All the prophets are speaking more of the last days than the days in which they lived.
همۀ پیامبران بیش از روزگاری که خود در آن میزیستند، از ایام آخر سخن میگویند.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12
«هر یک از انبیای باستانی کمتر برای زمانِ خود سخن گفتند تا برای زمانِ ما، از اینرو نبوتِ ایشان برای ما نافذ است. «و این همه بر ایشان واقع شد تا برای عبرت باشند، و نوشته شد برای تنبیهِ ما که انتهای عالمها بر ما رسیده است.» 1 Corinthians 10:11. «نه برای خودشان، بلکه برای ما آن اموری را خدمت میکردند که اکنون به شما خبر داده شده است بهوسیلهٔ آنان که انجیل را به شما موعظه کردند، با روحالقدس که از آسمان فرستاده شد؛ اموری که فرشتگان مشتاقاند در آنها بنگرند.» 1 Peter 1:12»
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
"کتابِ مقدّس نے اپنی تمام قیمتی امانتیں اس آخری نسل کے لیے جمع کر کے یکجا محفوظ کر دی ہیں۔ عہدِ عتیق کی تاریخ کے تمام عظیم واقعات اور سنجیدہ معاملات ان آخری ایّام میں کلیسیا میں دہرائے جا چکے ہیں اور دہرائے جا رہے ہیں۔" Selected Messages, کتاب 3، 338، 339۔
Daniel is representing God’s people, who in the last days have discovered through the prophetic Word, that they have been scattered. When they awaken to that fact, they are required to fulfill the Leviticus twenty-six prayer, and also the prayer to understand the last prophetic secret that is unsealed just before probation closes, as represented by Daniel’s prayer in chapter two. If and when, they enter into Daniel’s experience, the angel Gabriel will touch, inform and speak to them, for the purpose of giving them “skill and understanding.” The wise are those who “understand” the “increase of knowledge” when a prophetic secret is unsealed.
دانیال نمایندهٔ قوم خداست که در ایام آخر، از طریق کلام نبوت درمییابند که پراکنده شدهاند. هنگامی که به این حقیقت بیدار میشوند، از ایشان خواسته میشود که دعای لاویان بیستوشش را بهجا آورند، و نیز دعایی را برای فهم آخرین راز نبوی که درست پیش از بستهشدنِ مهلتِ فیض گشوده میشود، همانگونه که در دعای دانیال در باب دوم به تصویر کشیده شده است. اگر و آنگاه که ایشان وارد تجربهٔ دانیال شوند، فرشته جبرائیل ایشان را لمس خواهد کرد و به آنان آگاهی خواهد داد و با ایشان سخن خواهد گفت، تا به ایشان «مهارت و فهم» ببخشد. حکیمان آناناند که «افزایش معرفت» را، هنگامی که رازی نبوی گشوده میشود، «درک» میکنند.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:22, 23.
و مرا آگاهانید و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون بیرون آمدهام تا تو را حکمت و فهم ببخشم. در آغاز تضرعات تو، فرمان صادر شد، و من آمدهام تا آن را به تو بنمایانم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس این امر را بفهم و رؤیا را ملاحظه کن. دانیال ۹:۲۲، ۲۳
The vision which Daniel is told to consider is the “mareh” vision of the appearance. Gabriel had not finished the work he had been assigned in chapter eight when he had been told to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter nine he has returned to finish the interpretation. In chapter nine, Daniel is no longer living in the period of the kingdom of Babylon, but in the history of the Medo-Persian empire.
رؤیایی که به دانیال گفته میشود بدان توجه کند، رؤیای «مَرْئه» دربارهٔ ظهور است. جبرئیل در فصل هشتم هنوز کاری را که بدان مأمور شده بود به پایان نرسانده بود، آنگاه که به او گفته شد دانیال را از رؤیای «مَرْئه» آگاه سازد. او در فصل نهم بازگشته است تا تفسیر را به انجام رساند. در فصل نهم، دانیال دیگر در دوران پادشاهی بابل زندگی نمیکند، بلکه در بستر تاریخ امپراتوری ماد و پارس به سر میبرد.
When Gabriel instructs Daniel to “understand the matter,” and to “consider the vision,” he is identifying a process of mental separation which he wants Daniel to exercise. The words translated as “understand” and “consider” are the same Hebrew word. The word is “biyn,” and means to separate mentally. The Hebrew word translated as “matter,” is “dabar,” and means “the word”. Gabriel is therefore informing Daniel, and those he represents in the last days to rightly divide the Word of truth.
هنگامی که جبرئیل به دانیال دستور میدهد که «کلام را بفهم» و «رؤیا را ملاحظه کن»، او فرایندی از جداسازی ذهنی را مشخص میسازد که میخواهد دانیال آن را به کار بندد. واژههایی که به «بفهم» و «ملاحظه کن» ترجمه شدهاند، در اصل همان واژهٔ عبری واحد هستند. آن واژه «biyn» است و به معنای جدا کردن ذهنی است. واژهٔ عبریای که به «کلام» ترجمه شده، «dabar» است و معنای آن «the word» میباشد. از اینرو، جبرئیل دانیال، و آنان را که او در ایام آخر نمایندگی میکند، آگاه میسازد که کلامِ راستی را بهدرستی تقسیم کنند.
Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.
بکوش تا خویشتن را مقبولِ خدا ظاهر سازی، چون کارگری که را عار نیست و کلامِ حق را بهدرستی تقسیم میکند. دوم تیموتائوس ۲:۱۵.
The word “matter” is also employed by Daniel in chapter ten, verse one where it is translated three times as “thing.”
لفظ «مادہ» دانی ایل نے بھی باب دس، آیت ایک میں استعمال کیا ہے، جہاں اس کا ترجمہ تین مرتبہ «چیز» کے طور پر کیا گیا ہے۔
In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.
در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که او را بلطشصر میخواندند مکشوف گردید؛ و آن امر حق بود، اما زمانِ مقرَّر آن دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال ۱۰:۱.
In the verse, the word “vision” is the “mareh” vision of the appearance, and Daniel had understanding of both the thing (matter) and also the vision (“mareh”). In verse twenty-three of chapter nine, Gabriel instructed Daniel to rightly divide the matter and the vision, and in verse one of chapter ten he has understanding of both the matter (thing) and the vision (“mareh”). Gabriel is informing Daniel in chapter nine, to recognize the distinction (rightly divide) between the matter and the vision. The vision is the “mareh” vision and the “matter,” or the “thing” is the “chazon” vision.
در این آیه، واژهٔ «رؤیا» همان رؤیای «مَرأه»ِ ظهور است، و دانیال هم از امر (موضوع) و هم از رؤیا («مَرأه») فهم داشت. در آیهٔ بیستوسه از باب نهم، جبرئیل به دانیال تعلیم داد که امر و رؤیا را بهدرستی از یکدیگر تمییز دهد، و در آیهٔ یک از باب دهم، او از هر دو، یعنی امر (موضوع) و رؤیا («مَرأه»)، فهم دارد. جبرئیل در باب نهم به دانیال اعلام میکند که تمایز میان امر و رؤیا را تشخیص دهد (بهدرستی تفکیک کند). رؤیا، رؤیای «مَرأه» است، و «امر» یا «چیز» همان رؤیای «حازون» است.
In chapter eight both visions are identified, and a distinction is noted because Daniel wished to understand the “chazon” vision, but Gabriel was instructed to make Daniel understand the “mareh” vision. As Gabriel begins his work of making Daniel understand the “matter” and the “vision” he informs Daniel to take note that they are two different visions.
در فصل هشتم، هر دو رؤیا شناسایی میشوند، و تمایزی نیز یادآور میگردد، زیرا دانیال میخواست رؤیای «چازون» را درک کند، اما جبرئیل مأمور شد که دانیال را از رؤیای «مَره» آگاه سازد. چون جبرئیل کار خود را برای فهمانیدنِ دانیال نسبت به «امر» و «رؤیا» آغاز میکند، به او اعلام میدارد که توجه کند اینها دو رؤیای متفاوتاند.
And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:22–27.
و او مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: ای دانیال، اکنون بیرون آمدهام تا تو را حکمت و فهم ببخشم. در ابتدای تضرعات تو فرمان صادر شد، و من آمدهام تا آن را به تو اعلام کنم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس کلام را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن. هفتاد هفته بر قوم تو و بر شهر مقدّس تو مقدّر شده است، تا عصیان به کمال رسد، و گناهان پایان پذیرد، و برای اثم کفّاره بهعمل آید، و عدالت جاودانی آورده شود، و رؤیا و نبوّت مُهر گردد، و قدّوسِ اقداس مسح شود. پس بدان و بفهم که از زمان صدور فرمان برای بازگردانیدن و بنا کردن اورشلیم تا مسیحِ رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود؛ کوچه و حصار دوباره بنا خواهد شد، هرچند در زمانهای اضطرابآمیز. و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، امّا نه برای خود؛ و قومِ آن رئیس که خواهد آمد، شهر و مقدّس را ویران خواهند کرد؛ و پایان آن با سیل خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانیها مقرّر شده است. و او با بسیاری برای یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت؛ و در نیمهٔ هفته، قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد، و بر بالِ رجاسات، آن را ویران خواهد ساخت، تا زمان پایان؛ و آنچه مقدّر شده است، بر آن ویرانشده فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۲–۲۷.
Gabriel wished Daniel to recognize that elements of both the “chazon” vision and the “mareh” vision would be represented in the interpretation he provided for Daniel. The interpretation was going to address both visions, and it was Daniel’s responsibility to rightly divide the vision which addressed the trampling down of the sanctuary and the host, from the vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844.
جبریل میخواست دانیال دریابد که عناصری از هر دو رؤیای «chazon» و «mareh» در تفسیری که او برای دانیال ارائه کرد، بازنمایی خواهد شد. این تفسیر قرار بود هر دو رؤیا را دربر گیرد، و این مسئولیت دانیال بود که رؤیایی را که به پایمال شدن قدس و لشکر میپرداخت، بهدرستی از رؤیایی که به ظهور مسیح در قدسالاقداس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید، تفکیک کند.
Gabriel identifies that from the decree of Artaxerxes in 457 BC, there would be four hundred and ninety years that were “cut off” from the twenty-three hundred years of the vision of the evenings and mornings, that was especially for the Jews. In the verses just cited, the word “determined” is identified three times, but it is two different Hebrew words that are both translated as “determined” in the verses. The first time “determined” is identified is in verse twenty-four, and that Hebrew word is “chathak” and means “to cut off”.
جبرائیل مشخص میسازد که از فرمان اردشیر در سال 457 ق.م.، چهارصد و نود سال وجود داشت که از دو هزار و سیصد سالِ رؤیای شامها و صبحها «جدا شده بود»، و این بهطور ویژه برای یهودیان بود. در آیاتی که همین اکنون نقل شد، واژهٔ «مقرر» سه بار به کار رفته است، اما در آن آیات در واقع دو واژهٔ متفاوت عبری وجود دارد که هر دو به «مقرر» ترجمه شدهاند. نخستین بار که «مقرر» ذکر شده است در آیهٔ بیستوچهار است، و آن واژهٔ عبری «chathak» است و معنای آن «جدا کردن» میباشد.
It identifies that Israel was given a probationary period that began with the third decree of Artaxerxes which would end at the stoning of Stephen in the year 34 AD. The four hundred and ninety years was “cut off,” and represented a shorter prophetic period within the longer prophecy of twenty-three hundred years. The number “four hundred and ninety,” is a symbol of probationary time, as witnessed to by Jesus.
این نشان میدهد که به اسرائیل دورهای آزمایشی عطا شد که با سومین فرمان اردشیر آغاز گردید و با سنگسارِ استیفان در سال ۳۴ میلادی به پایان رسید. چهارصد و نود سال «منقطع» شد و در درون نبوتِ طولانیترِ دو هزار و سیصد سال، دورهای نبویِ کوتاهتر را نمایندگی میکرد. عدد «چهارصد و نود» نمادی از زمانِ آزمایشی است، چنانکه عیسی بر آن شهادت داده است.
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:22.
پس پطرس نزد او آمد و گفت: ای سرور، برادرم چند بار به من گناه ورزد و او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟ عیسی به او فرمود: به تو نمیگویم تا هفت بار، بلکه تا هفتاد بار هفت. متی ۱۸:۲۲
There is an end to forgiveness, and that end is represented by the number “four hundred and ninety.” The “four hundred and ninety” years represents a period of probation for the Jews from their deliverance until they filled the cup of their probationary time at the stoning of Stephen. The “four hundred and ninety” years is also connected with the curse of the “seven times” in Leviticus twenty-six. There are only two places in the Bible that reference the land enjoying her sabbaths. The first is found in Leviticus twenty-six.
آمرزش را پایانی است، و آن پایان با عدد «چهارصد و نود» نشان داده شده است. «چهارصد و نود» سال، دورهای از امتحان برای یهودیان را از زمان رهایی ایشان تا هنگامی که در سنگسار استیفان پیمانهٔ زمانِ آزمایشیِ خود را پر کردند، نمایان میسازد. «چهارصد و نود» سال همچنین با لعنتِ «هفت زمان» در لاویان بیستوشش مرتبط است. در سراسر کتابمقدس تنها دو موضع وجود دارد که به برخورداریِ زمین از سَبَّتهایش اشاره میکند. نخستینِ آنها در لاویان بیستوشش یافت میشود.
And if ye will not for all this hearken unto me, but walk contrary unto me; Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:27–35.
और यदि तुम इस सब के होते हुए भी मेरी न सुनो, वरन् मेरे प्रतिकूल चलो, तो मैं भी क्रोध में तुम्हारे प्रतिकूल चलूँगा; और मैं, हाँ मैं ही, तुम्हारे पापों के कारण तुम्हें सात गुना दण्ड दूँगा। और तुम अपने पुत्रों का मांस खाओगे, और अपनी पुत्रियों का मांस भी खाओगे। और मैं तुम्हारे ऊँचे स्थानों को नष्ट कर दूँगा, तुम्हारी मूरतों को काट गिराऊँगा, और तुम्हारे शवों को तुम्हारी मूरतों के शवों पर डाल दूँगा; और मेरा प्राण तुम से घृणा करेगा। और मैं तुम्हारे नगरों को उजाड़ कर दूँगा, और तुम्हारे पवित्रस्थानों को विरान कर दूँगा, और मैं तुम्हारे सुगन्धित धूप की सुगन्ध ग्रहण न करूँगा। और मैं उस देश को ऐसा उजाड़ दूँगा कि तुम्हारे शत्रु भी, जो उसमें बसेंगे, उसे देखकर चकित रह जाएँगे। और मैं तुम्हें अन्यजातियों में तितर-बितर कर दूँगा, और तुम्हारे पीछे तलवार खींचे रहूँगा; और तुम्हारा देश उजाड़ हो जाएगा, और तुम्हारे नगर विरान हो जाएँगे। तब जितने समय तक वह देश उजाड़ पड़ा रहेगा और तुम अपने शत्रुओं के देश में रहोगे, उतने समय तक वह देश अपने सब्तों का आनन्द उठाएगा; उसी समय वह देश विश्राम करेगा और अपने सब्तों का आनन्द उठाएगा। जितने समय तक वह उजाड़ पड़ा रहेगा, उतने समय तक वह विश्राम करेगा; क्योंकि जब तुम उस पर बसे हुए थे, तब वह तुम्हारे सब्तों में विश्राम न कर सका था। लैव्यव्यवस्था 26:27–35।
The punishment of the “seven times,” which is referenced four times in chapter twenty-six, identifies that when God’s people are scattered, the land will then “enjoy her sabbaths.” Daniel and the three worthies had been scattered into the enemies’ land in fulfillment of the curse of Moses, and that the scattering of seventy years, was a symbolic object lesson of the scattering of the twenty-five hundred and twenty years. It was a prophetic object lesson, similar to Elijah’s three and a half years of drought during the persecution of Jezebel. That three and a half years represented three and a half prophetic years, that equaled twelve hundred and sixty years of papal rule from the year 538 until 1798. The seventy years was a symbol of the “seven times,” just as the three and a half years was a symbol of the wilderness of twelve hundred and sixty years. The seventy years of Daniel’s captivity identified by Jeremiah, represented “four hundred and ninety” years.
«ہفت بار» کی سزا، جس کا حوالہ باب چھبیس میں چار مرتبہ دیا گیا ہے، یہ ظاہر کرتی ہے کہ جب خدا کے لوگ پراگندہ کر دیے جائیں گے، تو زمین پھر «اپنے سبتوں سے لطف اندوز ہوگی»۔ دانی ایل اور وہ تین نامور اشخاص موسیٰ کی لعنت کی تکمیل میں دشمنوں کی سرزمین میں پراگندہ کیے گئے تھے، اور یہ کہ ستر برس کی پراگندگی پچیس سو بیس برس کی پراگندگی کا ایک علامتی سبقِ عینی تھی۔ یہ ایک نبوتی سبقِ عینی تھا، ایلیاہ کے ساڑھے تین برس کے قحط کی مانند جو ایزبل کے ایذارسانی کے زمانہ میں ہوا۔ وہ ساڑھے تین برس ساڑھے تین نبوتی برسوں کی نمائندگی کرتے تھے، جو 538 سے 1798 تک پوپائی اقتدار کے بارہ سو ساٹھ برسوں کے برابر تھے۔ ستر برس «ہفت بار» کی ایک علامت تھے، جس طرح ساڑھے تین برس بارہ سو ساٹھ برس کے بیابان کی ایک علامت تھے۔ دانی ایل کی اسیری کے ستر برس، جن کی نشان دہی یرمیاہ نے کی، «چار سو نوّے» برسوں کی نمائندگی کرتے تھے۔
And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:15–23.
و یهُوَه، خدای پدران ایشان، پیامآوران خویش را پیدرپی و از بامدادان نزد ایشان فرستاد، زیرا بر قوم خود و بر مسکن خویش شفقت داشت. اما آنان رسولان خدا را استهزا کردند و کلام او را خوار شمردند و انبیای او را آزار رسانیدند، تا آنکه خشم یهُوَه بر قومش افروخته شد، چندانکه دیگر هیچ درمانی نبود. از اینرو، پادشاه کَلدانیان را بر ایشان آورد، که جوانانشان را با شمشیر در خانهٔ مقدّسشان کشت، و بر جوان و دوشیزه، پیر و خمیده از سالخوردگی، هیچ شفقت نورزید؛ همه را به دست او سپرد. و تمامی ظروف خانهٔ خدا، خرد و کلان، و خزاین خانهٔ یهُوَه، و خزاین پادشاه و سرورانش، همه را به بابل برد. و خانهٔ خدا را به آتش سوزانیدند، و حصار اورشلیم را فرو ریختند، و همهٔ کاخهای آن را با آتش سوزانیدند، و همهٔ ظروف نفیس آن را نابود کردند. و آنان را که از شمشیر جان به در برده بودند، به بابل به اسیری برد؛ و ایشان برای او و پسرانش بندگان شدند تا زمان سلطنت پادشاهی فارس؛ تا کلام یهُوَه که به زبان ارمیا گفته شده بود، به انجام رسد، تا آنکه زمین از سَبَّتهای خویش بهرهمند شود؛ زیرا تمامی مدتی که ویران افتاده بود، سَبَّت نگاه داشت، تا هفتاد سال کامل شود. و در سال اول کورش، پادشاه فارس، تا کلام یهُوَه که به زبان ارمیا گفته شده بود تحقق پذیرد، یهُوَه روح کورش، پادشاه فارس، را برانگیخت، تا در سراسر مملکت خویش ندا درداد و نیز آن را به نگارش آورد که: «کورش، پادشاه فارس، چنین میگوید: یهُوَه، خدای آسمان، همهٔ ممالک جهان را به من بخشیده است؛ و او مرا مأمور ساخته است که برای وی خانهای در اورشلیم، که در یهوداست، بنا کنم. کیست از میان شما، از تمامی قوم او؟ یهُوَه، خدای او، با وی باشد، و بگذار برود.» ۲ تواریخ ۳۶:۱۵–۲۳
The only two references in the Bible of the land enjoying her sabbaths are in relation to the scattering of God’s people, and the seventy years of captivity, which represented a period of time that would allow the land to enjoy its sabbaths. It equaled the amount of sabbaths that the Jews did not allow the land to enjoy rest. The land resting for seventy years, represented the total years that the rebellion against the commandment to allow the land to rest had been accomplished. Simple math identifies that in “four hundred and ninety” years of rebellion, there would be a total of seventy years that the land had not rested.
در کتابمقدس، تنها دو اشاره به اینکه زمین از سَبَتهای خود برخوردار شود، در ارتباط با پراکنده شدن قوم خدا و هفتاد سال اسارت است؛ دورهای که نشاندهنده زمانی بود که به زمین اجازه میداد از سَبَتهای خود برخوردار گردد. این مدت برابر بود با شمار سَبَتهایی که یهودیان اجازه نداده بودند زمین از آرامش آنها بهرهمند شود. آرام گرفتن زمین به مدت هفتاد سال، نمایانگر مجموع سالهایی بود که طی آن سرکشی بر ضد فرمانِ اجازه دادن به زمین برای استراحت، تحقق یافته بود. محاسبهای ساده نشان میدهد که در «چهارصد و نود» سال سرکشی، در مجموع هفتاد سال وجود میداشت که در آنها زمین استراحت نکرده بود.
Four hundred and ninety years were cut off from the twenty-three hundred years, as a probationary period for the Jews, and that “four hundred and ninety” years has a direct connection with the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six.
چهارصد و نود سال از دو هزار و سیصد سال جدا گردید تا دورهای از آزمایش برای یهودیان باشد، و این «چهارصد و نود» سال ارتباطی مستقیم با پراکندگیِ «هفت زمان» در لاویان بیستوشش دارد.
The “chazon” vision of the trampling down and the “mareh” vision of the appearance at the end of twenty-three hundred years are distinct from each other, but they have a direct connection. As with Daniel, God’s people are to rightly divide the two visions, while simultaneously recognizing their connection with one another. The seventy years of captivity which led to the three decrees allowing the Jews to return and rebuild Jerusalem, represented “four hundred and ninety” years of rebellion by the Jews against the covenant of allowing the land to rest.
دَ «خازون» لید، چې د تر پښو لاندې کېدو په اړه دی، او د «مارېه» لید، چې د دوه زره او درې سوه کلونو په پای کې د ظهور په اړه دی، له یو بل څخه جلا دي؛ خو تر منځ یې مستقیم تړاو شته. لکه د دانیال په قضیه کې، د خدای خلک باید دغه دواړه لیدونه په سمه توګه سره بېل کړي، او په عین حال کې د یو له بل سره یې تړاو هم وپېژني. اویا کاله اسارت، چې د هغو درې فرمانونو لامل شول چې یهودیانو ته یې د بېرته ستنېدو او د اورشلیم د بیا رغولو اجازه ورکړه، د یهودیانو له خوا د ځمکې د آرام پرېښودلو د عهد پر ضد د «څلور سوه او نوې» کلونو بغاوت استازیتوب کاوه.
When the third decree identified their opportunity to return and rebuild, they were given “four hundred and ninety” years of probationary time, as they were tested by the same period of time in which their disobedience led to the destruction of Jerusalem and their scattering. At the end of the second “four hundred and ninety years,” their disobedience would once again bring the destruction of Jerusalem and their scattering among the Gentiles.
هنگامی که فرمان سوم فرصت بازگشت و بازسازی را برای آنان مشخص ساخت، به ایشان «چهارصد و نود» سال زمانِ امتحان داده شد؛ زیرا آنان به همان دورهٔ زمانی آزموده شدند که در آن، نافرمانیشان به ویرانی اورشلیم و پراکندگیشان انجامیده بود. در پایانِ دومین «چهارصد و نود سال»، نافرمانیِ ایشان بار دیگر ویرانیِ اورشلیم و پراکندگیشان در میان امتها را به بار میآورد.
The scattering of the seventy year captivity was preceded by “four hundred and ninety” years of rebellion, and then that seventy year captivity was followed by another “four hundred and ninety years” of further rebellion.
پراکندگیِ اسارتِ هفتادساله، مسبوق به «چهارصد و نود» سالِ عصیان بود، و سپس آن اسارتِ هفتادساله نیز با «چهارصد و نود سال» دیگر از عصیانِ بیشتر دنبال شد.
The first “four hundred and ninety” year period, which brought about the seventy years of the land resting, had reached a conclusion with the destruction of Jerusalem. At the ending of the “four hundred and ninety” years that was cut off from the twenty-three hundred years, Jerusalem was once again destroyed, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
نخستین دورهٔ «چهارصد و نود» ساله، که موجب هفتاد سال استراحتِ زمین گردید، با ویرانیِ اورشلیم به پایان رسیده بود. در پایانِ «چهارصد و نود» سالی که از دو هزار و سیصد سال بریده شده بود، اورشلیم بار دیگر ویران شد، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن چیز به تصویر میکشد.
The seventy year captivity of literal Israel in literal Babylon was a symbol of the scattering of “seven times,” and Sister White identifies that the seventy years of captivity of literal Israel in literal Babylon was a type of the twelve hundred and sixty years of captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon.
اسرائیلِ حقیقی کی حقیقی بابل میں ستر سالہ اسیری، "سات زمانوں" کی پراگندگی کی ایک علامت تھی، اور سسٹر وائٹ اس امر کی نشان دہی کرتی ہیں کہ حقیقی اسرائیل کی حقیقی بابل میں ستر سالہ اسیری، روحانی اسرائیل کی روحانی بابل میں بارہ سو ساٹھ سالہ اسیری کی ایک تمثیل تھی۔
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
«کلیسای خدا بر زمین، در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بیامان، به همان اندازه بهراستی در اسارت بود که فرزندان اسرائیل در دوران تبعید، در بابل به اسارت گرفته شده بودند.» انبیا و پادشاهان، 714.
The twelve hundred and sixty years from the year 538 to 1798, was a type of the “seven times.” At the end of the seventy years, the Jews returned to restore and rebuild Jerusalem. Their return during the three decrees marked the beginning (457 BC) of the twenty-three hundred years of the “mareh” vision that led to the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844. The three decrees marked the beginning of the prophetic period, and it required all three decrees to begin the prophetic period, though they began to return and rebuild with the first decree of Cyrus.
از سال ۵۳۸ تا ۱۷۹۸، آن هزار و دویست و شصت سال، نمونهای از «هفت زمان» بود. در پایان هفتاد سال، یهودیان بازگشتند تا اورشلیم را مرمت و بازسازی کنند. بازگشت ایشان در طی سه فرمان، آغازِ (۴۵۷ ق.م.) دو هزار و سیصد سالِ رؤیای «مَرأه» را مشخص کرد؛ رؤیایی که به ظهور مسیح در قدسالاقداس در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ انجامید. این سه فرمان، آغاز دورهٔ نبوتی را مشخص کردند، و برای آغاز شدن آن دورهٔ نبوتی، هر سه فرمان لازم بود، هرچند آنان با نخستین فرمانِ کورش شروع به بازگشت و بازسازی کردند.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12−26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“En el capítulo séptimo de Esdras se halla el decreto. Versículos 12–26. En su forma más completa fue expedido por Artajerjes, rey de Persia, en 457 a. C. Pero en Esdras 6:14 se dice que la casa del Señor en Jerusalén fue edificada ‘conforme al mandato [‘decreto’, margen] de Ciro, de Darío y de Artajerjes rey de Persia’. Estos tres reyes, al originar, reafirmar y completar el decreto, lo llevaron a la perfección requerida por la profecía para señalar el comienzo de los 2300 años. Tomando 457 a. C., el tiempo en que el decreto fue completado, como la fecha del mandamiento, se vio que cada especificación de la profecía concerniente a las setenta semanas se había cumplido”. The Great Controversy, 326.
From 1798 until 1844, the three angels of Revelation arrived into prophetic history, and just as the three decrees marked the beginning of the prophecy of twenty-three hundred years, those three angels marked the conclusion of the prophecy. The prophetic period ended with the arrival of the third angel, just as it had begun with the arrival of the third decree, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
از سال 1798 تا 1844، سه فرشتهٔ مکاشفه وارد تاریخ نبوت شدند، و همانگونه که آن سه فرمان آغازِ نبوتِ دو هزار و سیصد سال را نشان کردند، آن سه فرشته نیز خاتمهٔ آن نبوت را مشخص ساختند. دورهٔ نبوی با ظهور فرشتهٔ سوم به پایان رسید، همانگونه که با ظهور فرمان سوم آغاز شده بود، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن مرتبط میسازد.
The Jews began to return under the first decree, and in the history of the second decree they finished the temple. The third angel arrived on October 22, 1844, and before that date the Millerites had finished the spiritual temple they had come out of spiritual Babylon to rebuild. It was to be completed, for on October 22, 1844 the messenger of the covenant was to come suddenly to his temple. That temple was the Millerite people who entered into covenant on October 22, 1844, and who Peter identifies were a temple.
یهودیان تحت فرمان نخست بازگشت را آغاز کردند، و در تاریخ فرمان دوم، هیکل را به پایان رساندند. فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، و پیش از آن تاریخ، میلریها هیکل روحانیای را که برای بازسازیِ آن از بابلِ روحانی بیرون آمده بودند، به پایان رسانده بودند. لازم بود که آن تکمیل شود، زیرا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، رسولِ عهد میبایست ناگهان به هیکلِ خود بیاید. آن هیکل، قومِ میلری بود که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ داخلِ عهد شدند، و پطرس تصریح میکند که ایشان هیکل بودند.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.
شما نیز چون سنگهای زنده، بهصورت خانهای روحانی و کهانتی مقدّس بنا کرده میشوید تا قربانیهای روحانی را که بهواسطۀ عیسی مسیح نزد خدا پذیرفته است، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵.
The Millerite temple was built from 1798 to 1844, which is forty-six years, or prophetically three days, for Christ identified that it takes three days to raise up a temple.
معبدِ میلّری از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ بنا شد، که چهلوشش سال است، یا از لحاظ نبوی سه روز؛ زیرا مسیح تصریح کرد که برپا ساختنِ یک معبد سه روز به طول میانجامد.
And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:13–21.
اور یہودیوں کی عیدِ فِصح نزدیک تھی، اور یسوع یروشلیم کو گئے۔ اور اُنہوں نے ہیکل میں اُن لوگوں کو پایا جو بیل، بھیڑیں اور فاختائیں بیچ رہے تھے، اور صرّاف بیٹھے ہوئے تھے۔ پس اُس نے رسیوں کا ایک کوڑا بنا کر اُن سب کو ہیکل سے نکال دیا، اور بھیڑوں اور بیلوں کو بھی؛ اور صرّافوں کا روپیہ بکھیر دیا اور اُن کی میزیں اُلٹ دیں۔ اور جو فاختائیں بیچتے تھے اُن سے کہا، اِن چیزوں کو یہاں سے لے جاؤ؛ میرے باپ کے گھر کو تجارت کا گھر نہ بناؤ۔ اور اُس کے شاگردوں کو یاد آیا کہ لکھا ہے، تیرے گھر کی غیرت مجھے کھا گئی ہے۔ پھر یہودیوں نے جواب میں اُس سے کہا، تو ہمیں کون سا نشان دکھاتا ہے، جب کہ تُو یہ کام کرتا ہے؟ یسوع نے جواب میں اُن سے کہا، اِس ہیکل کو ڈھا دو، اور میں تین دن میں اسے پھر کھڑا کر دوں گا۔ پس یہودیوں نے کہا، اِس ہیکل کے بننے میں چھیالیس برس لگے، اور کیا تُو اسے تین دن میں پھر کھڑا کر دے گا؟ مگر وہ اپنے بدن کے ہیکل کی بابت کہہ رہے تھے۔ یوحنا 2:13–21۔
Sister White identifies that when the messenger of the covenant suddenly came to his temple, as represented in the book of Malachi, that the prediction had been fulfilled when Christ cleansed the temple, as just identified in the passage from John.
خواهر وایت تصریح میکند که هنگامی که رسولِ عهد، چنانکه در کتاب ملاکی تصویر شده است، ناگهان به هیکل خود آمد، این پیشگویی در زمانی تحقق یافت که مسیح هیکل را تطهیر کرد؛ همانگونه که در بخشی از یوحنا که بدان اشاره شد، بیان گردیده است.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. ‘Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:1–3.” The Desire of Ages, 161.
«هنگامی که عیسی هیکل را از خریداران و فروشندگان جهان پاک ساخت، مأموریت خود را برای پاک کردن دل از آلودگی گناه اعلام نمود—از خواهشهای زمینی، امیال خودخواهانه، و عادات شریرانهای که جان را فاسد میسازند. “اینک من رسول خود را میفرستم، و او طریق را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسول عهد که شما از او مسرور میباشید؛ اینک او میآید، یهوه صبایوت میگوید. اما کیست که روز آمدن او را متحمل تواند شد؟ و کیست که هنگام ظهور وی بایستد؟ زیرا او مانند آتشِ زرگر و مثل اشنانِ رختشویان است. و خواهد نشست تا نقره را قال و خالص سازد؛ و بنیلاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را مانند طلا و نقره مصفا خواهد نمود، تا هدیهای به عدالت برای خداوند بگذرانند. ملاکی ۳:۱–۳.” آرزوی اعصار، ۱۶۱.»
The temple in John chapter two, took forty-six years to build, and Jesus said He would erect the destroyed temple in three days. 1798 unto 1844, is forty-six years, and it identifies the arrival of the three angels (days), of Revelation fourteen, that had been typified by the three decrees which began the twenty-three hundred year prophecy. The forty-six years is the period in which Christ raised up the Millerite temple, for prior to that time the spiritual sanctuary and spiritual Israel had been trodden down by spiritual Babylon.
معبدِ مذکور در فصلِ دومِ یوحنا، چهلوشش سال در دستِ بنا بود، و عیسی فرمود که آن معبدِ ویرانشده را در سه روز برپا خواهد ساخت. از 1798 تا 1844، چهلوشش سال است، و این، ظهورِ سه فرشته (روزها)یِ مکاشفهٔ چهارده را مشخص میسازد، که بهواسطهٔ سه فرمانی که نبوتِ دوهزار و سیصد ساله را آغاز کردند، پیشاپیش نمونهوار نشان داده شده بودند. این چهلوشش سال، دورهای است که در آن مسیح معبدِ میلریتی را برپا ساخت، زیرا پیش از آن زمان، مقدّسگاهِ روحانی و اسرائیلِ روحانی بهوسیلهٔ بابلِ روحانی پایمال شده بودند.
When Christ cleansed the temple at the Passover in the beginning of His ministry, He was fulfilling the prophecy of the Messenger of the Covenant suddenly coming unto His temple as set forth in Malachi. On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple, and it had taken Him forty-six years to erect His destroyed temple.
هنگامی که مسیح در عید فِصَح، در آغاز خدمت خود، هیکل را تطهیر کرد، نبوتِ «فرستادهٔ عهد» را که بنا بر کتاب ملاکی ناگهان به هیکلِ خود میآید، به انجام میرسانید. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، مسیح ناگهان به هیکلِ خود آمد، و برپاداشتنِ هیکلِ ویرانشدهٔ او چهلوشش سال به طول انجامیده بود.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
«آمدنِ مسیح بهعنوانِ کاهنِ اعظمِ ما به قدسالاقداس، برای تطهیرِ مقدّس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذارده شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزدِ قدیمالایام، آنگونه که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفهای یک رویداد واحد هستند؛ و این نیز همچنین بهوسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ بیان کرده است، به تصویر کشیده شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.
The first indignation ended in 1798, and the end of the last indignation was 1844. The beginning of the forty-six year period, where Christ raised up the Millerite temple illustrated the end, for both the beginning and ending were marked by the conclusion of God’s indignation against His people, for Jesus always identifies the end of a thing, with the beginning of a thing.
اولین غضب در سال 1798 پایان یافت، و پایان آخرین غضب در سال 1844 بود. آغازِ دورهٔ چهلوششساله، که در آن مسیح هیکل میلری را برافراشت، پایان را به تصویر میکشید، زیرا هم آغاز و هم انجام با خاتمهٔ غضب خدا بر قوم او مشخص شده بودند؛ زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن یکی میشمارد.
We will continue our study of Gabriel’s instruction to Daniel in the next article.
در مقالهٔ بعدی، مطالعهٔ خود را دربارهٔ رهنمود جبرئیل به دانیال ادامه خواهیم داد.
“The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.
«کتابِ مکاشفه باید بر مردم گشوده شود. بسیاری تعلیم یافتهاند که آن کتابی مُهرشده است، اما تنها بر کسانی مُهرشده است که حق و نور را رد میکنند. حقایقی که در آن نهفته است باید اعلام شود تا مردم فرصت داشته باشند خود را برای وقایعی که بهزودی روی خواهد داد آماده سازند. پیامِ فرشتهٔ سوم باید بهعنوان تنها امیدِ نجات برای جهانی رو به هلاکت عرضه شود.»
“The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.
«خطرات ایام آخر بر ما فرود آمده است، و ما در کار خود باید مردم را از خطری که در آن قرار دارند آگاه سازیم. مبادا صحنههای جدّیای که نبوت آشکار ساخته است بهزودی واقع خواهند شد، مسکوت گذاشته شوند. ما پیامآوران خدا هستیم، و وقتی برای از دست دادن نداریم. آنان که بخواهند همکارانِ سرور ما عیسی مسیح باشند، علاقهای عمیق به حقایقی که در این کتاب یافت میشود نشان خواهند داد. با قلم و زبان خواهند کوشید تا امور شگفتانگیزی را که مسیح از آسمان آمد تا آشکار سازد، روشن و آشکار بیان کنند.» Signs of the Times، 4 ژوئیه 1906.