In the near future Russia will end the war in Ukraine with a victory, and the victory will prove to be the beginning of the end for Putin and Russia. Just as Gorbachev reorganized (perestroika) his empire and then fled to the United Nations, political Russia will be brought under the authority of the United Nations, while religious Russia will be brought under the control of the papacy. Trump will be elected in 2024, and prevail over the globalist Democrats and professed Republican globalists, and he will form an alliance with the globalists of the United Nations, for the purpose of resolving the fallout from the demise of Putin and Russia. Then the whore of Tyre will then intercede on behalf of Russia.

در آینده‌ای نزدیک، روسیه جنگ اوکراین را با پیروزی به پایان خواهد رساند، و این پیروزی ثابت خواهد کرد که آغاز پایانِ پوتین و روسیه است. همان‌گونه که گورباچف امپراتوری خود را بازسازمان‌دهی کرد (پرسترویکا) و سپس به سازمان ملل متحد پناه برد، روسیۀ سیاسی تحت اقتدار سازمان ملل متحد قرار داده خواهد شد، در حالی که روسیۀ مذهبی تحت کنترل پاپیّت درآورده خواهد شد. ترامپ در سال 2024 انتخاب خواهد شد، و بر دموکرات‌های جهانی‌گرا و جمهوری‌خواهانِ جهانی‌گرایِ معترف غلبه خواهد یافت، و برای حل پیامدهای ناشی از زوال پوتین و روسیه، با جهانی‌گرایانِ سازمان ملل متحد اتحادی تشکیل خواهد داد. سپس فاحشۀ صور از جانب روسیه شفاعت خواهد کرد.

In the Battle of Panium, the history of the first of the three battles of verse forty is repeated. In the first battle, represented by the collapse of the Soviet Union in 1989, the first of the last eight presidents served as the papacy’s proxy army. That first president was a Republican, signaling that the last will also be a Republican president. The first president was known for his rhetoric concerning the wall of the iron curtain, that as a prophetic waymark came down when the Berlin Wall came down on November 9, 1989. The last Republican president will be known for his rhetoric concerning the wall on the southern border of the United States, and the waymark that will mark Trump’s testimony of building the wall will be the Sunday law, where the symbolic “wall of separation of church and state” is removed.

در نبرد پانیوم، تاریخِ نخستینِ سه نبردِ آیهٔ چهل تکرار می‌شود. در نبرد نخست، که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ نمایانده شده است، نخستینِ هشت رئیس‌جمهورِ پایانی به‌عنوان ارتشِ نیابتیِ پاپیّت خدمت کرد. آن نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود، و این نشان می‌دهد که آخرین نیز رئیس‌جمهوری جمهوری‌خواه خواهد بود. آن نخستین رئیس‌جمهور به سبب خطابه‌هایش دربارهٔ دیوارِ پردهٔ آهنین شناخته می‌شد؛ دیواری که، به‌عنوان نشانه‌ای نبوی، هنگامی فرو افتاد که دیوار برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ فرو ریخت. آخرین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه به سبب خطابه‌هایش دربارهٔ دیوارِ مرز جنوبیِ ایالات متحده شناخته خواهد شد، و نشانه‌ای که شهادتِ ترامپ دربارهٔ ساختنِ دیوار را مشخص خواهد کرد، قانونِ یکشنبه خواهد بود، جایی که «دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت» به‌طور نمادین برداشته می‌شود.

That first president was a former media star, known for his sharp speaking skills and sense of humor. The last president is a former media star, known for his sharp speaking skills and sense of humor. 1989 marked the disintegration of the empire known as the Soviet Union, and the last of the three battles of verse forty represents the disintegration of the empire known as Russia.

آن نخستین رئیس‌جمهور، ستارهٔ پیشین رسانه‌ها بود و به سبب مهارت تیزش در سخن‌گفتن و حس شوخ‌طبعی‌اش شناخته می‌شد. آخرین رئیس‌جمهور نیز ستارهٔ پیشین رسانه‌هاست و به سبب مهارت تیزش در سخن‌گفتن و حس شوخ‌طبعی‌اش شناخته می‌شود. سال ۱۹۸۹ نشانگر فروپاشی امپراتوری‌ای بود که به اتحاد جماهیر شوروی شناخته می‌شد، و آخرینِ سه نبردِ آیهٔ چهل، نماد فروپاشی امپراتوری‌ای است که به روسیه شناخته می‌شود.

The Battle of Panium is the third and last battle of verse forty, and it was typified by the first battle. When the first battle was over the entire world acknowledged that the only superpower in the world was the United States. That world domination will be repeated at the conclusion of the last battle, for it is there, that, in spite of the alliance formed between Antiochus III and Philip of Macedon, (the United States and the United Nations), the United States (the false prophet) will be established as the premier king of the ten kings (the dragon—the United Nations.)

نبرد پانیوم سومین و آخرین نبردِ آیهٔ چهل است، و به‌وسیلهٔ نخستین نبرد، مُمثَّل گردید. هنگامی که نخستین نبرد به پایان رسید، تمامی جهان اذعان کرد که تنها ابرقدرتِ جهان، ایالات متحده بود. این سیادت جهانی در پایانِ آخرین نبرد تکرار خواهد شد، زیرا در همان‌جا است که، علی‌رغم اتحادی که میان آنتیوخوس سوم و فیلیپِ مقدونی (ایالات متحده و سازمان ملل متحد) برقرار شد، ایالات متحده (نبیِ کاذب) به‌عنوان پادشاهِ برترِ ده پادشاه (اژدها—سازمان ملل متحد) استوار خواهد گردید.

The three battles of verse forty bear the signature of “Truth,” for the first represents the last, and the middle battle represents rebellion. The first and last victorious proxy army (the United States) prevails, but the second proxy army loses, and the second proxy army is Nazism, a world symbol of rebellion.

سه نبردِ آیهٔ چهل، مُهرِ «حقیقت» را بر خود دارند، زیرا نبرد نخست نمایانگرِ نبرد آخر است، و نبرد میانی نمایانگرِ عصیان است. نخستین و آخرین ارتشِ نیابتیِ پیروز (ایالات متحده) غالب می‌شود، اما دومین ارتشِ نیابتی شکست می‌خورد، و دومین ارتشِ نیابتی نازیسم است، که نمادِ جهانیِ عصیان به‌شمار می‌آید.

The three political campaigns of Donald Trump bear the signature of “Truth,” for he wins the election in his first and last campaigns, but in the middle campaign he is defeated through by the beast of atheism, which is the dragon power, once again the symbol of the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet that when placed together with the first and last letter form the Hebrew word “Truth.”

سه کارزار سیاسی دونالد ترامپ مُهرِ «حقیقت» را بر خود دارند؛ زیرا او در نخستین و آخرین کارزار خود در انتخابات پیروز می‌شود، اما در کارزار میانی به‌واسطۀ وحشِ الحاد، که همان قدرت اژدهاست، شکست می‌خورد؛ و این بار دیگر نمادِ شورشی است که به‌وسیلۀ حرف سیزدهمِ الفبای عبری نمایانده می‌شود؛ حرفی که چون با حرف نخست و آخر در کنار هم قرار گیرد، واژۀ عبریِ «حقیقت» را پدید می‌آورد.

Verse ten of Daniel eleven identifies the time of the end in 1989, and verse sixteen identifies the soon coming Sunday law. Verses ten through fifteen represent the hidden history of verse forty, which is the portion of the book of Daniel that was sealed up until the last days. When verses ten through fifteen are placed (line upon line) into the hidden history of verse forty, the portion of Daniel that relates to the last days is unsealed. That portion is unsealed just before probation closes for Sabbath-keepers at the soon coming Sunday law. It therefore represents the final or seventh seal.

دانیال کے گیارھویں باب کی آیت دس زمانۂ آخر کو 1989 میں متعین کرتی ہے، اور آیت سولہ قریب الوقوع سنڈے لا کی نشان دہی کرتی ہے۔ آیات دس تا پندرہ آیت چالیس کی پوشیدہ تاریخ کی نمائندگی کرتی ہیں، جو کتابِ دانیال کا وہ حصہ ہے جو آخری ایام تک مہر بند رکھا گیا تھا۔ جب آیات دس تا پندرہ کو (سطر پر سطر) آیت چالیس کی پوشیدہ تاریخ میں رکھا جاتا ہے، تو دانیال کا وہ حصہ جو آخری ایام سے متعلق ہے، مہر کھول دیا جاتا ہے۔ یہ حصہ اس وقت مہر کھولا جاتا ہے جب سنڈے لا کے قریب الوقوع نفاذ سے ذرا پہلے سبت ماننے والوں کے لیے مہلتِ آزمائش ختم ہونے والی ہوتی ہے۔ پس یہ آخری، یعنی ساتویں مہر کی نمائندگی کرتا ہے۔

And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

اور جب اُس نے ساتویں مُہر کھولی تو آسمان میں قریب آدھے گھنٹے تک خاموشی رہی۔ اور میں نے اُن سات فرشتوں کو دیکھا جو خدا کے حضور کھڑے رہتے ہیں؛ اور اُنہیں سات نرسنگے دیے گئے۔ پھر ایک اور فرشتہ آ کر مذبح کے پاس کھڑا ہوا، اور اُس کے پاس سونے کا بخوردان تھا؛ اور اُسے بہت سا بخور دیا گیا تاکہ وہ اُسے سب مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ اُس سونے کے مذبح پر چڑھائے جو تخت کے سامنے تھا۔ اور بخور کا دھواں، جو مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ تھا، فرشتے کے ہاتھ سے خدا کے حضور اوپر پہنچا۔ پھر فرشتے نے بخوردان لیا، اور اُسے مذبح کی آگ سے بھر کر زمین پر ڈال دیا: اور آوازیں، اور گرجیں، اور بجلیاں، اور بھونچال پیدا ہوا۔ اور وہ سات فرشتے جن کے پاس سات نرسنگے تھے، پھونکنے کے لیے تیار ہوئے۔ مکاشفہ 8:1–6۔

The seven angels with the seven trumpets represent the executive judgment which begins at the Sunday law in the United States, and they represent the executive judgment that begins when Michael stands up and human probation closes. The first period, from the Sunday law until Michael stands up, God’s judgments are mixed with mercy, but then the seven last plagues are God’s judgments that are not mixed with mercy. The opening of the seventh seal is when the executive judgments are being prepared, as represented by the seven angels.

هفت فرشته با هفت شیپور، نمایانگر داوریِ اجرایی هستند که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود، و نیز نمایانگر آن داوریِ اجرایی هستند که هنگامی آغاز می‌گردد که میکائیل برمی‌خیزد و مهلتِ آزمایشِ انسان بسته می‌شود. در دورهٔ نخست، از قانون یکشنبه تا زمانی که میکائیل برمی‌خیزد، داوری‌های خدا با رحمت درآمیخته‌اند؛ اما سپس هفت بلای آخر، داوری‌های خدا هستند که با رحمت درنیامیخته‌اند. گشوده شدنِ مُهر هفتم زمانی است که داوری‌های اجرایی، چنان‌که به‌وسیلهٔ آن هفت فرشته نشان داده شده‌اند، در حال آماده شدن هستند.

Daniel chapters two and nine identify “the prayers of the saints” as a prayer to understand the events associated with Nebuchadnezzar’s hidden dream of the image of the beasts, and the repentance and confession associated with the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six. The prayers that are mixed with the incense in the “golden censer” that ascended up before God, are prayed by those who are called to be among the one hundred and forty-four thousand, who at that time receive the seal of the living God, as the fire from the altar is cast into the earth.

دانیال باب‌های دو و نه، «دعاهای مقدسین» را چنین معرفی می‌کنند: دعایی برای فهم رویدادهای مربوط به خوابِ نهانِ نبوکدنصر دربارهٔ تمثالِ وحوش، و نیز توبه و اعترافی که با «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش مرتبط است. دعاهایی که با بخور در «مجمرِ زرین» آمیخته می‌شوند و به حضور خدا صعود می‌کنند، به‌وسیلهٔ کسانی ادا می‌گردند که فراخوانده شده‌اند تا در شمارِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن باشند؛ همانان که در آن زمان، چون آتش از مذبح بر زمین افکنده می‌شود، مُهرِ خدای زنده را دریافت می‌کنند.

In Ezekiel chapter nine, those very same saints are sighing and crying for the abominations done in the land and in the church, and as they express their deep remorse for sin, the sealing angel places a mark upon their foreheads. As with chapter eight of Revelation, the judgments represented by the destroying angels are there in the background waiting for the command that the sealing is finished.

در فصل نهم حزقیال، همان مقدسین برای رجاساتی که در سرزمین و در کلیسا انجام می‌شود، آه و ناله سر می‌دهند، و آنگاه که اندوه عمیق خود را برای گناه ابراز می‌کنند، فرشتهٔ مُهرزن نشانی بر پیشانی‌های ایشان می‌نهد. همچنان‌که در فصل هشتم مکاشفه نیز چنین است، داوری‌هایی که به‌وسیلهٔ فرشتگان هلاک‌کننده نمود یافته‌اند، در پس‌زمینه حاضرند و در انتظار آن فرمان‌اند که مُهرگذاری به انجام رسیده است.

“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

«با دقتی خطاناپذیر، آن وجودِ نامتناهی همچنان با همهٔ ملت‌ها حسابی نگاه می‌دارد. تا زمانی که رحمت او با فراخوان‌هایی به توبه عرضه می‌شود، این حساب مفتوح خواهد ماند؛ اما هنگامی که ارقام به مقدار معینی برسد که خدا تعیین کرده است، خدمتِ غضبِ او آغاز می‌شود. حساب بسته می‌شود. شکیبایی الهی پایان می‌پذیرد. دیگر هیچ استغاثه‌ای از رحمت به سود آنان وجود ندارد.»

“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

«نبی، در حالی که به اعصار آینده می‌نگریست، این زمان را در برابر رؤیای خویش مشاهده کرده بود. امت‌های این عصر، دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما فزونیِ تکبر، طمع، بت‌پرستی، اهانت به خدا، و ناسپاسیِ پست بر ضد ایشان ثبت شده است. آنان به‌سرعت حساب خود را با خدا می‌بندند.»

“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

«امّا آنچه مرا به لرزه می‌افکند این حقیقت است که کسانی که از بزرگ‌ترین نور و امتیازات برخوردار بوده‌اند، به ناپاکیِ رایج آلوده شده‌اند. بسیاری، حتّی از میان آنان که به حقیقت اقرار می‌کنند، تحت تأثیر شریرانِ پیرامون خود، سرد شده‌اند و به وسیلۀ جریان نیرومند شر فروکوفته می‌شوند. تمسخر همگانی‌ای که بر دینداری راستین و قدوسیت روا داشته می‌شود، کسانی را که پیوندی نزدیک با خدا ندارند، به آن می‌کشاند که حرمت شریعت او را از دست بدهند. اگر از نور پیروی می‌کردند و از دل از حقیقت اطاعت می‌نمودند، این شریعت مقدّس، هنگامی که چنین خوار شمرده و کنار نهاده می‌شود، برای ایشان از آن هم گرانبهاتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی نسبت به شریعت خدا آشکارتر می‌گردد، خطّ تمایز میان نگاه‌داران آن و جهان روشن‌تر می‌شود. محبت نسبت به احکام الهی در یک گروه، به همان اندازه افزایش می‌یابد که خفّت نسبت به آنها در گروهی دیگر فزونی می‌گیرد.»

“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

«بحران به‌سرعت در حال نزدیک شدن است. ارقامِ به‌شتاب فزاینده نشان می‌دهند که زمانِ بازدیدِ خداوند تقریباً فرارسیده است. هرچند او به مجازات کردن رغبت ندارد، بااین‌همه مجازات خواهد کرد، و آن هم به‌زودی. آنان که در نور گام می‌زنند، نشانه‌های خطرِ نزدیک‌شونده را خواهند دید؛ اما نباید در آرامش بنشینند و با بی‌اعتنایی در انتظار ویرانی بمانند و خود را با این باور دل‌خوش سازند که خدا در روزِ بازدید، قومِ خود را پناه خواهد داد. هرگز چنین نیست. ایشان باید دریابند که وظیفهٔ آنان است که با جدیت و پشتکار برای نجاتِ دیگران کار کنند، و با ایمانی استوار برای یاری به خدا چشم بدوزند. «دعای مؤثرِ پرحرارتِ مردِ عادل، بسیار کارگر است.»

“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

«خمیرمایهٔ دینداری قدرت خود را به‌کلی از دست نداده است. در زمانی که خطر و افسردگیِ کلیسا به اوج خود می‌رسد، آن گروه کوچک که در نور ایستاده‌اند، برای مکروهاتی که در زمین به‌عمل می‌آید، آه و ناله خواهند کرد. اما به‌ویژه دعاهای ایشان به‌خاطر کلیسا به حضور برخواهد خاست، زیرا اعضای آن به شیوهٔ جهان رفتار می‌کنند.»

“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

اس اندک وفادار کی پرجوش دعائیں رائیگاں نہ جائیں گی۔ جب خداوند انتقام لینے والے کے طور پر ظاہر ہوگا، تو وہ اُن سب کا محافظ بن کر بھی آئے گا جنہوں نے ایمان کو اس کی پاکیزگی میں محفوظ رکھا ہے اور اپنے آپ کو دنیا کی آلودگی سے بےداغ رکھا ہے۔ یہی وہ وقت ہے جب خدا نے وعدہ فرمایا ہے کہ وہ اپنے برگزیدوں کا بدلہ لے گا، جو دن رات اُس کے حضور فریاد کرتے ہیں، اگرچہ وہ اُن کے معاملہ میں دیر کرتا ہے۔

“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.

«فرمان این است: “از میان شهر، از میان اورشلیم بگذر، و بر پیشانی‌های مردانی که برای همهٔ رجاساتِ به‌عمل‌آمده در میان آن، آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.” این آه‌کشان و ناله‌کنندگان، کلمات حیات را عرضه می‌داشتند؛ ایشان توبیخ کرده، پند داده، و التماس نموده بودند. برخی که خدا را بی‌حرمت ساخته بودند، توبه کردند و دل‌های خویش را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل رخت بربسته بود؛ هرچند بسیاری هنوز به انجام صورت‌های ظاهری دینداری ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او مفقود بود.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۰۸–۲۱۰.

Verses ten through fifteen unseal the hidden history of verse forty, and in so doing they simultaneously identify that the sealing of the one hundred and forty-four thousand is now being accomplished upon those who have met the requirements of the prayers represented by Daniel and the three worthies in chapter two, and by Daniel in chapter nine. The distinction between the two prayers can be recognized as a prayer for understanding the external events of prophecy (Daniel two), and a prayer to realize the internal experience of prophecy (Daniel nine). Another distinction is that the saints corporately are seeking to understand the testing message of the image of the beast (Daniel two), but they must individually accomplish the work of complete repentance (Daniel nine). Their prayers must be in the context of Ezekiel nine, for they must be grieved over the sins in the land and in the church.

آیات ده تا پانزده، تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل را مُهرگشایی می‌کنند، و بدین‌سان هم‌زمان آشکار می‌سازند که مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار اکنون بر کسانی در حال انجام است که شرایطِ دعاهایی را که در باب دوّم به‌وسیلهٔ دانیال و آن سه مردِ شایسته، و در باب نهم به‌وسیلهٔ دانیال نمایان شده‌اند، برآورده ساخته‌اند. تمایز میان این دو دعا را می‌توان چنین شناخت: دعایی برای فهمِ رویدادهای بیرونیِ نبوت (دانیال ۲)، و دعایی برای تحققِ تجربهٔ درونیِ نبوت (دانیال ۹). تمایزی دیگر آن است که مقدّسان به‌صورت جمعی در پیِ فهمِ پیامِ آزمون‌کنندهٔ صورتِ وحش هستند (دانیال ۲)، امّا باید هر یک به‌طور فردی کارِ توبهٔ کامل را به انجام رسانند (دانیال ۹). دعاهای ایشان باید در چارچوبِ حزقیال ۹ باشد، زیرا باید بر گناهانِ موجود در سرزمین و در کلیسا اندوهگین باشند.

“In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

«در زمانی که غضب او در داوری‌ها به ظهور آید، این پیروان فروتن و وقف‌شدهٔ مسیح از دیگر مردم جهان به سبب اندوه جانشان متمایز خواهند شد؛ اندوهی که در نوحه و گریه، در توبیخ‌ها و هشدارها آشکار می‌گردد. در حالی که دیگران می‌کوشند بر شرّ موجود پرده‌ای بیفکنند و آن شرارت عظیمی را که همه‌جا رواج دارد توجیه کنند، آنان که برای حرمت خدا غیرت دارند و نسبت به جان‌ها محبت می‌ورزند، برای جلب رضایت هیچ‌کس خاموش نخواهند ماند. جان‌های پارسای ایشان روزبه‌روز از اعمال ناپاک و گفتار ناعادلانهٔ بی‌دینان در عذاب است. آنان از متوقف ساختن سیل خروشان گناه ناتوان‌اند، و از این‌رو از غم و هراس لبریز می‌شوند. ایشان در حضور خدا ماتم می‌گیرند، زیرا می‌بینند که دیانت در همان خانه‌های کسانی که نور عظیم یافته‌اند خوار شمرده می‌شود. آنان نوحه می‌کنند و جان‌های خویش را می‌آزارند، زیرا تکبر، آز، خودخواهی، و فریبِ تقریباً از هر نوع در کلیسا یافت می‌شود. روح خدا که انسان را به توبیخ برمی‌انگیزد، پایمال می‌گردد، حال آنکه خادمان شیطان به شادمانی می‌پردازند. خدا بی‌حرمت می‌شود، و حقیقت بی‌اثر می‌گردد.»

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

’’जो लोग अपनी ही आध्यात्मिक अधोगति के कारण शोकाकुल नहीं होते, और न ही दूसरों के पापों पर विलाप करते हैं, वे परमेश्वर की मुहर के बिना छोड़ दिए जाएँगे। प्रभु अपने दूतों को, अर्थात् उन पुरुषों को जिनके हाथों में संहार के हथियार हैं, यह आज्ञा देता है: ‘उसके पीछे-पीछे नगर के बीच होकर जाओ, और प्रहार करो; तुम्हारी आँख न तरस खाए, और न ही दया करो: बूढ़ों और जवानों, दोनों कुमारियों, छोटे-छोटे बच्चों, और स्त्रियों का सर्वनाश कर डालो; परन्तु जिस किसी मनुष्य पर वह चिह्न हो, उसके निकट न जाना; और मेरे पवित्रस्थान से आरम्भ करना। तब उन्होंने उन पुरनियों से आरम्भ किया जो भवन के साम्हने थे।’

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. پیران، آنان که خدا به ایشان نور عظیم بخشیده بود و به‌منزلهٔ پاسبانان مصالح روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خود را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که دیگر نباید در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، چنان‌که در ایام گذشته بود، باشیم. زمانه تغییر کرده است. این سخنان بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بیش از آن رحیم است که قوم خود را به داوری مجازات کند. بدین‌سان «سلامتی و امان» فریادی است از مردانی که دیگر هرگز آواز خود را چون کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیات قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگانِ گنگ که نمی‌خواستند پارس کنند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانهٔ خدایِ آزرده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان، و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.» شهادت‌ها، جلد ۵، صص. ۲۱۰، ۲۱۱.

Verse one and two of Daniel eleven, begin at the time of the end in 1989, as does verse ten. Verse two takes the history to the first term of Donald Trump, and then leaves a hidden history from that sixth richest president unto the seventh kingdom (the United Nations), represented by Alexander the Great. Between Xerxes the rich king in verse two, and Alexander the Great there were eight Persian kings. The hidden history of verse two until verse three, represents eight kings. Thus, from the conclusion of the first term of Trump until the seventh kingdom of Bible prophecy there are a total of ten kings that span the hidden history of verse two to three of Daniel chapter eleven.

آیات اول و دومِ دانیال یازدهم، همانند آیهٔ دهم، از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شوند. آیهٔ دوم این تاریخ را تا نخستین دورهٔ ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ پیش می‌برد، و سپس تاریخی پنهان را از آن ششمین رئیس‌جمهورِ ثروتمند تا پادشاهی هفتم (سازمان ملل متحد)، که به‌وسیلهٔ اسکندر کبیر نمایانده شده است، باقی می‌گذارد. میان خشایارشاه، آن پادشاهِ ثروتمندِ مذکور در آیهٔ دوم، و اسکندر کبیر، هشت پادشاهِ پارسی بودند. تاریخِ پنهانِ آیهٔ دوم تا آیهٔ سوم، نمایانگر هشت پادشاه است. بنابراین، از پایان نخستین دورهٔ ترامپ تا پادشاهی هفتمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، در مجموع ده پادشاه وجود دارند که تاریخِ پنهانِ آیات دوم تا سومِ فصل یازدهمِ دانیال را دربر می‌گیرند.

The number ten is a symbol of a test, and the test that occurs in that very history is the formation of the image of the beast. The sixth richest president stirs up the globalists beginning with his first campaign in 2015, and in doing so he marks the beginning of a struggle between the two witnesses of Revelation chapter eleven and the dragon beast of atheism, that does not cease until the Sunday law of verses sixteen and forty-one. Within that warfare Donald Trump was the first president to stir up the dragon and he is also the last. Trump is the last president of the earth beast, and Trump will become the first leader of the seventh kingdom. In so doing, Trump represents the first and last of ten kings, and ten represents a test.

شمارهٔ ده نمادِ آزمون است، و آزمونی که در همان تاریخ رخ می‌دهد، شکل‌گیریِ صورتِ وحش است. ششمین رئیس‌جمهورِ ثروتمند، از نخستین کارزارِ انتخاباتیِ خود در سال ۲۰۱۵، جهانی‌گرایان را به جنب‌وجوش می‌آورد، و بدین‌سان آغازِ نبردی را رقم می‌زند میانِ دو شاهدِ مکاشفه فصلِ یازدهم و اژدهاـوحشِ الحاد، که تا قانونِ یکشنبه در آیاتِ شانزده و چهل‌ویکم بازنمی‌ایستد. در درونِ آن جنگ، دونالد ترامپ نخستین رئیس‌جمهوری بود که اژدها را به جنبش درآورد و او همچنین آخرین است. ترامپ آخرین رئیس‌جمهورِ وحشِ زمین است، و ترامپ نخستین رهبرِ پادشاهیِ هفتم خواهد شد. بدین‌سان، ترامپ نمایندهٔ نخستین و آخرینِ ده پادشاه است، و ده نمایانگرِ آزمون است.

1776, 1789 and 1798 represent three histories that establish that the eighth president is of the seven. 1776 represents the publication of the Declaration of Independence, and the history of the First and Second Continental Congresses. 1789 represents a period of history when the Articles of Confederation were produced. The period began in 1781, and concluded with the publication of the Constitution in 1789. 1798 represents the publication of the Alien and Sedition Acts, and the beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy.

1776، 1789 و 1798 نمایانگر سه تاریخ‌اند که ثابت می‌کنند هشتمین رئیس‌جمهور از آن هفت تن است. 1776 نمایانگر انتشار اعلامیۀ استقلال، و تاریخ نخستین و دومین کنگره‌های قاره‌ای است. 1789 نمایانگر دوره‌ای از تاریخ است که در آن مواد کنفدراسیون تدوین شد. این دوره در 1781 آغاز گردید و با انتشار قانون اساسی در 1789 به پایان رسید. 1798 نمایانگر انتشار قوانین بیگانگان و فتنه، و آغاز حیوان زمین به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس است.

The Continental Congresses are divided into two prophetic periods of the first congress and the last congress. The First Continental Congress had two presidents and Peyton Randolph was the first president. The Second Continental Congress had six presidents. Peyton Randolph was the first president of both the First and also of the Second Continental Congresses. There was a total of eight presidents during the history of the First and Second Continental Congresses. Peyton Randolph was the first president of both the First and Second Continental Congresses, a prophetic period where there were eight presidents, but the first president of each of the two periods was the same person. Therefore, though there were eight presidential terms, there were actually only seven presidents. The first president was twice the first president of seven persons who were presidents, and Randolph therefore represents the eighth, that was of the seven, and upon two witnesses he typifies the first actual president, who was George Washington.

کنگره‌های قاره‌ای به دو دورهٔ نبویِ کنگرهٔ نخست و کنگرهٔ آخر تقسیم می‌شوند. نخستین کنگرهٔ قاره‌ای دو رئیس داشت و پیتن رندالف نخستین رئیس آن بود. دومین کنگرهٔ قاره‌ای شش رئیس داشت. پیتن رندالف نخستین رئیسِ هم کنگرهٔ نخست و هم کنگرهٔ دوم قاره‌ای بود. در مجموع، در سراسر تاریخ کنگره‌های اول و دوم قاره‌ای، هشت رئیس وجود داشت. پیتن رندالف نخستین رئیسِ هر دو کنگرهٔ اول و دوم قاره‌ای بود؛ یعنی در یک دورهٔ نبوی که در آن هشت رئیس وجود داشت، اما نخستین رئیسِ هر یک از آن دو دوره همان شخص واحد بود. بنابراین، هرچند هشت دورهٔ ریاست وجود داشت، در واقع فقط هفت رئیس وجود داشتند. نخستین رئیس، دو بار نخستین رئیسِ هفت شخصی بود که رئیس بودند، و از این‌رو رندالف نمایندهٔ هشتمی است که از آنِ هفت بود، و بر شهادتِ دو شاهد، او نمونهٔ نخستین رئیس‌جمهورِ واقعی است، یعنی جرج واشنگتن.

Washington is represented by Randolph, and therefore Randolph, as a symbol of Washington, conveys both the prophetic characteristics of Randolph the first president, and that Randolph was the eighth, that was of the seven. Thus George Washington, as the first president and the first Commander and Chief, was also prophetically the eighth, and was of the seven, and Trump, as the last president will also be the eighth, that is of the seven.

واشنگتن به‌وسیلهٔ راندولف نمایانده می‌شود؛ بنابراین راندولف، به‌عنوان نماد واشنگتن، هم ویژگی‌های نبویِ راندولفِ نخستین رئیس‌جمهور را منتقل می‌کند، و هم این معنا را که راندولف هشتم بود و از آن هفت به‌شمار می‌آمد. ازاین‌رو جورج واشنگتن، به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور و نخستین فرماندهٔ کل قوا، از نظر نبوی نیز هشتم بود و از آن هفت؛ و ترامپ نیز، به‌عنوان آخرین رئیس‌جمهور، همچنین هشتم خواهد بود، یعنی از آن هفت.

The second president of the Second Continental Congress was John Hancock. The Second Continental Congress ended in 1781. From 1781 to 1789, identifies the history of the Articles of Confederation. The period is symbolized by the date 1789, with the publication of the Constitution. In that period there were also eight presidents. The Articles of Confederation represented the first Constitution, but the weakness of the Articles of Confederation led to its replacement, and the ratification by thirteen colonies of the Constitution in 1789.

دومین رئیس دومین کنگرهٔ قاره‌ای، جان هنکاک بود. دومین کنگرهٔ قاره‌ای در سال ۱۷۸۱ پایان یافت. از ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۹، تاریخِ اصولِ کنفدراسیون مشخص می‌شود. این دوره با تاریخ ۱۷۸۹، یعنی با انتشار قانون اساسی، نمادپردازی می‌شود. در آن دوره همچنین هشت رئیس‌جمهور نیز وجود داشت. اصولِ کنفدراسیون، نخستین قانون اساسی را نمایندگی می‌کرد، اما ضعفِ اصولِ کنفدراسیون به جایگزینی آن انجامید، و به تصویب قانون اساسی در سال ۱۷۸۹ از سوی سیزده مستعمره منتهی شد.

In that period the eight presidents consisted of seven presidents who were not presidents in the history of the period represented by the previous two Continental Congresses, and one who was a president in that first prophetic period. John Hancock served in both the second Continental Congress, and also in the period represented by the Articles of Confederation. At the prophetic level, there were only seven men who were president during the two Continental Congresses, thus prophetically John Hancock was one of the eight in the period of the Articles of Confederation, but he was also one of the seven men from the previous period. He was therefore the eighth, that was of the seven.

در آن دوره، هشت رئیس‌جمهور شامل هفت رئیس‌جمهور بودند که در تاریخِ دوره‌ای که به‌وسیلهٔ دو کنگرهٔ قاره‌ایِ پیشین نمایانده می‌شد، رئیس‌جمهور نبودند، و یک نفر که در آن نخستین دورهٔ نبوی رئیس‌جمهور بود. جان هنکاک هم در کنگرهٔ قاره‌ایِ دوم خدمت کرد و هم در دوره‌ای که به‌وسیلهٔ مواد کنفدراسیون نمایانده می‌شد. در سطح نبوی، تنها هفت مرد بودند که در خلال دو کنگرهٔ قاره‌ای رئیس‌جمهور بودند؛ ازاین‌رو، از لحاظ نبوی، جان هنکاک در دورهٔ مواد کنفدراسیون یکی از آن هشت نفر بود، اما او همچنین یکی از آن هفت مردِ دورهٔ پیشین نیز بود. بنابراین، او هشتمین بود، که از آن هفت بود.

The second prophetic period, represented by 1781 to 1789, like the first period, had a president (Hancock) who was the eighth, and of the seven, as was Randolph in the first prophetic period represented by 1776.

دوسرا نبوی زمانہ، جس کی نمائندگی 1781 سے 1789 تک ہوتی ہے، پہلے زمانے کی طرح ایک ایسے صدر (ہینکاک) کا حامل تھا جو آٹھواں تھا اور ان سات میں سے تھا، جیسا کہ پہلے نبوی زمانے میں، جس کی نمائندگی 1776 سے ہوتی ہے، رینڈولف تھا۔

In both periods of eight presidents, the enigma of the eighth being of the seven is represented. Those two periods provide witness that the first genuine president (Washington) also had the prophetic enigma attached to his symbolism, by his typification represented by Randolph. These three witnesses address Trump. Trump as represented in verses one and two in chapter eleven, is illustrated only through his first term, which ended when the second election was stolen by the beast from the bottomless pit.

در هر دو دورهٔ هشت رئیس‌جمهور، معمای این‌که هشتمی از آن هفت است، به تصویر کشیده شده است. آن دو دوره شهادت می‌دهند که نخستین رئیس‌جمهور حقیقی (واشنگتن) نیز به‌واسطهٔ نمونه‌بودنی که به‌وسیلهٔ راندولف بازنمایی شد، معمای نبویِ پیوسته به نماد او را در بر داشت. این سه شاهد دربارهٔ ترامپ سخن می‌گویند. ترامپ، چنان‌که در آیات یک و دوِ باب یازدهم بازنمایی شده است، تنها از خلال دورهٔ نخست ریاست‌جمهوری‌اش به تصویر کشیده می‌شود؛ دوره‌ای که هنگامی پایان یافت که دومین انتخابات به‌وسیلهٔ وحشِ برآمده از هاویه ربوده شد.

The history which fulfilled those verses, includes a hidden history between that point of the richest king (Xerxes) and the introduction of Alexander the Great, representing the Sunday law, when the ten kings briefly become the seventh kingdom. Between the rich king and the ten kings who agree to give their seventh kingdom unto the papacy, there were eight kings. Those eight kings that make up the hidden history of verse two unto verse three, find two witnesses of eight presidents in the history of 1776, 1789 and 1798.

تاریخی که آن آیات را محقق ساخت، شامل تاریخی پنهان است میان آن نقطهٔ پادشاه دولتمندترین (خشایارشا) و ظهور اسکندر کبیر، که نمایانگر قانون یکشنبه است، آنگاه که ده پادشاه برای مدتی کوتاه به پادشاهی هفتم بدل می‌شوند. میان آن پادشاه دولتمند و آن ده پادشاه که موافقت می‌کنند پادشاهی هفتم خود را به پاپیّت واگذارند، هشت پادشاه بودند. آن هشت پادشاه که تاریخ پنهانِ آیهٔ دو تا آیهٔ سه را تشکیل می‌دهند، دو شاهد از هشت رئیس‌جمهور را در تاریخ‌های 1776، 1789 و 1798 می‌یابند.

That history bears the symbolism of twenty-two years, identifying it as a history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand when Divinity is joined with humanity. It also bears the witness of “Truth,” for the beginning marks independence and the ending marks the removal of independence, while thirteen years after 1776, thirteen colonies ratified the Constitution. It also identifies two periods of eight kings (presidents) that both contain the enigma of the eighth being of the seven.

آن تاریخ، نمادگراییِ بیست‌ودو سال را در خود دارد و بدین‌سان آن را به‌عنوان تاریخی از مُهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار، هنگامی که الوهیت با انسانیت متحد می‌گردد، مشخص می‌سازد. همچنین گواهیِ «حقیقت» را نیز در خود دارد؛ زیرا آغاز، استقلال را نشان می‌دهد و پایان، رفعِ استقلال را، حال آنکه سیزده سال پس از 1776، سیزده مستعمره قانون اساسی را تصویب کردند. همچنین دو دوره از هشت پادشاه (رؤسای‌جمهور) را مشخص می‌سازد که هر دو، معمایِ هشتم را که از آن هفت است، در بر دارند.

Trump as the sixth president in 2016, and as the last leader of the sixth kingdom also represents the first and last of ten sequential kings. The number ten identifies the testing process of that history, and the test that precedes and concludes at the Sunday law is the formation of the image of the beast. The image of Nebuchadnezzar’s beast-dream represents eight kingdoms, and in so doing provides the witness that the image of the beast test is represented by the number “eight”.

ترامپ به‌عنوان ششمین رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۶، و نیز به‌عنوان آخرین رهبرِ ششمین پادشاهی، همچنین نمایانگر نخستین و آخرینِ ده پادشاهِ پی‌درپی است. عدد ده فرایندِ آزمونِ آن تاریخ را مشخص می‌سازد، و آزمونی که پیش از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و در همان‌جا به فرجام می‌رسد، شکل‌گیریِ تصویرِ وحش است. تصویرِ رؤیایِ وحشِ نبوکدنصر نمایانگر هشت پادشاهی است، و بدین‌سان گواهی را فراهم می‌آورد که آزمونِ تصویرِ وحش با عدد «هشت» بازنمایی می‌شود.

In the testing history of the line of the Maccabees, representing the line of the horn of apostate Protestantism and the line of the horn of apostate Republicanism represented by Antiochus III, the lines and horns come together into one horn, that is an image of the papacy. In the same history, the image of God is fully and permanently reproduced in those represented as the one hundred and forty-four thousand.

در تاریخِ آزمایشِ دودمانِ مکابیان، که نمایانگرِ دودمانِ شاخِ پروتستانتیسمِ مرتد و دودمانِ شاخِ جمهوری‌خواهیِ مرتدِ ممثل در انطیوخوس سوم است، این دودمان‌ها و شاخ‌ها در یک شاخ به هم می‌پیوندند، یعنی در تمثالی از پاپیّت. در همان تاریخ، صورتِ خدا به‌طور کامل و دائمی در کسانی که به‌عنوانِ یکصد و چهل و چهار هزار تن معرفی شده‌اند، بازتولید می‌شود.

The hidden history of verse forty is unsealed within the hidden history of verse two unto verse three, and the history of verses ten through fifteen. When Trump becomes the eighth president that is of the seven at his inauguration on January 20, 2025, the eight kings between Xerxes and Alexander the Great mark the arrival of the formation of the image of the beast, and Trump represents the first and last of the ten sequential kings.

تاریخِ پوشیدۀ آیۀ چهل در درون تاریخِ پوشیدۀ آیۀ دو تا آیۀ سه، و نیز تاریخِ آیاتِ ده تا پانزده، گشوده می‌شود. هنگامی که ترامپ در مراسم تحلیف خود در ۲۰ ژانویۀ ۲۰۲۵ هشتمین پادشاهی شود که از آن هفت است، آن هشت پادشاه میان خشایارشا و اسکندر کبیر فرا رسیدنِ شکل‌گیریِ صورتِ وحش را نشان می‌دهند، و ترامپ نمایندۀ نخستین و آخرینِ آن ده پادشاهِ متوالی است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. And I saw a strong angel proclaiming with a loud voice, Who is worthy to open the book, and to loose the seals thereof? And no man in heaven, nor in earth, neither under the earth, was able to open the book, neither to look thereon. And I wept much, because no man was found worthy to open and to read the book, neither to look thereon. And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. And when he had taken the book, the four beasts and four and twenty elders fell down before the Lamb, having every one of them harps, and golden vials full of odours, which are the prayers of saints. And they sung a new song, saying, Thou art worthy to take the book, and to open the seals thereof: for thou wast slain, and hast redeemed us to God by thy blood out of every kindred, and tongue, and people, and nation; And hast made us unto our God kings and priests: and we shall reign on the earth. Revelation 5:1–10.

اور میں نے اُس کے دہنے ہاتھ میں جو تخت پر بیٹھا تھا ایک کتاب دیکھی، جو اندر اور پشت کی طرف لکھی ہوئی تھی اور سات مہروں سے مُہر بند تھی۔ اور میں نے ایک زورآور فرشتہ کو بلند آواز سے منادی کرتے دیکھا کہ کون اس کتاب کے کھولنے اور اُس کی مہریں توڑنے کے لائق ہے؟ اور نہ آسمان میں، نہ زمین پر، نہ زمین کے نیچے کوئی ایسا تھا جو اس کتاب کو کھول سکتا، یا اُس پر نظر ڈال سکتا۔ اور میں بہت رویا، اس لیے کہ کوئی ایسا نہ ملا جو اس کتاب کے کھولنے اور پڑھنے کے لائق ہو، یا اُس پر نظر ڈال سکے۔ تب بزرگوں میں سے ایک نے مجھ سے کہا، مت رو؛ دیکھ، یہوداہ کے قبیلہ کا شیر، داؤد کی جڑ، غالب آیا ہے تاکہ اس کتاب کو کھولے اور اُس کی ساتوں مہریں توڑے۔ اور میں نے دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ تخت اور چار جانداروں کے درمیان، اور بزرگوں کے درمیان، ایک برّہ کھڑا ہے، گویا ذبح کیا گیا ہو، اور اُس کے سات سینگ اور سات آنکھیں ہیں، جو خدا کی سات روحیں ہیں، جو تمام زمین میں بھیجی گئی ہیں۔ اور وہ آیا اور اُس کے دہنے ہاتھ سے جو تخت پر بیٹھا تھا، کتاب لے لی۔ اور جب اُس نے کتاب لے لی، تو وہ چار جاندار اور چوبیس بزرگ برّہ کے آگے گر پڑے، اور اُن میں سے ہر ایک کے پاس بربط اور خوشبوؤں سے بھرے ہوئے سونے کے پیالے تھے، جو مقدسوں کی دعائیں ہیں۔ اور وہ ایک نیا گیت گا کر کہنے لگے، تو اس کتاب کے لینے اور اُس کی مہریں کھولنے کے لائق ہے، کیونکہ تو ذبح کیا گیا، اور اپنے خون کے وسیلہ سے ہر قبیلہ اور زبان اور امت اور قوم میں سے ہمیں خدا کے لیے مول لیا؛ اور ہمارے خدا کے لیے ہمیں بادشاہ اور کاہن بنایا، اور ہم زمین پر حکومت کریں گے۔ مکاشفہ 5:1–10۔