Ezekiel chapter eight is one of the easiest prophetic chapters in the Scriptures. The chapter has a distinct starting point.

باب هشتِ حزقیال یکی از آسان‌ترین فصل‌های نبویِ کتاب‌مقدس است. این فصل نقطهٔ آغازِ مشخصی دارد.

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Ezekiel 8:1.

Y sucedió en el año sexto, en el mes sexto, a los cinco días del mes, estando yo sentado en mi casa, y los ancianos de Judá sentados delante de mí, que allí cayó sobre mí la mano del Señor Dios. Ezequiel 8:1.

The vision has a distinct ending in chapter eleven.

خواب کا ایک واضح اختتام گیارھویں باب میں ہے۔

Afterwards the spirit took me up, and brought me in a vision by the Spirit of God into Chaldea, to them of the captivity. So the vision that I had seen went up from me. Then I spake unto them of the captivity all the things that the Lord had showed me. Ezekiel 11:24, 25.

سپس روح مرا برگرفت و در رؤیا، به‌وسیلهٔ روح خدا، به کلدانیان، نزد اسیران، آورد. پس آن رؤیایی که دیده بودم از من برکشیده شد. آنگاه تمامی اموری را که خداوند به من نشان داده بود، به اسیران بازگفتم. حزقیال ۱۱:‏۲۴، ۲۵.

The vision of chapter eight begins on the fifth day, of the sixth month of the sixth year, just a day before the date aligns with “666,” and sure enough the vision is about the Sunday law, which is the mark of the beast, whose number is the number of the “man of sin,” and also the number of the eighth kingdom that is of the seven. Those that get the victory over the number “666,” receive the seal of God, and in chapter nine, the seal of God is being placed upon God’s faithful people of the last days.

رؤیای فصل هشتم در روز پنجم، از ماه ششمِ سال ششم آغاز می‌شود، درست یک روز پیش از آنکه تاریخ با «666» منطبق گردد؛ و چنان‌که انتظار می‌رود، این رؤیا دربارهٔ قانون یکشنبه است، که همان نشانِ وحش است، که عددِ آن، عددِ «مرد گناه» است، و نیز عددِ پادشاهی هشتمی که از آنِ آن هفت است. آنان که بر عددِ «666» غالب می‌آیند، مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، و در فصل نهم، مُهرِ خدا بر قومِ امینِ خدا در ایام آخر نهاده می‌شود.

And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God. And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:1–3.

اور میں نے آسمان میں ایک اور نشان دیکھا، بڑا اور عجیب: سات فرشتے، جن کے پاس آخری سات بلائیں تھیں؛ کیونکہ انہی میں خدا کا غضب کامل ہوتا ہے۔ اور میں نے گویا شیشہ کا ایک سمندر دیکھا جو آگ سے ملا ہوا تھا؛ اور وہ لوگ جنہوں نے درندہ پر، اور اُس کی مورت پر، اور اُس کے نشان پر، اور اُس کے نام کے عدد پر فتح پائی تھی، شیشہ کے سمندر پر کھڑے تھے، اور خدا کے بربط لیے ہوئے تھے۔ اور وہ خدا کے بندہ موسیٰ کا گیت، اور برّہ کا گیت گاتے ہیں، اور کہتے ہیں: اے قادرِ مطلق خداوند خدا، تیرے کام بڑے اور عجیب ہیں؛ اے قدّیسوں کے بادشاہ، تیری راہیں راست اور سچی ہیں۔ مکاشفہ 15:1–3۔

Just before the close of probation (for the seven angels with the seven last plagues are going to pour out God’s wrath in the next chapter of Revelation), God’s last day people are identified. They have obtained the victory over four things. The word translated as victory means to conquer. The faithful have conquered the beast, the image of the beast, the mark of the beast and the number of his name. The victory includes the fact that they understand what the four symbols represent. It is only a very small percentage of people that know what those four prophetic symbols actually represent.

مباشرتاً پیش از پایان زمانِ آزمایش، ‌(زیرا هفت فرشته با هفت بلای آخر در فصل بعدی مکاشفه خشم خدا را فرو خواهند ریخت)، قومِ ایامِ آخرِ خدا شناخته می‌شوند. آنان بر چهار چیز غلبه یافته‌اند. واژه‌ای که «غلبه» ترجمه شده است، به معنی فتح کردن است. امینان بر وحش، بر تصویرِ وحش، بر علامتِ وحش، و بر عددِ نامِ او فاتح شده‌اند. این پیروزی دربرگیرندۀ این واقعیت نیز هست که آنان می‌فهمند آن چهار نماد چه چیزی را نمایندگی می‌کنند. تنها درصدِ بسیار اندکی از مردم می‌دانند که آن چهار نمادِ نبوتی در واقع نمایانگر چه هستند.

The world used to know the papacy was the whore of Babylon in chapter seventeen, but as God’s Word identified, the understanding of the whore of Tyre who commits fornication with the kings of the earth is forgotten during the history of the United States. To get victory over the beast means to rightly divide the word of truth in ascertaining that the beast of Bible prophecy is the papacy. In the very next chapter, the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon, and God’s faithful of the last days must know who those three powers are.

دنیا پیش‌تر می‌دانست که پاپیّت همان فاحشهٔ بابِل در فصل هفدهم است؛ اما همان‌گونه که کلام خدا معرّفی کرده است، در جریان تاریخ ایالات متحده، فهمِ فاحشهٔ صور که با پادشاهان زمین زنا می‌کند، به فراموشی سپرده می‌شود. غلبه یافتن بر وحش بدین معناست که کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کنیم و تشخیص دهیم که وحشِ نبوتِ کتاب‌مقدّس همان پاپیّت است. در فصل بعدی، اژدها و وحش و نبیِ کذّاب جهان را به آرمگدون می‌کشانند، و وفادارانِ خدا در ایّام آخر باید بدانند که آن سه قدرت چه کسانی هستند.

And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

اور چھٹے فرشتے نے اپنا پیالہ عظیم دریا فرات پر اُنڈیل دیا، اور اُس کا پانی خشک ہو گیا تاکہ مشرق کے بادشاہوں کے لیے راستہ تیار کیا جائے۔ اور میں نے اژدہا کے منہ سے، اور حیوان کے منہ سے، اور جھوٹے نبی کے منہ سے مینڈکوں کی مانند تین ناپاک روحیں نکلتی دیکھیں۔ کیونکہ وہ شیاطین کی روحیں ہیں، جو معجزے دکھاتی ہیں، اور زمین کے بادشاہوں اور تمام جہان کے پاس نکل جاتی ہیں تاکہ اُنہیں خدا قادرِ مطلق کے اُس عظیم دن کی لڑائی کے لیے جمع کریں۔ دیکھو، میں چور کی مانند آتا ہوں۔ مبارک ہے وہ جو جاگتا رہتا ہے اور اپنے کپڑوں کی حفاظت کرتا ہے، ایسا نہ ہو کہ ننگا پھرے اور لوگ اُس کی شرم دیکھیں۔ اور اُس نے اُنہیں ایک جگہ جمع کیا جو عبرانی زبان میں ہرمجدون کہلاتی ہے۔ مکاشفہ 16:12–16۔

The victory over the beast is the victory of understanding correctly who the beast is. The passage just cited pronounces a blessing upon those that watch and keep their garments, yet by the sixth plague, probation has fully closed for all men. When Michael stands up, human probation closes and then the seven last plagues are poured out. There is no way to change garments after the close of probation, yet there is a warning associated with the sixth plague. That warning has to do with having the correct understanding of the beast before probation closes, and if you do not have that understanding, you will lose the garment of Christ’s righteousness before the close of probation.

پیروزی بر وحش، پیروزیِ فهمِ درستِ این حقیقت است که وحش کیست. عبارتی که همین‌اکنون نقل شد، بر کسانی برکت اعلام می‌کند که بیدار می‌مانند و جامه‌های خود را حفظ می‌کنند؛ بااین‌حال، تا هنگام بلای ششم، مهلتِ آزمایش برای همهٔ انسان‌ها به‌طور کامل بسته شده است. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مهلتِ آزمایشِ بشر پایان می‌یابد و سپس هفت بلای آخر فرو ریخته می‌شود. پس از بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش، هیچ راهی برای تغییرِ جامه‌ها وجود ندارد؛ بااین‌همه، هشداری در ارتباط با بلای ششم وجود دارد. آن هشدار به داشتنِ درکِ درست از وحش پیش از بسته‌شدنِ مهلتِ آزمایش مربوط است، و اگر آن درک را نداشته باشید، پیش از پایانِ مهلتِ آزمایش، جامهٔ پارساییِ مسیح را از دست خواهید داد.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

«کسانی که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درک معنای دجّال بازمی‌مانند، بی‌گمان خود را در جانب دجّال قرار خواهند داد. اکنون دیگر زمانی برای همرنگ شدن با جهان برای ما نیست. دانیال در نصیب خویش و در جایگاه خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنّا باید فهمیده شوند. آن‌ها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آن‌ها حقایقی را به جهان عرضه می‌دارند که هر کس باید آن‌ها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت باشند. به‌واسطهٔ تحققشان در این ایام آخر، خود را تبیین خواهند کرد.» Kress Collection, 105.

If a person does not understand that the antichrist is the papacy, they will end up on the side of the papacy, or as John wrote, they will walk naked and manifest their shame. To get the victory over the beast is to understand that the beast is the papal power, and all that is revealed of the papal power. Those who get the victory and understand that the papacy is the man of sin, will need to understand that the image of the papacy represents the principle of the combination of church and state, with the church in control of the relationship.

اگر کسی درک نکند که ضدّمسیح همان پاپیّت است، سرانجام در جانب پاپیّت قرار خواهد گرفت؛ یا چنان‌که یوحنا نوشت، عریان خواهد رفت و شرمساریِ خود را آشکار خواهد ساخت. غلبه یافتن بر وحش یعنی فهمیدنِ این‌که وحش همان قدرت پاپی است، و نیز همه آنچه دربارهٔ قدرت پاپی مکشوف شده است. آنان که غلبه می‌یابند و درمی‌یابند که پاپیّت همان مردِ گناه است، باید همچنین دریابند که صورتِ پاپیّت نمایانگر اصلِ پیوندِ کلیسا و دولت است، با این شرط که کلیسا بر این رابطه حاکم باشد.

In the book of Daniel, the structure of the beast, which is the combination of church and state, is represented as the transgression of desolation. Transgression is sin, and the sin that forms the papal beast is when kings surrender their power unto the papal authority. In doing this they commit spiritual fornication, which is Daniel’s transgression of desolation, and John’s image to the beast.

در کتاب دانیال، ساختارِ وحش، که هم‌آمیزیِ کلیسا و دولت است، به‌عنوان «معصیتِ ویرانگر» به تصویر کشیده شده است. معصیت، گناه است، و آن گناهی که وحشِ پاپی را پدید می‌آورد این است که پادشاهان قدرت خود را به اقتدار پاپی تسلیم می‌کنند. آنان با انجام این کار، زناکاریِ روحانی مرتکب می‌شوند، که همان «معصیتِ ویرانگرِ» دانیال و «تصویرِ وحشِ» یوحناست.

To get victory over the papal image is to understand through God’s Word that the United States first forms this relationship, and ratifies it at the soon-coming Sunday law, and then forces the entire world to accept the same relationship.

برای به‌دست آوردن پیروزی بر تصویر پاپی، باید از طریق کلام خدا دریافت که ایالات متحده نخست این رابطه را برقرار می‌سازد، و آن را در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی برقرار خواهد شد، رسمیت می‌بخشد، و سپس تمام جهان را وادار می‌کند که همان رابطه را بپذیرد.

The church and state relationship that will be forced upon the earth by the United States consists of the one-world government (the United Nations), coming into an alliance with the papacy as the controlling power in the arrangements. Getting the victory over the image of the beast, is to understand by God’s prophetic Word that the image of the beast represents these very things.

رابطۀ کلیسا و دولت که ایالات متحدۀ امریکا آن را بر زمین تحمیل خواهد کرد، عبارت است از حکومت واحد جهانی (سازمان ملل متحد) که با پاپیّت، به‌عنوان قدرتِ حاکم بر این ترتیبات، وارد اتحاد می‌شود. غلبه یافتن بر صورتِ وحش، یعنی آن‌که به‌واسطۀ کلام نبویِ خدا دریابیم که صورتِ وحش نمایندۀ همین امور است.

Getting the victory over the beast and the image of the beast includes getting the understanding of the beast’s (the papacy’s) mark of authority.

به‌دست‌آوردنِ پیروزی بر وحش و بر صورتِ وحش، دربرگیرندهٔ دستیابی به فهمِ نشانِ اقتدارِ وحش (پاپیّت) نیز هست.

The mark of the beast is the forced observance of Sunday as God’s Sabbath. To get victory over the mark requires understanding that Sunday worship is the worship of the sun, and that it is nothing less than pagan Baal worship. The victory includes the truth that no one receives the mark of the beast until it is forced upon men.

نشان وحش، تحمیلِ رعایتِ یکشنبه به‌عنوان سَبَّتِ خداست. برای به‌دست آوردنِ غلبه بر این نشان، لازم است فهمیده شود که عبادتِ یکشنبه، عبادتِ خورشید است و این چیزی جز پرستشِ بت‌پرستانهٔ بَعَل نیست. این غلبه همچنین شامل این حقیقت است که هیچ‌کس نشانِ وحش را دریافت نمی‌کند مگر آن‌گاه که بر انسان‌ها تحمیل شود.

“But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

«لیکن گزشتہ نسلوں کے مسیحیوں نے اتوار کو مانا، یہ سمجھتے ہوئے کہ ایسا کرکے وہ بائبل کے سبت کو بجا لا رہے ہیں؛ اور اب بھی ہر کلیسیا میں—رومی کیتھولک جماعت مستثنیٰ نہیں—سچے مسیحی موجود ہیں، جو دیانت داری سے یہ ایمان رکھتے ہیں کہ اتوار ہی وہ سبت ہے جسے الٰہی تقرری حاصل ہے۔ خدا ان کے مقصد کی اخلاص مندی اور اپنے حضور ان کی راستبازی کو قبول کرتا ہے۔ لیکن جب اتوار کی پابندی قانون کے ذریعے نافذ کی جائے گی، اور دنیا کو حقیقی سبت کی پابندی کے متعلق منور کر دیا جائے گا، تب جو کوئی خدا کے حکم سے تجاوز کرے گا، تاکہ ایسے ضابطے کی اطاعت کرے جس کی کوئی برتر سند روم کی سند سے زیادہ نہیں، وہ اس طرح خدا پر پاپائیت کو ترجیح دے گا۔ وہ روم اور اُس اقتدار کو خراجِ عقیدت پیش کر رہا ہے جو اُس ادارے کو نافذ کرتا ہے جسے روم نے مقرر کیا۔ وہ حیوان اور اُس کی مورت کی پرستش کر رہا ہے۔ پس جب لوگ اُس ادارے کو رد کریں گے جسے خدا نے اپنی اقتداری علامت قرار دیا ہے، اور اُس کے بجائے اُس چیز کو عزت دیں گے جسے روم نے اپنی سیادت کی نشانی کے طور پر چنا ہے، تو وہ اس طرح روم سے وفاداری کی علامت—‘حیوان کا نشان’—قبول کریں گے۔ اور جب تک یہ معاملہ اس طور پر لوگوں کے سامنے صاف صاف نہ رکھ دیا جائے، اور انہیں خدا کے احکام اور انسانوں کے احکام کے درمیان انتخاب کرنے پر نہ لایا جائے، اُس وقت تک وہ لوگ جو سرکشی میں قائم رہیں گے، ‘حیوان کا نشان’ حاصل نہیں کریں گے۔» The Great Controversy, 449.

Those who obtain the victory over the beast, the image of the beast and the mark of the beast must also obtain the victory over the number of his name. In the period of history when the whore of Tyre was not forgotten, the Protestant world knew the papacy was the antichrist. They knew that Paul had identified the papacy as “that wicked,” “the man of sin,” “the mystery of iniquity” and “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.” But now the great whore of Tyre has been forgotten.

آنان که بر وحش، و صورتِ وحش، و نشانِ وحش غالب می‌آیند، باید بر عددِ نامِ او نیز غالب آیند. در آن دوره از تاریخ که فاحشهٔ صور به فراموشی سپرده نشده بود، جهانِ پروتستان می‌دانست که پاپیّت همان ضدّمسیح است. آنان می‌دانستند که پولس پاپیّت را «آن شریر»، «مردِ گناه»، «سرِّ بی‌دینی» و «پسرِ هلاکت» معرفی کرده است؛ «که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر می‌سازد از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است؛ چنان‌که او چون خدا در معبدِ خدا می‌نشیند و خویشتن را می‌نمایاند که خداست.» اما اکنون آن فاحشهٔ عظیمِ صور به فراموشی سپرده شده است.

In ages past there were various isopsephy, or gematria, applications that demonstrated that the number “666” symbolically represented the papacy. A classic example of this is that on the pope’s miter the words Vicarius Filii Dei are written. Vicarius Filii Dei, which means the “Vicegerent of the Son of God”, and therefore addresses his claim of being seated in God’s temple, claiming to be God. The Latin letters of Vicarius Filii Dei equate to the number six hundred and sixty-six.

در اعصار گذشته، کاربردهای گوناگونی از ایزوپسفی، یا جِماتریا، وجود داشت که نشان می‌داد عدد «666» به‌گونه‌ای نمادین نمایانگر پاپیّت است. نمونه‌ای کلاسیک از این امر آن است که بر میترِ پاپ عبارت Vicarius Filii Dei نوشته شده است. Vicarius Filii Dei، که به معنای «نایب پسر خدا» است، و ازاین‌رو به ادعای او مبنی بر نشستن در هیکل خدا و دعویِ خدا بودن اشاره دارد. حروف لاتینیِ Vicarius Filii Dei برابر با عدد ششصد و شصت و شش است.

The beast, which is the papal power, is identified by his number and his number is “666,” but the man of sin received a deadly wound in 1798, and has been forgotten. In the last days the deadly wound is to be healed, and the healing of the deadly wound identifies that the United States first forms an image to the beast in its own nation, and then forces the world to do the same.

وحش، که همان قدرت پاپی است، به عدد خود شناخته می‌شود و عدد او «666» است؛ اما آن مرد گناه در سال 1798 زخمِ مهلکی دریافت کرد و به فراموشی سپرده شد. در ایام آخر، آن زخمِ مهلک باید شفا یابد، و شفای آن زخمِ مهلک این حقیقت را آشکار می‌سازد که ایالات متحده نخست در کشور خود صورتی برای وحش می‌سازد، و سپس جهان را نیز وادار می‌کند که همان کار را انجام دهد.

The world image of the beast is both twofold and threefold. It is prophetically twofold for it is made up of a combination of church and state, but it is threefold in that it is made up of the dragon, the beast and the false prophet. When the threefold union of the very powers that will lead the world to Armageddon is established, they will be the beast that is the eighth kingdom that is of the seven, and it will also be the threefold union of the sixth kingdom. The number of the beast’s name in the last days is again “666,” for it represents three kingdoms that are each part of the sixth kingdom.

تصویر جهانیِ وحش هم دوگانه است و هم سه‌گانه. از لحاظ نبوتی دوگانه است، زیرا از ترکیب کلیسا و دولت تشکیل شده است؛ اما سه‌گانه است، از آن رو که از اژدها، وحش و نبیِ کاذب تشکیل می‌شود. هنگامی که اتحاد سه‌گانهٔ همان قدرت‌هایی که جهان را به آرماگدون خواهند کشاند برقرار شود، آنان همان وحشی خواهند بود که پادشاهیِ هشتم است و از آنِ هفت است، و نیز اتحاد سه‌گانهٔ پادشاهیِ ششم خواهد بود. عدد نامِ وحش در ایام آخر بار دیگر «666» است، زیرا نمایانگر سه پادشاهی است که هر یک بخشی از پادشاهیِ ششم‌اند.

To get victory over the beast, his image, his mark and the number of his name is to understand the riddle that “the eighth is of the seven”, which is the secret of Daniel two, which Daniel prayed to understand. It is an element of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, for as John said, the “time is at hand.” For this reason, those who get that victory are represented as being with the angels who pour out the plagues, for they get the victory, or the necessary prophetic understanding, just before probation closes.

حاصل کردنِ غلبه بر وحش، صورتِ او، نشانِ او و عددِ نامِ او، یعنی فهمیدنِ این معما که «هشتم از آنِ هفت است»، که همان سرِّ دانیالِ دو است؛ همان چیزی که دانیال برای فهمِ آن دعا کرد. این، بخشی از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته شدنِ درِ آزمایش گشوده می‌شود، زیرا چنان‌که یوحنا گفت، «وقت نزدیک است.» از این‌رو، آنان که آن غلبه را به‌دست می‌آورند، در کنارِ فرشتگانی که بلاها را فرو می‌ریزند، به تصویر کشیده شده‌اند، زیرا ایشان آن غلبه، یا فهمِ نبویِ لازم را، درست پیش از بسته شدنِ درِ آزمایش به‌دست می‌آورند.

Those who understand that the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before the close of probation, and that the number “666,” is an element of that vision will not miss that the vision of Ezekiel chapter eight begins on the fifth day (which is the day before the sixth day), in the sixth month of the sixth year. By the end of chapter eight twenty-five men are bowing down to the sun, and chapter nine identifies those who receive the seal of God.

کسانی که درمی‌یابند مکاشفهٔ عیسی مسیح اندکی پیش از پایان مهلتِ آزمون گشوده می‌شود، و اینکه عدد «666» عنصری از آن رؤیاست، از این نکته غافل نخواهند شد که رؤیای حزقیال در فصل هشتم در روز پنجم (که روز پیش از روز ششم است)، در ماه ششمِ سال ششم آغاز می‌شود. تا پایان فصل هشتم، بیست‌وپنج مرد در برابر خورشید سجده می‌کنند، و فصل نهم کسانی را که مُهر خدا را دریافت می‌کنند، مشخص می‌سازد.

The context of the vision is the mark of the beast and the seal of God, and the vision is opened up just before probation closes at the Sunday law, as typified by the number “666.” But the close of probation that is identified as occurring at the Sunday law in the United States, is not the close of human probation, it is the close of probation only for Seventh-day Adventists.

زمینهٔ این رؤیا نشانِ وحش و مُهرِ خداست، و این رؤیا درست پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش در هنگامِ قانونِ یکشنبه، چنان‌که به‌وسیلهٔ عدد «666» نمونه‌وار نشان داده شده است، گشوده می‌شود. اما بسته شدنِ مهلتِ آزمایش که به‌عنوانِ رخ‌دادن در هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده شناسایی می‌شود، پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر نیست؛ بلکه پایانِ مهلتِ آزمایش تنها برای اَدونتیست‌های روزِ هفتم است.

The vision is represented as taking place within Jerusalem, which is a symbol of the Seventh-day Adventist church. At the Sunday law in the United States, Seventh-day Adventists are the only class that is, there and then, held accountable to the light of the Sabbath.

رؤیا چنین نمایش داده شده است که در درون اورشلیم رخ می‌دهد، که نمادی از کلیسای اَدونتیست‌های روز هفتم است. در هنگام وضع قانون یکشنبه در ایالات متحده، اَدونتیست‌های روز هفتم تنها گروهی هستند که در همان‌جا و در همان زمان، در قبال نوری که دربارهٔ سَبَّت دریافت کرده‌اند، مسئول شناخته می‌شوند.

“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘my holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.” Review and Herald, April 27, 1911.

«اگر نورِ حقیقت به شما عرضه شده باشد، به‌گونه‌ای که سبتِ فرمانِ چهارم را آشکار سازد و نشان دهد که برای رعایت یکشنبه هیچ بنیانی در کلام خدا وجود ندارد، و با این همه شما همچنان به سبتِ کاذب بچسبید و از مقدس نگاه داشتنِ سبتی که خدا آن را «روزِ مقدسِ من» می‌خواند سر باز زنید، نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این در چه هنگام روی می‌دهد؟—هنگامی که فرمانی را اطاعت می‌کنید که به شما دستور می‌دهد در روز یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را پرستش کنید، در حالی که می‌دانید در کتاب‌مقدس حتی یک کلمه نیز وجود ندارد که نشان دهد یکشنبه چیزی جز یک روزِ عادیِ کار است، شما رضایت می‌دهید که نشانِ وحش را بپذیرید و مُهرِ خدا را رد می‌کنید. اگر این نشان را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود دریافت کنیم، داوری‌هایی که بر نافرمانان اعلام شده است، ناگزیر بر ما فرود خواهد آمد. اما مُهرِ خدای زنده بر کسانی نهاده می‌شود که با وجدانِ بیدار، سبتِ خداوند را نگاه می‌دارند.» Review and Herald, April 27, 1911.

The vision of Ezekiel chapter eight through chapter eleven, identifies the history leading up to the close of probation for Jerusalem. It is portrayed as taking place just a day before the number “666” arrives, and chapter eight identifies an escalating rebellion within Jerusalem that culminates with the leading men bowing to the sun, thus receiving the mark of the beast.

رؤیای حزقیال از فصل هشتم تا فصل یازدهم، تاریخِ منتهی به پایانِ مهلتِ آزمایش برای اورشلیم را مشخص می‌کند. این رویداد چنان به تصویر کشیده شده است که گویی تنها یک روز پیش از فرا رسیدن عدد «666» واقع می‌شود، و فصل هشتم شورشی فزاینده را در درون اورشلیم نشان می‌دهد که سرانجام به آنجا می‌انجامد که مردانِ پیشوا در برابر خورشید سجده می‌کنند و بدین‌سان نشانِ وحش را دریافت می‌نمایند.

Chapter nine, represents an angel going through Jerusalem (thus identifying a progression), and placing a seal upon one class in advance of the destroying angels who thereafter slay all who do not have the seal. Both chapters represent a progressive history that leads to the Sunday law, where one class bows to the sun, and the other receives the seal of God. The wicked are then removed from Jerusalem, for the Sunday law separates the wicked and the wise.

باب نهم فرشته‌ای را نشان می‌دهد که در اورشلیم عبور می‌کند (و بدین‌سان یک سیر تدریجی را مشخص می‌سازد) و پیش از فرشتگان هلاک‌کننده، بر یک گروه مُهری می‌نهد؛ همان فرشتگانی که پس از آن، همه کسانی را که مُهر ندارند، هلاک می‌کنند. هر دو باب، تاریخی تدریجی را به تصویر می‌کشند که به قانون یک‌شنبه منتهی می‌شود؛ جایی که یک گروه در برابر خورشید تعظیم می‌کند و گروه دیگر مُهر خدا را دریافت می‌نماید. سپس شریران از اورشلیم برداشته می‌شوند، زیرا قانون یک‌شنبه میان شریران و حکیمان جدایی می‌افکند.

The sealing that is represented in Ezekiel chapter nine is the same sealing that is represented in Revelation chapter seven.

مُہر لگایا جانا، جس کی نمائندگی حزقی ایل باب نو میں کی گئی ہے، وہی مُہر لگایا جانا ہے جس کی نمائندگی مکاشفہ باب سات میں کی گئی ہے۔

“If such scenes as this are to come, such tremendous judgments on a guilty world, where will be the refuge for God’s people? How will they be sheltered until the indignation be overpast? John sees the elements of nature—earthquake, tempest, and political strife—represented as being held by four angels. These winds are under control until God gives the word to let them go. There is the safety of God’s church. The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.

«اگر چنین صحنه‌هایی در پیش است، چنین داوری‌های هولناک بر جهانی گناهکار، پس پناه قوم خدا کجا خواهد بود؟ آنان چگونه محفوظ نگاه داشته خواهند شد تا خشم بگذرد؟ یوحنا عناصر طبیعت—زلزله، توفان، و کشاکش سیاسی—را می‌بیند که به‌وسیلهٔ چهار فرشته نگاه داشته شده‌اند. این بادها تحت مهارند تا زمانی که خدا فرمان دهد رها شوند. در این است ایمنی کلیسای خدا. فرشتگان خدا ارادهٔ او را به‌جا می‌آورند و بادهای زمین را بازمی‌دارند، تا بادها بر زمین، نه بر دریا، و نه بر هیچ درختی نوزند، تا آن‌گاه که بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند. فرشتهٔ مقتدر دیده می‌شود که از مشرق (یا از محل برآمدن آفتاب) صعود می‌کند. این نیرومندترینِ فرشتگان در دست خود مُهر خدای زنده را دارد، یا مُهرِ او را که تنها اوست که می‌تواند حیات ببخشد، او که می‌تواند بر پیشانی‌ها آن نشان یا کتیبه را بنگارد که به دارندگانش جاودانگی، حیات ابدی، عطا خواهد شد. این صدای همین والاترین فرشته بود که اقتدار داشت به آن چهار فرشته فرمان دهد که چهار باد را مهار کنند تا این کار به انجام رسد، و تا او فرمان رها ساختن آن‌ها را صادر کند.»

“Those that overcome the world, the flesh, and the devil, will be the favored ones who shall receive the seal of the living God. Those whose hands are not clean, whose hearts are not pure, will not have the seal of the living God. Those who are planning sin and acting it will be passed by. Only those who, in their attitude before God, are filling the position of those who are repenting and confessing their sins in the great anti-typical Day of Atonement, will be recognized and marked as worthy of God’s protection. The names of those who are steadfastly looking and waiting and watching for the appearing of their Saviour—more earnestly and wishfully than they who wait for the morning—will be numbered with those who are sealed. Those who, while having all the light of truth flashing upon their souls, should have works corresponding to their avowed faith, but are allured by sin, setting up idols in their hearts, corrupting their souls before God, and polluting those who unite with them in sin, will have their names blotted out of the book of life, and be left in midnight darkness, having no oil in their vessels with their lamps. ‘Unto you that fear My name shall the Sun of Righteousness arise with healing in His wings.’

«آنانی که بر جهان، جسم و ابلیس غلبه می‌کنند، برگزیدگانی خواهند بود که مُهرِ خدای زنده را دریافت خواهند کرد. آنان که دست‌هایشان پاک نیست و دل‌هایشان طاهر نیست، مُهرِ خدای زنده را نخواهند داشت. آنان که برای گناه نقشه می‌کشند و آن را به عمل درمی‌آورند، نادیده گرفته خواهند شد. تنها کسانی که در حالت روحیِ خود در حضور خدا، جایگاهِ توبه‌کنندگان و اعتراف‌کنندگان به گناهان خویش را در روزِ عظیمِ کفّارۀ ضدنمونه‌ای پُر می‌کنند، به‌عنوان شایستگانِ حمایتِ خدا شناخته شده و نشان‌دار خواهند شد. نام‌های آنان که با ثبات‌قدم به ظهور نجات‌دهندۀ خود می‌نگرند و انتظار می‌کشند و دیده‌بانی می‌کنند—با اشتیاقی ژرف‌تر و تمنایی شدیدتر از آنان که برای صبح انتظار می‌کشند—در شمارِ مُهرشدگان محسوب خواهد شد. آنان که، در حالی که تمامی نورِ حقیقت بر جان‌هایشان می‌درخشد، باید اعمالی متناسب با ایمانِ professed خود داشته باشند، اما فریفتۀ گناه می‌شوند، بت‌ها را در دل‌های خود برپا می‌دارند، جان‌های خویش را در حضور خدا فاسد می‌سازند، و آنان را که در گناه با ایشان متحد می‌شوند آلوده می‌کنند، نام‌هایشان از دفترِ حیات محو خواهد شد، و در تاریکیِ نیمه‌شب وانهاده خواهند شد، در حالی که در ظرف‌های خود همراه با چراغ‌هایشان روغنی ندارند. «امّا برای شما که از نام من می‌ترسید، آفتابِ عدالت با شفا در بال‌های خویش طلوع خواهد کرد.»

“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

«این مُهر نهادنِ بندگانِ خدا همان چیزی است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد. یوحنا نیز شاهد این مکاشفهٔ بس تکان‌دهنده بود. او دریا و امواجِ خروشان آن را دید، و دل‌های مردم را که از ترس از کار می‌افتاد. او زمین را دید که به حرکت درآمده بود، و کوه‌ها را که به میان دریا افکنده می‌شدند (که این امر به‌معنای لفظی در حال وقوع است)، و آب‌های آن را که خروشان و آشفته بودند، و کوه‌ها را که از طغیان آن می‌لرزیدند. به او بلاها، وبا، قحطی، و مرگ نشان داده شد که مأموریتِ هولناکِ خود را به انجام می‌رساندند.» شهادت‌ها برای خادمان، 445.

The sealing of the one hundred and forty four thousand in Revelation chapter seven is also represented in chapter nine of Ezekiel, and the sealing angel is the mightiest angel, who ascends from the east. Those who are lost, who have their names blotted out of the book of life, are represented as having “no oil in their vessels with their lamps.” The two classes in the vision of Ezekiel chapter eight through eleven, are the wise and foolish virgins of Matthew twenty-five, and they are therefore Adventists.

مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در باب هفتمِ مکاشفه، در باب نهمِ حزقیال نیز به تصویر کشیده شده است، و فرشتهٔ مُهرکننده همان نیرومندترین فرشته است که از مشرق صعود می‌کند. آنان که هلاک می‌شوند و نام‌هایشان از دفترِ حیات محو می‌گردد، چنین نشان داده شده‌اند که «در ظرف‌های خود با چراغ‌هایشان روغنی ندارند.» دو طبقه‌ای که در رؤیای باب‌های هشتم تا یازدهمِ حزقیال دیده می‌شوند، همان باکره‌های دانا و نادانِ متی بیست و پنج هستند؛ از این‌رو، آنان ادونتیست‌اند.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

«مثلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

Sister White specifically identifies Jerusalem of Ezekiel’s vision as Adventism:

خواهر وایت به‌طور مشخص اورشلیمِ رؤیای حزقیال را ادونتیسم معرفی می‌کند:

“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

«قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ جان‌ها را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودِ آن خواهند نگریست. ایشان همیشه جانبِ برخوردِ امینانه و صریح با گناهانی را خواهند گرفت که به‌آسانی قومِ خدا را احاطه می‌کند. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهر زدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابر تختِ خدا بایستند، ایشان عمیق‌تر از همه، ظلم‌ها و بدی‌های قومِ معترفِ خدا را احساس خواهند کرد. این امر به‌گونه‌ای نیرومند به‌وسیلهٔ تمثیلِ نبی از آخرین کار، تحتِ صورتِ مردانی که هر یک سلاحِ کشتار در دست دارند، بیان شده است. یکی از ایشان جامهٔ کتان در بر داشت، و دواتِ کاتبی بر کمر او بود. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر، از میانِ اورشلیم بگذر، و بر پیشانیِ مردمانی که برای همهٔ مکروهاتی که در میانِ آن به‌جا آورده می‌شود آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.» شهادت‌ها، جلد 3، 266.»

The vision of Ezekiel chapters eight through eleven, is directly addressing the history of Adventism leading up to and at the Sunday law. It identifies the two classes of worshippers who are within Jerusalem (Adventism), and is prophetically associated with the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation, for its first references is setting forth the number “666” in prophetic symbolism. In doing so it identifies one of four things the wise must get victory over in the last days, and those four things are part of the light of the eighth being “of the seven”. Revelation fifteen also identifies that those that get the victory over the four symbolic aspects of the papacy, sing the song of Moses and the Lamb.

رؤیای حزقیال در باب‌های هشت تا یازده، مستقیماً تاریخ ادونتیسم را تا هنگام قانون یکشنبه و در همان زمان، مورد خطاب قرار می‌دهد. این رؤیا دو طبقه از پرستش‌کنندگان را که در اورشلیم (ادونتیسم) هستند، مشخص می‌سازد، و از لحاظ نبوی با مکاشفهٔ عیسی مسیح که درست پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش گشوده می‌شود، مرتبط است؛ زیرا نخستین ارجاعات آن، عدد «666» را در نمادپردازی نبوی عرضه می‌دارد. بدین‌سان، یکی از چهار چیزی را که حکیمان باید در ایام آخر بر آن‌ها پیروزی یابند، معین می‌سازد، و آن چهار چیز بخشی از نورِ هشتمی است که «از آن هفت» می‌باشد. مکاشفهٔ پانزده نیز مشخص می‌سازد که آنان که بر چهار جنبهٔ نمادین پاپیّت پیروزی می‌یابند، سرود موسی و برّه را می‌سرایند.

In that day Isaiah, in chapter twenty-seven says that the righteous of the last days will sing the song of the vineyard, which is a song that the Lamb sang when he walked among men that identifies a chosen people who are being passed by as a new chosen people are being selected. That song is sung by “the wise” of the last days during the sealing of Ezekiel nine and Revelation seven. Ezekiel’s vision of chapters eight through eleven is part of that very song.

در آن روز، اشعیا در فصل بیست‌وهفتم می‌گوید که عادلانِ ایام آخر، سرودِ تاکستان را خواهند سرایید؛ سرودی که برّه، هنگامی که در میان مردمان گام می‌زد، سرود، و مردمی برگزیده را مشخص می‌سازد که از ایشان درمی‌گذرند، در حالی که قومی برگزیدهٔ جدید در حال برگزیده شدن است. این سرود را «حکیمان» ایام آخر در هنگام مهرگذاریِ حزقیال نه و مکاشفهٔ هفت می‌سرایند. رؤیای حزقیال در فصل‌های هشت تا یازده، بخشی از همان سرود است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’

«قومِ حقیقیِ خدا، که روحِ کارِ خداوند و نجاتِ جان‌ها را در دل دارند، همواره گناه را در ماهیتِ واقعی و گناه‌آلودِ آن خواهند نگریست. آنان همیشه جانبِ رفتارِ صادقانه و بی‌پرده را در برابر گناهانی خواهند گرفت که به‌آسانی قومِ خدا را گرفتار می‌سازد. به‌ویژه در کارِ پایانی برای کلیسا، در زمانِ مُهرگذاریِ آن صد و چهل و چهار هزار نفری که باید بی‌عیب در برابر تختِ خدا بایستند، ایشان عمیق‌تر از هر زمان دیگر، بدی‌های قومِ مدعیِ خدا را احساس خواهند کرد. این امر به‌گونه‌ای نیرومند در تمثیلِ نبی از آخرین کار، تحتِ تصویرِ مردانی که هر یک سلاحی برای کشتار در دست داشتند، بیان شده است. در میان آنان مردی بود ملبس به کتان، با دواتِ نویسنده‌ای بر پهلوی خویش. «و خداوند به او گفت: از میانِ شهر، از میانِ اورشلیم بگذر، و بر پیشانیِ مردمانی که برای همهٔ رجاساتی که در میانِ آن به‌عمل می‌آید آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.»

“Who are standing in the counsel of God at this time? Is it those who virtually excuse wrongs among the professed people of God and who murmur in their hearts, if not openly, against those who would reprove sin? Is it those who take their stand against them and sympathize with those who commit wrong? No, indeed! Unless they repent, and leave the work of Satan in oppressing those who have the burden of the work and in holding up the hands of sinners in Zion, they will never receive the mark of God’s sealing approval. They will fall in the general destruction of the wicked, represented by the work of the five men bearing slaughter weapons. Mark this point with care: Those who receive the pure mark of truth, wrought in them by the power of the Holy Ghost, represented by a mark by the man in linen, are those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done’ in the church. Their love for purity and the honor and glory of God is such, and they have so clear a view of the exceeding sinfulness of sin, that they are represented as being in agony, even sighing and crying. Read the ninth chapter of Ezekiel.

«در این زمان چه کسانی در شورای خدا ایستاده‌اند؟ آیا آنان‌اند که عملاً خطاها را در میان قومِ معترفِ خدا توجیه می‌کنند و در دل‌های خود، اگر نه آشکارا، بر ضد کسانی که می‌خواهند گناه را توبیخ کنند، همهمه و شکایت می‌نمایند؟ آیا آنان‌اند که در برابر ایشان موضع می‌گیرند و با کسانی که مرتکب خطا می‌شوند همدلی می‌کنند؟ هرگز! مگر آنکه توبه کنند و کارِ شیطان را در ستم کردن بر کسانی که بارِ کار را بر دوش دارند و در تقویتِ دست‌های گناهکاران در صهیون ترک گویند، هرگز نشانِ مُهرِ تأییدِ خدا را دریافت نخواهند کرد. آنان در هلاکتِ عمومیِ شریران سقوط خواهند کرد؛ هلاکتى که با کارِ آن پنج مردِ حاملِ سلاح‌های کُشتار به تصویر کشیده شده است. این نکته را با دقت توجه کنید: آنان که نشانِ پاکِ حقیقت را، که به‌وسیلهٔ قدرتِ روح‌القدس در ایشان پدید آمده است و با علامتی که آن مردِ ملبس به کتان می‌نهد نمایانده شده، دریافت می‌کنند، همان کسانی هستند که «برای همهٔ رجاست‌هایی که در کلیسا انجام می‌شود آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند.» محبتِ ایشان به طهارت و به حرمت و جلالِ خدا چنان است، و دیدِ ایشان نسبت به شدتِ گناه‌آلود بودنِ گناه چنان روشن است، که چنان تصویر شده‌اند که گویی در عذاب‌اند، حتی آه می‌کشند و فریاد برمی‌آورند. باب نهمِ حزقیال را بخوانید.»

“But the general slaughter of all those who do not thus see the wide contrast between sin and righteousness, and do not feel as those do who stand in the counsel of God and receive the mark, is described in the order to the five men with slaughter weapons: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” Testimonies, volume 3, 266, 267.

“لیکن اُن سب کا عام قتلِ عام جو اس طرح گناہ اور راست‌بازی کے درمیان وسیع تضاد کو نہیں دیکھتے، اور نہ اُن کی مانند احساس رکھتے ہیں جو خدا کی مجلس میں کھڑے ہوتے ہیں اور نشان پاتے ہیں، اُن پانچ آدمیوں کو دیے گئے اُس حکم میں بیان ہوا ہے جن کے پاس ہلاکت کے ہتھیار تھے: ‘تم اُس کے پیچھے پیچھے شہر میں جاؤ اور مارو: تمہاری آنکھ ترس نہ کھائے، نہ تم رحم کرو: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواریوں کو، ننھے بچوں کو، اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر ڈالو: لیکن کسی ایسے آدمی کے نزدیک نہ جانا جس پر نشان ہو؛ اور میرے مقدِس سے ابتدا کرو۔’ Testimonies, volume 3, 266, 267.”