At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

«زمانِ آخر»، در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال، و به‌طور مشخص‌تر رؤیایی که با نهر اولای نمایش داده شده بود، گشوده شد. آن رؤیا آغازِ داوریِ تحقیقی را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام کرد. آیه‌ای که بنیادِ آن حقیقت گردید، دانیال باب هشت، آیه چهارده است. ویلیام میلر، رسولی که برای تشخیصِ گشوده‌شدنِ این پیام برگزیده شده بود، هرگز همهٔ حقایقِ مربوط به آن رؤیا را به‌طور کامل درک نکرد، اما کاری را که به او سپرده شده بود، به انجام رسانید.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

जब मिलर ने भविष्यवाणी के वचन का अध्ययन आरम्भ किया, तब वह भविष्यवाणी की व्याख्या के कुछ ऐसे नियमों को समझने लगा जो बाइबल के भीतर ही पहचाने और स्थापित किए गए थे। वे नियम संहिताबद्ध हुए और “विलियम मिलर के व्याख्या-नियम” के रूप में पहचाने गए। उन नियमों की प्रेरणा द्वारा पुष्टि की गई है, और उन्हें उन नियमों के रूप में चिन्हित किया गया है जिनका उपयोग वे करेंगे जो रविवार के विधान के समय कार्यकारी न्याय के प्रारम्भ की घोषणा करेंगे। मिलर ने गवाही दी कि उसने बाइबल का अध्ययन बाइबल के आरम्भ से शुरू किया और केवल उतना ही आगे बढ़ता गया जितना वह उस समय विचाराधीन विषय को समझता गया। इस पद्धति से यह देखना सरल है कि पहली बार-भविष्यवाणी जिसे मिलर ने पहचाना, और जिसका उस संदेश से संबंध था जिसे वह 1844 में पूर्ण हुआ हुआ चिन्हित करने वाला था, लैव्यव्यवस्था छब्बीस के “सात काल” थे।

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

الهام ما را آگاه می‌سازد که فرشته جبرئیل، همراه با دیگر فرشتگان مقدّس، ذهن میلر را هدایت کرد، همان‌گونه که جبرئیل ذهن‌های دانیال، یوحنای مکاشفه‌نگار و همه انبیای کتاب‌مقدّس را هدایت کرده بود؛ زیرا وظیفه‌ای که شیطان از دست داد به جبرئیل سپرده شده بود. وظیفه جبرئیل در نخستین نام شیطان، یعنی «لوسیفر»، که به معنای «آورنده نور» است، نمادین شده بود. جبرئیل نور نبوی را به میلر رسانید، و او نیز در اطاعت از آن نور، پیامی را اعلام کرد که گشایش داوری تحقیقی را در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اعلام می‌نمود.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

پس‌نگری این امکان را برای کسانی که مایل‌اند کار ویلیام میلر را درک کنند، فراهم می‌آورد که تشخیص دهند به او بینش‌هایی معین نسبت به کلام نبوی عطا شده بود که به کلیدهایی برای کار او در گردآوری پیامِ داوریِ نزدیک‌شونده بدل گردید. یکی از آن کلیدها، تشخیص او بود مبنی بر اینکه در کاربرد نبوی، یک روز نمایانگر یک سال است. دیگری، ساختاری نبوی بود که او برای جای‌دادن و هم‌راستا ساختن خطوط نبوتی که کشف کرده بود، به کار گرفت. آن ساختار بر دو قدرت شیطانی استوار بود که ویرانی را بر قوم خدا و مقدس او وارد آوردند. تمامی اکتشافات میلر بر آن ساختار نبوی قرار داده شد؛ ساختاری که نمایانگر تاریخ بت‌پرستی بود که سپس پاپ‌گرایی در پی آن آمد، و این دو به‌طور متوالی هم مقدس خدا و هم قوم خدا را از زمان اسرائیل باستان تا بازگشت ثانوی مسیح پایمال کردند.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

آن ساختار نبوی به او امکان داد تا هر حقیقت لازم را به‌درستی شناسایی کند تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را به‌عنوان آغاز داوری تثبیت نماید. اما آن حقیقت محدود بود، زیرا او نمی‌توانست سومین قدرتِ آزاردهنده را که در تاریخ نبوی پس از بت‌پرستی و پاپ‌گرایی آمد، ببیند. لازم نبود که او آن حقیقت را ببیند، زیرا کار او این بود که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را اعلام کند، و نورِ سومین قدرتِ آزاردهنده پس از آن تاریخ گشوده می‌شد.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

در ارتباط با همسو ساختن برداشت‌های نبویِ خود بر ساختاری مبتنی بر دو قدرتِ ویرانگرِ رومِ بت‌پرست، که پس از آن رومِ پاپی می‌آید، او چنین نیز درک می‌کرد که واژه‌ای که در کتاب دانیال به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است، نمادی از بت‌پرستی، و یا رومِ بت‌پرست، بوده است. واژهٔ «tamid» که به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است، دانیال پنج بار به کار می‌برد. این واژه همواره در پیوند با نمادی به کار رفته است که میلر به‌درستی آن را نمایندهٔ پاپیّت می‌دانست. نماد پاپیّت که همواره در ارتباط با «قربانیِ دائمی» ظاهر می‌شود، با دو نماد بازنمایی شده است. به هر صورت، این دو نمادِ قدرتِ پاپی، هر دو پاپیّت را شناسایی می‌کنند؛ با این همه، هنگامی که دانیال واژهٔ «tamid» را که به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است به کار برد، آن واژه همواره همراهِ نماد پاپیّت و پیش از آن به کار رفت. درک میلر از «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال، شالودهٔ ساختاری شد که او آن را بر دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپیّت مبتنی می‌دید. شناساییِ «قربانیِ دائمی» از سوی میلر به‌عنوانِ بت‌پرستی در کتاب دانیال، مقدر بود که در درون ادونتیسم به مجادله‌ای عظیم بدل شود؛ مجادله‌ای که از نسل دومِ ادونتیسم، که در 1888 آغاز شد، شروع گردید.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

پہلی نبوتی سچائی جو ملر نے دریافت کی، اور جو 22 اکتوبر 1844 کی فہم کا ایک جزو تھی، احبار چھبیس کے “سات زمانے” تھے، اور یہی ملر کی قائم‌شدہ سچائیوں میں سے پہلی سچائی تھی جسے 1863 میں رد کر دیا گیا۔ اس ردِّ عمل نے ایڈونٹ ازم کی پہلی نسل کا آغاز کیا، جب وہ لاودیکیہ کے بیابان میں بھٹکنا شروع ہوئے۔ دوسری نسل کا آغاز 1888 میں منیاپولس جنرل کانفرنس سے ہوا، اور وہاں واقع ہونے والی بغاوت کے بعد، 1901 میں ملر کی “روزانہ” کو بت‌پرستی کے طور پر متعین کرنے کی شناخت کو رد کرنے کا شیطانی کام شروع ہوا۔ “روزانہ” کی درست فہم کو مکمل طور پر اس وقت تک ایک طرف نہیں رکھا گیا جب تک کہ نبیہ کی وفات نہ ہو گئی، جس نے یہ نشان دہی کی تھی کہ وہ نظریہ جو ملر کے “روزانہ” کے درست نظریے کی مخالفت میں فروغ دیا جا رہا تھا، “ان فرشتوں کی طرف سے دیا گیا تھا جو آسمان سے نکالے گئے تھے۔” مکمل ردِّ عمل تیسری نسل میں تقریباً 1931 کے آس پاس واقع ہوا۔ تیسری نسل کا آغاز 1919 کی بائبل کانفرنس کے فوراً بعد ڈبلیو۔ ڈبلیو۔ پریسکاٹ کی کتاب The Doctrine of Christ کی اشاعت کے ساتھ ہوا۔ 1919 میں تیسری نسل شروع ہوئی اور 1957 میں کتاب Questions on Doctrine کی اشاعت تک جاری رہی۔

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

پس از آن‌که کار میلر بر دو لوح حبقوق به‌روشنی استوار و آشکار گردید (یعنی نمودارهای پیشگام ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰)، خداوند سپس آغاز کرد به گشودن این حقیقت که قدرت ویرانگر دیگری، یعنی قدرتی سوم، وجود خواهد داشت که در پی بت‌پرستی و پاپ‌گرایی خواهد آمد و آن نیز قوم خدا را آزار خواهد رساند.

“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

“Бутпарастлық арқылы, ал содан кейін папалық арқылы, Шайтан көптеген ғасырлар бойы жер бетінен Құдайдың адал куәгерлерін жойып жіберуге ұмтылып, өз билігін жүргізді. Бутпарастар мен папашылдар бірдей айдаһар рухының ықпалында болды. Олардың айырмашылығы тек мынада еді: Құдайға қызмет еткендей сыңай танытқан папалық анағұрлым қауіпті де қатыгез дұшпан болды. Римшілдіктің құралы арқылы Шайтан дүниені тұтқынға алды. Құдайдың шынайы шіркеуі осы адасушылықтың қатарына сіңіп кетті, және мың жылдан астам уақыт бойы Құдай халқы айдаһардың қаһарының астында азап шекті. Ал папалық өз күшінен айырылып, қудалауын тоқтатуға мәжбүр болғанда, Жохан айдаһардың үнін қайталап, сол баяғы қатыгез әрі Құдайға тіл тигізуші істі жалғастыру үшін көтеріліп келе жатқан жаңа бір билікті көрді. Шіркеуге және Құдай заңы-на қарсы соғыс ашатын ең соңғы осы билік қозыға ұқсас мүйіздері бар аңмен бейнеленді. Оған дейінгі аңдар теңізден көтеріліп шыққан еді, ал бұл аң жерден шықты; бұл өзі арқылы бейнеленген ұлттың бейбіт түрде өрлеуін білдіреді. ‘Қозыға ұқсас екі мүйіз’ Америка Құрама Штаттары үкіметінің болмысын, оның екі негізгі қағидасы — республикализм мен протестантизмде көрініс тапқан сипатын өте жақсы білдіреді. Бұл қағидалар — біздің ұлт ретіндегі күш-қуатымыз бен гүлденуіміздің құпиясы. Америка жағалауларынан алғаш пана тапқандар папалықтың астам талаптарынан және патшалық биліктің озбырлығынан азат елге жеткендеріне қуанды. Олар азаматтық және діни бостандықтың кең іргетасы үстіне үкімет құруға бел буды.” Signs of the Times, November 1, 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

میلر نتوانست قدرت سومِ آزاردهنده را ببیند، و از این‌رو ساختار او ناقص بود، هرچند کاملاً برای انجام کارش مناسب بود. خواهر وایت تصریح می‌کند که میلر پیام‌آور برگزیدهٔ خدا بود؛ این‌که او در کار خویش به‌وسیلهٔ ایلیا و یحیای تعمیددهنده نمونه‌وار پیش‌نمایانده شده بود، و در فراخوانده‌شدنش به کار خویش به‌وسیلهٔ الیشع، و در مرگش به‌وسیلهٔ موسی. در تاریخ مقدس، اندک‌اند کسانی که شرح و تفسیری دربارهٔ ایشان الهام شده باشد که فرشتگان در کنار قبرشان در انتظار ایستاده‌اند تا آنان را قیامت دهند؛ اما این همان شرحی است که دربارهٔ میلر آمده است. این واقعیت که کار او به‌وسیلهٔ تاریخی که در آن برانگیخته شد محدود بود، سخنی تحقیرآمیز دربارهٔ میلر نیست، بلکه صرفاً ضرورتی است که باید بدان اذعان کرد، اگر قرار است کار او در پرتو حقیقیِ کلام نبویِ خدا مورد ملاحظه قرار گیرد.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

میلر رهنمودی مشخص و فرشته‌گون دریافت کرد که به او امکان داد چارچوبی نبوی بنا کند که بر دو قدرت ویرانگرِ بت‌پرستی و سپس پاپیّت استوار بود. از این‌رو، نبوت‌هایی که تاریخِ فراتر از ویرانیِ به‌انجام‌رسیده به‌وسیلهٔ آن دو قدرت را مشخص می‌کردند، از سوی میلر به‌درستی فهمیده نشدند. با این حال، هیچ‌یک از آن بدفهمی‌ها به دو لوح مقدسِ حبقوق راه نیافت؛ همان‌جا که بنیادهایی که از طریق کار میلر برپا شده بود، به‌گونه‌ای تصویری به نمایش درآمد. از همین‌جاست که الهام توانست دربارهٔ چارت 1843 ثبت کند که آن به هدایتِ دستِ خداوند رهنمون شده بود.

“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

«خداوند به من نشان داد که جدول ۱۸۴۳ به هدایت دست او تنظیم شده بود، و این‌که هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود؛ و این‌که ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست. دست او بر آن بود و خطایی را در برخی از ارقام پوشانده و پنهان ساخته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد.»

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس در ارتباط با «مداوم» دیدم که واژۀ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که فریادِ ساعتِ داوری را اعلام نمودند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همگان بر دیدگاه درستِ «مداوم» متحد بودند؛ اما از سال ۱۸۴۴، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

حقایقی که میلر به هدایت فرشتگان گرد آورد، به رهبری خداوند انجام شد؛ و در تأیید نمودار ۱۸۴۳، الهام نیز شامل این امر بود که فهم میلر مبنی بر این‌که «قربانیِ دائمی» نمایانگر بت‌پرستی است، درست بود. واژهٔ عبری «tamid» که به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است، پنج بار در کتاب دانیال آمده است، و همواره رابطهٔ میان دو قدرتِ ویرانگر، یعنی نخست بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی، را نشان می‌دهد.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

میلر کی “روزانہ” کے بارے میں یہ سمجھ کہ یہ بت‌پرستی کی علامت ہے، اُس نبوی ڈھانچے میں جسے اُس نے اختیار کیا، بالکل ناگزیر تھی، کیونکہ بت‌پرستی کے بعد پاپائیت کی ترتیبی نسبت وہ بنیادی حوالہ بن گئی تھی جس کی روشنی میں اُس نے اُن تمام پیشین‌گوئیوں کو ہم‌آہنگ کیا جنہیں سمجھنے کی طرف وہ راہنمائی پایا۔

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

در «زمانِ آخر»، در سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال گشوده شد، و بخش اصلی‌ای که خواهر وایت آن را «ستونِ مرکزی» و «بنیاد» نهضت ادونتی معرفی کرد، دانیال باب هشت، آیهٔ چهارده بود.

“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

«آیتِ مُقدّسہ جو سب دیگر آیات سے بڑھ کر ایمانِ آمدِ ثانی کی بنیاد اور اس کا مرکزی ستون رہی تھی، یہ اعلان تھا: “دو ہزار اور تین سو شام و صبح تک؛ پھر مقدِس پاک کیا جائے گا۔” [Daniel 8:14.]» The Great Controversy, 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

آیتِ چودہ، آیتِ تیرہ کا جواب ہے، اور سوال کے سیاق کے بغیر یہ جواب بے معنی ہے۔

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

سپس شنیدم قدیسی سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ گوینده گفت: «این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و عصیانِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، تا هم قُدس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟» و او به من گفت: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قُدس تطهیر خواهد شد.» دانیال ۸:‏۱۳، ۱۴.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

این دو آیه، نمادِ فزونیِ معرفتی هستند که هنگامی پدید آمد که کتاب دانیال در «زمانِ آخر»، در سال 1798، گشوده شد. آیهٔ سیزدهم، آن دو قدرتِ ویرانگر را مشخص می‌سازد که میلر الگوی نبوتیِ خود را بر آن‌ها بنا کرد. میلر «قربانیِ دائم» را در آیهٔ سیزدهم بت‌پرستی، و «تعدّیِ ویرانگر» را پاپ‌گرایی شناسایی کرد. مهم است که دریابیم الگوی نبوتی‌ای که فرشتگان میلر را به شناختِ آن هدایت کردند، در همان دو آیه‌ای معرفی شده است که نمایانگرِ فزونیِ معرفتی هستند که در سال 1798 در تاریخ پدیدار شد. با این همه، به میلر داده نشد که قدرتِ بعدی را که می‌بایست بر صحنهٔ نبوت ظاهر شود و قومِ خدا را آزار رساند، ببیند.

“I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

«Vi que la bestia de dos cuernos tenía boca de dragón, y que su poder estaba en su cabeza, y que el decreto saldría de su boca. Luego vi a la Madre de las Rameras; que la madre no eran las hijas, sino que estaba separada y era distinta de ellas. Ella ha tenido su día, y ya pasó; y sus hijas, las sectas protestantes, fueron las que siguieron en entrar en escena y representar la misma disposición de ánimo que tenía la madre cuando perseguía a los santos. Vi que, así como la madre ha ido decayendo en poder, las hijas han ido creciendo, y pronto ejercerán el poder que una vez ejerció la madre.» Spalding and Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

ناتوانیِ میلر در دیدنِ قدرتِ سوم، او را واداشت تا به نتیجه‌گیری‌هایی برسد که به‌سادگی نادرست بودند. میلر وحشِ دریا در مکاشفه باب سیزده را رومِ مشرک و وحشِ زمین را رومِ پاپی شناسایی کرد. تطبیقِ او از مکاشفه باب هفده نیز به سببِ ناتوانی‌اش در دیدنِ تاریخِ نبوی‌ای که فراتر از دومین قدرتِ ویرانگر، یعنی پاپ‌گرایی، امتداد می‌یافت، معیوب بود. از این‌رو، هنگامی که میلر قدرتِ روم را در نبوتِ دانیال شناسایی کرد، آن‌ها را یک قدرت تلقی نمود که در دو مرحله ظاهر شد. این تطبیقی درست بود و هست، اما او را از درکِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس به‌منزلهٔ اموری که فراتر از پادشاهیِ چهارمی که به‌وسیلهٔ روم نمایانده شده بود امتداد می‌یابند، بازداشت. او دید و شناسایی کرد که پادشاهیِ چهارمِ روم دارای دو مرحله بود که به‌صورتِ رومِ مشرک و رومِ پاپی نمود یافته بود، اما نتوانست ببیند که رومِ پاپی همچنین همان پادشاهیِ پنجم بود که می‌بایست پس از آن پادشاهیِ ششمی بیاید.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

در باب دوم دانیال، میلری‌ها عناصر پادشاهی پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس را با پادشاهی چهارم درهم آمیختند. در سطحی بنیادین، کاربرد آنان درست بود، اما کامل نبود؛ زیرا نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس باید با آخرین اشاره به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس موافقت داشته باشد، چون عیسی، به‌عنوان الفا و امگا، همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. ناتوانی در دیدن تمایز میان دو پادشاهیِ پی‌درپی، تشخیص این امر را برای میلر ناممکن ساخت که مکاشفه باب دوازده، بت‌پرستی (اژدها) را معرفی می‌کند، و وحشِ دریا از مکاشفه باب سیزده را به‌عنوان پاپ‌گرایی (وحش)، و وحشِ زمین از مکاشفه باب سیزده را به‌عنوان پروتستانتیسمِ مرتد (نبی کاذب).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

میلر نتوانست اژدها، وحش و نبیِ کذّاب را در فصل‌های دوازدهم و سیزدهمِ مکاشفه به‌منزلهٔ سه پادشاهیِ متوالی ببیند؛ ازاین‌رو، منطق نبوتیِ او وی را ناگزیر ساخت که چنین فرض کند که آن دو فصل، تصویری متوالی از آن سه قدرتی نیستند که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کنند. نوری که به میلر عطا شد، نورِ کاملِ مناسبِ نسلِ او بود، و نسلِ او به‌وسیلهٔ همان نور آزموده شد.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

نورِ سه قدرتِ ویرانگر (اژدها، وحش و نبیِ کاذب)، در «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹ به Future for America عطا شد. بخشی از دانیال که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در تحققِ دانیال فصل یازدهم و آیهٔ چهل، مُهرگشایی شد، نورِ فرشتهٔ سوم بود، حال آنکه به میلر نورِ فرشتهٔ اول داده شده بود. شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده، به‌عنوان شالوده و ستونِ مرکزیِ نهضتِ Future for America شناخته شد، و آیهٔ چهلِ دانیال فصل یازدهم، آن نور را خلاصه می‌کند، همان‌گونه که آیات سیزده و چهاردهِ دانیال فصل هشتم، نوری را که در جنبشِ میلری مُهرگشایی شده بود، خلاصه می‌کردند.

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

और अन्त के समय दक्षिण का राजा उस पर आक्रमण करेगा; और उत्तर का राजा रथों, घुड़सवारों, और बहुत-से जहाज़ों के साथ बवंडर की नाईं उस पर चढ़ आएगा; और वह देशों में प्रवेश करेगा, और उमड़ता हुआ आगे बढ़ जाएगा। दानिय्येल 11:40।

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

آیه، جنگی را شناسایی می‌کند که در «زمان آخر» در سال 1798 میان پادشاه جنوب و پادشاه شمال آغاز شد. پادشاه جنوب نمایانگر فرانسهٔ ملحد بود که در همان سال زخمِ مهلک را بر پاپیّت وارد ساخت. پاپیّت در آنجا به‌عنوان پادشاه شمال نمایانده شده است. فرانسه، از نظر نبوی در سال 1798، یک‌دهم از ده پادشاهیِ فصل هفتم دانیال بود. آن ده پادشاهی نمایانگر رومِ بت‌پرست‌اند، و رومِ بت‌پرست نمایانگر اژدهاست. پاپیّت (پادشاه شمال) نمایانگر وحش است. آیه مشخص می‌سازد که پادشاه شمال (پاپیّت)، که در آغاز آیه زخمِ مهلک خود را دریافت کرده بود، سرانجام بر ضد پادشاه جنوب (پادشاه الحاد) تلافی خواهد کرد. هنگامی که پاپیّت دست به تلافی زد، پادشاه الحاد از ملت فرانسه به کنفدراسیون اتحاد جماهیر شوروی منتقل شده بود. فرانسه یک ملت بود، اما هنگامی که پاپیّت در این آیه بر ضد پادشاه جنوب تلافی کرد، پادشاه جنوب به‌صورت «کشورها» معرفی شده بود، همان‌گونه که اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز چنین بود.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

هنگامی که پادشاه شمال (پاپیّت) به تلافی برخاست، با خود «ارّابه‌ها»، «سواران» و «کشتی‌های بسیار» آورد. ارّابه‌ها و سواران نمادهای قدرت نظامی‌اند، و کشتی‌ها نمادهای قدرت اقتصادی. قدرتی که برای سرنگون ساختن اتحاد جماهیر شوروی با پاپیّت اتحادی نامقدّس تشکیل داد، ایالات متحده بود؛ و دو قدرت ایالات متحده در مکاشفه باب سیزدهم، توانایی آن برای واداشتن جهان به پذیرفتن نشان اقتدار پاپی از راه قوّه قهریه نظامی و اقتصادی معرفی شده است. انسان‌ها بدون آن نشان از خریدن یا فروختن ممنوع خواهند شد، و افزون بر این، بدون آن نشان، به مرگ سپرده خواهند شد.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

آیهٔ چهل به‌صراحت اژدها (پادشاهِ جنوب)، وحش (پاپیّت) و نبیِ کاذب (ایالات متحده) را مشخص می‌سازد. آیهٔ بنیادیِ مربوط به «زمانِ آخر» در سال ۱۹۸۹، سه قدرتِ ویرانگر را که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کنند، معرفی می‌کند؛ همان‌گونه که آیاتِ بنیادیِ جنبشِ میلری، دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی را که به‌دنبال آن پاپیّت آمد، شناسایی می‌کردند.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

یہ آیت بادشاہِ جنوب اور بادشاہِ شمال کے درمیان ایک جنگ سے شروع ہوتی ہے۔ آیت کے آغاز میں (1798) بادشاہِ جنوب غالب آتا ہے، لیکن آیت ہی میں بادشاہِ شمال جوابی حملہ کرتا ہے اور بادشاہِ جنوب پر غالب آ جاتا ہے۔ آیت کا آغاز بادشاہِ شمال اور بادشاہِ جنوب کے درمیان جنگ کو نشان زد کرتا ہے، اور آیت میں مضمر پیغام کے اختتام پر انہی شمالی اور جنوبی بادشاہوں کے درمیان وہی جنگ، مگر الٹے نتائج کے ساتھ، دکھائی گئی ہے۔ آغاز نے 1798 میں “وقتِ آخر” کو نشان زد کیا، اور اختتامی جنگ 1989 میں “وقتِ آخر” کو نشان زد کرتی ہے۔ یہ آیت اپنی مکتوب گواہی کے اندر الفا اور اومیگا، یعنی ابتدا اور انتہا، کے دستخط کو سموئے ہوئے ہے۔

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

تاریخ واقعیِ این آیه، پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ ادامه می‌یابد تا به قانون یکشنبهِ آیهٔ چهل‌ویک برسد. در هنگام قانون یکشنبه، اتحاد سه‌گانهٔ بابلِ مدرن از طریق سلسله‌ای از رویدادهای سریع پدید می‌آید. بنابراین، آیهٔ چهل از زمانی آغاز می‌شود که زخمِ مهلک در سال ۱۷۹۸ وارد می‌گردد و فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده می‌شود. تاریخی که این آیه نمایندگی می‌کند، به‌طور کامل در قانون یکشنبهِ آیهٔ چهل‌ویک پایان می‌یابد؛ جایی که زخمِ مهلک شفا می‌یابد و فاحشهٔ صور به یاد آورده می‌شود. امضای آغاز و پایان نه تنها بر متنِ موجود در آیه نوشته شده است، بلکه بر تمام تاریخِ کاملی که آیه نمایندگی می‌کند نیز نقش بسته است. این آیه چارچوب نبوی‌ای را مشخص می‌سازد که نه صرفاً بر بت‌پرستی (اژدها) و پاپ‌گرایی (وحش)، بلکه بر ساختارِ سه قدرتِ ویرانگر استوار است که جهان را به هارمجدون رهنمون می‌سازند.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

چوکاٹَنبُو بوتانێڤ میڵەر، گه‌یشتنی دادوەریی لێکۆڵینەوەیی خودا ڕاگەیاند، و چوکاٹَنبُو بوتانێڤ Future for America گه‌یشتنی دادوەریی جێبەجێکارانەی خودا ڕاگەیەنێت. لە «کاتی کۆتایی» لە ساڵی 1989، پرۆسەیەکی سێ قۆناغی تاقیکردنەوە و پاکسازی دەستی پێکرد، کاتێک شەش ئايەتی دوايیی دانیال یازدە لەگەڵ ڕووخانی یەکێتیی سۆڤیەت هەڵوەشایەوە. جیاوازیی ئەوەی میڵەر تەنها بوتپەرستی و پاپایەتی دەبینی، و پروتستانتیی لادانکراوی نەدەبینی، دەبێت تێبگەینرێت تاکو دۆخینەوەکەی ڕووباری ئولای کە لە 1798 هەڵوەشایەوە، بە ڕاستی تێبگەینرێت.

We will continue that consideration in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

«ما دیگر وقتی برای از دست دادن نداریم. زمان‌های پرآشوب در پیش روی ماست. جهان به روح جنگ به هیجان آمده است. به‌زودی صحنه‌های مصیبتی که در نبوت‌ها از آن سخن گفته شده است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، بار دیگر تکرار خواهد شد.»

“In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته می‌شود که «آیات ۳۰ تا ۳۶ نقل شد.»

“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

«مناظری مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست.» Manuscript Releases, number 13, 394.