In chapter ten of Revelation, where the history of the first and second angels’ messages is represented, John, as a symbol of God’s last-day people, was told in advance that there was to be a disappointment in the history he symbolically represented, and that disappointment was the element of the history of the first and second angels that had been sealed up to the Millerites’ understanding, in order to test their faith.

در باب دهمِ مکاشفه، آنجا که تاریخِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به تصویر کشیده شده است، به یوحنا، به‌عنوان نمادی از قوم خدا در ایام آخر، از پیش گفته شد که در تاریخی که او به‌طور نمادین نمایندگی می‌کرد، می‌بایست نومیدی‌ای رخ دهد؛ و آن نومیدی همان عنصری از تاریخِ فرشتهٔ اول و دوم بود که از فهمِ میلری‌ها مُهر و موم شده بود، تا ایمانِ ایشان آزموده شود.

And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:8–10.

اور جو آواز میں نے آسمان سے سنی تھی وہ پھر مجھ سے ہم کلام ہوئی اور کہنے لگی، جا، اُس چھوٹی کتاب کو لے لے جو اُس فرشتے کے ہاتھ میں کھلی ہوئی ہے، جو سمندر پر اور زمین پر کھڑا ہے۔ پس میں اُس فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، مجھے وہ چھوٹی کتاب دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اسے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، مگر تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ پس میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی، اور جونہی میں نے اسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔ مکاشفہ 10:8–10۔

In verse ten, John represents the history from August 11, 1840, when the mighty angel descended with a little book in his hand, unto the Great Disappointment on October 22, 1844. Before he symbolically represented that history, he is told by “the voice which” he “heard from heaven” informing him that when he eats the little book, “it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey.” The bitter disappointment is what tested the faith of the Millerites, and it was not best for them to know about that disappointment before it arrived, but John represents the last-day people who are required to know the facts associated with the delineation of events, that are the history of the first and second angels’ message.

در آیهٔ دهم، یوحنا تاریخِ از ۱۱ اوت ۱۸۴۰، هنگامی که فرشتهٔ نیرومند با کتابچه‌ای در دست خود فرود آمد، تا «ناامیدی بزرگ» در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را نمایندگی می‌کند. پیش از آنکه او به‌گونه‌ای نمادین آن تاریخ را نمایندگی کند، از سوی «آن صدایی که» او «از آسمان شنیده بود» به وی گفته می‌شود که هنگامی که کتابچه را بخورد، «شکم تو را تلخ خواهد ساخت، لیکن در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود.» آن ناامیدیِ تلخ همان چیزی بود که ایمان میلری‌ها را آزمود، و برای آنان بهتر نبود که پیش از فرارسیدن آن ناامیدی، از آن آگاه شوند؛ اما یوحنا نمایانگر قومِ ایام آخر است که لازم است حقایقِ مربوط به ترسیم وقایعی را که تاریخِ پیامِ فرشتهٔ اول و دوم است، بدانند.

That sacred history identifies that there would be a test brought upon the last-day people, and it would be a test based upon something that it was not best for them to understand in advance of the test, yet it was not the identical experience of the Millerites, though it perfectly aligned with the delineation of events represented by the first and second angel, for the seven thunders also represent, “future events which will be disclosed in their order.”

این تاریخِ مقدّس نشان می‌دهد که آزمونی بر قومِ ایّامِ آخر وارد خواهد شد، و این آزمونی خواهد بود مبتنی بر چیزی که برای آنان صلاح نبود پیش از وقوعِ آزمون آن را دریابند؛ با این همه، آن عینِ تجربهٔ میلری‌ها نبود، هرچند به‌طور کامل با ترسیمِ رویدادهایی که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اوّل و دوّم نشان داده شده است، انطباق داشت؛ زیرا هفت رعد نیز «وقایعِ آینده‌ای را نمایندگی می‌کنند که به‌ترتیبِ خود آشکار خواهند شد.»

Though required to know the foundational history of the Millerites, God’s last-day people would fulfill the same delineation of events as the Millerites, but what tested the Millerites, that was best for them not to know in advance, would be a different test, that was brought about by an element that was sealed up until the time was at hand for the Lion of the tribe of Judah to unseal the Revelation of Jesus Christ, which occurs in the hidden history of verse forty of Daniel eleven.

هرچند از قومِ خدا در ایام آخر خواسته شده بود که تاریخِ بنیادیِ میلری‌ها را بدانند، ایشان همان ترسیمِ رویدادهایی را که میلری‌ها پیمودند به انجام می‌رساندند؛ اما آنچه میلری‌ها را آزمود، و برای ایشان بهتر بود که از پیش آن را ندانند، آزمونی دیگر می‌بود که به‌واسطهٔ عنصری پدید می‌آمد که تا زمانی که وقتِ آن فرا رسد که شیرِ سبطِ یهودا مکاشفهٔ عیسی مسیح را مُهرگشایی کند، مختوم مانده بود؛ امری که در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهلِ دانیال یازده رخ می‌دهد.

What was sealed up was designed to test God’s last-day people, and the test would align with the waymark where the Millerites were tested, for whether in the first fulfillment in Millerite history or the last fulfillment of the last days, the seven thunders was “a delineation of events” “that would be disclosed in their order.”

آنچه مُهر و موم شده بود، برای آزمودن قوم خدا در روزهای آخر مقرر شده بود، و این آزمون با آن نشانهٔ راهی منطبق می‌بود که میلری‌ها در آن آزموده شدند؛ زیرا چه در تحقق نخست در تاریخ میلری و چه در تحقق نهاییِ روزهای آخر، هفت رعد «ترسیمی از رویدادها» بود «که به ترتیب خود آشکار می‌شدند.»

What has been widely unrecognized is that as John represents the history of the descent of Christ with the little book on August 11, 1840 unto the Great Disappointment of October 22, 1844, that very history was also represented by the descent of the second angel on April 19, 1844. The first disappointment can be understood as the disappointment of John, who, after eating the little book on August 11, 1840, met disappointment on April 19, 1844. When that disappointment arrived the second angel descended with a “writing” in his hand.

آنچه به‌طور گسترده شناخته نشده است، این است که همان‌گونه که یوحنا تاریخ نزول مسیح را با کتاب کوچک از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا نومیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمایندگی می‌کند، همان تاریخ نیز به‌وسیلهٔ نزول فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ نمایانده شد. نومیدی نخست را می‌توان نومیدیِ یوحنا دانست، که پس از خوردن کتاب کوچک در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ با نومیدی روبه‌رو شد. هنگامی که آن نومیدی فرا رسید، فرشتهٔ دوم با «نوشته‌ای» در دست خود فرود آمد.

“Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.” Early Writings, 247.

«فرشته‌ای نیرومندِ دیگر مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا درداد: “بابل سقوط کرد، سقوط کرد.” سپس بار دیگر دیدم که نومیدشدگان چشمان خود را به سوی آسمان برمی‌افرازند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش می‌نگرند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی کودن‌وار، گویی در خواب، باقی مانده‌اند؛ با این همه، من می‌توانستم نشانِ اندوهی عمیق را بر سیمای ایشان ببینم. نومیدشدگان از روی کتب مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که آنان را برانگیخت تا در سال 1843 در انتظار خداوند خود باشند، ایشان را به این نیز رهنمون شد که در 1844 چشم‌به‌راه او باشند. با این حال، دیدم که اکثریت، آن نیرو و شور و نشاطی را که مشخصهٔ ایمان ایشان در 1843 بود، در خود نداشتند. نومیدیِ آنان ایمانشان را فرونشانده بود.» Early Writings, 247.

The Millerite history that John represents in chapter ten, is the history of the first and also the second angel. The descent of the first angel with a message and the descent of the second angel with a message, mark the beginning of respective histories that both ended in disappointment, though John is more directly illustrating the entire history of both angels. Even after October 22, 1844, when the third angel arrived with a message, the disappointment of the rebellion of 1863, provides a third witness of a period that begins with a message that ends with disappointment.

تاریخچهٔ میلیری که یوحنا در باب دهم نمایندگی می‌کند، تاریخِ فرشتهٔ اول و نیز فرشتهٔ دوم است. فرود آمدنِ فرشتهٔ اول با پیامی، و فرود آمدنِ فرشتهٔ دوم با پیامی، آغازِ تاریخ‌های مربوطه‌ای را رقم می‌زند که هر دو با نومیدی پایان یافتند؛ هرچند یوحنا به‌گونه‌ای مستقیم‌تر، تاریخِ کاملِ هر دو فرشته را به تصویر می‌کشد. حتی پس از 22 اکتبر 1844، هنگامی که فرشتهٔ سوم با پیامی فرا رسید، نومیدیِ ناشی از شورشِ 1863، سومین شاهد را برای دوره‌ای فراهم می‌آورد که با پیامی آغاز می‌شود و با نومیدی پایان می‌پذیرد.

The first disappointment of the movement of the third angel on July 18, 2020 was the parallel to the first disappointment of the Millerites. A truth was sealed up as was the truth of 1844 sealed up by the Lord holding His hand over a mistake in some of the figures, that produced the first disappointment of the Millerites. When the mistake was thereafter understood, the mistake had been unsealed, as the Lion of the tribe of Judah had removed His hand. The mistake of July 18, 2020, was brought about by the refusal to acknowledge that His hand had been raised on October 22, 1844, while He pronounced that “time should be no longer.”

نخستین یأسِ جنبشِ فرشتۀ سوم در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، همتای نخستین یأسِ میلری‌ها بود. حقیقتی مُهر و موم شده بود، همان‌گونه که حقیقتِ ۱۸۴۴ به‌سبب آن‌که خداوند دست خود را بر خطایی در برخی از ارقام نهاده بود، مُهر و موم شده بود؛ خطایی که نخستین یأسِ میلری‌ها را پدید آورد. هنگامی که آن خطا بعداً فهمیده شد، آن خطا از مُهر و موم بیرون آمد، زیرا شیرِ سبطِ یهودا دست خود را برداشته بود. خطای ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ از امتناع از اذعان به این امر پدید آمد که دست او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ برداشته شده بود، در حالی که او اعلام می‌کرد که «زمان دیگر نخواهد بود.»

Whether it was the Philadelphian movement of the first angel’s first disappointment, or the first disappointment of the Laodicean movement of the third angel, His hand represents the waymark. On April 19, 1844 and on July 18, 2020 the disappointment produced a scattering time. Those who had either been gathered on August 11, 1840 or September 11, 2001, were scattered, and thereafter Christ began to gather His people a second time.

چاہے یہ پہلے فرشتے کی پہلی مایوسی کی فِلادلفیائی تحریک ہو، یا تیسرے فرشتے کی لاؤدیکیہ کی تحریک کی پہلی مایوسی، اُس کا ہاتھ اُس رہنما نشان کی نمائندگی کرتا ہے۔ 19 اپریل 1844 کو اور 18 جولائی 2020 کو، اس مایوسی نے ایک تتر بتر ہونے کا وقت پیدا کیا۔ وہ لوگ جو یا تو 11 اگست 1840 کو یا 11 ستمبر 2001 کو جمع کیے گئے تھے، پراگندہ کر دیے گئے، اور اس کے بعد مسیح نے دوسری بار اپنے لوگوں کو جمع کرنا شروع کیا۔

He had gathered a people beginning on September 11, 2001, for as represented by Christ’s baptism, it is when the Divine symbol descends that He begins to gather His disciples, not before. Then, after a scattering, Christ gathers His people a second time. Christ gathered His disciples beginning at His baptism, and after the scattering produced by the cross, He began to gather His disciples a second time. The prophetic fact of a second gathering that began in July 2023, was part of what had been sealed up on July 18, 2020, though it was clearly an element of the history of the Millerites.

او از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به گرد آوردن قومی کرده بود؛ زیرا، چنان‌که در تعمید مسیح نمود یافته است، هنگامی که نماد الهی فرود می‌آید، او آغاز به جمع کردن شاگردان خود می‌کند، نه پیش از آن. سپس، پس از پراکندگی‌ای، مسیح بار دوم قوم خود را گرد می‌آورد. مسیح از هنگام تعمید خود آغاز به گرد آوردن شاگردانش کرد، و پس از پراکندگی‌ای که صلیب پدید آورد، او بار دیگر آغاز به گرد آوردن شاگردانش نمود. حقیقت نبویِ یک گردآوریِ دوم که در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد، بخشی از آن چیزی بود که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مُهر و موم شده بود، هرچند به‌وضوح عنصری از تاریخ میلریّت‌ها بود.

In verse forty of Daniel eleven, the beast from the bottomless pit arose and slew both horns of the earth beast in 2020. In July of 2023, the Lord began to gather His last-day people a second time. The process of gathering is represented within the sacred Millerite history, and in that history, there are two historical witnesses of gathering His people a second time. The gathering process is a prophetic element that was sealed up until July 2023. The work of gathering His people a second time is fulfilled during the history of the Ukrainian War, just prior to the second election of the eighth president, that is of the seven.

در آیهٔ چهلِ دانیال یازده، وحشِ برآمده از هاویه در سال ۲۰۲۰ هر دو شاخِ وحشِ زمین را کشت. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، خداوند آغاز کرد که قومِ ایامِ آخرِ خود را برای بار دوم گرد آورد. فرایندِ گردآوری در درونِ تاریخِ مقدسِ میلری نمایانده شده است، و در آن تاریخ، دو شاهدِ تاریخی برای گرد آوردنِ قومِ او برای بار دوم وجود دارد. فرایندِ گردآوری عنصری نبوی است که تا ژوئیهٔ ۲۰۲۳ مختوم مانده بود. عملِ گرد آوردنِ قومِ او برای بار دوم در خلالِ تاریخِ جنگِ اوکراین، اندکی پیش از دومین انتخابِ هشتمین رئیس‌جمهور، که از آن هفت است، به انجام می‌رسد.

On August 11, 1840, the Lord gathered the Millerite movement, and He marked the gathering by the introduction of the 1843 chart, which was published in May of 1842. The chart represented the foundational message, for He was then laying the foundation of the Millerite temple. The descent of the angel of Revelation chapter ten, on August 11, 1840, parallels the baptism of Christ, which among other things marked the beginning of Christ selecting His disciples.

در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، خداوند جنبش میلری را گرد آورد، و این گردآوری را با معرفی نمودار ۱۸۴۳، که در مه ۱۸۴۲ منتشر شد، مشخص ساخت. این نمودار پیامِ بنیادی را نمایندگی می‌کرد، زیرا او در آن زمان بنیادِ هیکلِ میلری را می‌نهاد. فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفه فصل دهم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، با تعمید مسیح موازات دارد؛ تعمیدی که، از جمله امور دیگر، آغازِ برگزیدنِ شاگردانش به‌وسیلهٔ مسیح را مشخص ساخت.

“With the calling of John and Andrew and Simon, of Philip and Nathanael, began the foundation of the Christian church. John directed two of his disciples to Christ. Then one of these, Andrew, found his brother, and called him to the Saviour. Philip was then called, and he went in search of Nathanael.” The Desire of Ages, 141.

«با فراخوانده شدنِ یوحنا و اَندریاس و شمعون، و نیز فیلیپُس و نَتَنائیل، بنیانِ کلیسای مسیحی آغاز شد. یوحنا دو تن از شاگردان خود را به سوی مسیح هدایت کرد. سپس یکی از آنان، یعنی اَندریاس، برادر خود را یافت و او را نزد نجات‌دهنده فراخواند. آنگاه فیلیپُس نیز دعوت شد، و او در جست‌وجوی نَتَنائیل برآمد.» آرزوی اعصار، 141.

The work of William Miller from the time of the end in 1798, unto August 11, 1840, represented the work of John the Baptist, but when the angel of Revelation ten descended, as typified by the descent of the Holy Spirit at the baptism of Christ, the Lord “gathered” His foundational disciples. These two witnesses identify that Christ gathered His last-day people on September 11, 2001, when the angel of Revelation chapter eighteen descended, but as with the Millerites, they were to be tested by an element of the seven thunders which had been sealed up, and then the Lord would gather His people a second time.

کار ویلیام میلر از زمان آخر در سال 1798 تا 11 اوت 1840، نمایانگر کار یحیی تعمیددهنده بود؛ اما هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه 10 فرود آمد، چنان‌که با نزول روح‌القدس در تعمید مسیح نمونه‌وار نشان داده شده است، خداوند شاگردان بنیانیِ خود را «جمع» کرد. این دو شاهد مشخص می‌سازند که مسیح قومِ ایامِ آخرِ خود را در 11 سپتامبر 2001، هنگامی که فرشتهٔ مکاشفه باب هجده فرود آمد، گرد آورد؛ اما همانند میلری‌ها، آنان می‌بایست به‌وسیلهٔ عنصری از هفت رعد که مهر شده بود آزموده شوند، و سپس خداوند قوم خود را بار دیگر جمع می‌کرد.

The second gathering of God’s last-day people began in the history represented at the very ending of verse eleven, of chapter eleven of Daniel, just before Putin’s victory over Ukraine, and just before verse twelve where Russia and Putin’s prophetic testimony ends. Daniel chapter eleven, verse eleven, therefore aligns with Revelation chapter eleven, verse eleven, for it is there the two witnesses are brought back to life.

د خدای د وروستیو ورځو د خلکو دویمه راټولېدنه په هغه تاریخ کې پیل شوه چې د دانیال د یوولسم فصل د یوولسم آیت په بالکل پای کې انځور شوی، د اوکراین پر وړاندې د پوتین له بریا لږ مخکې، او د دولسم آیت له پیل څخه هم لږ مخکې، چیرې چې د روسیې او پوتین نبوي شاهدي پای ته رسېږي. نو ځکه د دانیال د یوولسم فصل یوولسم آیت د مکاشفې د یوولسم فصل له یوولسم آیت سره سمون خوري، ځکه همالته هغه دوه شاهدان بېرته ژوند ته راوستل کېږي.

In the sacred Millerite history, the Lord began to gather His people a second time after the disappointment of April 19, 1844, and what was employed by the Lord to gather His people at that time was a recognition that they were fulfilling the tarrying time of the parable of the ten virgins of Matthew chapter twenty-five, and also Habakkuk chapter two. In order for the Millerites to recognize their condition and return, they had to recognize themselves as represented within God’s prophetic Word. They needed to see that they were God’s people in contrast with those who professed to be His people. In gathering His disappointed people, He was providing an illustration of the ensign that is lifted up to the Gentiles, thus emphasizing the distinction between His genuine but disappointed people, and His simply professed people.

در تاریخ مقدّس میلری، خداوند پس از ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، برای بار دوم آغاز به گرد آوردن قوم خود کرد؛ و آنچه خداوند در آن زمان برای گرد آوردن قوم خویش به کار برد، این بود که ایشان دریافتند در حال تحقق بخشیدن به زمانِ درنگِ مَثَلِ ده باکره در متی باب بیست‌وپنجم، و نیز حبقوق باب دوم هستند. برای آنکه میلری‌ها وضعیت خود را تشخیص دهند و بازگردند، لازم بود خود را در کلام نبویِ خدا نمایانده ببینند. ایشان باید درمی‌یافتند که قوم خدا هستند، در تقابل با کسانی که فقط مدّعی بودند قوم اویند. خداوند در گرد آوردن قومِ ناامیدِ خویش، نمونه‌ای از آن عَلَمی را ارائه می‌کرد که برای امت‌ها برافراشته می‌شود، و بدین‌سان بر تمایز میان قوم حقیقی اما ناامیدِ خود، و قومی که صرفاً ادعای تعلق به او را داشتند، تأکید می‌نهاد.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

اور اُس دن یسّی کی ایک جڑ قائم ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک نشان ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن ایسا ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنے لوگوں کے بقیّہ کو، جو باقی رہ گیا ہوگا، اسور سے، مصر سے، فتروس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے واپس حاصل کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک نشان بلند کرے گا، اور اسرائیل کے نکالے ہوئے لوگوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کے چاروں کونوں سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

When the prophet Jeremiah represents those who were disappointed on April 19, 1844, he identified that he no longer associated with “the assembly of mockers,” who employed the failed prediction of 1843, as evidence that those represented by Jeremiah were false prophets.

هنگامی که نبی، ارمیا، نمایندۀ کسانی است که در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ مأیوس شدند، تصریح می‌کند که دیگر با «مجمع تمسخرکنندگان» همنشینی نمی‌کرد؛ همان کسانی که پیشگوییِ ناکامِ سال ۱۸۴۳ را به‌منزلۀ دلیلی به کار می‌بردند بر اینکه کسانی که ارمیا نمایندۀ ایشان بود، انبیای کاذب‌اند.

I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

من در مجلس مسخره‌کنندگان ننشستم و شادی ننمودم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم آکنده ساخته‌ای. ارمیا ۱۵:۱۷.

The “assembly of mockers” had cast out those represented by Jeremiah.

«جماعتِ استہزا کرنے والوں» نے اُن لوگوں کو نکال باہر کیا تھا جن کی نمائندگی یرمیاہ کرتے تھے۔

“Many were persecuted by their unbelieving brethren. In order to retain their position in the church, some consented to be silent in regard to their hope; but others felt that loyalty to God forbade them thus to hide the truths which He had committed to their trust. Not a few were cut off from the fellowship of the church for no other reason than expressing their belief in the coming of Christ. Very precious to those who bore this trial of their faith were the words of the prophet: ‘Your brethren that hated you, that cast you out for My name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but He shall appear to your joy, and they shall be ashamed.’ Isaiah 66:5.” The Great Controversy, 372.

«بسیاری به‌دست برادرانِ بی‌ایمانِ خود آزار دیدند. برای آن‌که موقعیت خود را در کلیسا حفظ کنند، برخی رضایت دادند که دربارهٔ امید خویش سکوت پیشه کنند؛ اما دیگران احساس می‌کردند که وفاداری به خدا آنان را از چنین پنهان ساختنِ حقایقی که او به امانتِ ایشان سپرده بود، بازمی‌دارد. اندک نبودند کسانی که صرفاً به این سبب که ایمان خود را به آمدنِ مسیح ابراز می‌داشتند، از مشارکتِ کلیسا محروم شدند. برای آنان که این آزمونِ ایمانِ خود را متحمل می‌شدند، سخنانِ نبی بسیار گران‌بها بود: “برادرانِ شما که از شما نفرت دارند و شما را به‌خاطرِ نامِ من بیرون می‌افکنند، گفتند: بگذارید خداوند جلال یابد؛ اما او برای شادیِ شما ظاهر خواهد شد، و ایشان خجل خواهند گردید.” اشعیا 66:5.» جدال عظیم، 372.

When the Lord lifts up an ensign to the Gentiles, it will occur when He has stretched forth His hand a second time to gather the remnant of His people, who are the outcasts of Israel. They are those who no longer sit in the “assembly of mockers.”

خداوند آنگاه عَلَمی برای امت‌ها برخواهد افراشت که دست خویش را برای بار دوم دراز کرده باشد تا باقی‌ماندگان قوم خود را، که همان رانده‌شدگان اسرائیل‌اند، گرد آورد. آنان کسانی‌اند که دیگر در «مجمع ریشخندکنندگان» نمی‌نشینند.

The “root of Jesse” is a symbol of two blood lines, one from Judaism combined with a bloodline from outside of Judaism, and represents not only the bloodline of Jesus, but is also a symbol of the combination of Divinity with humanity, for the ensign that is lifted up represents a people who have been sealed forever into the condition and experience of the combination of Divinity with humanity, which is also represented in verse ten of Daniel chapter eleven by the symbol of the “fortress”. In verse ten, the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is inferred by the prophetic understanding of the fortress, which is the head. In the history of verse eleven and the Ukrainian War, the Lord stretches His hand a second time to gather the outcasts who have been disappointed.

«جڑِ یسّی» دو خونی سلسلوں کی علامت ہے: ایک یہودیت سے، اور دوسرا یہودیت سے باہر کے ایک خونی سلسلے کے ساتھ ملا ہوا۔ یہ نہ صرف یسوع کے نسب کی نمائندگی کرتی ہے، بلکہ الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی بھی علامت ہے؛ کیونکہ جو جھنڈا بلند کیا جاتا ہے وہ ایسے لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے جو ہمیشہ کے لیے الوہیت کے انسانیت کے ساتھ امتزاج کی حالت اور تجربے میں مہر کیے گئے ہیں، اور اسی حقیقت کی نمائندگی دانی ایل کے باب گیارہ کی آیت دس میں «قلعہ» کی علامت سے بھی کی گئی ہے۔ آیت دس میں، ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مہر کیے جانے کے وقت کی طرف «قلعہ» کی نبوی تفہیم کے ذریعے اشارہ کیا گیا ہے، جو سر ہے۔ آیت گیارہ کی تاریخ اور یوکرینی جنگ میں، خداوند اپنی دستِ قدرت دوسری بار بڑھاتا ہے تاکہ ان جلاوطنوں کو جمع کرے جو مایوس کیے گئے ہیں۔

Therefore, with the testimony of Daniel eleven as the structure, we have identified the intrusion of the papacy into prophetic history, just before the Sunday law. We have seen the work of the Republican horn represented by Trump as he becomes the eighth that is of the seven, and begins the work of combining church and state. We have the line of the apostate horn of Protestantism, as represented by the Maccabees. In the same history represented by those verses, we apply the line of the seven thunders, which is also the line of the parable of the ten virgins, identifying the experience of the one hundred and forty-four thousand, as well as the line of the three angels that outline the work of the true Protestant horn. One of the events for the true Protestant horn in that history is the second gathering.

لہٰذا، دانی ایل گیارہ کی گواہی کو بطورِ ساخت اختیار کرتے ہوئے، ہم نے اتوار کے قانون سے ذرا پہلے نبوتی تاریخ میں پاپائیت کی مداخلت کی نشان دہی کی ہے۔ ہم ریپبلکن سینگ کے کام کو، جو ٹرمپ کے ذریعہ ظاہر کیا گیا ہے، دیکھ چکے ہیں، جب وہ ان سات میں سے ہو کر آٹھواں بنتا ہے اور کلیسیا اور ریاست کو یکجا کرنے کا کام شروع کرتا ہے۔ ہمارے سامنے پروٹسٹنٹ ازم کے مرتد سینگ کی لکیر ہے، جیسا کہ مکابیوں کے ذریعہ ظاہر کی گئی ہے۔ انہی آیات سے ممثل اسی تاریخ میں، ہم سات گرجوں کی لکیر کا اطلاق کرتے ہیں، جو دس کنواریوں کی تمثیل کی لکیر بھی ہے، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کے تجربہ کی نشان دہی کرتی ہے، نیز تین فرشتوں کی اس لکیر کی بھی، جو سچے پروٹسٹنٹ سینگ کے کام کی تحدید کرتی ہے۔ اس تاریخ میں سچے پروٹسٹنٹ سینگ کے لیے واقعات میں سے ایک دوسرا اجتماع ہے۔

The second gathering occurred in the history of the second angel’s message, and it also occurred in the history of the third angel from 1844 unto 1863, establishing two witnesses from Millerite history of the Lord stretching His hand a second time to gather His scattered flock.

دوسرا اجتماع دوسرے فرشتے کے پیغام کی تاریخ میں وقوع پذیر ہوا، اور یہ 1844 سے 1863 تک تیسرے فرشتے کی تاریخ میں بھی وقوع پذیر ہوا، یوں ملرائٹ تاریخ سے دو گواہ قائم ہوئے کہ خداوند نے اپنے پراگندہ گلّہ کو جمع کرنے کے لیے دوسری بار اپنا ہاتھ بڑھایا۔

“September 23, the Lord showed me that He had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering, Israel was smitten and torn, but now in the gathering time God will heal and bind up His people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering, when God has set His hand to gather His people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was wrong for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God should do no more for us now than He did then, Israel would never be gathered.” Early Writings, 74.

«23 سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او بارِ دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید کوشش‌ها دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد، اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، کوشش‌هایی که برای گسترش حقیقت به‌عمل می‌آمد، تأثیر اندکی داشت و بسیار کم یا هیچ به انجام نمی‌رسانید؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای جمع کردن قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای گسترش حقیقت اثرِ مورد نظر خود را خواهند داشت. همه باید در کار متحد و غیور باشند. من دیدم که برای هر کس نادرست است که برای نمونه‌هایی جهت راهبری ما اکنون در زمانِ گردآوری، به زمانِ پراکندگی ارجاع دهد؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه آنگاه انجام داد، انجام ندهد، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد.» Early Writings, 74.

In the appendix to Early Writings, Sister White explains the comment just cited:

در پیوستِ کتابِ *نوشته‌های نخستین*، خواهر وایت توضیحِ یادداشتِ مذکور را که اندکی پیش نقل شد، ارائه می‌کند:

“3. The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

«3. این دیدگاه که خداوند «دست خود را بار دوم دراز کرده بود تا باقیماندۀ قوم خود را باز آورد»، در صفحۀ 74، فقط به اتحاد و قوتی اشاره دارد که زمانی در میان کسانی که منتظر مسیح بودند وجود داشت، و نیز به این واقعیت که او آغاز کرده بود که بار دیگر قوم خود را متحد سازد و آنان را برافرازد.» Early Writings, 86.

The sacred history of the seven thunders representing August 11, 1840 unto October 22, 1844, typified the sacred history of October 22, 1844 unto the rebellion of 1863. Line upon line, the first history represented an illustration of wise virgins, and the second line represented provides an illustration of foolish virgins. Both histories began when an angel descended with a message that was to be eaten. The arrival of the angel in both histories began a testing process that produced a scattering, and by 1849, Sister White was being shown that the Lord was again stretching forth His hand a second time, this time to gather those who had been scattered on October 22, 1844.

تاریخ مقدسِ هفت رعد، که نمایانگرِ دورهٔ 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 بود، مُثالی از تاریخ مقدسِ 22 اکتبر 1844 تا شورشِ 1863 به شمار می‌رفت. سطر بر سطر، تاریخ نخست تصویری از باکره‌گانِ خردمند را ارائه می‌کرد، و خط دوم تصویری از باکره‌گانِ نادان را به نمایش می‌گذاشت. هر دو تاریخ از زمانی آغاز شدند که فرشته‌ای با پیامی که می‌بایست خورده شود، نزول کرد. آمدنِ فرشته در هر دو تاریخ، فرآیندی از آزمون را آغاز کرد که به پراکندگی انجامید، و تا سال 1849، به خواهر وایت نشان داده می‌شد که خداوند بار دیگر دستِ خود را برای بار دوم دراز می‌کند، و این بار برای گرد آوردنِ کسانی که در 22 اکتبر 1844 پراکنده شده بودند.

They had been scattered by the Great Disappointment, as the wise on April 19, 1844 had been scattered by their first disappointment. The second gathering identified that the Lord “had begun to unite and to raise up His people again.” At the second gathering the Lord’s work includes lifting up an ensign that is united with one another upon the message, and whose humanity is united with His Divinity. The purpose of the ensign is to call God’s other flock out of Babylon, which is accomplished by men and women seeing the ensign.

آنان به‌سببِ نومیدیِ عظیم پراکنده شده بودند، همان‌گونه که حکیمان در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ بر اثر نخستین نومیدیِ خود پراکنده شده بودند. گردآمدنِ دوم آشکار ساخت که خداوند «آغاز کرده بود که قومِ خود را بار دیگر متحد سازد و ایشان را برافرازد.» در گردآمدنِ دوم، کارِ خداوند شاملِ برافراشتنِ عَلَمی است که در پیام با یکدیگر متحد است و انسانیتِ آن با الوهیتِ او متحد می‌باشد. مقصود از آن عَلَم این است که گلهٔ دیگرِ خدا را از بابل فراخوانَد؛ امری که به‌واسطهٔ دیدنِ آن عَلَم از سوی مردان و زنان تحقق می‌یابد.

The ensign is the army of those who have united their humanity with Christ’s Divinity in the time of the Sunday law testing time. Thus, the second gathering identifies the “root of Jesse,” will be lifted up, carrying the twofold prophetic symbolism of Ruth, a heathen who is gathered by the ensign being joined with Boaz, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and also a symbol of the Redeemer, who paid the price for Ruth, and was her near kinsmen. In the incarnation of Christ’s Divine nature with the fallen flesh of human nature He became our near kinsman. The ensign that is lifted up are those united by the message, who finalize the work of joining their humanity to Christ’s Divinity in advance of the Sunday law.

درفش عبارت است از لشکرِ کسانی که در زمانِ آزمونِ قانونِ یکشنبه، انسانیتِ خویش را با الوهیتِ مسیح متحد ساخته‌اند. ازاین‌رو، گردآوریِ دوم «ریشهٔ یَسّی» را مشخص می‌سازد که برافراشته خواهد شد، و حاملِ نمادپردازیِ دوگانهٔ نبویِ روت است؛ زنی امّت‌زاده که به‌وسیلهٔ درفش گرد آورده می‌شود، از رهگذرِ پیوستن به بوعَز، که نمادی از صد و چهل و چهار هزار است، و نیز نمادی از فدیه‌دهنده‌ای که بهای روت را پرداخت و ولیِّ نزدیکِ او بود. در تجسّدِ طبیعتِ الهیِ مسیح با جسمِ ساقطِ طبیعتِ بشری، او ولیِّ نزدیکِ ما گردید. درفشی که برافراشته می‌شود همان کسانی هستند که به‌واسطهٔ پیام متحد شده‌اند و پیش از قانونِ یکشنبه، کارِ پیوند دادنِ انسانیتِ خویش به الوهیتِ مسیح را به کمال می‌رسانند.

We will continue this study in the next article.

موږ به دا مطالعه په راتلونکې مقاله کې دوام ورکړو.

“The appreciation of the Bible grows with its study. Whichever way the student may turn, he will find displayed the infinite wisdom and love of God.

قدردانی از کتاب مقدّس با مطالعهٔ آن افزون می‌گردد. دانشجو هر سو که روی آورد، حکمت و محبتِ بی‌نهایتِ خدا را آشکارا خواهد یافت.

“The significance of the Jewish economy is not yet fully comprehended. Truths vast and profound are shadowed forth in its rites and symbols. The gospel is the key that unlocks its mysteries. Through a knowledge of the plan of redemption, its truths are opened to the understanding. Far more than we do, it is our privilege to understand these wonderful themes. We are to comprehend the deep things of God. Angels desire to look into the truths that are revealed to the people who with contrite hearts are searching the word of God, and praying for greater lengths and breadths and depths and heights of the knowledge which He alone can give.

اهمیت نظام یهودی هنوز به‌طور کامل درک نشده است. حقایقی عظیم و عمیق در آیین‌ها و نمادهای آن به‌صورت سایه‌وار ترسیم شده‌اند. انجیل کلیدی است که اسرار آن را می‌گشاید. از طریق شناخت نقشهٔ رستگاری، حقایق آن بر فهم گشوده می‌شوند. امتیاز ما آن است که این مضامین شگفت‌انگیز را بسیار بیش از آنچه اکنون می‌فهمیم، درک کنیم. ما باید به امور عمیق خدا پی ببریم. فرشتگان مشتاق‌اند در حقایقی نظر افکنند که بر مردمی مکشوف می‌شود که با دل‌های توبه‌کار کلام خدا را می‌جویند و برای طول و عرض و عمق و ارتفاع بیشتری از آن معرفتی که تنها او می‌تواند عطا کند، دعا می‌کنند.

“As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament scriptures is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study. But Christ through His servant John has here declared what shall be in the last days, and He says, ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’ Revelation 1:3.

«با نزدیک شدن ما به پایان تاریخ این جهان، نبوت‌های مربوط به ایام آخر به‌ویژه مطالعهٔ ما را می‌طلبند. آخرین کتابِ نوشته‌های عهد جدید سرشار از حقایقی است که ما نیاز داریم آن‌ها را درک کنیم. شیطان اذهان بسیاری را کور ساخته است، به‌گونه‌ای که آنان از هر بهانه‌ای برای آن‌که مکاشفه را موضوع مطالعهٔ خود نسازند، خرسند بوده‌اند. اما مسیح از طریق خادم خود یوحنا، در اینجا آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد اعلام کرده است، و می‌فرماید: «خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند، و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند.» مکاشفه ۱:۳.»

“‘This is life eternal,’ Christ said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. Why is it that we do not realize the value of this knowledge? Why are not these glorious truths glowing in our hearts, trembling upon our lips, and pervading our whole being?

«و این است حیات جاودانی»، مسیح فرمود، «که تو را، خدای واحدِ حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.» یوحنا 17:3. چرا ارزش این معرفت را درنمی‌یابیم؟ چرا این حقایقِ پرجلال در دل‌های ما فروزان نیست، بر لب‌های ما نمی‌لرزد، و سراسر هستی ما را فرا نمی‌گیرد؟

“In giving us His word, God has put us in possession of every truth essential for our salvation. Thousands have drawn water from these wells of life, yet there is no diminishing of the supply. Thousands have set the Lord before them, and by beholding have been changed into the same image. Their spirit burns within them as they speak of His character, telling what Christ is to them, and what they are to Christ. But these searchers have not exhausted these grand and holy themes. Thousands more may engage in the work of searching out the mysteries of salvation. As the life of Christ and the character of His mission are dwelt upon, rays of light will shine forth more distinctly at every attempt to discover truth. Each fresh search will reveal something more deeply interesting than has yet been unfolded. The subject is inexhaustible. The study of the incarnation of Christ, His atoning sacrifice and mediatorial work, will employ the mind of the diligent student as long as time shall last; and looking to heaven with its unnumbered years he will exclaim, ‘Great is the mystery of godliness.’

«با عطا کردن کلام خود به ما، خدا ما را وارثِ هر حقیقتی ساخته است که برای نجات ما ضروری است. هزاران تن از این چاه‌های حیات آب برگرفته‌اند، با این همه، از فراوانی آن هیچ کاسته نشده است. هزاران تن خداوند را پیشِ روی خود نهاده‌اند و با نگریستن، به همان صورت دگرگون شده‌اند. روح ایشان در درونشان مشتعل می‌شود آنگاه که از سیرت او سخن می‌گویند و بازمی‌گویند که مسیح برای ایشان چیست و ایشان برای مسیح چه هستند. اما این جویندگان، این مضامین عظیم و مقدس را به پایان نرسانده‌اند. هزاران تن دیگر نیز می‌توانند در کارِ کاوشِ اسرار نجات وارد شوند. هرچه بر حیات مسیح و خصلتِ مأموریت او تأمل شود، پرتوهای نور در هر کوششی برای کشف حقیقت، آشکارتر خواهد درخشید. هر جست‌وجوی تازه، چیزی ژرف‌تر و دل‌انگیزتر از آنچه تاکنون مکشوف شده است، آشکار خواهد ساخت. این موضوع پایان‌ناپذیر است. مطالعهٔ تجسّد مسیح، قربانیِ کفّاره‌آمیز او و کارِ شفاعت‌گرانه‌اش، ذهنِ شاگردِ کوشا را تا زمانی که زمان باقی است به خود مشغول خواهد داشت؛ و او در حالی که به آسمان با سال‌های بی‌شمارش می‌نگرد، ندا خواهد داد: “راز دینداری عظیم است.”»

“In eternity we shall learn that which, had we received the enlightenment it was possible to obtain here, would have opened our understanding. The themes of redemption will employ the hearts and minds and tongues of the redeemed through the everlasting ages. They will understand the truths which Christ longed to open to His disciples, but which they did not have faith to grasp. Forever and forever new views of the perfection and glory of Christ will appear. Through endless ages will the faithful Householder bring forth from His treasure things new and old.” Christ’s Object Lessons, 132–134.

«در ابدیت، آنچه را خواهیم آموخت که اگر روشنایی‌ای را که امکان داشت در اینجا به دست آوریم دریافت کرده بودیم، فهم ما را گشوده می‌ساخت. موضوعات رستگاری، در سراسر اعصار جاودان، دل‌ها و ذهن‌ها و زبان‌های رستگاران را به خود مشغول خواهد داشت. آنان حقایقی را درک خواهند کرد که مسیح مشتاق بود بر شاگردان خود آشکار سازد، اما آنان ایمان لازم برای دریافت آن را نداشتند. تا ابدالآباد، پیوسته دیدگاه‌های تازه‌ای از کمال و جلال مسیح ظاهر خواهد شد. در طول اعصار بی‌پایان، آن صاحب‌خانهٔ امین از خزانهٔ خود چیزهای نو و کهنه را بیرون خواهد آورد.» درس‌های تمثیلی مسیح، ۱۳۲–۱۳۴.