کتابِ دانیال — ایک سو چھیانوے نمبر

در باب دهمِ مکاشفه، آنجا که تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به تصویر کشیده شده است، به یوحنا، به‌عنوان نمادی از قوم خدا در ایام آخر، از پیش گفته شد که در تاریخی که او به‌طور نمادین نمایندگی می‌کرد، می‌بایست نومیدی‌ای رخ دهد؛ و آن نومیدی همان عنصری از تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم بود که از فهمِ میلری‌ها مُهر و موم شده بود، تا ایمانِ ایشان آزموده شود.

در آیهٔ دهم، یوحنا تاریخِ از ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که فرشتهٔ نیرومند با کتابچه‌ای در دست خود فرود آمد، تا «ناامیدی بزرگ» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را نمایندگی می‌کند. پیش از آنکه او به‌گونه‌ای نمادین آن تاریخ را نمایندگی کند، از سوی «آن صدایی که» او «از آسمان شنیده بود» به وی گفته می‌شود که هنگامی که کتابچه را بخورد، «شکم تو را تلخ خواهد ساخت، لیکن در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود.» آن ناامیدیِ تلخ همان چیزی بود که ایمان میلری‌ها را آزمود، و برای آنان بهتر نبود که پیش از فرارسیدن آن ناامیدی، از آن آگاه شوند؛ اما یوحنا نمایانگر قومِ ایام آخر است که لازم است حقایقِ مربوط به ترسیم وقایعی را که تاریخِ پیامِ فرشتهٔ اول و دوم است، بدانند.

این تاریخِ مقدّس نشان می‌دهد که آزمونی بر قومِ ایّامِ آخر وارد خواهد شد، و این آزمونی خواهد بود مبتنی بر چیزی که برای آنان صلاح نبود پیش از وقوعِ آزمون آن را دریابند؛ با این همه، آن عینِ تجربهٔ میلری‌ها نبود، هرچند به‌طور کامل با ترسیمِ رویدادهایی که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اوّل و دوّم نشان داده شده است، انطباق داشت؛ زیرا هفت رعد نیز «وقایعِ آینده‌ای را نمایندگی می‌کنند که به‌ترتیبِ خود آشکار خواهند شد.»

هرچند از قومِ خدا در ایام آخر خواسته شده بود که تاریخِ بنیادیِ میلری‌ها را بدانند، ایشان همان ترسیمِ رویدادهایی را که میلری‌ها پیمودند به انجام می‌رساندند؛ اما آنچه میلری‌ها را آزمود، و برای ایشان بهتر بود که از پیش آن را ندانند، آزمونی دیگر می‌بود که به‌واسطهٔ عنصری پدید می‌آمد که تا زمانی که وقتِ آن فرا رسد که شیرِ سبطِ یهودا مکاشفهٔ عیسی مسیح را مُهرگشایی کند، مختوم مانده بود؛ امری که در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده رخ می‌دهد.

آنچه مُهر و موم شده بود، برای آزمودن قوم خدا در روزهای آخر مقرر شده بود، و این آزمون با آن نشانهٔ راهی منطبق می‌بود که میلری‌ها در آن آزموده شدند؛ زیرا چه در تحقق نخست در تاریخ میلری و چه در تحقق نهاییِ روزهای آخر، هفت رعد «ترسیمی از رویدادها» بود «که به ترتیب خود آشکار می‌شدند.»

آنچه به‌طور گسترده شناخته نشده است، این است که همان‌گونه که یوحنا تاریخ نزول مسیح را با کتاب کوچک از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا نومیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمایندگی می‌کند، همان تاریخ نیز به‌وسیلهٔ نزول فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ نمایانده شد. نومیدی نخست را می‌توان نومیدیِ یوحنا دانست، که پس از خوردن کتاب کوچک در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ با نومیدی روبه‌رو شد. هنگامی که آن نومیدی فرا رسید، فرشتهٔ دوم با «نوشته‌ای» در دست خود فرود آمد.

تاریخچهٔ میلیری که یوحنا در باب دهم نمایندگی می‌کند، تاریخِ فرشتهٔ اول و نیز فرشتهٔ دوم است. فرود آمدنِ فرشتهٔ اول با پیامی، و فرود آمدنِ فرشتهٔ دوم با پیامی، آغازِ تاریخ‌های مربوطه‌ای را رقم می‌زند که هر دو با نومیدی پایان یافتند؛ هرچند یوحنا به‌گونه‌ای مستقیم‌تر، تاریخِ کاملِ هر دو فرشته را به تصویر می‌کشد. حتی پس از 22 اکتبر 1844، هنگامی که فرشتهٔ سوم با پیامی فرا رسید، نومیدیِ ناشی از شورشِ 1863، سومین شاهد را برای دوره‌ای فراهم می‌آورد که با پیامی آغاز می‌شود و با نومیدی پایان می‌پذیرد.

نخستین یأسِ جنبشِ فرشتۀ سوم در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، همتای نخستین یأسِ میلری‌ها بود. حقیقتی مُهر و موم شده بود، همان‌گونه که حقیقتِ ۱۸۴۴ به‌سبب آن‌که خداوند دست خود را بر خطایی در برخی از ارقام نهاده بود، مُهر و موم شده بود؛ خطایی که نخستین یأسِ میلری‌ها را پدید آورد. هنگامی که آن خطا بعداً فهمیده شد، آن خطا از مُهر و موم بیرون آمد، زیرا شیرِ سبطِ یهودا دست خود را برداشته بود. خطای ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ از امتناع از اذعان به این امر پدید آمد که دست او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ برداشته شده بود، در حالی که او اعلام می‌کرد که «زمان دیگر نخواهد بود.»

چاہے یہ پہلے فرشتے کی پہلی مایوسی کی فِلادلفیائی تحریک ہو، یا تیسرے فرشتے کی لاؤدیکیہ کی تحریک کی پہلی مایوسی، اُس کا ہاتھ اُس رہنما نشان کی نمائندگی کرتا ہے۔ 19 اپریل 1844 کو اور 18 جولائی 2020 کو، اس مایوسی نے ایک تتر بتر ہونے کا وقت پیدا کیا۔ وہ لوگ جو یا تو 11 اگست 1840 کو یا 11 ستمبر 2001 کو جمع کیے گئے تھے، پراگندہ کر دیے گئے، اور اس کے بعد مسیح نے دوسری بار اپنے لوگوں کو جمع کرنا شروع کیا۔

او از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به گرد آوردن قومی کرده بود؛ زیرا، چنان‌که در تعمید مسیح نمود یافته است، هنگامی که نماد الهی فرود می‌آید، او آغاز به جمع کردن شاگردان خود می‌کند، نه پیش از آن. سپس، پس از پراکندگی‌ای، مسیح بار دوم قوم خود را گرد می‌آورد. مسیح از هنگام تعمید خود آغاز به گرد آوردن شاگردانش کرد، و پس از پراکندگی‌ای که صلیب پدید آورد، او بار دیگر آغاز به گرد آوردن شاگردانش نمود. حقیقت نبویِ یک گردآوریِ دوم که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد، بخشی از آن چیزی بود که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مُهر و موم شده بود، هرچند به‌وضوح عنصری از تاریخ میلریّت‌ها بود.

در آیهٔ چهلِ دانیال یازده، وحشِ برآمده از هاویه در سال ۲۰۲۰ هر دو شاخِ وحشِ زمین را کشت. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، خداوند آغاز کرد که قومِ ایامِ آخرِ خود را برای بار دوم گرد آورد. فرایندِ گردآوری در درونِ تاریخِ مقدسِ میلری نمایانده شده است، و در آن تاریخ، دو شاهدِ تاریخی برای گرد آوردنِ قومِ او برای بار دوم وجود دارد. فرایندِ گردآوری عنصری نبوی است که تا ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مختوم مانده بود. عملِ گرد آوردنِ قومِ او برای بار دوم در خلالِ تاریخِ جنگِ اوکراین، اندکی پیش از دومین انتخابِ هشتمین رئیس‌جمهور، که از آن هفت است، به انجام می‌رسد.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، خداوند جنبش میلری را گرد آورد، و این گردآوری را با معرفی نمودار ۱۸۴۳، که در مه ۱۸۴۲ منتشر شد، مشخص ساخت. این نمودار پیامِ بنیادی را نمایندگی می‌کرد، زیرا او در آن زمان بنیادِ هیکلِ میلری را می‌نهاد. فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفه فصل دهم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، با تعمید مسیح موازات دارد؛ تعمیدی که، از جمله امور دیگر، آغازِ برگزیدنِ شاگردانش به‌وسیلهٔ مسیح را مشخص ساخت.

کار ویلیام میلر از زمان آخر در سال 1798 تا 11 اوت 1840، نمایانگر کار یحیی تعمیددهنده بود؛ اما هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه 10 فرود آمد، چنان‌که با نزول روح‌القدس در تعمید مسیح نمونه‌وار نشان داده شده است، خداوند شاگردان بنیانیِ خود را «جمع» کرد. این دو شاهد مشخص می‌سازند که مسیح قومِ ایامِ آخرِ خود را در 11 سپتامبر 2001، هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه باب هجده فرود آمد، گرد آورد؛ اما همانند میلری‌ها، آنان می‌بایست به‌وسیلهٔ عنصری از هفت رعد که مهر شده بود آزموده شوند، و سپس خداوند قوم خود را بار دیگر جمع می‌کرد.

د خدای د وروستیو ورځو د خلکو دویمه راټولېدنه په هغه تاریخ کې پیل شوه چې د دانیال د یوولسم فصل د یوولسم آیت په بالکل پای کې انځور شوی، د اوکراین پر وړاندې د پوتین له بریا لږ مخکې، او د دولسم آیت له پیل څخه هم لږ مخکې، چیرې چې د روسیې او پوتین نبوي شاهدي پای ته رسېږي. نو ځکه د دانیال د یوولسم فصل یوولسم آیت د مکاشفې د یوولسم فصل له یوولسم آیت سره سمون خوري، ځکه همالته هغه دوه شاهدان بېرته ژوند ته راوستل کېږي.

در تاریخ مقدّس میلری، خداوند پس از ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، برای بار دوم آغاز به گرد آوردن قوم خود کرد؛ و آنچه خداوند در آن زمان برای گرد آوردن قوم خویش به کار برد، این بود که ایشان دریافتند در حال تحقق بخشیدن به زمانِ درنگِ مَثَلِ ده باکره در متی باب بیست‌وپنجم، و نیز حبقوق باب دوم هستند. برای آنکه میلری‌ها وضعیت خود را تشخیص دهند و بازگردند، لازم بود خود را در کلام نبویِ خدا نمایانده ببینند. ایشان باید درمی‌یافتند که قوم خدا هستند، در تقابل با کسانی که فقط مدّعی بودند قوم اویند. خداوند در گرد آوردن قومِ ناامیدِ خویش، نمونه‌ای از آن عَلَمی را ارائه می‌کرد که برای امت‌ها برافراشته می‌شود، و بدین‌سان بر تمایز میان قوم حقیقی اما ناامیدِ خود، و قومی که صرفاً ادعای تعلق به او را داشتند، تأکید می‌نهاد.

هنگامی که نبی، ارمیا، نمایندۀ کسانی است که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ مأیوس شدند، تصریح می‌کند که دیگر با «مجمع تمسخرکنندگان» همنشینی نمی‌کرد؛ همان کسانی که پیشگوییِ ناکامِ سال ۱۸۴۳ را به‌منزلۀ دلیلی به کار می‌بردند بر اینکه کسانی که ارمیا نمایندۀ ایشان بود، انبیای کاذب‌اند.

«جماعتِ استہزا کرنے والوں» نے اُن لوگوں کو نکال باہر کیا تھا جن کی نمائندگی یرمیاہ کرتے تھے۔

خداوند آنگاه عَلَمی برای امت‌ها برخواهد افراشت که دست خویش را برای بار دوم دراز کرده باشد تا باقی‌ماندگان قوم خود را، که همان رانده‌شدگان اسرائیل‌اند، گرد آورد. آنان کسانی‌اند که دیگر در «مجمع ریشخندکنندگان» نمی‌نشینند.

«جڑِ یسّی» دو خونی سلسلوں کی علامت ہے: ایک یہودیت سے، اور دوسرا یہودیت سے باہر کے ایک خونی سلسلے کے ساتھ ملا ہوا۔ یہ نہ صرف یسوع کے نسب کی نمائندگی کرتی ہے، بلکہ الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی بھی علامت ہے؛ کیونکہ جو جھنڈا بلند کیا جاتا ہے وہ ایسے لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو ہمیشہ کے لیے الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی حالت اور تجربے میں مہر کیے گئے ہیں، اور اسی حقیقت کی نمائندگی دانی ایل کے باب گیارہ کی آیت دس میں «قلعہ» کی علامت سے بھی کی گئی ہے۔ آیت دس میں، ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مہر کیے جانے کے وقت کی طرف «قلعہ» کی نبوی تفہیم کے ذریعے اشارہ کیا گیا ہے، جو سر ہے۔ آیت گیارہ کی تاریخ اور یوکرینی جنگ میں، خداوند اپنی دستِ قدرت دوسری بار بڑھاتا ہے تاکہ ان جلاوطنوں کو جمع کرے جو مایوس کیے گئے ہیں۔

لہٰذا، دانی ایل گیارہ کی گواہی کو بطورِ ساخت اختیار کرتے ہوئے، ہم نے اتوار کے قانون سے ذرا پہلے نبوتی تاریخ میں پاپائیت کی مداخلت کی نشان دہی کی ہے۔ ہم ریپبلکن سینگ کے کام کو، جو ٹرمپ کے ذریعہ ظاہر کیا گیا ہے، دیکھ چکے ہیں، جب وہ ان سات میں سے ہو کر آٹھواں بنتا ہے اور کلیسیا اور ریاست کو یکجا کرنے کا کام شروع کرتا ہے۔ ہمارے سامنے پروٹسٹنٹ ازم کے مرتد سینگ کی لکیر ہے، جیسا کہ مکابیوں کے ذریعہ ظاہر کی گئی ہے۔ انہی آیات سے ممثل اسی تاریخ میں، ہم سات گرجوں کی لکیر کا اطلاق کرتے ہیں، جو دس کنواریوں کی تمثیل کی لکیر بھی ہے، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کے تجربہ کی نشان دہی کرتی ہے، نیز تین فرشتوں کی اس لکیر کی بھی، جو سچے پروٹسٹنٹ سینگ کے کام کی تحدید کرتی ہے۔ اس تاریخ میں سچے پروٹسٹنٹ سینگ کے لیے واقعات میں سے ایک دوسرا اجتماع ہے۔

دوسرا اجتماع دوسرے فرشتے کے پیغام کی تاریخ میں وقوع پذیر ہوا، اور یہ 1844 سے 1863 تک تیسرے فرشتے کی تاریخ میں بھی وقوع پذیر ہوا، یوں ملرائٹ تاریخ سے دو گواہ قائم ہوئے کہ خداوند نے اپنے پراگندہ گلّہ کو جمع کرنے کے لیے دوسری بار اپنا ہاتھ بڑھایا۔

در پیوستِ کتابِ *نوشته‌های نخستین*، خواهر وایت توضیحِ یادداشتِ مذکور را که اندکی پیش نقل شد، ارائه می‌کند:

تاریخ مقدسِ هفت رعد، که نمایانگرِ دورهٔ 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 بود، مُثالی از تاریخ مقدسِ 22 اکتبر 1844 تا شورشِ 1863 به شمار می‌رفت. سطر بر سطر، تاریخ نخست تصویری از باکره‌گانِ خردمند را ارائه می‌کرد، و خط دوم تصویری از باکره‌گانِ نادان را به نمایش می‌گذاشت. هر دو تاریخ از زمانی آغاز شدند که فرشته‌ای با پیامی که می‌بایست خورده شود، نزول کرد. آمدنِ فرشته در هر دو تاریخ، فرآیندی از آزمون را آغاز کرد که به پراکندگی انجامید، و تا سال 1849، به خواهر وایت نشان داده می‌شد که خداوند بار دیگر دستِ خود را برای بار دوم دراز می‌کند، و این بار برای گرد آوردنِ کسانی که در 22 اکتبر 1844 پراکنده شده بودند.

آنان به‌سببِ نومیدیِ عظیم پراکنده شده بودند، همان‌گونه که حکیمان در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ بر اثر نخستین نومیدیِ خود پراکنده شده بودند. گردآمدنِ دوم آشکار ساخت که خداوند «آغاز کرده بود که قومِ خود را بار دیگر متحد سازد و ایشان را برافرازد.» در گردآمدنِ دوم، کارِ خداوند شاملِ برافراشتنِ عَلَمی است که در پیام با یکدیگر متحد است و انسانیتِ آن با الوهیتِ او متحد می‌باشد. مقصود از آن عَلَم این است که گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فراخوانَد؛ امری که به‌واسطهٔ دیدنِ آن عَلَم از سوی مردان و زنان تحقق می‌یابد.

درفش عبارت است از لشکرِ کسانی که در زمانِ آزمونِ قانونِ یکشنبه، انسانیتِ خویش را با الوهیتِ مسیح متحد ساخته‌اند. ازاین‌رو، گردآوریِ دوم «ریشهٔ یَسّی» را مشخص می‌سازد که برافراشته خواهد شد، و حاملِ نمادپردازیِ دوگانهٔ نبویِ روت است؛ زنی امّت‌زاده که به‌وسیلهٔ درفش گرد آورده می‌شود، از رهگذرِ پیوستن به بوعَز، که نمادی از صد و چهل و چهار هزار است، و نیز نمادی از فدیه‌دهنده‌ای که بهای روت را پرداخت و ولیِّ نزدیکِ او بود. در تجسّدِ طبیعتِ الهیِ مسیح با جسمِ ساقطِ طبیعتِ بشری، او ولیِّ نزدیکِ ما گردید. درفشی که برافراشته می‌شود همان کسانی هستند که به‌واسطهٔ پیام متحد شده‌اند و پیش از قانونِ یکشنبه، کارِ پیوند دادنِ انسانیتِ خویش به الوهیتِ مسیح را به کمال می‌رسانند.

موږ به دا مطالعه په راتلونکې مقاله کې دوام ورکړو.