ۱۸۵۶ به جنبش لائودیکیه انتقال یافت، و سپس در سال ۱۸۶۳ به کلیسای اَدوِنتیستِ لائودیکیه. تاریخِ بلشصر و نیز تاریخِ میلری‌ها دربارهٔ نورِ افزون‌تر بر «هفت زمان»، با انتقالِ جنبشِ لائودیکیه از فرشتهٔ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ یکصد و چهل و چهار هزار تن همسو است، و نیز با ایام ماتم، که در طولِ زمانِ تأخیر است، آنگاه که نورِ افزون‌تر بر «هفت زمان» می‌بایست مکشوف گردد.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

بلطشاصر نمایندۀ هم یک پیام‌آور و هم یک جنبش است. در ایام سوگواری او، پیام‌آور باید «امر» را که همان حقیقت است، درک کند؛ و سپس، هنگامی که میکائیل در سال ۲۰۲۳ آن دو شاهد را برمی‌خیزاند، «امر» را به یک جنبش عرضه نماید.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

واژهٔ عبری «مَرְאֶה» (رؤیای ظهور مسیح)، که در آیهٔ نخست از دانیال به‌عنوان چیزی که آن را درک کرده بود یاد می‌شود، در آخرین رؤیای دانیال چهار بار به‌کار رفته است. دو بار به «رؤیا» و دو بار به «ظهور» ترجمه شده است. نخستین بار که دانیال این واژه را در آیهٔ نخست به‌کار می‌برد، مشخص می‌سازد که او «رؤیا» را درک کرده بود؛ اما سه ارجاع دیگر نشان می‌دهند که دانیال خود رؤیا را تجربه می‌کرد. در آیهٔ ششم، چهرهٔ مسیح «مانندِ “ظهور” برق» بود.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

و در روز بیست و چهارمِ ماهِ اوّل، هنگامی که در کنارِ نهرِ عظیم، یعنی حِدِّقِل، بودم، چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای نابِ اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز همچون زَبَرجَد بود، و چهره‌اش چون منظرِ برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگِ مفرغِ صیقلی، و صدای سخنانش چون صدای انبوهی عظیم بود. و من، دانیال، به تنهایی آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند، رؤیا را ندیدند؛ امّا لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌گونه‌ای که گریختند تا خود را پنهان سازند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوّتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدّل شد، و هیچ قوّتی در خود نگاه نداشتم. دانیال ۱۰:۴–۸

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

واژهٔ عبری دیگری نیز هست که به «رؤیا» ترجمه شده است، و پس از آنکه برخی از ویژگی‌های واژهٔ عبری «mareh» را بیان کنیم، به آن خواهیم پرداخت. در آیات پیشین، واژهٔ «appearance» همان واژهٔ عبری «mareh» است. همین واژه در آیهٔ شانزدهم به «رؤیا» ترجمه شده است. در آیهٔ شانزدهم، رؤیای مسیح موجب اندوه دانیال شده است.

And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

و اینک کسی که به شباهت پسران آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابرم ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به‌سبب این رؤیا، دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ توانی در خود نگاه نداشته‌ام. دانیال ۱۰:۱۶

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

واژهٔ عبری‌ای که به «اندوه‌ها» ترجمه شده است، به معنای «لولا» است، و «رؤیا»ی ظهور مسیح که دانیال در آن آیه دید، لولایی را چرخاند. «لولا» در نبوت نشانگر نقطهٔ عطف است.

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

«درس‌هایی از تاریخ گذشته باید آموخته شود؛ و توجه به این‌ها جلب می‌شود تا همه دریابند که خدا اکنون نیز بر همان اصولی عمل می‌کند که همواره عمل کرده است. دست او اکنون نیز در کار او و در میان ملت‌ها دیده می‌شود، درست همان‌گونه که از زمانی که انجیل نخستین بار به آدم در عدن اعلام شد، همواره دیده شده است.»

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

«د ملتونو او د کلیسا په تاریخ کې داسې دورې شته چې د بدلون او اوښتون پړاوونه وي. د خدای په مشیت کې، کله چې دغه بېلابېل کړکېچن وختونه راورسېږي، د هماغه وخت لپاره رڼا ورکول کېږي. که هغه ومنل شي، نو روحاني پرمختګ رامنځته کېږي؛ او که رد شي، نو روحاني زوال او تباهي ورپسې راځي. څښتن په خپل کلام کې د انجیل د تهاجمي کار بهیر څرګند کړی دی، لکه څنګه چې په تېر وخت کې پر مخ وړل شوی، او په راتلونکي کې به هم روان وي، ان تر وروستۍ نښتې پورې، کله چې شیطاني ځواکونه به خپل وروستی حیرانوونکی خوځښت ترسره کړي.» Bible Echo, August 26, 1895.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

آیۀ شانزدهم نمایانگر نقطۀ عطفی در تاریخی است که بَلتشَصَّر آن را نمایندگی می‌کند. این نقطۀ عطف هم برای شاخ جمهوری‌خواه (ملت) و هم برای شاخ پروتستان (کلیسا) است. این آیه نمایانگر بحرانی است، و نیز نمایانگر آن نقطه‌ای است که در آن نور ویژه برای آن تاریخ عطا می‌شود. نقطۀ عطف برای دانیال زمانی رخ داد که دانیال برای بار دوم از سه بار «لمس» شد. دانیال سه بار لمس می‌شد، و بار دوم که لمس شد، برای دانیال نقطۀ عطفی بود، و آن نقطۀ عطف دومین بار از سه باری بود که دانیال رؤیای «مَرْأَه» را دید.

And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

و اینک یکی که به شباهت پسران انسان بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش روی من ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشته‌ام. دانیال ۱۰:۱۶

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

به‌زودی به سه لمس خواهیم پرداخت. نخستین بار از آن چهار باری که دانیال واژهٔ «mareh» را به کار می‌برد، شهادت او این بود که رؤیا را فهمیده بود؛ و سه ارجاع پایانی، تجربهٔ او را هنگامی مشخص می‌کنند که او در واقع آن ظهور را دید. سومین بار که او رؤیای آن ظهور را مشخص می‌کند، آیهٔ هجدهم است، جایی که برای بار سوم لمس می‌شود.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

پس بار دیگر کسی که در ظاهر همچون انسان بود آمد و مرا لمس کرد و مرا قوّت بخشید. دانیال ۱۰:۱۸

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

در لمس دوم، در آیهٔ شانزدهم، که دومین اشاره به رؤیای «ماراه» است، قوّت او از میان می‌رود؛ امّا در لمس سوم، قوّت او بازگردانده می‌شود. در آیات ده، شانزده و هجده، دانیال لمس می‌شود. در آیهٔ شش، دانیال ظهور مسیح و سپس جبرائیل را می‌بیند، و در آیهٔ ده، جبرائیل برای نخستین بار دانیال را لمس می‌کند.

Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک مردی را دیدم که جامه‌ای از کتان در بر داشت و کمرش به زر ناب اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز چون زبرجد بود، و چهره‌اش همچون منظر برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگ برنج صیقلی، و آوای سخنانش چون آوای جماعتی عظیم بود. و من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چندان‌که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم، و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشتم.

Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

بااین‌حال، آواز سخنان او را شنیدم؛ و چون آواز سخنان او را شنیدم، با روی بر زمین به خوابی عمیق فرو رفتم، و چهره‌ام به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوهایم و بر کف‌های دستانم برپا ساخت. و او مرا گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم بفهم، و راست بایست، زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. آنگاه مرا گفت: مترس، ای دانیال، زیرا از روز نخست که دل خود را بر فهمیدن و بر خوار ساختن خویش در حضور خدایت نهادی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام. لیکن رئیس مملکت فارس بیست و یک روز با من ایستادگی کرد؛ اما اینک، میکائیل، یکی از رئیسانِ اعظم، به یاری من آمد؛ و من آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم. و اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد، زیرا رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

سپس در آیهٔ شانزدهم، دانیال برای بار دوم لمس می‌شود، آنگاه که رؤیای مسیح را می‌بیند.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

و چون این‌گونه سخنان را با من گفت، روی خود را بر زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی که به شباهتِ پسرانِ آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیشِ روی من ایستاده بود، عرض کردم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهایم بر من مستولی شده است و هیچ قوتی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این سرورِ من می‌تواند با این سرورِ من سخن بگوید؟ زیرا در مورد من، بی‌درنگ هیچ قوتی در من باقی نماند، و حتی نفَسی نیز در من نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

سپس دانیال برای بار سوم لمس می‌شود، به‌هنگامِ ظهور جبرائیل، نه مسیح.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

پس بار دیگر کسی که در منظر، همانند انسان بود، آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت: «ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد. قوی باش، آری، قوی باش.» و چون با من سخن گفت، نیرو یافتم و گفتم: «آقایم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای.» آنگاه گفت: «آیا می‌دانی که چرا نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون باز خواهم گشت تا با رئیسِ فارس بجنگم؛ و چون من بیرون روم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. لیکن آنچه را که در کتابِ حق مکتوب است، به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس نیست که با من پایداری کند، جز میکائیل، رئیسِ شما.» دانیال ۱۰:۱۸–۲۱

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

دانیال سه بار لمس می‌شود، و بار نخست و بار سوم به‌وسیلهٔ فرشته جبرائیل لمس می‌شود. بار دوم که او لمس می‌شود، این لمس به‌وسیلهٔ مسیح است. دانیال یک واژهٔ عبریِ واحد را چهار بار به‌کار برد، اما در نخستینِ آن چهار مورد، در آیهٔ یک، او بیان می‌کرد که «رؤیا» را فهمیده بود. فهمیدنِ یک حقیقت مهم است، اما همانِ تجربه کردنِ آن حقیقت نیست، چنان‌که او در آن سه بارِ دیگر آن را تجربه کرد.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Cuando concluyeron los días de duelo de Daniel, se le concedió una experiencia de la visión, de la cual ya había tenido entendimiento antes de que terminaran los días de su duelo. La experiencia consta de tres pasos, representados por tres toques. El primero y el último de esos toques fueron realizados por Gabriel, y el toque intermedio fue efectuado por Cristo. El primero y el último toques correspondían a la primera y la última letras del alfabeto hebreo. En ese segundo paso, Daniel reconoce su condición de pecador rebelde en relación con su Señor, y así el toque intermedio representa la rebelión, según la representación de la decimotercera letra del alfabeto hebreo.

“But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

«اما پطرس اکنون دیگر از قایق‌ها یا بار آنها غافل بود. این معجزه، بیش از هر معجزهٔ دیگری که او تا آن زمان دیده بود، برای وی جلوه‌ای از قدرت الهی بود. او در عیسی کسی را می‌دید که تمام طبیعت را تحت فرمان خویش دارد. حضور الوهیت، ناپاکی خود او را بر وی آشکار ساخت. محبت به سرور خویش، شرمساری از بی‌ایمانی خود، سپاسگزاری برای فروتنی مسیح، و بیش از همه، احساس ناپاکی خویش در حضور طهارت نامتناهی، او را از خود بی‌خود ساخت. در حالی که همراهانش مشغول محفوظ ساختن صید درون تور بودند، پطرس خود را بر پای‌های نجات‌دهنده افکند و ندا درداد: «از من دور شو، زیرا من مردی گناهکارم، ای خداوند.»»

“It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

“همان حضورِ قدّوسِ الهی بود که نبیّ خدا، دانیال، را واداشت تا در برابر فرشتهٔ خدا همچون مرده‌ای بر زمین بیفتد. او گفت: «زیبایی‌ام در من به فساد مبدّل شد، و هیچ قوّتی در من باقی نماند.» پس هنگامی که اشعیا جلال خداوند را دید، ندا درداد: «وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوهٔ صبایوت، را دیده است.» دانیال ۱۰:۸؛ اشعیا ۶:۵. بشریّت، با همهٔ ضعف و گناهش، در برابر کمالِ الوهیّت قرار گرفت، و او خود را به‌تمامی ناقص و ناپاک یافت. چنین بوده است حالِ همهٔ کسانی که به ایشان رؤیتی از عظمت و جلال خدا عطا شده است.”

“Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

«پطرس فریاد برآورد: «از من دور شو، زیرا مردی گناهکارم»؛ با این همه، به پای‌های عیسی چنگ زد، زیرا احساس می‌کرد که نمی‌تواند از او جدا گردد. نجات‌دهنده پاسخ داد: «مترس؛ از این پس انسان‌ها را صید خواهی کرد.» پس از آنکه اشعیا قدوسیت خدا و بی‌ارزشی خویش را مشاهده کرده بود، به او پیام الهی سپرده شد. و پس از آنکه پطرس به انکارِ خود و اتکا بر قدرت الهی رهنمون شده بود، دعوتِ کار خود برای مسیح را دریافت کرد.» آرزوی اعصار، 246.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

رویای «مَرأَه» رؤیای ظهور مسیح است، اما فرشته جبرئیل در دومین و چهارمین باری که دانیال این واژه را به کار برده، نمودار شده است. بار نخست، بیانی بود مبنی بر اینکه بلطشصر رؤیا را فهمید، اما سه بارِ آخر، دلالت بر آن دارد که دانیال خود رؤیا را تجربه کرد. در آن سه باری که دانیال رؤیا را تجربه می‌کند، او همچنین لمس می‌شود.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

بارِ نخست که جبرائیل او را لمس کرد، پس از آن بود که ظهور مسیحِ جلال‌یافته را دیده بود، و آن تجربه او را در «خوابی عمیق بر رویِ صورتِ خود، و صورتِ من به سوی زمین» باقی گذاشت. آن رؤیا جدایی‌ای پدید آورده بود، زیرا کسانی که با او بودند «رؤیا را ندیدند؛ لیکن لرزه‌ای عظیم بر ایشان افتاد، به‌طوری‌که گریختند تا خود را پنهان سازند.» در نخستین مأیوسیت، ارمیا «به‌سببِ دستِ خدا، تنها نشست»، و در بلطشصر «هیچ قوّتی باقی نماند»، «زیرا» «جمالِ» او «در من به فساد مبدّل شد، و» او «هیچ قوّتی در خود نگاه نداشت.»

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

پس از آن‌که جبرئیل برای نخستین بار او را لمس کرد، آنگاه دانیال را بر زانوها و کف‌های دستانش نشاند. سپس به دانیال فرمان داد که سخنانی را که می‌گفت درک کند و برخیزد؛ و او نیز چنین کرد، هرچند لرزان بود. سپس جبرئیل برای دانیال شرحی از آنچه در طول بیست‌ویک روزِ سوگواریِ دانیال رخ داده بود ارائه می‌کند. او بیان کرد که پس از آن‌که در آن بیست‌ویک روز با پادشاهان فارس در کشاکش بود، میکائیل از آسمان فرود آمد تا در نبرد درگیر شود، و سپس جبرئیل آمد تا به دعاهای دانیال پاسخ دهد و برای دانیال توضیح دهد «آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد.» هنگامی که میکائیل از آسمان فرود آمد، جبرئیل فرستاده شد تا ایام آخر را برای دانیال توضیح دهد.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

تبیینِ جبرائیل در پایانِ بیست‌ویک روزِ ماتم به دانیال داده شد؛ امری که، در کاربردِ «خط بر خط»ِ مکاشفه باب یازدهم، نشانگرِ زمانی است که حزقیال در باب سی‌وهفتم دو بار مأمور می‌شود بر استخوان‌های مرده نبوت کند، تا آن دو نبی را از قبرهایشان برانگیزاند. این در هنگامی رخ می‌دهد که میکائیل از آسمان فرود می‌آید و جسدِ موسی را قیام می‌بخشد، در حالی که در رسالهٔ یهودا از هرگونه مواجهه با شیطان امتناع می‌ورزد. دانیال، پس از آنکه جبرائیل گزارشِ اجمالیِ ایامِ ماتم را به او داده بود، هنوز دو بارِ دیگر نیز لمس خواهد شد.

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

پس از آنکه جبرائیل سخن خویش را به پایان رسانید، دانیال «روی خود را به سوی زمین نهاد و لال شد»، و سپس خودِ مسیح «لب‌های» دانیال را «لمس کرد»، و آنگاه دانیال «دهان» خود را «گشود و سخن گفت و به آن که پیش روی من ایستاده بود گفت: ای آقای من، به سبب رؤیا اندوه‌هایم بر من بازگشته است و هیچ قوتی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این آقای من تواند با این آقای من سخن گوید؟ زیرا در حق من، در دم هیچ قوتی در من باقی نماند، و هیچ نَفَسی نیز در من نمانده است.»

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

تجربهٔ دیدن و سخن گفتن با مسیح، دانیال را تا به خاک فروتن می‌سازد. او لال شد، و اگر مسیح لب‌های او را لمس نکرده بود، همچنان در آن حال می‌ماند؛ چنان‌که لب‌های اشعیا به اخگری از مذبح لمس شده بود.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

«هنگامی که اشعیا این مکاشفه از جلال و کبریاییِ خداوند خویش را مشاهده کرد، از احساس طهارت و قدوسیت خدا سخت مغلوب شد. چه تیز بود تقابل میان کمال بی‌همتای آفریننده‌اش و سیرت گناه‌آلودِ کسانی که او نیز همراه ایشان، مدت‌ها در شمار قوم برگزیدهٔ اسرائیل و یهودا محسوب می‌شد! او فریاد برآورد: “وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ زیرا مردی ناپاک‌لب هستم و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوهٔ صبایوت، را دیده است.” آیهٔ ۵. او که گویی در پرتو کامل حضور الهی در درون قدس‌الاقداس ایستاده بود، دریافت که اگر به نقص و ناتوانیِ خویش واگذاشته شود، به‌کلی از انجام مأموریتی که بدان فراخوانده شده بود، عاجز خواهد بود. اما سرافی فرستاده شد تا او را از پریشانی‌اش برهاند و برای مأموریت عظیمش مهیا سازد. اخگری زنده از مذبح بر لب‌هایش نهاده شد، همراه با این سخنان: “اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و عصیانت برداشته شد و گناهت کفاره گردید.” سپس صدای خدا شنیده شد که می‌گفت: “که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟” و اشعیا پاسخ داد: “لبیک، من اینجا هستم؛ مرا بفرست.” آیات ۷ و ۸.»

“The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

«ملاقاتیِ آسمانی به قاصدِ منتظر فرمان داد: “برو، و به این قوم بگو، هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دلِ این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دلِ خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.” آیات 9، 10.»

“The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

وظیفهٔ نبی آشکار بود؛ می‌بایست آواز خویش را در اعتراض بر ضدّ شرورِ رایج بلند کند. امّا از آن بیم داشت که این کار را بی‌هیچ اطمینانی از امید بر عهده گیرد. «خداوندا، تا به کی؟» پرسید. آیهٔ 11. آیا هیچ‌یک از قومِ برگزیدهٔ تو هرگز نخواهند فهمید و توبه نخواهند کرد و شفا نخواهند یافت؟

“His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

«بارِ جان او به خاطر یهودای گمراه قرار نبود به باطل برده شود. مأموریت او نیز قرار نبود یکسره بی‌ثمر بماند. با این همه، شرارت‌هایی که طی نسل‌های بسیار فزونی یافته بود، نمی‌توانست در روزگار او برطرف گردد. او در سراسر عمر خویش می‌بایست آموزگاری شکیبا و دلیر باشد—نبیِ امید، همچنان که نبیِ هلاکت. هنگامی که مقصود الهی سرانجام به انجام می‌رسید، ثمرۀ کامل کوشش‌های او و زحمات همۀ پیام‌آوران امین خدا آشکار می‌شد. بقیه‌ای می‌بایست نجات یابند. و برای آنکه این امر تحقق پذیرد، پیام‌های هشدار و استغاثه باید به آن قومِ سرکش ابلاغ می‌شد، چنان‌که خداوند اعلام فرمود: “تا شهرها بی‌سکنه و ویران شود، و خانه‌ها بی‌انسان بماند، و زمین به کلی متروک گردد، و خداوند آدمیان را به دوردست براند، و در میان زمین ترک عظیمی پدید آید.” آیات 11 و 12.»

“The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

داوری‌های سنگینی که می‌بایست بر بی‌توبگان فرود آید—جنگ، تبعید، ستم، از دست رفتن قدرت و حرمت در میان ملت‌ها—همهٔ اینها می‌بایست واقع شود تا آنان که در این امور دستِ خدای رنجیده را تشخیص می‌دادند، به توبه رهنمون شوند. ده سبطِ پادشاهی شمالی به‌زودی در میان ملت‌ها پراکنده می‌شدند و شهرهایشان ویران بر جای می‌مانْد؛ لشکرهای ویرانگرِ ملت‌های خصم بارها و بارها بر سرزمین ایشان درمی‌گذشتند؛ حتی اورشلیم نیز سرانجام سقوط می‌کرد، و یهودا به اسیری برده می‌شد؛ با این همه، سرزمین موعود قرار نبود تا ابد به‌کلی متروک بماند. اطمینانِ فرستادهٔ آسمانی به اشعیا این بود: «و اگر هنوز ده یکی در آن بماند، باز خورده خواهد شد؛ لیکن مانند درخت بَطم و مانند بلوط که چون بریده شوند، کُنده‌ای از آنها باقی می‌ماند، همچنان نسلِ مقدّس کُندهٔ آن خواهد بود.» آیهٔ ۱۳.

“This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

«این اطمینان از تحقق نهایی مقصود خدا، به دلِ اشعیا شجاعت بخشید. چه باک اگر قدرت‌های زمینی خود را بر ضد یهودا صف‌آرایی کنند؟ چه باک اگر فرستادهٔ خداوند با مخالفت و مقاومت روبه‌رو شود؟ اشعیا پادشاه را، یعنی یهوهٔ صبایوت را، دیده بود؛ او سرود سرافین را شنیده بود که می‌گفتند: “تمام زمین از جلال او مملو است”؛ او این وعده را داشت که پیام‌های یهوه به یهودای مرتد، با قدرتِ مُقنِعِ روح‌القدس همراه خواهد بود؛ و بدین‌سان نبی برای کاری که پیش رویش بود، نیرو و استحکام یافت. آیهٔ ۳. در سراسر مأموریت طولانی و دشوار خویش، یاد این رؤیا را با خود همراه داشت. به مدت شصت سال یا بیشتر، او به‌عنوان نبیِ امید در برابر فرزندان یهودا ایستاد و در پیشگویی‌های خود دربارهٔ پیروزی آیندهٔ کلیسا، پیوسته دلیرتر و دلیرتر شد.» انبیا و پادشاهان، ۳۰۷–۳۱۰.