کتابِ دانی ایل — اٹھسٹھواں

Y sucedió en el año sexto, en el mes sexto, a los cinco días del mes, estando yo sentado en mi casa, y los ancianos de Judá sentados delante de mí, que allí cayó sobre mí la mano del Señor Dios. Ezequiel 8:1.

سپس روح مرا برگرفت و در رؤیا، به‌وسیلهٔ روح خدا، به کلدانیان، نزد اسیران، آورد. پس آن رؤیایی که دیده بودم از من برکشیده شد. آنگاه تمامی اموری را که خداوند به من نشان داده بود، به اسیران بازگفتم. حزقیال ۱۱:‏۲۴، ۲۵.

اور میں نے آسمان میں ایک اور نشان دیکھا، بڑا اور عجیب: سات فرشتے، جن کے پاس آخری سات بلائیں تھیں؛ کیونکہ انہی میں خدا کا غضب کامل ہوتا ہے۔ اور میں نے گویا شیشہ کا ایک سمندر دیکھا جو آگ سے ملا ہوا تھا؛ اور وہ لوگ جنہوں نے درندہ پر، اور اُس کی مورت پر، اور اُس کے نشان پر، اور اُس کے نام کے عدد پر فتح پائی تھی، شیشہ کے سمندر پر کھڑے تھے، اور خدا کے بربط لیے ہوئے تھے۔ اور وہ خدا کے بندہ موسیٰ کا گیت، اور برّہ کا گیت گاتے ہیں، اور کہتے ہیں: اے قادرِ مطلق خداوند خدا، تیرے کام بڑے اور عجیب ہیں؛ اے قدّیسوں کے بادشاہ، تیری راہیں راست اور سچی ہیں۔ مکاشفہ 15:1–3۔

اور چھٹے فرشتے نے اپنا پیالہ عظیم دریا فرات پر اُنڈیل دیا، اور اُس کا پانی خشک ہو گیا تاکہ مشرق کے بادشاہوں کے لیے راستہ تیار کیا جائے۔ اور میں نے اژدہا کے منہ سے، اور حیوان کے منہ سے، اور جھوٹے نبی کے منہ سے مینڈکوں کی مانند تین ناپاک روحیں نکلتی دیکھیں۔ کیونکہ وہ شیاطین کی روحیں ہیں، جو معجزے دکھاتی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں اور تمام جہان کے پاس نکل جاتی ہیں تاکہ اُنہیں خدا قادرِ مطلق کے اُس عظیم دن کی لڑائی کے لیے جمع کریں۔ دیکھو، میں چور کی مانند آتا ہوں۔ مبارک ہے وہ جو جاگتا رہتا ہے اور اپنے کپڑوں کی حفاظت کرتا ہے، ایسا نہ ہو کہ ننگا پھرے اور لوگ اُس کی شرم دیکھیں۔ اور اُس نے اُنہیں ایک جگہ جمع کیا جو عبرانی زبان میں ہرمجدون کہلاتی ہے۔ مکاشفہ 16:12–16۔

«کسانی که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درک معنای دجّال بازمی‌مانند، بی‌گمان خود را در جانب دجّال قرار خواهند داد. اکنون دیگر زمانی برای همرنگ شدن با جهان برای ما نیست. دانیال در نصیب خویش و در جایگاه خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنّا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان عرضه می‌دارند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت باشند. به‌واسطهٔ تحققشان در این ایام آخر، خود را تبیین خواهند کرد.» Kress Collection, 105.

«لیکن گزشتہ نسلوں کے مسیحیوں نے اتوار کو مانا، یہ سمجھتے ہوئے کہ ایسا کرکے وہ بائبل کے سبت کو بجا لا رہے ہیں؛ اور اب بھی ہر کلیسیا میں—رومی کیتھولک جماعت مستثنیٰ نہیں—سچے مسیحی موجود ہیں، جو دیانت داری سے یہ ایمان رکھتے ہیں کہ اتوار ہی وہ سبت ہے جسے الٰہی تقرری حاصل ہے۔ خدا ان کے مقصد کی اخلاص مندی اور اپنے حضور ان کی راستبازی کو قبول کرتا ہے۔ لیکن جب اتوار کی پابندی قانون کے ذریعے نافذ کی جائے گی، اور دنیا کو حقیقی سبت کی پابندی کے متعلق منور کر دیا جائے گا، تب جو کوئی خدا کے حکم سے تجاوز کرے گا، تاکہ ایسے ضابطے کی اطاعت کرے جس کی کوئی برتر سند روم کی سند سے زیادہ نہیں، وہ اس طرح خدا پر پاپائیت کو ترجیح دے گا۔ وہ روم اور اُس اقتدار کو خراجِ عقیدت پیش کر رہا ہے جو اُس ادارے کو نافذ کرتا ہے جسے روم نے مقرر کیا۔ وہ حیوان اور اُس کی مورت کی پرستش کر رہا ہے۔ پس جب لوگ اُس ادارے کو رد کریں گے جسے خدا نے اپنی اقتداری علامت قرار دیا ہے، اور اُس کے بجائے اُس چیز کو عزت دیں گے جسے روم نے اپنی سیادت کی نشانی کے طور پر چنا ہے، تو وہ اس طرح روم سے وفاداری کی علامت—‘حیوان کا نشان’—قبول کریں گے۔ اور جب تک یہ معاملہ اس طور پر لوگوں کے سامنے صاف صاف نہ رکھ دیا جائے، اور انہیں خدا کے احکام اور انسانوں کے احکام کے درمیان انتخاب کرنے پر نہ لایا جائے، اُس وقت تک وہ لوگ جو سرکشی میں قائم رہیں گے، ‘حیوان کا نشان’ حاصل نہیں کریں گے۔» The Great Controversy, 449.

«اگر نورِ حقیقت به شما عرضه شده باشد، به‌گونه‌ای که سبتِ فرمانِ چهارم را آشکار سازد و نشان دهد که برای رعایت یکشنبه هیچ بنیانی در کلام خدا وجود ندارد، و با این همه شما همچنان به سبتِ کاذب بچسبید و از مقدس نگاه داشتنِ سبتی که خدا آن را «روزِ مقدسِ من» می‌خواند سر باز زنید، نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این در چه هنگام روی می‌دهد؟—هنگامی که فرمانی را اطاعت می‌کنید که به شما دستور می‌دهد در روز یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را پرستش کنید، در حالی که می‌دانید در کتاب‌مقدس حتی یک کلمه نیز وجود ندارد که نشان دهد یکشنبه چیزی جز یک روزِ عادیِ کار است، شما رضایت می‌دهید که نشانِ وحش را بپذیرید و مُهرِ خدا را رد می‌کنید. اگر این نشان را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود دریافت کنیم، داوری‌هایی که بر نافرمانان اعلام شده است، ناگزیر بر ما فرود خواهد آمد. اما مُهرِ خدای زنده بر کسانی نهاده می‌شود که با وجدانِ بیدار، سبتِ خداوند را نگاه می‌دارند.» Review and Herald, April 27, 1911.

«اگر چنین صحنه‌هایی در پیش است، چنین داوری‌های هولناک بر جهانی گناهکار، پس پناه قوم خدا کجا خواهد بود؟ آنان چگونه محفوظ نگاه داشته خواهند شد تا خشم بگذرد؟ یوحنا عناصر طبیعت—زلزله، توفان، و کشاکش سیاسی—را می‌بیند که به‌وسیلهٔ چهار فرشته نگاه داشته شده‌اند. این بادها تحت مهارند تا زمانی که خدا فرمان دهد رها شوند. در این است ایمنی کلیسای خدا. فرشتگان خدا ارادهٔ او را به‌جا می‌آورند و بادهای زمین را بازمی‌دارند، تا بادها بر زمین، نه بر دریا، و نه بر هیچ درختی نوزند، تا آن‌گاه که بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند. فرشتهٔ مقتدر دیده می‌شود که از مشرق (یا از محل برآمدن آفتاب) صعود می‌کند. این نیرومندترینِ فرشتگان در دست خود مُهر خدای زنده را دارد، یا مُهرِ او را که تنها اوست که می‌تواند حیات ببخشد، او که می‌تواند بر پیشانی‌ها آن نشان یا کتیبه را بنگارد که به دارندگانش جاودانگی، حیات ابدی، عطا خواهد شد. این صدای همین والاترین فرشته بود که اقتدار داشت به آن چهار فرشته فرمان دهد که چهار باد را مهار کنند تا این کار به انجام رسد، و تا او فرمان رها ساختن آن‌ها را صادر کند.»

«آنانی که بر جهان، جسم و ابلیس غلبه می‌کنند، برگزیدگانی خواهند بود که مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. آنان که دست‌هایشان پاک نیست و دل‌هایشان طاهر نیست، مُهرِ خدای زنده را نخواهند داشت. آنان که برای گناه نقشه می‌کشند و آن را به عمل درمی‌آورند، نادیده گرفته خواهند شد. تنها کسانی که در حالت روحیِ خود در حضور خدا، جایگاهِ توبه‌کنندگان و اعتراف‌کنندگان به گناهان خویش را در روزِ عظیمِ کفّارۀ ضدنمونه‌ای پُر می‌کنند، به‌عنوان شایستگانِ حمایتِ خدا شناخته شده و نشان‌دار خواهند شد. نام‌های آنان که با ثبات‌قدم به ظهور نجات‌دهندۀ خود می‌نگرند و انتظار می‌کشند و دیده‌بانی می‌کنند—با اشتیاقی ژرف‌تر و تمنایی شدیدتر از آنان که برای صبح انتظار می‌کشند—در شمارِ مُهرشدگان محسوب خواهد شد. آنان که، در حالی که تمامی نورِ حقیقت بر جان‌هایشان می‌درخشد، باید اعمالی متناسب با ایمانِ professed خود داشته باشند، اما فریفتۀ گناه می‌شوند، بت‌ها را در دل‌های خود برپا می‌دارند، جان‌های خویش را در حضور خدا فاسد می‌سازند، و آنان را که در گناه با ایشان متحد می‌شوند آلوده می‌کنند، نام‌هایشان از دفترِ حیات محو خواهد شد، و در تاریکیِ نیمه‌شب وانهاده خواهند شد، در حالی که در ظرف‌های خود همراه با چراغ‌هایشان روغنی ندارند. «امّا برای شما که از نام من می‌ترسید، آفتابِ عدالت با شفا در بال‌های خویش طلوع خواهد کرد.»

«این مُهر نهادنِ بندگانِ خدا همان چیزی است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد. یوحنا نیز شاهد این مکاشفهٔ بس تکان‌دهنده بود. او دریا و امواجِ خروشان آن را دید، و دل‌های مردم را که از ترس از کار می‌افتاد. او زمین را دید که به حرکت درآمده بود، و کوه‌ها را که به میان دریا افکنده می‌شدند (که این امر به‌معنای لفظی در حال وقوع است)، و آب‌های آن را که خروشان و آشفته بودند، و کوه‌ها را که از طغیان آن می‌لرزیدند. به او بلاها، وبا، قحطی، و مرگ نشان داده شد که مأموریتِ هولناکِ خود را به انجام می‌رساندند.» شهادت‌ها برای خادمان، 445.

«مثلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

«قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ جان‌ها را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودِ آن خواهند نگریست. ایشان همیشه جانبِ برخوردِ امینانه و صریح با گناهانی را خواهند گرفت که به‌آسانی قومِ خدا را احاطه می‌کند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر زدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابر تختِ خدا بایستند، ایشان عمیق‌تر از همه، ظلم‌ها و بدی‌های قومِ معترفِ خدا را احساس خواهند کرد. این امر به‌گونه‌ای نیرومند به‌وسیلهٔ تمثیلِ نبی از آخرین کار، تحتِ صورتِ مردانی که هر یک سلاحِ کشتار در دست دارند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان در بر داشت، و دواتِ کاتبی بر کمر او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر، از میانِ اورشلیم بگذر، و بر پیشانیِ مردمانی که برای همهٔ مکروهاتی که در میانِ آن به‌جا آورده می‌شود آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.» شهادت‌ها، جلد 3، 266.»

«قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ جان‌ها را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودِ آن خواهند نگریست. آنان همیشه جانبِ رفتارِ صادقانه و بی‌پرده را در برابر گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی قومِ خدا را گرفتار می‌سازد. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهرگذاریِ آن صد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابر تختِ خدا بایستند، ایشان عمیق‌تر از هر زمان دیگر، بدی‌های قومِ مدعیِ خدا را احساس خواهند کرد. این امر به‌گونه‌ای نیرومند در تمثیلِ نبی از آخرین کار، تحتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. در میان آنان مردی بود ملبس به کتان، با دواتِ نویسنده‌ای بر پهلوی خویش. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر، از میانِ اورشلیم بگذر، و بر پیشانیِ مردمانی که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن به‌عمل می‌آید آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.»

«در این زمان چه کسانی در شورای خدا ایستاده‌اند؟ آیا آنان‌اند که عملاً خطاها را در میان قومِ معترفِ خدا توجیه می‌کنند و در دل‌های خود، اگر نه آشکارا، بر ضد کسانی که می‌خواهند گناه را توبیخ کنند، همهمه و شکایت می‌نمایند؟ آیا آنان‌اند که در برابر ایشان موضع می‌گیرند و با کسانی که مرتکب خطا می‌شوند همدلی می‌کنند؟ هرگز! مگر آنکه توبه کنند و کارِ شیطان را در ستم کردن بر کسانی که بارِ کار را بر دوش دارند و در تقویتِ دست‌های گناهکاران در صهیون ترک گویند، هرگز نشانِ مُهرِ تأییدِ خدا را دریافت نخواهند کرد. آنان در هلاکتِ عمومیِ شریران سقوط خواهند کرد؛ هلاکتى که با کارِ آن پنج مردِ حاملِ سلاح‌های کُشتار به تصویر کشیده شده است. این نکته را با دقت توجه کنید: آنان که نشانِ پاکِ حقیقت را، که به‌وسیلهٔ قدرتِ روح‌القدس در ایشان پدید آمده است و با علامتی که آن مردِ ملبس به کتان می‌نهد نمایانده شده، دریافت می‌کنند، همان کسانی هستند که «برای همهٔ رجاست‌هایی که در کلیسا انجام می‌شود آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند.» محبتِ ایشان به طهارت و به حرمت و جلالِ خدا چنان است، و دیدِ ایشان نسبت به شدتِ گناه‌آلود بودنِ گناه چنان روشن است، که چنان تصویر شده‌اند که گویی در عذاب‌اند، حتی آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند. باب نهمِ حزقیال را بخوانید.»

“لیکن اُن سب کا عام قتلِ عام جو اس طرح گناہ اور راست‌بازی کے درمیان وسیع تضاد کو نہیں دیکھتے، اور نہ اُن کی مانند احساس رکھتے ہیں جو خدا کی مجلس میں کھڑے ہوتے ہیں اور نشان پاتے ہیں، اُن پانچ آدمیوں کو دیے گئے اُس حکم میں بیان ہوا ہے جن کے پاس ہلاکت کے ہتھیار تھے: ‘تم اُس کے پیچھے پیچھے شہر میں جاؤ اور مارو: تمہاری آنکھ ترس نہ کھائے، نہ تم رحم کرو: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواریوں کو، ننھے بچوں کو، اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر ڈالو: لیکن کسی ایسے آدمی کے نزدیک نہ جانا جس پر نشان ہو؛ اور میرے مقدِس سے ابتدا کرو۔’ Testimonies, volume 3, 266, 267.”