The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

افزایشِ معرفتی که هنگامی پدید آمد که رؤیای رودِ اولای در سال 1798 از مُهر گشوده شد، فرایندی از آزمون را به وجود آورد که در جنبشِ فریادِ نیمه‌شب در سال 1844 به اوج خود رسید. فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر، که اکنون در حال گشوده شدن از مُهر است، به‌وسیلهٔ آن تاریخ به تصویر کشیده شده است، و همان حقایقِ آزمون‌گرِ آن تاریخ را نیز در بر می‌گیرد؛ زیرا پیامِ فریادِ نیمه‌شب که اکنون از مُهر گشوده می‌شود، احیای جواهراتِ میلر است.

“The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

«حقیقت‌هایی که ما در سال‌های 1841، 1842، 1843 و 1844 دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند. پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم در آینده با آوازی بلند اعلام خواهند شد. این پیام‌ها با عزمِ جدّی و در قدرتِ روح عرضه خواهند شد.» Manuscript Releases, جلد 15، 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

موضوعِ اصلیِ پیامِ نبویِ فریادِ نیمه‌شبِ زمانِ ما، نقشِ اسلامِ وایِ سوم است. هر سه وایِ اسلام، همگی بر دو لوحِ حبقوق به تصویر کشیده شده‌اند. پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر، از هنگامِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، زمانی که وقتِ درنگِ ایامِ آخر فرا رسید، آغاز به گشوده شدن کرد. همان‌گونه که پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری به‌تدریج توسعه یافت، پیامِ ایامِ آخر نیز به‌گونه‌ای تدریجی بسط می‌یابد تا به نقطه‌ای برسد که توسطِ گردهماییِ اردوییِ اکستر نشان داده شده است. در آن نقطه، باکره‌ها یا روغن را دارند، یا ندارند.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

اعلامِ وایِ اشعیا بر مردانِ استهزاکننده‌ای که بر قومِ اورشلیم حکم می‌رانند، آشکار می‌سازد که رؤیا نزدِ میگسارانِ افرایم چون کتابی مُهرشده شده است. در متنِ اشعیا، عملِ تبدیلِ یک نمادِ شیطانی به نمادی الهی، چنان‌که در تاریخِ اَدونتیسم به انجام رسیده است، همچون گلِ کوزه‌گر به شمار آورده می‌شود. آن عمل، برقرار ساختنِ تعریفِ «دائمی» به‌عنوانِ نمادی از مسیح بود، حال آنکه آن نمادِ شیطان است. هنگامی که دانیال واژهٔ «تامید» را به‌عنوانِ نمادی از بت‌پرستی به کار برد، آن واژه را با مقصودی نمادین برگزید، زیرا آن واژه به معنای «مستمر» است.

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

سه قدرت هستند که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کنند، و نخستینِ آن سه قدرت اژدهاست (بت‌پرستی). اژدها جنگ خود را بر ضد خدا در آسمان آغاز کرد. اژدها آن جنگ را تا پایان هزارهٔ هزارساله ادامه می‌دهد، آنگاه که سرانجام نابود می‌شود.

And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

و چون هزار سال به پایان رسد، شیطان از زندان خود رها خواهد شد، و بیرون خواهد آمد تا قوم‌هایی را که در چهار گوشهٔ زمین‌اند، یعنی جوج و ماجوج را، گمراه سازد و ایشان را برای جنگ گرد آورد؛ و شمار آنان همچون ریگِ دریاست. و بر پهنهٔ زمین برآمدند و اردوگاه مقدسان و شهر محبوب را در میان گرفتند؛ و آتشی از جانب خدا از آسمان فرو آمد و ایشان را بلعید. و ابلیس که آنان را گمراه می‌کرد، به دریاچهٔ آتش و گوگرد افکنده شد، جایی که آن وحش و آن نبیِ کذّاب نیز هستند؛ و ایشان تا ابدالآباد، روز و شب، عذاب خواهند کشید. مکاشفه ۲۰:‏۷–۱۰

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

وحش (پاپیّت) که دومینِ آن سه قدرتی است که جهان را به آرماگدون رهنمون می‌سازد، و نبیِ کاذب (ایالات متحده) که سومینِ آن سه قدرت است، هر دو پس از واقعهٔ صلیب در تاریخ پدیدار شدند، و هر دو در بازگشتِ ثانویِ مسیح نابود می‌شوند.

And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

و آن وحش گرفتار شد، و با او آن نبیِ کذّاب که در حضور وی معجزات به‌جا می‌آورد و به‌وسیلهٔ آنها کسانی را که نشانِ وحش را پذیرفته بودند و آنان را که صورت او را می‌پرستیدند، فریب داده بود. این هر دو زنده به دریاچه‌ای از آتشِ فروزان به گوگرد افکنده شدند. مکاشفه 19:20

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

هنگامی که دانیال واژهٔ عبری «مستمر» را به‌عنوان نمادی از بت‌پرستی (شیطان) برگزید، واژه‌ای را برگزید که نشان می‌داد این شیطان است که پیوسته در برابر خدا جنگیده است. آن دو قدرت دیگر، تنها در دوره‌های زمانی معین در جنگ خود علیه خدا فعال‌اند. انتخاب دانیال از واژهٔ «tamid» (مستمر) هدفمند و دقیق بود.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

ਜਿਵੇਂ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਉਹ ਵਿਰਲਾਪਮਈ ਕਥਾ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਆਤਮਾ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਈ ਤੋਂ ਅਧਿਆਇ ਤੀਹ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ:

Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

اکنون برو و این را در حضور ایشان بر لوحی بنویس، و آن را در کتابی ثبت کن، تا برای زمان آینده، تا ابدالآباد، باقی بماند: زیرا این قومی سرکش‌اند، فرزندانی دروغگو، فرزندانی که نمی‌خواهند شریعت خداوند را بشنوند؛ که به رائیان می‌گویند: رؤیا مبینید؛ و به انبیا: برای ما از امور راست نبوت مکنید؛ با ما سخنان نرم بگویید، فریب‌ها نبوت کنید. از راه کنار روید، از طریق منحرف شوید، قدوس اسرائیل را از پیش روی ما بردارید. بنابراین، قدوس اسرائیل چنین می‌گوید: چون این کلام را خوار شمرده‌اید، و بر ظلم و کژی توکل کرده‌اید و بر آن تکیه نموده‌اید؛ از این رو این گناه برای شما چون شکافی خواهد بود آمادهٔ فرو ریختن، که در دیواری بلند برآمده باشد و شکستنش ناگهان، در لحظه‌ای، فرا رسد. و آن را خواهد شکست، چنان‌که ظرف کوزه‌گر را خرد می‌کنند، آن‌سان که به‌تمامی درهم شکسته شود؛ و او رحم نخواهد کرد، به‌گونه‌ای که در میان پاره‌هایش سفالی یافت نشود تا با آن آتشی از اجاق برگیرند، یا آبی از حوضچه برگیرند. زیرا خداوند یهوه، قدوس اسرائیل، چنین می‌گوید: در بازگشت و آرامی نجات خواهید یافت؛ و قوت شما در سکون و اعتماد خواهد بود؛ اما شما نخواستید. اشعیا 30:8–15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

وہ “لوح” جو لکھی گئی ہے، حبقوق کے باب دو کی وہ الواح ہیں، جو اس لیے مقرر کی گئی تھیں کہ جو انہیں پڑھے وہ “دوڑے” اور پیغام کو پھیلا دے۔ وہ “کتاب” جس نے “لوح” کا “ذکر” کیا ہے، حبقوق ہے۔ حبقوق کی “کتاب” کی “لوح” ایک آزمائشی عمل کی نمائندگی کرتی ہے جو “سرکش قوم، جھوٹے فرزند، ایسے فرزند جو خداوند کی شریعت کو نہیں سنیں گے” کو ظاہر کرتا ہے۔ وہ “سرکش لوگ” جو “سننے” سے انکار کرتے ہیں، یرمیاہ میں وہی ہیں جو پاسبان کے نرسنگے کی آواز سننے سے انکار کرتے ہیں۔

Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

همچنین بر شما نگهبانانی گماشتم و گفتم: «به صدای کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش فرا نخواهیم داد.» ارمیا ۶:۱۷

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

سرکش وہ ہیں جو یسعیاہ کی تاریخ میں بھی تھے اور مسیح کی تاریخ میں بھی، جنہوں نے سننا قبول نہ کیا۔

And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

و گفت: «برو و به این قوم بگو: هرچند می‌شنوید، اما درنمی‌یابید؛ و هرچند می‌بینید، اما ادراک نمی‌کنید. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌هایشان را سنگین کن، و چشمانشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.» اشعیا ۶:۹، ۱۰

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

باغیانِ کرِ اشعیا می‌توانند «بشنوند»، اما «نمی‌شنوند»، و امتناع ایشان از «شنیدن» آشکار می‌سازد که «نمی‌فهمند». همان شریرانِ دانیال‌اند، که همان باکره‌های جاهلِ متی نیز هستند، که افزایشِ معرفتی را که بر «لوح» نمود یافته و در «کتابِ» حبقوق ثبت شده است، درک نمی‌کنند. اگر باغیانِ کرِ اشعیا می‌شنیدند، می‌توانستند توبه کرده، شفا یابند؛ اما دلِ ایشان فربه شده است، از این‌رو نمی‌توانند پیامِ فریادِ نیمه‌شب را بفهمند. عیسی شاهدی دوم دربارهٔ باغیانِ کر ارائه کرد.

And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

और चेले उसके पास आकर उससे कहने लगे, “तू उनसे दृष्टान्तों में क्यों बातें करता है?” उसने उत्तर देकर उनसे कहा, “तुम्हें स्वर्ग के राज्य के भेदों को जानना दिया गया है, परन्तु उन्हें नहीं दिया गया। क्योंकि जिसके पास है, उसे दिया जाएगा, और उसके पास बहुतायत से होगा; परन्तु जिसके पास नहीं है, उससे वह भी ले लिया जाएगा जो उसके पास है। इस कारण मैं उनसे दृष्टान्तों में बातें करता हूँ, क्योंकि वे देखते हुए भी नहीं देखते, और सुनते हुए भी नहीं सुनते, न समझते हैं। और उन पर यशायाह की यह भविष्यद्वाणी पूरी होती है, जो कहती है, ‘तुम सुनते तो रहोगे, पर समझोगे नहीं; और देखते तो रहोगे, पर जानोगे नहीं। क्योंकि इस प्रजा का हृदय मोटा हो गया है, और उनके कान सुनने में भारी हो गए हैं, और उन्होंने अपनी आँखें बन्द कर ली हैं; ऐसा न हो कि वे कभी अपनी आँखों से देखें, और अपने कानों से सुनें, और अपने हृदय से समझें, और फिरें, और मैं उन्हें चंगा करूँ।’ परन्तु धन्य हैं तुम्हारी आँखें, क्योंकि वे देखती हैं; और तुम्हारे कान, क्योंकि वे सुनते हैं। क्योंकि मैं तुमसे सच कहता हूँ कि बहुत से भविष्यद्वक्ताओं और धर्मियों ने चाहा कि जो बातें तुम देखते हो उन्हें देखें, पर न देखीं; और जो बातें तुम सुनते हो उन्हें सुनें, पर न सुनीं।” मत्ती 13:10–17।

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

دانایان رازِ مَثَل‌ها را درمی‌یابند، که همان حقیقتی است که سطر بر سطر نمایانده شده است. دانایان مبارکند، زیرا می‌بینند و می‌شنوند، و هم دانایان و هم مبارکان هر دو در باب دوازدهم دانیال نمایانده شده‌اند. «دانایان» کسانی‌اند که افزایشِ معرفت را درک می‌کنند (با دل‌های خود)، که به‌وسیلهٔ «سفره»‌ای که در «کتاب» حبقوق یاد شده، نشان داده شده است؛ و «مبارکان» کسانی‌اند که انتظار می‌کشند.

And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

और उसने कहा, हे दानिय्येल, तू चला जा; क्योंकि ये वचन अन्त-समय तक बन्द और मुहरबन्द रखे गए हैं। बहुत-से लोग शुद्ध किए जाएँगे, निर्मल और परखे जाएँगे; परन्तु दुष्ट लोग दुष्टता ही करते रहेंगे; और दुष्टों में से कोई न समझेगा, परन्तु बुद्धिमान समझेंगे। और जिस समय से नित्य का बलिदान बन्द किया जाएगा, और उजाड़नेवाली घृणित वस्तु स्थापित की जाएगी, उस समय से एक हज़ार दो सौ नब्बे दिन होंगे। धन्य है वह जो प्रतीक्षा करता है, और एक हज़ार तीन सौ पैंतीस दिनों तक पहुँचता है। दानिय्येल 12:9–13।

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

میلری‌ها به‌درستی دریافتند که هزار و سیصد و سی و پنج روز از زمانی آغاز شد که بت‌پرستی («قربانیِ دائمی») در سال 508 «برداشته شد». برکت به کسانی وعده داده شده بود که در سال 1843 در انتظار بودند. واژهٔ «می‌آید» در آن عبارت به معنای «می‌رسد» است. سال 1843، هنگامی که به پایان رسید، به سال 1844 «رسید». وقتی سال 1843 به پایان رسید، «زمانِ تأخیر» مذکور در حبقوق فرا رسید، و بر کسانی که مطابق فرمانِ «کتاب»ی که «لوح‌ها» را ذکر می‌کرد، انتظار کشیدند، برکتی اعلام شد. «کتابِ» حبقوق به مردم فرمان داده بود که برای رؤیا «انتظار بکشند».

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

دانیال تاریخ ۱۷۹۸ را شناسایی می‌کند (زمان آخر)، هنگامی که کتاب او از مُهر گشوده شد، و آنگاه فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون پدید آمد («پاک خواهند شد، و سفید خواهند گردید، و ممتحَن خواهند شد»). آن فرایند در آشکار شدنِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد به نتیجهٔ نهایی خود رسید. آن تاریخِ پنهان، سه نشانهٔ راهِ حقیقت است که به‌وسیلهٔ نخستین نومیدی، پیامِ فریادِ نیمه‌شب، و نومیدیِ عظیم نمایش داده شده است. برکتِ رسیدن به نخستین نومیدی، نمایانگرِ فرایندی سه‌مرحله‌ای از آزمون در پایانِ تاریخِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ است.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

تاریخِ 1798 تا «نومیدی بزرگ»ِ 1844، مماثلِ تاریخِ 1989 تا قانونِ یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع است. برکتی برای کسانی وعده داده شده است که برای رؤیایی که در نخستین نومیدی به درازا کشیدن آغاز کرد، انتظار می‌کشند. «حکیمانِ» دانیال دوازده، همان کسانی هستند که «مبارک» اند و «انتظار می‌کشند». شریران کسانی هستند که با دل‌های خود «نمی‌شنوند» و «نمی‌بینند». تمامی تجربهٔ جنبشِ میلری در چهار آیهٔ دانیال خلاصه شده است، و آن آیات همچنین تاریخِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشند.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

تاریخِ مقدّس که در آن چهار آیه بازنمایی شده است، بر فهمِ افزایشِ معرفتی مبتنی است که بر لوح‌های حبقوق به تصویر درآمد، و نیز بر افزایشِ معرفتی که عیسی، هنگامی که از طریق روشِ «حکم بر حکم» تعلیم می‌داد، بدان اشاره کرد. او مَثَل پشتِ مَثَل آورد تا سرِّ نبوّت را برای «حکیمان» توضیح دهد. «شریران» در دانیال دوازده نمی‌فهمند، و در دوم تسالونیکیان، باب دو، این فقدانِ فهمِ ایشان به صورتِ نفرت از حقیقت بازنمایی شده است، که موجبِ ضلالتِ شدید می‌گردد. آن حقیقتی که شریران در رسالهٔ پولس دوست نمی‌دارند، «قربانیِ دائمی» بود، و در آن چهار آیهٔ دانیال، حقیقتِ نبوّتی‌ای که به‌طورِ خاص مشخص شده است، «قربانیِ دائمی» است.

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

عیسی به شاگردان گفت که ایشان مبارک‌اند، و بدین‌سان آنان را با کسانی در اشعیا که از دیدن و شنیدن امتناع کردند تا مبادا بازگشت کنند، در تقابل قرار داد. آنان که در دانیال باب دوازدهم مبارک خوانده شده‌اند، همان کسانی هستند که انتظار می‌کشند. آن چهار آیه در باب دوازدهم دانیال، و نیز تحقق آن آیات در تاریخ میلریت‌ها، و نیز تقابلِ اشعیا با گروهی که از شنیدن و دیدن سر باز زدند، و نیز همین تمایزِ عیناً همان دو گروه از سوی مسیح، همگی به تاریخ پنهانِ هفت رعد که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ فرا رسید، اشاره می‌کنند. فرایند نهاییِ آزمون در تاریخ میلریتی که از نخستین نومیدی آغاز شد، اکنون در حال تکرار است. بعضی خواهند دید، و بعضی دیگر از دیدن امتناع خواهند کرد.

“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

«تمامی پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شدند، اکنون باید با قوت اعلام شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسند.»

“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان صالح آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند، و نشنیدند» [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

«پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در جایگاه خود خواهد ایستاد تا شهادت خویش را بدهد.» Manuscript Releases، جلد 21، 437.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

ویلیام میلر به‌وسیلهٔ فرشتگان هدایت شد تا دریابد که «قربانی دائمی» نمادی از رومِ بت‌پرست است. خواهر وایت به‌طور مستقیم تأیید کرد که او در آن فهم، درست بوده است. آن فهم که بر «الواح»ی که در «کتاب» حبقوق به آن‌ها اشاره شده است، نمایش داده شد، «برای زمان آینده» است. گشوده شدن مهر آن «کتاب»، «فرزندان یاغی و دروغگو» را آشکار می‌سازد. «فرزندان» نمادی از آخرین نسل است؛ ازاین‌رو، «زمان آینده» در آیهٔ اشعیا، به‌طور مشخص به ایام آخرِ داوری تحقیقی اشاره دارد.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

اشعیا بیان می‌دارد که «فرزندان دروغگو» پیام نبوتیِ نمایانده‌شده بر «لوح» را که در «کتاب» ثبت شده است رد خواهند کرد، زیرا می‌گویند: «به بینایان، رؤیا مبینید؛ و به انبیا، برای ما امور راست نبوت مکنید؛ برای ما سخنان نرم بگویید، فریب‌ها را نبوت کنید.» در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای فرایندی فزاینده را در جهت تحقق درخواستِ فرزندانِ دروغگو آغاز کرد. اشعیا این عمل را به‌مثابه رد کردنِ طریق‌های کهنِ بنیادهای میلری توصیف می‌کند، زیرا گفتند: «از راه کنار روید، از مسیر منحرف شوید، و قدوسِ اسرائیل را از پیش روی ما بردارید.» آن مسیر که همان راه است، طریق‌های کهنِ ارمیاست.

Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

این‌گونه می‌فرماید خداوند: «بر سر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است؛ پس در آن سلوک نمایید، و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» ارمیا 6:16

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

ردِّ «فرزندان دروغگو» نسبت به «راه‌های قدیم» ارمیا، ردِّ پیام فریاد نیمه‌شب است؛ همان‌جایی که «آرامی» یافت می‌شود، و همان «آرامی و طراوت»ی است که در اشعیا نخواستند آن را بشنوند، و نیز همان طراوتِ پیام باران آخر است. آن پیام، پیام فریاد نیمه‌شب است که در تاریخ میلری‌ها بازنمایی شده و بر «لوح‌ها»یی که در یک «کتاب» یاد شده‌اند، به تصویر کشیده شده است. ردِّ پیام فریاد نیمه‌شب از سوی فرزندان دروغگو، با میل ایشان به این‌که «قدوس اسرائیل را از پیش روی» خود برکنار سازند، بازنمایی می‌شود. نخستین رؤیای الن وایت، که آلفا و امگا بی‌تردید آن را برای بازنمایی پایان به کار می‌برند، راه پارسایان را مشخص می‌سازد، نور را در آغاز آن نشان می‌دهد، و نیز معیّن می‌کند که چه کسی «حکیمان» را تا پایان راه هدایت می‌کند.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

«در آغازِ راه، نوری درخشان در پشتِ سرِ ایشان قرار داده شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریادِ نیمه‌شب» است. این نور در سراسرِ راه می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

«اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که برخی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از آن به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با برافراشتن بازوی راستِ پرجلال خود ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروه ادونتی به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد می‌زدند: «هَلِلویاه!» دیگران به‌بی‌باکی نورِ پشت سرِ خود را انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که ایشان را تا بدین‌جا رهبری کرده بود. نورِ پشت سرِ ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ کامل فروگذاشت، و ایشان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان، سقوط کردند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

این نورِ فریادِ نیمه‌شب بود، هم در آغاز و هم در پایان. این عیسی بود (قدوسِ اسرائیل) که ایشان می‌خواستند از پیشِ رویشان برداشته شود. نوری که از بازوی راستِ جلالِ عیسی ساطع می‌شد، همان نورِ فریادِ نیمه‌شب بود، چنان‌که بر «لوح‌ها» که در «کتاب» ذکر شده بودند، به تصویر درآمده است. ردِّ پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ مسیح از سوی «فرزندانِ دروغگو»، و راهی که می‌بایست بر آن گام برمی‌داشتند، داوریِ خدا را بر ایشان آورد، آنگاه که از راه سقوط کردند. آن «دیوارِ بلند» که ناگهان شکسته می‌شود، همان «دیوارِ» جداییِ کلیسا و دولت است که در قانونِ یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع منهدم می‌گردد. آن داوری «ناگهان، در دم» فرامی‌رسد، و «چون شکسته شدنِ ظرفِ کوزه‌گر که خرد و ریزه‌ریزه می‌شود» خواهد بود. این همان داوری‌ای است که با وارونه ساختنِ نمادِ شیطانیِ «قربانیِ دائمی» و شناساییِ آن به‌عنوان نمادی از مسیح، مرتبط است.

Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

یقیناً وارونه ساختنِ امور از جانب شما همچون گِلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: «او مرا نساخت»؟ یا آیا آنچه صورت یافته است دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: «او فهمی نداشت»؟ اشعیا 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

«تقریباً دائمی» همان حقیقت نبوی است که چهار آیه در دانیال دوازده را به یکدیگر پیوند می‌دهد؛ آیاتی که تمایز میان شریران و حکیمان را مشخص می‌سازند. «تقریباً دائمی» همان حقیقتی است که از سوی کسانی که در دوم تسالونیکیان دچار ضلالتِ نیرومند می‌شوند، مورد نفرت است. «تقریباً دائمی» نمایانگر میلِ «فرزندانِ دروغگو» است که بخواهند قدوسِ اسرائیل را از سرِ راه خود بردارند. و مجازات ایشان با شکستنِ ظرفِ کوزه‌گر به تصویر کشیده شده است، و آنچه بر جای می‌ماند، تصویری از وضعیتِ هلاک‌شدۀ باکره‌گانِ جاهل است؛ زیرا از آن پاره‌های شکسته و باقی‌ماندۀ ظرفِ درهم‌شکستۀ کوزه‌گر، «یافت نخواهد شد» «پاره‌سفالی برای برداشتن آتش از اجاق، یا برای کشیدن آب از حوض.»

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

هم «آتش» و هم «آب» نمادهای روح‌القدس‌اند، چنان‌که روغن در مَثَلِ ده باکره نیز چنین است. هنگامی که «فریاد نیمه‌شب» ناگهان در یک لحظه فرا رسد، همان‌گونه که در اجتماع اردوییِ اکستر در اوت 1844 رخ داد، برای «فرزندان دروغگو» یافتن هیچ روغنی (آب یا آتش) ناممکن خواهد بود. آنان پس از نخستین یأس، همان‌گونه که ارمیا خوانده شد، به «بازگشت» فراخوانده شدند، اما سر باز زدند.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

سخنان تو یافت شد و آنها را خوردم، و کلام تو برای من شادی و ابتهاج دل من گردید؛ زیرا من به نام تو خوانده شده‌ام، ای یهوه، خدای لشکرها. در مجلس استهزاکنندگان ننشستم و شادی نکردم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم پر ساخته‌ای. چرا درد من جاودانه است، و زخم من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا برای من به‌راستی چون دروغ خواهی بود، و مانند آب‌هایی که فرو می‌مانند؟ پس یهوه چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از بی‌ارزش جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ ایشان نزد تو بازگردند، اما تو نزد ایشان بازنگرد. و تو را برای این قوم چون دیواری برنجینِ استوار خواهم ساخت؛ و با تو خواهند جنگید، اما بر تو غالب نخواهند آمد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، یهوه می‌گوید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از چنگ سهمگینان فدیه خواهم داد. ارمیا 15‏:16–21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

ارمیا نمایانگر کسانی است که پس از نخستین یأس بازگشتند؛ کسانی که به کارِ جدا ساختنِ «گرانبها از بی‌ارزش» داخل شدند تا «به حضور» خداوند بایستند و چون «دهان» خداوند باشند. ایشان همان کسانی‌اند که در باب نهمِ دانیال نمایانده شده‌اند، به‌عنوان کسانی که پراکندگیِ خویش را دریافتند و پس از آن دعای لاویان بیست‌وشش را به‌جا آوردند. ایشان همان کسانی‌اند که به‌وسیلهٔ دیدبانانِ دانیال، ارمیا و حبقوق نمایانده شده‌اند، که در تقابل با «فرزندانِ دروغگو» قرار دارند. «فرزندانِ دروغگو» نیز از سوی «قدوسِ اسرائیل» خطاب شدند، آنگاه که فرمود: «در بازگشت و آرامی نجات خواهید یافت؛ قوت شما در سکوت و اطمینان خواهد بود، و شما نخواستید».

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

جواهر میلر همان حقایقی هستند که بر الواح حبقوق به تصویر درآمده‌اند؛ حقایقی که آزمونِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را نمایندگی می‌کنند و دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورند. نمادِ آن شورشی که بر ضدّ آن جواهرات ظاهر می‌شود، «قربانیِ دائمی» است. میلر در فهم خود از «قربانیِ دائمی» درست بود، اما فهم او به‌سبب تاریخی که در آن می‌زیست محدود بود، و آن جواهراتی که او عادت داشت بر میزِ واقع در مرکزِ اتاقش بگذارد، اکنون ده بار درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که میلر نخست آنها را بر میز خود نهاد. اکنون آنها در محفظه‌ای بزرگ‌تر قرار دارند، زیرا آن محفظه اکنون نه تنها کتاب‌مقدس را نمایندگی می‌کند، چنان‌که در زمان میلر می‌کرد، بلکه اکنون هم کتاب‌مقدس و هم روحِ نبوت را نمایندگی می‌کند.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

یہی دو گواہ ہیں جو آخری ایّام میں آزمائش کی روشنی پیدا کرتے ہیں، اور یہی دو گواہ ہیں جو آخری ایّام میں ایک بنیادی معرکہ گاہ بن جاتے ہیں۔ ملر نے اس جنگ کو دیکھا، کیونکہ اپنے خواب میں انہوں نے اس کا تابوت (بائبل) لے لیا اور اسے پھاڑ ڈالا۔ یوحنا، جو آخری ایّام میں “داناؤں” کی نمائندگی کرتا ہے، “اس جزیرہ میں تھا جو پتمس کہلاتا ہے، خدا کے کلام اور یسوع مسیح کی گواہی کے سبب سے۔” یوحنا کو بائبل اور ایلین وائٹ کی تحریروں، دونوں کے پیغام پر ایمان رکھنے کے باعث ایذا دی جا رہی تھی۔

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی حقایقی که در رؤیای رود اولای، که در سال ۱۷۹۸ گشوده شد، به تصویر کشیده شده‌اند، ادامه خواهیم داد.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

«ما برای آینده هیچ چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر آن‌که راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، از یاد ببریم.» Life Sketches, 196.