The writing on the wall, and Daniel’s interpretation to Belshazzar, represents the final pronouncement against both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn of the United States. The beginning history of both the founding fathers of the United States and the pioneers of Adventism are clearly recorded, yet the lessons and warnings contained therein have been set aside over “four generations”. Belshazzar perfectly represents this truth.
دیوار پر لکھی ہوئی تحریر، اور دانی ایل کی بلشضر کے لیے اُس کی تعبیر، ریاستہائے متحدہ کے مرتد جمہوری سینگ اور مرتد پروٹسٹنٹ سینگ، دونوں کے خلاف آخری فیصلہ کن اعلان کی نمائندگی کرتی ہے۔ ریاستہائے متحدہ کے بانی باپوں اور ایڈونٹ ازم کے علمبرداروں، دونوں کی ابتدائی تاریخ واضح طور پر قلم بند ہے، تاہم اُس میں مضمر اسباق اور تنبیہات کو “چار پشتوں” تک نظرانداز کیا گیا ہے۔ بلشضر اس حقیقت کی کامل نمائندگی کرتا ہے۔
It is not necessary to define a precise period of time to decide what a generation amounts to, for God’s Word never fails, and it speaks directly that it is in the fourth generation when God closes up the books on nations who have rebelled against His revealed will.
لازم نیست برای تعیین اینکه یک نسل چه مدتی را دربر میگیرد، دورهای زمانیِ دقیق تعریف شود؛ زیرا کلام خدا هرگز از اعتبار نمیافتد، و بهصراحت میگوید که در نسل چهارم است که خداوند پروندهٔ ملتهایی را که بر ضدّ ارادهٔ مکشوف او سرکشی کردهاند، میبندد.
And God spake all these words, saying, I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt, out of the house of bondage. Thou shalt have no other gods before me. Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:1.
اور خدا نے یہ سب باتیں فرمائیں: میں خداوند تیرا خدا ہوں، جو تجھے ملکِ مصر سے، غلامی کے گھر سے نکال لایا۔ میرے حضور تو دوسرے معبود نہ رکھنا۔ تو اپنے لیے کوئی تراشی ہوئی مورت نہ بنانا، نہ کسی چیز کی صورت جو اوپر آسمان میں ہے، یا نیچے زمین پر ہے، یا زمین کے نیچے پانی میں ہے۔ تو نہ ان کے آگے سجدہ کرنا اور نہ ان کی عبادت کرنا، کیونکہ میں، خداوند تیرا خدا، ایک غیور خدا ہوں، جو مجھ سے عداوت رکھنے والوں کی بدکرداری باپ دادا سے لے کر بیٹوں پر تیسری اور چوتھی پشت تک پہنچاتا ہوں؛ اور جو مجھ سے محبت رکھتے اور میرے حکموں کو مانتے ہیں، ان پر ہزاروں تک رحمت کرتا ہوں۔ خروج 20:1۔
In the final generation, and therefore the prophetic “fourth generation” of ancient Israel, both John the Baptist and Christ identified that generation, as a generation of vipers.
در نسل آخر، و بنابراین در «نسل چهارم» نبویِ اسرائیل باستان، هم یحییِ تعمیددهنده و هم مسیح آن نسل را «نسل افعیان» معرفی کردند.
O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:34–37.
اے سانپوں کے بچے، تم جو بد ہو، اچھی باتیں کیسے کہہ سکتے ہو؟ کیونکہ جو دل میں بھرا ہوتا ہے، وہی منہ سے نکلتا ہے۔ اچھا آدمی دل کے اچھے خزانے میں سے اچھی چیزیں نکالتا ہے، اور بُرا آدمی برے خزانے میں سے بری چیزیں نکالتا ہے۔ لیکن میں تم سے کہتا ہوں کہ جو نکمی بات بھی لوگ کہیں گے، عدالت کے دن اس کا حساب دیں گے۔ کیونکہ اپنی باتوں ہی سے تو راست ٹھہرایا جائے گا، اور اپنی باتوں ہی سے تو مجرم ٹھہرایا جائے گا۔ متی 12:34–37۔
In the final generation of the earth beast, it speaks as a dragon (a viper). From 1863, through until the Sunday law, the Republican horn has turned away from the Constitution of the United States. The blessings that God bestowed upon the nation turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the wealth and affluence they had come to enjoy, and they forgot the motivation that directed the founding fathers in producing the sacred document that produced the wealth and affluence that they thereafter allowed to seduce them. They not only forgot the purpose of the sacred document, but they also forgot their responsibility to preserve the principles contained within the document.
در نسل نهاییِ وحشِ زمین، او همچون اژدها سخن میگوید (افعی). از سال ۱۸۶۳ تا هنگام صدور قانون یکشنبه، شاخِ جمهوریخواه از قانون اساسی ایالات متحده روی برتافته است. برکاتی که خدا بر آن ملت ارزانی داشت، دلهای شهروندان و رهبران را از مسئولیتشان برای پاسداری از اصولی که ثروت و رفاهی را پدید آورده بود که به بهرهمندی از آن رسیده بودند، منحرف ساخت، و آنان انگیزهای را که پدران بنیانگذار را در تدوین آن سند مقدس هدایت کرده بود از یاد بردند؛ همان سندی که ثروت و رفاهی را پدید آورد که سپس اجازه دادند آنان را بفریبد. آنان نه تنها مقصودِ آن سند مقدس را فراموش کردند، بلکه مسئولیت خود را نیز برای حفظ اصولِ مندرج در آن سند از یاد بردند.
From 1863, through until the Sunday law, the true Protestant horn (Adventism), has turned away from its foundational truths established by God through the ministry of William Miller. The blessings that God bestowed upon Adventism, turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the spiritual wealth they had come to enjoy, and they forgot the purpose of the pioneers in producing the message represented upon the two sacred charts, that was designed to establish the prophetic wealth they were to guard and proclaim.
از سال 1863 تا هنگام تصویب قانون یکشنبه، شاخ راستین پروتستان (ادونتیسم) از حقایق بنیادیِ خویش که خدا از طریق خدمت ویلیام میلر برقرار ساخته بود، روی برتافته است. برکاتی که خدا بر ادونتیسم ارزانی داشت، دلهای شهروندان و رهبران را از مسئولیت ایشان در پاسداری از اصولی که ثروت روحانیای را که بدان رسیده و از آن بهرهمند شده بودند پدید آورده بود، منحرف ساخت؛ و آنان مقصود پیشگامان را در پدید آوردن پیامی که بر دو نمودار مقدس نمایان شده بود از یاد بردند، پیامی که برای استقرارِ ثروتِ نبویای طراحی شده بود که میبایست از آن پاسداری کنند و آن را اعلام نمایند.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel at Mount Sinai, He provided two sacred tables containing His ten laws, that were to be the symbol of His covenant relationship with His people. When He instituted the annual festivals, He directed that at Pentecost there was to be an offering of two loaves, that were to be lifted up. The wave offering of the two loaves was the only offering in the sanctuary service that was to have leaven (a symbol of human sin, malice, wickedness and hypocrisy), included in its preparation.
هرگاه خداوند در کوه سینا با اسرائیلِ باستان عهد بست، دو لوح مقدّس را که مشتمل بر ده فرمان او بود، عطا فرمود تا نمادِ رابطهٔ عهدیِ او با قومش باشد. و چون اعیاد سالانه را برقرار ساخت، امر فرمود که در عید پنطیکاست، قربانیِ دو نان تقدیم شود که باید بهسوی بالا افراشته میشد. قربانیِ جنبانیدنیِ آن دو نان، تنها قربانی در خدمتِ قدس بود که میبایست خمیرمایه—که نمادِ گناه انسانی، کینه، شرارت و ریاکاری است—در فراهم ساختن آن بهکار رود.
Your glorying is not good. Know ye not that a little leaven leaveneth the whole lump? Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened. For even Christ our passover is sacrificed for us: Therefore let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth. 1 Corinthians 5:6–8.
فخرُكم ليس حسنًا. أما تعلمون أن خميرةً صغيرةً تُخمِّر العجينَ كلَّه؟ لذلك نقُّوا منكم الخميرةَ العتيقة، لكي تكونوا عجينًا جديدًا، كما أنكم فطير. لأن المسيح أيضًا، فصحَنا، قد ذُبح لأجلنا. إذًا لنعيد، لا بخميرةٍ عتيقة، ولا بخميرة الشرِّ والخبث، بل بفطير الإخلاص والحق. 1 Corinthians 5:6–8.
In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.
در این میان، چون انبوهی بیشمار از مردم گرد آمده بودند، بهگونهای که یکدیگر را پایمال میکردند، او نخست به شاگردان خود آغاز به سخن گفتن کرد و فرمود: از خمیرمایهٔ فریسیان، که ریاکاری است، برحذر باشید. لوقا 12:1
The two wave loaves that were lifted up as a wave offering, were the symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand, who, though sinners, had, through the power of God, purged out their leaven of malice, wickedness and hypocrisy. The leaven that was in the loaves represented men (sinners), who had overcome sin through the purification process represented as being “baked” by the furnace fire of the messenger of the covenant in Malachi chapter three. The loaves also represented the “bread of heaven”, for when offered, they were to be lifted up to heaven as a wave offering.
دو نانِ موجی که بهعنوان قربانیِ گردان افراشته میشدند، نمادِ عَلَمِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر بودند که، هرچند گناهکار، بهواسطهٔ قدرت خدا، خمیرمایهٔ خباثت، شرارت و ریا را از میان خود پاک کرده بودند. خمیرمایهای که در آن نانها بود، نمایانگرِ انسانها (گناهکاران) بود که از طریق فرایندِ تطهیری که بهصورت «پخته شدن» بهوسیلهٔ آتشِ کورهٔ رسولِ عهد در باب سومِ ملاکی تصویر شده است، بر گناه غلبه یافته بودند. آن نانها همچنین نمایانگرِ «نانِ آسمان» بودند، زیرا هنگامی که تقدیم میشدند، میبایست بهعنوان قربانیِ گردان بهسوی آسمان افراشته شوند.
At Pentecost, when the fulfillment of the typification of the two loaves that had been offered through the years at the Pentecostal festival arrived, Christ’s disciples began the work of calling another group (the second loaf) out from the Gentile world. There would then be two loaves that were both purified from sin (leaven).
در روز پنطیکاست، هنگامی که تحققِ نمونهوارگیِ آن دو نانی که در طول سالها در عید پنطیکاست تقدیم میشدند فرا رسید، شاگردان مسیح کارِ فراخواندنِ گروهی دیگر (نانِ دوم) را از میانِ جهانِ امّتها آغاز کردند. از آن پس، دو نان وجود میداشت که هر دو از گناه (خمیرمایه) پاک شده بودند.
The two tables of the Ten Commandments became the symbol of the covenant relationship of ancient Israel, and the two wave loaves represent the covenant relationship with the early Christian church. In the beginning of the history of the earth beast, the two sacred tables of Habakkuk were given as the symbol of the covenant relationship of modern Israel, the true Protestant horn, just as the sacred Constitution was given to the Republican horn. The Lord is now calling the one hundred and forty-four thousand to stand up as a mighty army, and when they do, they will be lifted up as a wave offering (ensign) as they are thrown into the furnace heated seven times hotter.
دو لوحِ ده فرمان به نمادِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ باستان بدل شدند، و دو قرصِ نانِ جنباندنی نمایانگرِ رابطهٔ عهدی با کلیسای مسیحیِ نخستیناند. در آغازِ تاریخِ حیوانِ زمین، دو لوحِ مقدسِ حبقوق بهعنوانِ نمادِ رابطهٔ عهدیِ اسرائیلِ جدید، یعنی شاخِ حقیقیِ پروتستان، داده شد؛ همانگونه که قانون اساسیِ مقدس به شاخِ جمهوریخواه داده شد. اکنون خداوند یکصد و چهل و چهار هزار را فرا میخواند تا همچون لشکری عظیم برخیزند، و چون چنین کنند، هنگامی که به درونِ کورهای افکنده میشوند که هفت بار افروختهتر شده است، همچون هدیهٔ جنباندنی (عَلَم) برافراشته خواهند شد.
That ensign represents the law of the Ten Commandments, it also represents those who walk in the furnace fire with the living Bread of Heaven beside them, and also those who uphold the foundational teachings symbolized on Habakkuk’s two sacred tables. Those emblems are all represented in the two witnesses of Revelation chapter eleven.
آن علم، شریعتِ دہ احکام کی نمائندگی کرتا ہے؛ یہ اُن لوگوں کی بھی نمائندگی کرتا ہے جو آسمان کی زندہ روٹی کو اپنے پہلو میں لیے بھٹی کی آگ میں چلتے ہیں، اور اُن کی بھی جو حبقوق کی دو مقدس لوحوں پر ممثل بنیادی تعلیمات کو تھامے رکھتے ہیں۔ یہ تمام علامات مکاشفہ کے گیارہویں باب کے دو گواہوں میں ممثل ہیں۔
Belshazzar’s judgment represents the testimony against both horns of the earth beast. In the time of that judgment, there was one woman (a church), that understood that the only man in the kingdom that could recognize and interpret the handwriting was Daniel.
دا بلشضر کے خلاف صادر ہونے والا فیصلہ زمینی درندے کے دونوں سینگوں کے خلاف گواہی کی نمائندگی کرتا ہے۔ اُس فیصلے کے وقت ایک عورت (ایک کلیسیا) تھی، جس نے سمجھ لیا تھا کہ سلطنت میں واحد شخص جو اُس تحریر کو پہچان اور اُس کی تعبیر کر سکتا تھا، دانی ایل تھا۔
And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Then Daniel answered and said before the king, Let thy gifts be to thyself, and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation.
اور میں نے تیرے بارے میں سنا ہے کہ تو تعبیر بیان کر سکتا ہے اور عقدے کھول سکتا ہے۔ اب اگر تو یہ نوشتہ پڑھ سکے اور اس کی تعبیر مجھے بتا دے تو تُو ارغوانی لباس پہنایا جائے گا، اور تیرے گلے میں سونے کی زنجیر ڈالی جائے گی، اور تو سلطنت میں تیسرے درجے کا حاکم ہوگا۔ تب دانی ایل نے بادشاہ کے حضور جواب دے کر کہا، تیرے تحفے تیرے ہی لیے رہیں، اور اپنے انعامات کسی اور کو دے دے؛ لیکن میں یہ نوشتہ بادشاہ کو پڑھ کر سنا دوں گا اور اس کی تعبیر اس پر ظاہر کر دوں گا۔
O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour: And for the majesty that he gave him, all people, nations, and languages, trembled and feared before him: whom he would he slew; and whom he would he kept alive; and whom he would he set up; and whom he would he put down. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him: And he was driven from the sons of men; and his heart was made like the beasts, and his dwelling was with the wild asses: they fed him with grass like oxen, and his body was wet with the dew of heaven; till he knew that the most high God ruled in the kingdom of men, and that he appointeth over it whomsoever he will.
اے بادشاہ، خدائے تعالیٰ نے تیرے باپ نبوکدنضر کو بادشاہی، عظمت، جلال اور عزت عطا کی تھی۔ اور اُس عظمت کے سبب جو اُس نے اُسے بخشی تھی، سب لوگ، امتیں اور اہلِ زبان اُس کے سامنے کانپتے اور خوف کھاتے تھے۔ جسے وہ چاہتا قتل کر دیتا، اور جسے وہ چاہتا زندہ رکھتا؛ اور جسے وہ چاہتا سرفراز کرتا، اور جسے وہ چاہتا پست کر دیتا۔ لیکن جب اُس کا دل مغرور ہو گیا، اور اُس کا ذہن تکبر میں سخت ہو گیا، تو وہ اپنے شاہی تخت سے اتار دیا گیا، اور اُس کا جلال اُس سے چھین لیا گیا۔ اور وہ بنی آدم میں سے نکال دیا گیا؛ اور اُس کا دل حیوانوں کی مانند کر دیا گیا، اور اُس کا مسکن جنگلی گدھوں کے ساتھ تھا۔ وہ اُسے بیلوں کی طرح گھاس کھلاتے تھے، اور اُس کا بدن آسمان کی اوس سے تر رہتا تھا؛ یہاں تک کہ اُس نے جان لیا کہ خدائے تعالیٰ انسانوں کی سلطنت میں حکمرانی کرتا ہے، اور اُس پر جسے چاہتا ہے مقرر کرتا ہے۔
And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this; But hast lifted up thyself against the Lord of heaven; and they have brought the vessels of his house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk wine in them; and thou hast praised the gods of silver, and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know: and the God in whose hand thy breath is, and whose are all thy ways, hast thou not glorified: Then was the part of the hand sent from him; and this writing was written. And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians.
और तू, हे बेलशस्सर, उसका पुत्र होकर भी, यद्यपि तू यह सब जानता था, तौभी तूने अपना मन दीन न किया; परन्तु तूने स्वर्ग के प्रभु के विरुद्ध अपने आप को बढ़ाया है; और उसके भवन के पात्र तेरे सामने लाए गए, और तूने, तेरे प्रधानों, तेरी रानियों, और तेरी उपपत्नियों ने उनमें दाखमधु पिया; और तूने चाँदी, सोने, पीतल, लोहे, लकड़ी, और पत्थर के उन देवताओं की स्तुति की, जो न देखते, न सुनते, और न कुछ जानते हैं; परन्तु जिस परमेश्वर के हाथ में तेरा प्राण है, और जिसकी अधीनता में तेरे सब मार्ग हैं, उसकी तूने महिमा न की। तब उसी की ओर से हाथ का वह भाग भेजा गया, और यह लेख लिखा गया। और जो लेख लिखा गया, वह यह है: मने, मने, तकेल, ऊपर्सीन। इसका अर्थ यह है: मने; परमेश्वर ने तेरे राज्य को गिन लिया, और उसका अन्त कर दिया है। तकेल; तू तराज़ू में तोला गया, और हलका पाया गया। पेरेस; तेरा राज्य विभाजित किया गया, और मादियों और फारसियों को दे दिया गया।
Then commanded Belshazzar, and they clothed Daniel with scarlet, and put a chain of gold about his neck, and made a proclamation concerning him, that he should be the third ruler in the kingdom. In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:16–31.
آنگاه بِلشَصَّر فرمان داد، و دانیال را به ارغوان ملبس ساختند، و طوقی از طلا بر گردنش نهادند، و دربارهٔ او ندا دردادند که در مملکت، حاکمِ سوم باشد. در همان شب، بِلشَصَّر، پادشاه کَلدانیان، کشته شد. و داریوشِ مادی، در حالی که قریب به شصت و دو سال داشت، سلطنت را به دست گرفت. دانیال ۵:۱۶–۳۱.
At the Sunday law in the United States the cup of iniquity and the cup of probationary time will be full, for the nation and for the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn, for God will have “numbered” (the sixth) “kingdom, and finished it.” Both horns, and the nation will have been “weighed in the balances” (of the judgment taking place in the sanctuary) “and found wanting”. The United States will then be “divided,” as civil war and despotism ensues, and then be given to the seventh and eighth kingdoms of Bible prophecy.
در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، جامِ گناه و جامِ زمانِ آزمایشی برای آن ملت، و برای شاخِ جمهوریخواهِ مرتد و شاخِ پروتستانِ مرتد، پر خواهد شد، زیرا خدا «پادشاهی» (ششم) را «شمرده و آن را به پایان رسانیده است.» هر دو شاخ، و آن ملت، «در ترازو» (داوریای که در مَقدِس در جریان است) «سنجیده شده و ناقص یافته خواهند شد.» آنگاه ایالات متحده «منقسم» خواهد شد، زیرا جنگ داخلی و استبداد در پی خواهد آمد، و سپس به پادشاهیهای هفتم و هشتمِ نبوتِ کتابمقدس سپرده خواهد شد.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
«در مورد اموریان، خداوند فرمود: “در نسل چهارم ایشان بار دیگر به اینجا بازخواهند گشت؛ زیرا هنوز گناهِ اموریان به کمال نرسیده است.” با آنکه این قوم به سبب بتپرستی و فساد خود آشکارا ممتاز بود، هنوز پیمانهٔ گناه خویش را لبریز نساخته بود، و خدا فرمان نابودی کامل آنان را صادر نمیکرد. میبایست قوم، قدرت الهی را بهگونهای آشکار مشاهده کنند، تا بیعذر باقی بمانند. آفرینندهٔ مشفق مایل بود تا نسل چهارم، شرارت ایشان را تحمل کند. سپس، اگر هیچ دگرگونی به سوی بهتر دیده نمیشد، داوریهای او بر آنان فرود میآمد.»
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
«با دقتی خطاناپذیر، آن وجودِ نامتناهی همچنان با همهٔ ملتها حسابی نگاه میدارد. تا هنگامی که رحمت او با دعوتهایی به توبه عرضه میشود، این حساب باز خواهد ماند؛ اما چون ارقام به اندازهای معین برسد که خدا آن را مقرر کرده است، خدمتِ غضب او آغاز میگردد. حساب بسته میشود. شکیباییِ الهی پایان میپذیرد. دیگر هیچ استغاثهای از رحمت به نفع ایشان در میان نیست.»
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
«پیامبر، در حالی که در امتداد اعصار مینگریست، این زمان را در برابر رؤیای خود مشاهده کرده بود. ملتهای این عصر، دریافتکنندگان رحمتهایی بیسابقه بودهاند. برگزیدهترین برکات آسمان به آنان عطا شده است، اما فزونیِ غرور، طمع، بتپرستی، اهانت به خدا، و ناسپاسیِ پست، بر ضد ایشان ثبت شده است. آنان بهسرعت در حال بستن حساب خود با خدا هستند.»
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
«اما آنچه مرا به لرزه میاندازد، این حقیقت است که کسانی که از بزرگترین نور و امتیازات برخوردار بودهاند، به ناپارْساییِ رایج آلوده شدهاند. بسیاری، حتی از میان آنان که مدعیِ حقیقتاند، تحت تأثیر ناراستکارانِ پیرامون خود، سرد شدهاند و در برابر جریان نیرومندِ شر فروکوبیده میشوند. تمسخرِ همگانیای که بر دینداریِ راستین و قدوسیت روا داشته میشود، سبب میگردد آنان که پیوندی نزدیک با خدا ندارند، حرمتِ خود را نسبت به شریعتِ او از دست بدهند. اگر آنان از نور پیروی میکردند و از دلْ مطیعِ حقیقت میبودند، این شریعتِ مقدس، هنگامی که چنین خوار شمرده و کنار نهاده میشود، برای ایشان از آن هم گرانبهاتر مینمود. هرچه بیحرمتی نسبت به شریعتِ خدا آشکارتر میگردد، خطِّ تمایز میان نگاهبانانِ آن و جهان مشخصتر میشود. محبت به فرامینِ الهی در یک گروه، به همان اندازه فزونی مییابد که اهانت به آنها در گروهی دیگر افزایش مییابد.»
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
’’بحران بهسرعت در حال نزدیک شدن است. ارقامِ بهشتاب فزاینده نشان میدهد که زمانِ تفقدِ خداوند تقریباً فرارسیده است. هرچند او به مجازاتْ راغب نیست، بااینحال مجازات خواهد کرد، و آن هم بهزودی. آنان که در نور گام برمیدارند، نشانههای خطرِ قریبالوقوع را خواهند دید؛ اما نباید خاموش و بیاعتنا، در انتظارِ ویرانی بنشینند و خود را با این باور تسلی دهند که خدا قومِ خود را در روزِ تفقد محفوظ خواهد داشت. هرگز چنین نیست. آنان باید دریابند که وظیفه دارند با جدیت و پشتکار برای نجاتِ دیگران بکوشند و با ایمانی استوار برای یاری به خدا بنگرند. «دعایِ مؤثرِ مردِ عادل، بسیار عمل میکند.»
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
«خمیرمایهٔ خداپرستی بهکلی قدرت خود را از دست نداده است. در زمانی که خطر و افسردگیِ کلیسا به اوج خود میرسد، آن گروه کوچک که در نور ایستادهاند، برای قبایحی که در سرزمین بهجا آورده میشود، ناله و فغان خواهند کرد. اما بهویژه دعاهای ایشان برای کلیسا برخواهد خاست، زیرا اعضای آن به شیوهٔ جهان رفتار میکنند. »
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
“د دې وفادار لږ شمېر د زړونو له اخلاصه ډکې دعاګانې به بېثمره نه وي. کله چې څښتن د غچ اخستونکي په توګه راڅرګندېږي، هغه به د ټولو هغو ساتونکی هم وي چې ایمان یې په خپل صفاوالي کې ساتلی دی او خپل ځانونه یې د نړۍ له داغه پاک ساتلي دي. همدا هغه وخت دی چې خدای وعده کړې ده د خپلو غوره شویو کسانو بدل به واخلي، هغو چې شپه او ورځ هغه ته فریاد کوي، که څه هم هغه د دوی په باب ډېر زغم کوي.”
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.
«حکم این است: “از میان شهر عبور کن، از میان اورشلیم عبور کن، و بر پیشانی مردانی که برای همهٔ رجاساتى که در میان آن واقع میشود آه میکشند و ناله میکنند، علامتی بگذار.” این آهکشان و نالهکنندگان، کلمات حیات را عرضه میداشتند؛ توبیخ میکردند، پند میدادند، و التماس مینمودند. برخی که خدا را بیحرمت میساختند، توبه کردند و دلهای خویش را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل departed شده بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دینداری ادامه میدادند، قدرت و حضور او مفقود بود.» شهادتها، جلد ۵، ۲۰۸–۲۱۰.
Those represented by Daniel as he stood before Belshazzar, who know the “Future for America“, will then receive Daniel’s “scarlet robe”, a “necklace of gold”, and be proclaimed as “the third ruler in the kingdom.” Scarlet is the sign and color of the first born, who receive a double portion of the Father’s inheritance, who are the one hundred and forty-four thousand.
آنانی که بهوسیلهٔ دانیال، آنگاه که در حضور بلشصر ایستاده بود، نمود یافتهاند و «آیندهٔ آمریکا» را میدانند، در آن زمان «ردای ارغوانی» دانیال، «طوقی از طلا»، را دریافت خواهند کرد و اعلام خواهد شد که «سومین فرمانروا در مملکت» هستند. ارغوانی نشان و رنگ نخستزادگان است؛ آنان که نصیبی مضاعف از میراث پدر را دریافت میکنند و همان یکصد و چهل و چهار هزارند.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
اینها هستند که با زنان آلوده نشدهاند، زیرا باکرهاند. اینها هستند که برّه را هر جا که میرود، پیروی میکنند. اینها از میان مردمان خریداری شدهاند تا نوبر خدا و برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴
Of the two loaves that are lifted up as an ensign, it is the first born (the first fruits), who has a scarlet thread placed upon their hand.
از آن دو قرص نانی که چون عَلَمی افراشته میشوند، آن نخستزاده است (نوبرها) که رشتهای ارغوانی بر دستش نهاده میشود.
And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:28–30.
و واقع شد هنگامی که او در حال زاییدن بود، یکی دست خود را بیرون آورد؛ و قابله آن را گرفت و بر دستش رشتهای سرخ بست و گفت: این نخست بیرون آمد. و واقع شد چون دست خود را بازکشید، اینک برادرش بیرون آمد؛ و او گفت: چگونه رخنه کردی؟ این شکافتگی بر تو باد؛ از این رو نام او فارص خوانده شد. و پس از آن برادرش بیرون آمد، که رشتهٔ سرخ بر دستش بود؛ و نام او زارح خوانده شد. پیدایش 38:28–30.
The first mention of “scarlet” in the Scriptures is when “Zarah,” who is the first born, and whose name means ‘a rising light,’ came out first, from the twins that were fathered by Judah. The mother, Tamar (who had played the harlot), was the wife of Judah’s deceased, wicked son. Zarah, the ‘rising light,’ came from the tribe of Judah, and had a scarlet thread upon his hand. “Pharez” means to break out, and he represents those that break away from the papacy, and come out of Babylon during the Sunday law crisis.
نخستین اشاره به «قرمزِ ارغوانی» در کتب مقدس آنجاست که «زارَح»، که نخستزاده بود و نامش به معنای «نوری برآینده» است، از میان دوقلوهایی که از یهودا پدید آمده بودند، نخست بیرون آمد. مادرشان، تامار (که نقش فاحشه را بازی کرده بود)، همسر پسر شریر و درگذشتهٔ یهودا بود. زارَح، آن «نورِ برآینده»، از سبط یهودا برخاست و بر دست خود رشتهای قرمزِ ارغوانی داشت. «فارِص» به معنای شکافتن و رخنه کردن به بیرون است، و او نمایندهٔ کسانی است که از پاپیّت جدا میشوند و در خلال بحران قانون یکشنبه از بابل بیرون میآیند.
The “scarlet line” was also the sign that protected the harlot of Jericho, when the city of Jericho was destroyed.
"سرخ لکیر" بھی وہی نشان تھی جس نے یریحو کی فاحشہ کو تحفظ دیا، جب یریحو کا شہر تباہ کر دیا گیا تھا۔
Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. And it shall be, that whosoever shall go out of the doors of thy house into the street, his blood shall be upon his head, and we will be guiltless: and whosoever shall be with thee in the house, his blood shall be on our head, if any hand be upon him. And if thou utter this our business, then we will be quit of thine oath which thou hast made us to swear. And she said, According unto your words, so be it. And she sent them away, and they departed: and she bound the scarlet line in the window. Joshua 2:18–21.
اینک، چون به این سرزمین درآییم، این رشتهٔ نخِ قرمز را بر همان پنجرهای که ما را از آن به زیر فرود آوردی ببند؛ و پدر خود و مادر خود و برادران خود و تمامی خاندان پدرت را نزد خود به خانه گرد آور. و چنین خواهد بود که هر که از درهای خانهٔ تو به کوچه بیرون رود، خونش بر سر خودش خواهد بود و ما بیگناه خواهیم بود؛ و هر که با تو در خانه باشد، اگر دستی بر او دراز شود، خونش بر سر ما خواهد بود. و اگر این کارِ ما را فاش کنی، آنگاه از سوگندی که ما را بدان سوگند دادهای بری خواهیم بود. و او گفت: موافق سخنان شما چنین باد. پس ایشان را روانه کرد، و ایشان رفتند؛ و او آن رشتهٔ قرمز را بر پنجره بست. یوشع ۲:۱۸–۲۱.
Daniel’s scarlet garment identifies that he then represents the one hundred and forty-four thousand, the first of two wave loaves that are lifted up. As loaves of bread they represent the Bread of heaven, who was given a scarlet robe in the common hall on His way to the crucifixion. In Belshazzar’s banquet hall, which typified the common hall where Jesus was given a robe of scarlet, it is given to those that understand the crisis that is just ahead in the “Future for America”.
جامهٔ ارغوانیِ دانیال نشان میدهد که او در آن زمان نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار نفر است، نخستینِ دو گردهنانِ جنبانیدنی که برافراشته میشوند. آنان، بهعنوان گردههای نان، نمایانگرِ نانِ آسماناند، همان که در صحنِ عمومی، در راهِ مصلوب شدن، ردای ارغوانی بر او پوشانده شد. در تالارِ ضیافتِ بَیلشَصَّر، که نمونهٔ آن صحنِ عمومی بود که در آن به عیسی ردای ارغوانی پوشانده شد، این جامه به کسانی داده میشود که بحرانی را که درست در پیشِ رو در «Future for America» است، درک میکنند.
Then the soldiers of the governor took Jesus into the common hall, and gathered unto him the whole band of soldiers. And they stripped him, and put on him a scarlet robe. Matthew 27:27, 28.
سپس سربازانِ والی، عیسی را به دارالاماره بردند و تمامی فوجِ سربازان را گرد او فراهم آوردند. آنگاه او را برهنه کردند و ردایی ارغوانی بر او پوشانیدند. متی 27:27، 28
The robe given to those represented by Daniel is Christ’s robe of righteousness, which is white.
ردایی که به کسانی که دانیال نمایندۀ آنان است عطا میشود، ردای عدالت مسیح است که سفید میباشد.
Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:7, 8.
بیایید شادمان باشیم و وجد نماییم و او را جلال دهیم، زیرا عروسیِ برّه فرا رسیده است و همسر او خویشتن را مهیا ساخته است. و به او عطا شد که به کتانِ نازک، پاک و سفید، ملبس گردد؛ زیرا آن کتانِ نازک، پارساییِ مقدسان است. مکاشفه ۱۹:۷، ۸
The robe given to those represented as Daniel is both scarlet and white, for their robes have been washed with fuller’s soap, by the fuller of Malachi chapter three, when he purifies the sons of Levi.
جامهای که به کسانی داده شده است که بهصورت دانیال به تصویر کشیده شدهاند، هم ارغوانی است و هم سفید، زیرا جامههای ایشان با صابونِ رختشویان شسته شده است، بهوسیلهٔ رختشویِ مذکور در باب سومِ ملاکی، آنگاه که پسرانِ لاوی را تطهیر میکند.
But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:2, 3.
لیکن اُس کے آنے کے دن کو کون برداشت کر سکے گا؟ اور جب وہ ظاہر ہوگا تو کون قائم رہ سکے گا؟ کیونکہ وہ زرگر کی آگ کی مانند ہے، اور دھوبیوں کے صابن کی مانند۔ اور وہ چاندی کو تپانے اور پاک کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ بنی لاوی کو پاک کرے گا، اور اُنہیں سونے اور چاندی کی مانند خالص کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راستبازی سے نذرانی پیش کریں۔ ملاکی 3:2، 3۔
The robe is white, but only because it was washed in the scarlet blood of the lamb.
چوغہ سفید ہے، مگر صرف اس لیے کہ وہ برّہ کے ارغوانی خون میں دھویا گیا تھا۔
And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Revelation 1:5, 6.
اور یسوع مسیح کی طرف سے، جو وفادار گواہ ہے، اور مُردوں میں سے پہلوٹھا، اور زمین کے بادشاہوں کا حاکم ہے۔ اُسی کے لیے جس نے ہم سے محبت رکھی، اور ہمیں اپنے ہی خون کے وسیلہ سے ہمارے گناہوں سے دھو ڈالا، اور ہمیں خدا اور اپنے باپ کے لیے بادشاہ اور کاہن بنا دیا؛ اُسی کے لیے جلال اور سلطنت ہمیشہ سے ہمیشہ تک ہو۔ آمین۔ مکاشفہ 1:5، 6۔
The first mention of a golden chain, is when Joseph is appointed to the leadership of Egypt.
نخستین بار که از زنجیرِ زرین یاد میشود، هنگامی است که یوسف به رهبریِ مصر منصوب میگردد.
And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck. Genesis 41:41–43.
اور فرعون به یوسف گفت: «بنگر، تو را بر تمامی سرزمین مصر گماشتهام.» و فرعون انگشتر خود را از دست خویش بیرون آورد و بر دست یوسف نهاد، و او را به جامههای کتانِ نازک ملبس ساخت، و طوقی زرین بر گردنش آویخت؛ و او را بر دومین ارابهای که داشت سوار کرد، و پیش روی او ندا دردادند: «زانو خم کنید!» و او را بر تمامی سرزمین مصر حاکم گردانید. و فرعون انگشتر خود را از دست خویش بیرون آورد و بر دست یوسف نهاد، و او را به جامههای کتانِ نازک ملبس ساخت، و طوقی زرین بر گردنش آویخت. پیدایش 41:41–43.
The reason Joseph was appointed by Pharaoh as the ruler over Egypt, was that Joseph could interpret Pharaoh’s dream of “seven times,” in connection with the destructive blast of the “east wind.”
سبب تعيين يوسف من قِبَل فرعون حاكمًا على مصر هو أن يوسف كان قادرًا على تفسير حلم فرعون عن «سبع مرّات»، في ارتباطه بنفحة الهلاك التي جاءت بها «الريح الشرقية».
And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath showed Pharaoh what he is about to do. Genesis 41:17–25.
اور فرعون به یوسف گفت: «در خواب خود دیدم که اینک بر کنارۀ رود ایستاده بودم؛ و اینک هفت گاو، فربهجثه و خوشمنظر، از رود برآمدند و در مرغزار میچریدند. و اینک هفت گاو دیگر پس از آنها برآمدند، نحیف و بسیار بدمنظر و لاغرجثه، چنانکه در تمامی سرزمین مصر هرگز مانند آنها را از حیث زشتی ندیده بودم. و گاوان لاغر و بدمنظر، آن هفت گاو فربه نخستین را خوردند. و چون آنها را خوردند، معلوم نمیشد که آنها را خوردهاند؛ بلکه همچنان بدمنظر بودند، همانگونه که در آغاز بودند. پس بیدار شدم. و در خواب خود دیدم، و اینک هفت خوشه بر یک ساقه برآمدند، پر و نیکو. و اینک هفت خوشه، خشکیده و باریک و سوخته از باد شرقی، پس از آنها روییدند. و خوشههای باریک، آن هفت خوشۀ نیکو را بلعیدند. و این را به جادوگران گفتم، اما هیچکس نبود که آن را برایم بیان کند.» و یوسف به فرعون گفت: «خواب فرعون یکی است؛ خدا آنچه را که در شرف انجام دادن آن است، به فرعون نشان داده است.» پیدایش 41:17–25.
Joseph interpreted Pharaoh’s dream with the principle of “line upon line”, for he first informed Pharaoh the two dreams were one. He then interpreted the word “seven,” that was associated with the “kine,” and the “ears,” as symbols. The word “seven” in the passage is the same word translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Joseph interpreted the “seven” as a symbol of seven years, or twenty-five hundred and twenty days. Joseph and Daniel were both interpreting a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
یوسف خواب فرعون را بر اساس اصلِ «خط بر خط» تعبیر کرد، زیرا نخست به فرعون آگاهانید که آن دو خواب یکی هستند. سپس واژهٔ «هفت» را که بهعنوان نماد با «گاوها» و «خوشهها» مرتبط بود، تعبیر نمود. واژهٔ «هفت» در این فراز همان واژهای است که در لاویان بیستوشش به «هفت زمان» ترجمه شده است. یوسف «هفت» را بهعنوان نماد هفت سال، یعنی دو هزار و پانصد و بیست روز، تعبیر کرد. یوسف و دانیال هر دو در حال تعبیر نمادی از «هفت زمان» در لاویان بیستوشش بودند.
In Pharaoh’s dream, the famine was produced by the ears of corn being “blasted with the east wind.” Line upon line, as Joseph directly employs, the “east wind” identifies that it is Islam that produces the period of famine and economic crash that begins when Joseph and Daniel are given the golden necklace, representing the lifting up of the ensign to the world (Joseph’s Egypt), and to call God’s other flock out of (Daniel’s) Babylon.
در رؤیای فرعون، قحطی بر اثر سنبلههایی پدید آمد که «باد شرقی آنها را خشکاند». سطر بر سطر، چنانکه یوسف بهطور مستقیم بهکار میبرد، «باد شرقی» نشان میدهد که این اسلام است که دورهٔ قحطی و فروپاشی اقتصادی را پدید میآورد؛ دورهای که از هنگامی آغاز میشود که به یوسف و دانیال گردنبند زرین داده میشود، که نمایانگر برافراشته شدن عَلَم برای جهان است (مصرِ یوسف)، و نیز فراخواندن دیگر گوسفندانِ خدا از بابلِ (دانیال) به بیرون.
The two horns of the United States are represented by all the powers of Bible prophecy that are represented as two nations. This would include France, which consists prophetically of Sodom and Egypt, and of Israel that consisted of the northern and southern kingdoms, and also of the Medo-Persian Empire. The two horns of Medo-Persia in Daniel chapter eight, identify that one of the horns of the kingdom comes up last.
دو شاخِ ایالات متحده بهوسیلهٔ تمامی قدرتهای نبوتِ کتابمقدس که بهصورت دو ملت به تصویر کشیده شدهاند، بازنمایی میشوند. این امر شامل فرانسه نیز میشود که از لحاظ نبوی مرکب از سدوم و مصر است، و نیز اسرائیل که مشتمل بر پادشاهیهای شمالی و جنوبی بود، و همچنین امپراتوری مادها و پارسها. دو شاخِ مادها و پارسها در فصل هشتم دانیال نشان میدهند که یکی از شاخهای آن پادشاهی در پایان برمیآید.
Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.
پس چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک در برابر نهر، قوچی ایستاده بود که دو شاخ داشت؛ و آن دو شاخ بلند بودند، اما یکی از دیگری بلندتر بود، و آن بلندتر، آخر برآمد. دانیال 8:3.
The two horns of Medo-Persia represent the two horns of the earth beast, and one of the horns of the earth beast must therefore be higher and come up last. At the time of the end in 1798, the reign of the earth beast began, and the horn of Protestantism was taken to Mount Carmel by Elijah the prophet, represented by William Miller. There was to be a contest that manifested a distinction between the true prophet and false prophet, which would be accomplished at the test of Mount Carmel, that took place from August 11, 1840 through to October 22, 1844.
دو شاخِ ماد و فارس، نمایانگر دو شاخِ وحشِ زمین هستند؛ و از اینرو یکی از شاخهای وحشِ زمین باید بلندتر بوده و دیرتر برآید. در زمانِ آخر، در سال 1798، سلطنتِ وحشِ زمین آغاز شد، و شاخِ پروتستانیسم بهوسیلهٔ ایلیا نبی، که در شخصِ ویلیام میلر بازنموده شده بود، به کوه کرمل برده شد. قرار بود مقابلهای رخ دهد که تمایزی میان نبیِ راستین و نبیِ کاذب آشکار سازد؛ امری که در آزمونِ کوه کرمل، که از 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 به وقوع پیوست، تحقق مییافت.
Millerite Adventism was providentially identified as the true prophet, at the same time that the Protestant denominations of the United States returned to, and became the daughters of papal Rome. In 1863, the true Protestant horn of Millerite Adventism returned to the same communion as apostate Protestantism by returning to the corrupt method of Bible study as apostate Protestantism, as they began their progressive work of rejecting the message of Elijah. In the same period of time the U.S. Civil War began. (Note that when the Holy Spirit is rejected, then the other spirit takes over, and war is always the result.) The nation was then literally, politically and prophetically divided. The horn of Republicanism, from that point on, would be in an escalating struggle between two primary political parties.
ادونتیسمِ میلری بهگونهای مشیّتآمیز بهعنوان نبیِ حقیقی شناخته شد، در همان زمانی که فرقههای پروتستانِ ایالات متحده به رومِ پاپی بازگشتند و دختران آن شدند. در سال 1863، شاخِ حقیقیِ پروتستانِ ادونتیسمِ میلری نیز، با بازگشت به همان مشارکتِ پروتستانیسمِ مرتد، از طریق بازگشت به همان روشِ فاسدِ مطالعهٔ کتابمقدسِ پروتستانیسمِ مرتد، به آن پیوست؛ آنگاه که کارِ تدریجیِ خود را در ردّ پیامِ ایلیا آغاز کردند. در همان دورهٔ زمانی، جنگ داخلیِ ایالات متحده آغاز شد. (توجه کنید که هرگاه روحالقدس رد شود، آنگاه آن روحِ دیگر چیره میگردد، و نتیجه همواره جنگ است.) سپس آن ملت بهطورِ تحتاللفظی، سیاسی و نبوتی منقسم شد. شاخِ جمهوریخواهی، از آن نقطه به بعد، در کشاکشی فزاینده میان دو حزبِ اصلیِ سیاسی قرار میگرفت.
From 1863, a symbol of division, for the year was the very center of the civil war between North and South, there was brought about two political factions of the Republican horn and two factions of the Protestant horn that consisted of the Democratic and Republican parties, and Sunday-keeping and Sabbath-keeping apostate Protestants. The two-fold division of either horn was typified in the days of Christ by the Sadducees and the Pharisees. One class outright rejected the founding principles, and the other professed to uphold the founding principles, but ultimately replaced them with human traditions and customs.
از سال 1863، نمادی از انقسام، زیرا آن سال دقیقاً در میانهٔ جنگ داخلی میان شمال و جنوب قرار داشت، دو جناح سیاسیِ شاخ جمهوریخواه و دو جناحِ شاخ پروتستان پدید آمد که از احزاب دموکرات و جمهوریخواه، و از پروتستانهای مرتدِ یکشنبهنگهدار و سبتنگهدار تشکیل میشد. این تقسیمِ دوگانهٔ هر یک از آن دو شاخ، در ایام مسیح، بهوسیلهٔ صدوقیان و فریسیان نمونهسازی شده بود. یک طبقه اصول بنیادین را آشکارا رد کرد، و طبقهٔ دیگر اظهار میداشت که اصول بنیادین را پاس میدارد، اما در نهایت آنها را با سنّتها و رسوم بشری جایگزین ساخت.
On September 11, 2001, the image of the beast testing period was prophetically initiated, and it reaches its climax at the Sunday law, or at Belshazzar’s drunken feast. The Sunday law is the mark that identifies that the combination of church and state is fully developed. At that point, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism become one apostate horn, and it is then that Daniel is made the third horn, or third ruler, or the true Protestant horn that comes up last and is higher, for it is then that he is lifted up as an ensign.
در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، دورهٔ آزمایشِ «صورتِ وحش» بهگونهای نبوی آغاز شد، و اوج آن در قانونِ یکشنبه، یا در بزمِ مستانهٔ بلشصر، فرا میرسد. قانونِ یکشنبه نشانی است که آشکار میسازد اتحادِ کلیسا و دولت بهطور کامل شکل گرفته است. در آن هنگام، دو شاخِ جمهوریخواهیِ مرتد و پروتستانیسمِ مرتد به یک شاخِ مرتد بدل میشوند، و آنگاه است که دانیال شاخِ سوم، یا حاکمِ سوم، یا شاخِ حقیقیِ پروتستان میگردد که در آخر برمیآید و بلندتر است، زیرا در همان زمان است که او همچون عَلَمی برافراشته میشود.
Joseph and Daniel are the same line of prophecy, for line upon line, all the prophets are identifying the last days. They both recognized the “seven times,” when they saw it. The “east wind” of Islam is coming in under the wall, as they provide their interpretation to Belshazzar and Pharaoh of what the “Future for America” is. They are wearing the “scarlet robe” of Christ’s righteousness, which is the “white robe” that is made so, by the blood of Christ. They are lifted up as an ensign and represented as a crown, or a golden chain, as they become the third ruler that comes up higher and comes up last.
یوسف و دانیال یک خطِ واحدِ نبوت هستند، زیرا سطر بر سطر، همهٔ انبیا ایامِ آخر را شناسایی میکنند. هر دوی ایشان هنگامی که آن را دیدند، «هفت زمان» را تشخیص دادند. «بادِ شرقی»ِ اسلام از زیرِ دیوار داخل میشود، آنگاه که آنان تعبیرِ خود را به بلشصر و فرعون از آنچه «آیندهٔ آمریکا» است ارائه میدهند. ایشان «ردای ارغوانی»ِ عدالتِ مسیح را بر تن دارند، که همان «ردای سفید» است که بهواسطهٔ خونِ مسیح چنین ساخته شده است. ایشان همچون عَلَمی برافراشته میشوند و بهصورت تاجی، یا زنجیری زرین، نمود مییابند، آنگاه که بهعنوان سومین حاکم برکشیده میشوند، بالاتر میآیند، و در آخر برمیخیزند.
We will continue with Daniel chapter six, in the next article.
در مقالهٔ بعدی، به فصل ششمِ دانیال ادامه خواهیم داد.
“In that last night of mad folly, Belshazzar and his lords had filled up the measure of their guilt and the guilt of the Chaldean kingdom. No longer could God’s restraining hand ward off the impending evil. Through manifold providences, God had sought to teach them reverence for His law. ‘We would have healed Babylon,’ He declared of those whose judgment was now reaching unto heaven, ‘but she is not healed.’ Jeremiah 51:9. Because of the strange perversity of the human heart, God had at last found it necessary to pass the irrevocable sentence. Belshazzar was to fall, and his kingdom was to pass into other hands.” Prophets and Kings, 530.
«در آن واپسین شبِ دیوانهوارِ حماقت، بَیلشَصَّر و بزرگانش پیمانهٔ تقصیر خویش و تقصیر پادشاهی کَلدانیان را لبریز کرده بودند. دیگر دستِ بازدارندهٔ خدا نمیتوانست شرّی را که در شُرُف وقوع بود، دفع کند. خدا از راه تدابیر گوناگونِ عنایتی کوشیده بود به آنان حرمتِ شریعتِ خویش را بیاموزد. او دربارهٔ کسانی که اکنون داوریشان تا به آسمان میرسید، اعلام فرمود: «میخواستیم بابل را شفا دهیم، اما شفا نیافت.» ارمیا 51:9. به سببِ کژدلیِ شگفتِ دلِ انسان، خدا سرانجام لازم دید که حکمِ برگشتناپذیر را صادر کند. بَیلشَصَّر میبایست سقوط کند، و پادشاهی او به دستهای دیگر سپرده شود.» انبیا و پادشاهان، 530.