کتاب دانیال — شمارهٔ سی‌ویکم

اور خدا نے یہ سب باتیں فرمائیں: میں خداوند تیرا خدا ہوں، جو تجھے ملکِ مصر سے، غلامی کے گھر سے نکال لایا۔ میرے حضور تو دوسرے معبود نہ رکھنا۔ تو اپنے لیے کوئی تراشی ہوئی مورت نہ بنانا، نہ کسی چیز کی صورت جو اوپر آسمان میں ہے، یا نیچے زمین پر ہے، یا زمین کے نیچے پانی میں ہے۔ تو نہ ان کے آگے سجدہ کرنا اور نہ ان کی عبادت کرنا، کیونکہ میں، خداوند تیرا خدا، ایک غیور خدا ہوں، جو مجھ سے عداوت رکھنے والوں کی بدکرداری باپ دادا سے لے کر بیٹوں پر تیسری اور چوتھی پشت تک پہنچاتا ہوں؛ اور جو مجھ سے محبت رکھتے اور میرے حکموں کو مانتے ہیں، ان پر ہزاروں تک رحمت کرتا ہوں۔ خروج 20:1۔

اے سانپوں کے بچے، تم جو بد ہو، اچھی باتیں کیسے کہہ سکتے ہو؟ کیونکہ جو دل میں بھرا ہوتا ہے، وہی منہ سے نکلتا ہے۔ اچھا آدمی دل کے اچھے خزانے میں سے اچھی چیزیں نکالتا ہے، اور بُرا آدمی برے خزانے میں سے بری چیزیں نکالتا ہے۔ لیکن میں تم سے کہتا ہوں کہ جو نکمی بات بھی لوگ کہیں گے، عدالت کے دن اس کا حساب دیں گے۔ کیونکہ اپنی باتوں ہی سے تو راست ٹھہرایا جائے گا، اور اپنی باتوں ہی سے تو مجرم ٹھہرایا جائے گا۔ متی 12:34–37۔

فخرُكم ليس حسنًا. أما تعلمون أن خميرةً صغيرةً تُخمِّر العجينَ كلَّه؟ لذلك نقُّوا منكم الخميرةَ العتيقة، لكي تكونوا عجينًا جديدًا، كما أنكم فطير. لأن المسيح أيضًا، فصحَنا، قد ذُبح لأجلنا. إذًا لنعيد، لا بخميرةٍ عتيقة، ولا بخميرة الشرِّ والخبث، بل بفطير الإخلاص والحق. 1 Corinthians 5:6–8.

در این میان، چون انبوهی بی‌شمار از مردم گرد آمده بودند، به‌گونه‌ای که یکدیگر را پایمال می‌کردند، او نخست به شاگردان خود آغاز به سخن گفتن کرد و فرمود: از خمیرمایهٔ فریسیان، که ریاکاری است، برحذر باشید. لوقا 12:1

اور میں نے تیرے بارے میں سنا ہے کہ تو تعبیر بیان کر سکتا ہے اور عقدے کھول سکتا ہے۔ اب اگر تو یہ نوشتہ پڑھ سکے اور اس کی تعبیر مجھے بتا دے تو تُو ارغوانی لباس پہنایا جائے گا، اور تیرے گلے میں سونے کی زنجیر ڈالی جائے گی، اور تو سلطنت میں تیسرے درجے کا حاکم ہوگا۔ تب دانی ایل نے بادشاہ کے حضور جواب دے کر کہا، تیرے تحفے تیرے ہی لیے رہیں، اور اپنے انعامات کسی اور کو دے دے؛ لیکن میں یہ نوشتہ بادشاہ کو پڑھ کر سنا دوں گا اور اس کی تعبیر اس پر ظاہر کر دوں گا۔

اے بادشاہ، خدائے تعالیٰ نے تیرے باپ نبوکدنضر کو بادشاہی، عظمت، جلال اور عزت عطا کی تھی۔ اور اُس عظمت کے سبب جو اُس نے اُسے بخشی تھی، سب لوگ، امتیں اور اہلِ زبان اُس کے سامنے کانپتے اور خوف کھاتے تھے۔ جسے وہ چاہتا قتل کر دیتا، اور جسے وہ چاہتا زندہ رکھتا؛ اور جسے وہ چاہتا سرفراز کرتا، اور جسے وہ چاہتا پست کر دیتا۔ لیکن جب اُس کا دل مغرور ہو گیا، اور اُس کا ذہن تکبر میں سخت ہو گیا، تو وہ اپنے شاہی تخت سے اتار دیا گیا، اور اُس کا جلال اُس سے چھین لیا گیا۔ اور وہ بنی آدم میں سے نکال دیا گیا؛ اور اُس کا دل حیوانوں کی مانند کر دیا گیا، اور اُس کا مسکن جنگلی گدھوں کے ساتھ تھا۔ وہ اُسے بیلوں کی طرح گھاس کھلاتے تھے، اور اُس کا بدن آسمان کی اوس سے تر رہتا تھا؛ یہاں تک کہ اُس نے جان لیا کہ خدائے تعالیٰ انسانوں کی سلطنت میں حکمرانی کرتا ہے، اور اُس پر جسے چاہتا ہے مقرر کرتا ہے۔

और तू, हे बेलशस्सर, उसका पुत्र होकर भी, यद्यपि तू यह सब जानता था, तौभी तूने अपना मन दीन न किया; परन्तु तूने स्वर्ग के प्रभु के विरुद्ध अपने आप को बढ़ाया है; और उसके भवन के पात्र तेरे सामने लाए गए, और तूने, तेरे प्रधानों, तेरी रानियों, और तेरी उपपत्नियों ने उनमें दाखमधु पिया; और तूने चाँदी, सोने, पीतल, लोहे, लकड़ी, और पत्थर के उन देवताओं की स्तुति की, जो न देखते, न सुनते, और न कुछ जानते हैं; परन्तु जिस परमेश्वर के हाथ में तेरा प्राण है, और जिसकी अधीनता में तेरे सब मार्ग हैं, उसकी तूने महिमा न की। तब उसी की ओर से हाथ का वह भाग भेजा गया, और यह लेख लिखा गया। और जो लेख लिखा गया, वह यह है: मने, मने, तकेल, ऊपर्सीन। इसका अर्थ यह है: मने; परमेश्वर ने तेरे राज्य को गिन लिया, और उसका अन्त कर दिया है। तकेल; तू तराज़ू में तोला गया, और हलका पाया गया। पेरेस; तेरा राज्य विभाजित किया गया, और मादियों और फारसियों को दे दिया गया।

آنگاه بِلشَصَّر فرمان داد، و دانیال را به ارغوان ملبس ساختند، و طوقی از طلا بر گردنش نهادند، و دربارهٔ او ندا دردادند که در مملکت، حاکمِ سوم باشد. در همان شب، بِلشَصَّر، پادشاه کَلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی، در حالی که قریب به شصت و دو سال داشت، سلطنت را به دست گرفت. دانیال ۵:‏۱۶–۳۱.

«در مورد اموریان، خداوند فرمود: “در نسل چهارم ایشان بار دیگر به اینجا بازخواهند گشت؛ زیرا هنوز گناهِ اموریان به کمال نرسیده است.” با آنکه این قوم به سبب بت‌پرستی و فساد خود آشکارا ممتاز بود، هنوز پیمانهٔ گناه خویش را لبریز نساخته بود، و خدا فرمان نابودی کامل آنان را صادر نمی‌کرد. می‌بایست قوم، قدرت الهی را به‌گونه‌ای آشکار مشاهده کنند، تا بی‌عذر باقی بمانند. آفرینندهٔ مشفق مایل بود تا نسل چهارم، شرارت ایشان را تحمل کند. سپس، اگر هیچ دگرگونی به سوی بهتر دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.»

«با دقتی خطاناپذیر، آن وجودِ نامتناهی همچنان با همهٔ ملت‌ها حسابی نگاه می‌دارد. تا هنگامی که رحمت او با دعوت‌هایی به توبه عرضه می‌شود، این حساب باز خواهد ماند؛ اما چون ارقام به اندازه‌ای معین برسد که خدا آن را مقرر کرده است، خدمتِ غضب او آغاز می‌گردد. حساب بسته می‌شود. شکیباییِ الهی پایان می‌پذیرد. دیگر هیچ استغاثه‌ای از رحمت به نفع ایشان در میان نیست.»

«پیامبر، در حالی که در امتداد اعصار می‌نگریست، این زمان را در برابر رؤیای خود مشاهده کرده بود. ملت‌های این عصر، دریافت‌کنندگان رحمت‌هایی بی‌سابقه بوده‌اند. برگزیده‌ترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما فزونیِ غرور، طمع، بت‌پرستی، اهانت به خدا، و ناسپاسیِ پست، بر ضد ایشان ثبت شده است. آنان به‌سرعت در حال بستن حساب خود با خدا هستند.»

«اما آنچه مرا به لرزه می‌اندازد، این حقیقت است که کسانی که از بزرگ‌ترین نور و امتیازات برخوردار بوده‌اند، به ناپارْساییِ رایج آلوده شده‌اند. بسیاری، حتی از میان آنان که مدعیِ حقیقت‌اند، تحت تأثیر ناراستکارانِ پیرامون خود، سرد شده‌اند و در برابر جریان نیرومندِ شر فروکوبیده می‌شوند. تمسخرِ همگانی‌ای که بر دینداریِ راستین و قدوسیت روا داشته می‌شود، سبب می‌گردد آنان که پیوندی نزدیک با خدا ندارند، حرمتِ خود را نسبت به شریعتِ او از دست بدهند. اگر آنان از نور پیروی می‌کردند و از دلْ مطیعِ حقیقت می‌بودند، این شریعتِ مقدس، هنگامی که چنین خوار شمرده و کنار نهاده می‌شود، برای ایشان از آن هم گران‌بهاتر می‌نمود. هرچه بی‌حرمتی نسبت به شریعتِ خدا آشکارتر می‌گردد، خطِّ تمایز میان نگاهبانانِ آن و جهان مشخص‌تر می‌شود. محبت به فرامینِ الهی در یک گروه، به همان اندازه فزونی می‌یابد که اهانت به آنها در گروهی دیگر افزایش می‌یابد.»

’’بحران به‌سرعت در حال نزدیک شدن است. ارقامِ به‌شتاب فزاینده نشان می‌دهد که زمانِ تفقدِ خداوند تقریباً فرارسیده است. هرچند او به مجازاتْ راغب نیست، بااین‌حال مجازات خواهد کرد، و آن هم به‌زودی. آنان که در نور گام برمی‌دارند، نشانه‌های خطرِ قریب‌الوقوع را خواهند دید؛ اما نباید خاموش و بی‌اعتنا، در انتظارِ ویرانی بنشینند و خود را با این باور تسلی دهند که خدا قومِ خود را در روزِ تفقد محفوظ خواهد داشت. هرگز چنین نیست. آنان باید دریابند که وظیفه دارند با جدیت و پشتکار برای نجاتِ دیگران بکوشند و با ایمانی استوار برای یاری به خدا بنگرند. «دعایِ مؤثرِ مردِ عادل، بسیار عمل می‌کند.»

«خمیرمایهٔ خداپرستی به‌کلی قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و افسردگیِ کلیسا به اوج خود می‌رسد، آن گروه کوچک که در نور ایستاده‌اند، برای قبایحی که در سرزمین به‌جا آورده می‌شود، ناله و فغان خواهند کرد. اما به‌ویژه دعاهای ایشان برای کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن به شیوهٔ جهان رفتار می‌کنند. »

“د دې وفادار لږ شمېر د زړونو له اخلاصه ډکې دعاګانې به بې‌ثمره نه وي. کله چې څښتن د غچ اخستونکي په توګه راڅرګندېږي، هغه به د ټولو هغو ساتونکی هم وي چې ایمان یې په خپل صفاوالي کې ساتلی دی او خپل ځانونه یې د نړۍ له داغه پاک ساتلي دي. همدا هغه وخت دی چې خدای وعده کړې ده د خپلو غوره شویو کسانو بدل به واخلي، هغو چې شپه او ورځ هغه ته فریاد کوي، که څه هم هغه د دوی په باب ډېر زغم کوي.”

«حکم این است: “از میان شهر عبور کن، از میان اورشلیم عبور کن، و بر پیشانی مردانی که برای همهٔ رجاساتى که در میان آن واقع می‌شود آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.” این آه‌کشان و ناله‌کنندگان، کلمات حیات را عرضه می‌داشتند؛ توبیخ می‌کردند، پند می‌دادند، و التماس می‌نمودند. برخی که خدا را بی‌حرمت می‌ساختند، توبه کردند و دل‌های خویش را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل departed شده بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دینداری ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او مفقود بود.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۰۸–۲۱۰.

اینها هستند که با زنان آلوده نشده‌اند، زیرا باکره‌اند. اینها هستند که برّه را هر جا که می‌رود، پیروی می‌کنند. اینها از میان مردمان خریداری شده‌اند تا نوبر خدا و برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴

و واقع شد هنگامی که او در حال زاییدن بود، یکی دست خود را بیرون آورد؛ و قابله آن را گرفت و بر دستش رشته‌ای سرخ بست و گفت: این نخست بیرون آمد. و واقع شد چون دست خود را بازکشید، اینک برادرش بیرون آمد؛ و او گفت: چگونه رخنه کردی؟ این شکافتگی بر تو باد؛ از این رو نام او فارص خوانده شد. و پس از آن برادرش بیرون آمد، که رشتهٔ سرخ بر دستش بود؛ و نام او زارح خوانده شد. پیدایش 38:28–30.

اینک، چون به این سرزمین درآییم، این رشتهٔ نخِ قرمز را بر همان پنجره‌ای که ما را از آن به زیر فرود آوردی ببند؛ و پدر خود و مادر خود و برادران خود و تمامی خاندان پدرت را نزد خود به خانه گرد آور. و چنین خواهد بود که هر که از درهای خانهٔ تو به کوچه بیرون رود، خونش بر سر خودش خواهد بود و ما بی‌گناه خواهیم بود؛ و هر که با تو در خانه باشد، اگر دستی بر او دراز شود، خونش بر سر ما خواهد بود. و اگر این کارِ ما را فاش کنی، آنگاه از سوگندی که ما را بدان سوگند داده‌ای بری خواهیم بود. و او گفت: موافق سخنان شما چنین باد. پس ایشان را روانه کرد، و ایشان رفتند؛ و او آن رشتهٔ قرمز را بر پنجره بست. یوشع ۲:۱۸–۲۱.

سپس سربازانِ والی، عیسی را به دارالاماره بردند و تمامی فوجِ سربازان را گرد او فراهم آوردند. آنگاه او را برهنه کردند و ردایی ارغوانی بر او پوشانیدند. متی 27:27، 28

بیایید شادمان باشیم و وجد نماییم و او را جلال دهیم، زیرا عروسیِ برّه فرا رسیده است و همسر او خویشتن را مهیا ساخته است. و به او عطا شد که به کتانِ نازک، پاک و سفید، ملبس گردد؛ زیرا آن کتانِ نازک، پارساییِ مقدسان است. مکاشفه ۱۹:‏۷، ۸

لیکن اُس کے آنے کے دن کو کون برداشت کر سکے گا؟ اور جب وہ ظاہر ہوگا تو کون قائم رہ سکے گا؟ کیونکہ وہ زرگر کی آگ کی مانند ہے، اور دھوبیوں کے صابن کی مانند۔ اور وہ چاندی کو تپانے اور پاک کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ بنی لاوی کو پاک کرے گا، اور اُنہیں سونے اور چاندی کی مانند خالص کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راست‌بازی سے نذرانی پیش کریں۔ ملاکی 3:2، 3۔

اور یسوع مسیح کی طرف سے، جو وفادار گواہ ہے، اور مُردوں میں سے پہلوٹھا، اور زمین کے بادشاہوں کا حاکم ہے۔ اُسی کے لیے جس نے ہم سے محبت رکھی، اور ہمیں اپنے ہی خون کے وسیلہ سے ہمارے گناہوں سے دھو ڈالا، اور ہمیں خدا اور اپنے باپ کے لیے بادشاہ اور کاہن بنا دیا؛ اُسی کے لیے جلال اور سلطنت ہمیشہ سے ہمیشہ تک ہو۔ آمین۔ مکاشفہ 1:5، 6۔

اور فرعون به یوسف گفت: «بنگر، تو را بر تمامی سرزمین مصر گماشته‌ام.» و فرعون انگشتر خود را از دست خویش بیرون آورد و بر دست یوسف نهاد، و او را به جامه‌های کتانِ نازک ملبس ساخت، و طوقی زرین بر گردنش آویخت؛ و او را بر دومین ارابه‌ای که داشت سوار کرد، و پیش روی او ندا دردادند: «زانو خم کنید!» و او را بر تمامی سرزمین مصر حاکم گردانید. و فرعون انگشتر خود را از دست خویش بیرون آورد و بر دست یوسف نهاد، و او را به جامه‌های کتانِ نازک ملبس ساخت، و طوقی زرین بر گردنش آویخت. پیدایش 41:41–43.

اور فرعون به یوسف گفت: «در خواب خود دیدم که اینک بر کنارۀ رود ایستاده بودم؛ و اینک هفت گاو، فربه‌جثه و خوش‌منظر، از رود برآمدند و در مرغزار می‌چریدند. و اینک هفت گاو دیگر پس از آنها برآمدند، نحیف و بسیار بدمنظر و لاغرجثه، چنان‌که در تمامی سرزمین مصر هرگز مانند آنها را از حیث زشتی ندیده بودم. و گاوان لاغر و بدمنظر، آن هفت گاو فربه نخستین را خوردند. و چون آنها را خوردند، معلوم نمی‌شد که آنها را خورده‌اند؛ بلکه همچنان بدمنظر بودند، همان‌گونه که در آغاز بودند. پس بیدار شدم. و در خواب خود دیدم، و اینک هفت خوشه بر یک ساقه برآمدند، پر و نیکو. و اینک هفت خوشه، خشکیده و باریک و سوخته از باد شرقی، پس از آنها روییدند. و خوشه‌های باریک، آن هفت خوشۀ نیکو را بلعیدند. و این را به جادوگران گفتم، اما هیچ‌کس نبود که آن را برایم بیان کند.» و یوسف به فرعون گفت: «خواب فرعون یکی است؛ خدا آنچه را که در شرف انجام دادن آن است، به فرعون نشان داده است.» پیدایش 41:17–25.

پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک در برابر نهر، قوچی ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن بلندتر، آخر برآمد. دانیال 8:3.

«در آن واپسین شبِ دیوانه‌وارِ حماقت، بَیلشَصَّر و بزرگانش پیمانهٔ تقصیر خویش و تقصیر پادشاهی کَلدانیان را لبریز کرده بودند. دیگر دستِ بازدارندهٔ خدا نمی‌توانست شرّی را که در شُرُف وقوع بود، دفع کند. خدا از راه تدابیر گوناگونِ عنایتی کوشیده بود به آنان حرمتِ شریعتِ خویش را بیاموزد. او دربارهٔ کسانی که اکنون داوری‌شان تا به آسمان می‌رسید، اعلام فرمود: «می‌خواستیم بابل را شفا دهیم، اما شفا نیافت.» ارمیا 51:9. به سببِ کژدلیِ شگفتِ دلِ انسان، خدا سرانجام لازم دید که حکمِ برگشت‌ناپذیر را صادر کند. بَیلشَصَّر می‌بایست سقوط کند، و پادشاهی او به دست‌های دیگر سپرده شود.» انبیا و پادشاهان، 530.