In 1856 the light of the “seven times” was unsealed and by 1863 that light was rejected. The prophet from Judah brought the light to wicked king Jeroboam, and Jeroboam rejected the light. Isaiah brought the same light to wicked king Ahaz, and he also rejected the light. For refusing the light associated with the pool of Shiloah, the kingdoms of both Jeroboam (the northern) and Ahaz (the southern) were taken into slavery by a king from the north in 723 BC, and 677 BC respectively.

در سال ۱۸۵۶ نورِ «هفت زمان» گشوده شد و تا سال ۱۸۶۳ آن نور رد گردید. نبیِ یهودا آن نور را نزد پادشاه شریر، یَرُبعام، آورد و یَرُبعام نور را رد کرد. اشعیا همان نور را نزد پادشاه شریر، آحاز، آورد و او نیز آن را رد کرد. به سبب امتناع از نوری که با برکهٔ شیلوح مرتبط بود، پادشاهی‌های هر دو، یعنی یَرُبعام (شمالی) و آحاز (جنوبی)، به‌ترتیب در سال‌های ۷۲۳ ق.م. و ۶۷۷ ق.م. به دست پادشاهی از شمال به اسارت برده شدند.

Moses, in Aaron’s rebellion; Isaiah with Ahaz and Jeremiah with other kings, represented the faithful of Millerite history who were all representing the messengers of light in the last-day rebellion. The “first” last-day crisis of 1863, and the “last” last-day crisis of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven (the soon-coming Sunday law), are represented by all these prophetic lines. The prophet from Judah represents a prophet that backslid from his responsibility, and ends up buried in the same grave as apostate Protestantism. His death and his burial were in response to his choosing to eat and drink the diet of the lying prophet of Bethel.

موسیٰ، ہارون کی بغاوت میں؛ یسعیاہ، احز کے ساتھ؛ اور یرمیاہ، دیگر بادشاہوں کے ساتھ، میلرائٹ تاریخ کے اُن وفاداروں کی نمائندگی کرتے تھے جو سب کے سب آخری ایّام کی بغاوت میں نور کے قاصدوں کی نمائندگی کر رہے تھے۔ 1863 کا آخری ایّام کا “پہلا” بحران، اور مکاشفہ باب گیارہ کے “بڑے زلزلہ” کا آخری ایّام کا “آخری” بحران (یعنی عنقریب آنے والا سنڈے لا)، اِن تمام نبوی خطوط میں ممثل ہے۔ یہوداہ کا نبی اُس نبی کی نمائندگی کرتا ہے جو اپنی ذمہ داری سے برگشتہ ہو گیا، اور آخرکار مرتد پروٹسٹنٹ ازم کے ساتھ اُسی قبر میں دفن ہو جاتا ہے۔ اُس کی موت اور اُس کی تدفین اِس بات کے جواب میں تھیں کہ اُس نے بیت ایل کے جھوٹے نبی کی خوراک کھانے اور پینے کو اختیار کیا۔

The judgment of being overcome by the papacy (the king of Assyria) at the Sunday law, that was typified by the scattering of the northern and southern kingdoms of Jeroboam and Ahaz, aligns with the fate of the Judean prophet, for he died between a “lion” and an “ass.” The “lion” is the symbol of Babylon which in the last days is the papacy.

قضاوتِ مغلوب شدن به‌دست پاپیّت (پادشاه آشور) در هنگام قانون یکشنبه، که به‌واسطهٔ پراکنده شدن پادشاهی‌های شمالی و جنوبیِ یربعام و آحاز به‌صورت نمادین پیش‌تصویر شده بود، با سرنوشت نبی یهودایی مطابقت دارد، زیرا او میان یک «شیر» و یک «الاغ» جان سپرد. «شیر» نماد بابل است که در ایام آخر، پاپیّت می‌باشد.

And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

و چنین واقع شد که پس از آنکه نان خورده بود و نوشیده بود، برای او الاغ را زین کرد، یعنی برای آن نبی که او را بازگردانیده بود. و چون روانه شد، شیری در راه به او برخورد و او را کشت؛ و جسدش در راه افکنده شد، و الاغ در کنار آن ایستاده بود، و شیر نیز در کنار جسد ایستاده بود. و اینک مردمانی از آنجا می‌گذشتند و جسد را دیدند که در راه افکنده شده بود و شیر را که در کنار جسد ایستاده بود؛ و آمدند و در شهری که آن نبی پیر در آن ساکن بود، خبر دادند. و چون آن نبی که او را از راه بازگردانیده بود این را شنید، گفت: این همان مرد خداست که از کلام خداوند نافرمانی کرد؛ از این رو خداوند او را به شیر سپرده است تا او را بدرَد و بکشد، برحسب کلام خداوند که به او گفته بود. سپس به پسران خود گفت: الاغ را برای من زین کنید. و آنان زین کردند. و او رفت و جسدش را یافت که در راه افکنده شده بود، و الاغ و شیر در کنار جسد ایستاده بودند؛ شیر نه جسد را خورده بود و نه الاغ را دریده بود. و آن نبی، جسد مرد خدا را برداشت و آن را بر الاغ نهاد و بازگردانید؛ و آن نبی پیر به شهر آمد تا بر او سوگواری کند و او را به خاک بسپارد. و جسد او را در قبر خود نهاد؛ و بر او نوحه کردند و گفتند: آه، ای برادر من! و چنین واقع شد که پس از آنکه او را به خاک سپرد، به پسران خود گفت: چون من بمیرم، مرا در مقبره‌ای که مرد خدا در آن دفن شده است دفن کنید؛ استخوان‌های مرا در کنار استخوان‌های او بگذارید؛ زیرا آن سخنی که او به کلام خداوند بر ضد مذبحی که در بیت‌ئیل است، و بر ضد همه خانه‌های مکان‌های بلند که در شهرهای سامره هستند، ندا داد، بی‌گمان به وقوع خواهد پیوست. اول پادشاهان 13:11–32.

The Judean prophet died between two symbols. The lion is a symbol of Babylon, and modern Babylon in the last days is the King of the North, who comes to his end with none to help in Daniel chapter eleven, verse forty-five. The mark of his authority is the worship of the sun, which is the fourth abomination, and where the fourth generation of Laodicean Adventism is portrayed as bowing toward the sun in Ezekiel chapter eight. In Miller’s dream he was shown that not only did the jewels get scattered and covered up, but also that the casket itself, which represented the Bible, was also torn apart.

پیامبر یهودا در میان دو نماد جان سپرد. شیر نماد بابل است، و بابلِ جدید در ایام آخر همان پادشاه شمال است که در دانیال باب یازده، آیهٔ چهل و پنج، به پایان خود می‌رسد و یاوری برای او نخواهد بود. نشان اقتدار او پرستش خورشید است، که مکروهِ چهارم می‌باشد، و همان‌جاست که نسل چهارم ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در حزقیال باب هشت در حالِ سجده به سوی خورشید به تصویر کشیده شده است. در رؤیای میلر به او نشان داده شد که نه فقط جواهرات پراکنده و پوشانده شدند، بلکه خودِ صندوقچه نیز، که نمایانگر کتاب‌مقدس بود، از هم دریده شد.

In the third generation of Adventism the work of introducing the use of the so-called modern translations of the Bible was promoted by the leadership of Adventism. Those so called modern translations were derived from a corrupted set of manuscripts that are promoted by the theologians of the man of sin, and apostate Protestantism. Miller’s casket was the King James Version that was translated from the uncorrupted manuscripts.

در نسل سوم اَدونتیسم، کارِ معرفیِ به‌کارگیریِ ترجمه‌های به‌اصطلاح مدرنِ کتاب مقدس از سوی رهبری اَدونتیسم ترویج شد. آن ترجمه‌های به‌اصطلاح مدرن از مجموعه‌ای فاسد از نسخه‌های خطی برگرفته شده بودند که از سوی الهی‌دانانِ مردِ گناه و پروتستانتیسمِ مرتد ترویج می‌شوند. تابوتِ میلر نسخهٔ کینگ جیمز بود که از نسخه‌های خطیِ غیرمحرّف ترجمه شده بود.

By the fourth generation of Laodicean Adventism, the church had joined the World Council of Churches, a confederacy of the Roman church and her daughters. Adventism argued for years, for the benefit of their sleeping flock, that they were simply “observers,” at the World Council of Churches, until the bylaws of the evil confederacy revealed that the status of an “observer,” represents a full voting member!

تا نسل چهارمِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، کلیسا به شورای جهانی کلیساها، یعنی ائتلافی از کلیسای روم و دخترانش، پیوسته بود. ادونتیسم سال‌ها، برای آرامشِ گلهٔ خفتهٔ خود، استدلال می‌کرد که آنان در شورای جهانی کلیساها صرفاً «ناظر» هستند، تا آن‌که آیین‌نامه‌های آن ائتلافِ شریر آشکار ساخت که جایگاهِ «ناظر» در واقع نمایانگرِ عضوی کامل با حقِّ رأی است!

In their fourth generation they twice awarded the “man of sin” a gold medal. At least one of the medals was imprinted with the Catholic understanding of the Second Coming of Christ, portraying Jesus placing His foot upon the earth at His return, and it included a Catholic sun-halo behind Christ, and the Catholic abridgment of the fourth commandment, which simply stated, “remember the Sabbath.” In a court proceeding (which is a legal pronouncement), the President of the General Conference gave testimony where he identified that the Seventh-day Adventist church used to believe the papacy was the antichrist, but that his church had long ago assigned that belief “to the historical trash heap.”

در نسل چهارم خود، آنان دو بار به «مرد گناه» مدال طلا اعطا کردند. دست‌کم یکی از آن مدال‌ها با فهم کاتولیکی از آمدن ثانوی مسیح نقش شده بود؛ عیسی را در بازگشتش در حالی به تصویر می‌کشید که پای خود را بر زمین می‌نهد، و هالهٔ خورشیدیِ کاتولیکی در پشت سر مسیح در آن دیده می‌شد، و نیز اختصار کاتولیکیِ فرمان چهارم را دربر داشت که به‌سادگی می‌گفت: «سبت را به یاد آور.» در یک دادرسی قضایی (که یک اظهار رسمیِ حقوقی است)، رئیس کنفرانس عمومی شهادتی ارائه کرد که در آن تصریح نمود کلیسای ادونتیست روز هفتم زمانی بر این باور بود که دستگاه پاپی دجال است، اما کلیسای او مدت‌ها پیش آن اعتقاد را «به زباله‌دان تاریخ» سپرده است.

The fourth abomination (generation) is where the twenty-five leaders of the church of Jerusalem bow to the sun. The progressive abominations began with the image of jealousy that was set up at the entry, marking the beginning. The prophet from Judah ends up buried with apostate Protestantism, and the lion (Babylon) slays him, for he reverted to the methodology of apostate Protestantism, and is therefore unable to recognize that it is Rome that establishes the vision, and where there is no vision established by the symbol of the man of sin, you ultimately end up on the side of the man of sin.

La cuarta abominación (generación) es aquella en la que los veinticinco dirigentes de la iglesia de Jerusalén se postran ante el sol. Las abominaciones progresivas comenzaron con la imagen de los celos que fue colocada a la entrada, marcando el comienzo. El profeta de Judá termina sepultado con el protestantismo apóstata, y el león (Babilonia) lo mata, porque volvió a la metodología del protestantismo apóstata y, por lo tanto, no puede reconocer que es Roma la que establece la visión; y donde no hay visión establecida por el símbolo del hombre de pecado, finalmente se termina del lado del hombre de pecado.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

«آنان که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از درک معنای ضدّمسیح بازمی‌مانند، بی‌تردید خود را در صفِ ضدّمسیح قرار خواهند داد.» Kress Collection, 105.

The Judean prophet was buried with the lying prophet of Bethel, who identified him as his “brother,” and he was found dead between two symbols. The “lion” represented his failure to understand the antichrist, and the “ass” is a symbol of Islam. Laodicean Adventism has already demonstrated through its silence concerning September 11, 2001, that it does not recognize that the subject of Islam of the third Woe is the Midnight Cry, latter rain message. Failure to recognize the message of the latter rain, is death! The latter rain began on September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended, when the great buildings of New York City were thrown down. The “rain” is a message, and the message must be recognized to receive it.

پیامبر یهودا با پیامبر دروغینِ بیت‌ئیل، که او را «برادر» خود خوانده بود، دفن شد، و او مرده در میان دو نماد یافت شد. «شیر» نمایانگر ناکامی او در درک ضدّمسیح بود، و «الاغ» نماد اسلام است. ادونتیسمِ لائودیکیه‌وار پیشاپیش از طریق سکوت خود دربارهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نشان داده است که تشخیص نمی‌دهد موضوع اسلام در وایِ سوم، همان پیام فریاد نیمه‌شب و باران آخر است. ناتوانی در شناخت پیام باران آخر، مرگ است! باران آخر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، آنگاه که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو ریخته شدند. «باران» یک پیام است، و برای دریافت آن، آن پیام باید شناخته شود.

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. [Isaiah 61:11 quoted.] The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

«ما نباید در انتظار باران آخِر بمانیم. این باران بر همهٔ کسانی خواهد آمد که شبنم و باران‌های فیضی را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و آن را از آنِ خود سازند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینیِ خدا را، که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم، ارج نهیم، آنگاه هر وعده‌ای به انجام خواهد رسید. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمامی زمین باید از جلال خدا پُر شود.» تفسیر کتاب‌مقدسی ادونتیست‌های روز هفتم، جلد ۷، ص. ۹۸۴.

The “whole earth” knows what happened on September 11, 2001, but in order to receive the message that begins there and ultimately lightens the whole earth with God’s glory, the message must be recognized. The word “recognize,” means “to recollect or recover the knowledge of, either with an avowal of that knowledge or not. We recognize a person at a distance, when we recollect that we have seen him before, or that we have formerly known him. We recognize his features or his voice.” Webster’s 1828 Dictionary.

«تمامِ زمین» می‌داند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ چه رخ داد، اما برای آن‌که پیامی که از آنجا آغاز می‌شود و در نهایت تمامِ زمین را با جلال خدا منوّر می‌سازد، دریافت گردد، باید آن پیام شناخته شود. واژۀ «بازشناختن» به این معناست: «به یاد آوردن یا بازیافتنِ معرفتِ چیزی یا کسی، خواه با اقرار به آن معرفت و خواه بدون آن. ما شخصی را از فاصله‌ای دور بازمی‌شناسیم، هنگامی که به یاد می‌آوریم که پیش‌تر او را دیده‌ایم، یا سابقاً او را می‌شناخته‌ایم. ما سیمای او یا صدای او را بازمی‌شناسیم.» فرهنگ وبستر، ۱۸۲۸.

The only way that a Laodicean Adventist can recognize the latter rain message that arrived on September 11, 2001, is if they recognize that they have seen the same manifestation of divine power in the past. On August 11, 1840 the mighty angel of Revelation ten descended, when the prophecy of the second Woe of Islam was fulfilled. That history was perfectly repeated when on September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended when the prophecy of the third Woe of Islam was fulfilled, and the failure to recognize Islam of the third Woe, is to be carried by the wild Arabian ass to the death that is brought about by the lion of modern Babylon.

یگانه راهی که یک اَدونتیستِ لائودیکیه‌ای بتواند پیامِ بارانِ آخِر را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رسید، تشخیص دهد، این است که تشخیص دهد همان ظهورِ قدرتِ الهی را در گذشته نیز دیده است. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ ده نازل شد، آنگاه که نبوتِ وایِ دومِ اسلام به انجام رسید. آن تاریخ به‌طور کامل تکرار شد هنگامی که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آن فرشتهٔ مقتدرِ مکاشفهٔ هجده نازل شد، آنگاه که نبوتِ وایِ سومِ اسلام به انجام رسید؛ و نشناختنِ اسلامِ وایِ سوم، یعنی به‌وسیلهٔ الاغِ وحشیِ عربی به سوی مرگی برده شدن که شیرِ بابلِ مدرن آن را پدید می‌آورد.

The drunkards of Ephraim, who cannot read the book that is sealed, cannot see the repetition of Millerite history, for that recognition is based upon the latter rain methodology of “line upon line.” The concept that the manifestation of the power of God in Millerite history is repeated in the last days cannot be sustained by the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

مستانِ افرایم، که نمی‌توانند کتابِ مُهرشده را بخوانند، قادر نیستند تکرارِ تاریخِ میلریتی را ببینند، زیرا این شناسایی بر روش‌شناسیِ بارانِ آخر، یعنی «حکم بر حکم»، استوار است. این مفهوم که ظهورِ قدرتِ خدا در تاریخِ میلریتی در ایامِ آخر تکرار می‌شود، به‌وسیلهٔ روش‌شناسیِ پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم قابلِ اثبات نیست.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

«آن فرشته‌ای که در اعلام پیام فرشتهٔ سوم با او متحد می‌شود، باید تمامی زمین را با جلال خود منوّر سازد. در اینجا از کاری با دامنه‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه خبر داده شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقهٔ دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات قرن شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی مشاهده نشده بود؛ اما اینها نیز در برابر آن جنبش نیرومندی که تحت آخرین هشدار فرشتهٔ سوم پدید خواهد آمد، فروتر خواهند بود.» The Great Controversy, 611.

The blind leaders of modern Israel are forced by their methodology to reject the truth that there will be a repetition of the manifestation of the power of God in the last days, as was in former years.

رهبران کورِ اسرائیلِ معاصر، به‌سبب روش‌شناسیِ خویش ناگزیرند این حقیقت را رد کنند که در ایام آخر، تجدیدِ ظهوری از قدرت خدا واقع خواهد شد، همان‌گونه که در سال‌های پیشین بود.

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسِ خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخِ سالخورده، همانانی که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌عنوان پاسدارانِ مصالح روحانیِ قوم ایستاده بودند، به امانتِ خویش خیانت ورزیده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که نیازی نیست همچون روزگاران گذشته در انتظارِ معجزات و ظهورِ آشکارِ قدرتِ خدا باشیم. زمانه دگرگون شده است. این سخنان بی‌ایمانیِ ایشان را استحکام می‌بخشد، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بیش از آن رحیم است که قوم خود را به داوری مجازات کند. بدین‌سان «سلامتی و ایمنی» فریادِ مردانی است که دیگر هرگز آوازِ خود را همچون کرنا برنخواهند افراشت تا تعدیاتِ قومِ خدا و گناهانِ خاندانِ یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگانِ گنگ که پارس نمی‌کردند، همانانی هستند که انتقامِ عادلانهٔ خدایِ به‌خشم‌آمده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان، و کودکانِ خردسال، همه با هم هلاک می‌شوند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱.

The Laodicean blindness of the learned men who rule the unlearned of Jerusalem are unable to recognize the latter rain, for not only do they employ a corrupted biblical methodology, but the conclusions their false reasoning puts them in a position where they will deny any future manifestation of the power of God, as in former ages. Yet Malachi three identifies that when the Messenger of the Covenant purifies the sons of Levi, then the offering will be as in days of old.

نابیناییِ لائودیکیه‌ایِ عالمانِ حاکم بر ناآموختگانِ اورشلیم، آنان را از شناختِ بارانِ آخِر بازمی‌دارد؛ زیرا نه تنها از روشی فاسد در تفسیرِ کتاب‌مقدّس بهره می‌گیرند، بلکه نتایجی که استدلالِ باطلِ ایشان پدید می‌آورد، ایشان را در موضعی قرار می‌دهد که هر ظهورِ آیندهٔ قدرتِ خدا را، چنان‌که در اعصارِ پیشین بوده است، انکار خواهند کرد. با این همه، ملاکی باب سه تصریح می‌کند که هنگامی که رسولِ عهد، پسرانِ لاوی را طهارت بخشد، آنگاه هدیه همچون ایّامِ قدیم خواهد بود.

“The True Witness declares, ‘I know thy works.’ ‘Repent, and do the first works.’ This is the true test, the evidence that the Spirit of God is working in the heart to imbue you with his love. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ The church is like the unproductive tree which, receiving the dew and rain and sunshine, should have produced an abundance of fruit, but on which the divine search discovers nothing but leaves. Solemn thought for our churches! solemn, indeed, for every individual! Marvelous is the patience and forbearance of God; but ‘except thou repent,’ it will be exhausted; the churches, our institutions, will go from weakness to weakness, from cold formality to deadness, while they are saying, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ The True Witness says, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Will they ever see clearly their condition?

«شاهدِ امین اعلام می‌دارد: “اعمال تو را می‌دانم.” “توبه کن و اعمال نخستین را به‌جا آور.” این آزمونِ حقیقی است، آن دلیل و گواهی که روحِ خدا در دل در کار است تا تو را از محبتِ او سرشار سازد. “به‌زودی نزد تو خواهم آمد و چراغدانت را از جای خود برخواهم داشت، اگر توبه نکنی.” کلیسا مانند آن درختِ بی‌ثمر است که با دریافتِ شبنم و باران و آفتاب، می‌بایست فراوانیِ میوه به بار می‌آورد، اما جست‌وجوی الهی بر آن چیزی جز برگ نمی‌یابد. چه اندیشه‌ای مهیب برای کلیساهای ما! و چه اندیشه‌ای، به‌راستی، برای هر فرد! شگفت‌انگیز است صبر و حلمِ خدا؛ اما “اگر توبه نکنی”، این نیز به پایان خواهد رسید؛ کلیساها و مؤسساتِ ما از ضعفی به ضعفی دیگر، و از صورت‌گراییِ سرد به مردگی خواهند رفت، در حالی که می‌گویند: “دولتمندم و ثروت اندوخته‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم.” شاهدِ امین می‌گوید: “و نمی‌دانی که تو شوربخت و مفلوک و فقیر و کور و عریانی.” آیا هرگز وضعیتِ خود را به‌روشنی خواهند دید؟»

“There is to be in the churches a wonderful manifestation of the power of God, but it will not move upon those who have not humbled themselves before the Lord, and opened the door of the heart by confession and repentance. In the manifestation of that power which lightens the earth with the glory of God, they will see only something which in their blindness they think dangerous, something which will arouse their fears, and they will brace themselves to resist it. Because the Lord does not work according to their ideas and expectations, they will oppose the work. ‘Why,’ they say, ‘should not we know the Spirit of God, when we have been in the work so many years?’—Because they did not respond to the warnings, the entreaties of the messages of God, but persistently said, ‘I am rich, and increased with goods, and have need of nothing.’ Talent, long experience, will not make men channels of light, unless they place themselves under the bright beams of the Sun of Righteousness, and are called, and chosen, and prepared by the endowment of the Holy Spirit. When men who handle sacred things will humble themselves under the mighty hand of God, the Lord will lift them up. He will make them men of discernment—men rich in the grace of his Spirit. Their strong, selfish traits of character, their stubbornness, will be seen in the light shining from the Light of the world. ‘I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent.’ If you seek the Lord with all your heart, he will be found of you.” Review and Herald, December 23, 1890.

«در کلیساها باید ظهوری شگفت‌انگیز از قدرت خدا باشد، اما این بر کسانی اثر نخواهد کرد که خود را در حضور خداوند فروتن نساخته‌اند و درِ دل را با اعتراف و توبه نگشوده‌اند. در تجلی آن قدرتی که زمین را از جلال خدا روشن می‌سازد، آنان فقط چیزی را خواهند دید که در نابینایی خود آن را خطرناک می‌پندارند، چیزی که ترس‌هایشان را برخواهد انگیخت، و خود را برای مقاومت در برابر آن آماده خواهند کرد. چون خداوند مطابق تصورات و انتظارات ایشان عمل نمی‌کند، با این کار مخالفت خواهند ورزید. می‌گویند: «چرا ما نباید روح خدا را بشناسیم، وقتی که این همه سال در خدمت بوده‌ایم؟»—زیرا به هشدارها و استغاثه‌های پیام‌های خدا پاسخ ندادند، بلکه پیوسته گفتند: «دولتمندم و بر توانگری خود افزوده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم.» استعداد و تجربهٔ طولانی، انسان‌ها را مجاری نور نخواهد ساخت، مگر آنکه خود را در زیر پرتوهای درخشان آفتاب عدالت قرار دهند و به‌وسیلهٔ عطای روح‌القدس خوانده شده و برگزیده و مهیا گردند. هنگامی که مردانی که با امور مقدس سر و کار دارند، خود را زیر دست توانای خدا فروتن سازند، خداوند ایشان را سرافراز خواهد ساخت. او آنان را مردانی بصیر خواهد ساخت—مردانی غنی از فیض روح او. صفات نیرومند و خودخواهانهٔ منش آنان و سرسختی‌شان در نوری که از نور جهان می‌تابد دیده خواهد شد. «به‌زودی نزد تو خواهم آمد و چراغدانت را از جایش برخواهم داشت، اگر توبه نکنی.» اگر خداوند را با تمامی دل خود بطلبید، او از شما یافت خواهد شد.» Review and Herald, December 23, 1890.

The Judean prophet’s death is represented by both the “lion” of modern Babylon, which is the prophetic symbol that establishes the vision of prophetic history, and also by the “ass.” The first mention of Islam in the Scriptures is when Ishmael is introduced as a “wild man.”

مرگِ آن نبیِ یهودیه هم به‌وسیلهٔ «شیر»ِ بابلِ جدید، که نماد نبوی‌ای است که رؤیای تاریخِ نبوی را بنیان می‌نهد، و هم به‌وسیلهٔ «الاغ» به تصویر کشیده شده است. نخستین اشاره به اسلام در کتب مقدس آن‌گاه است که اسماعیل به‌عنوان «مردی وحشی» معرفی می‌شود.

And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:12.

و او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر انسان، و دست هر انسان بر ضد او خواهد بود؛ و او در حضور جمیع برادران خود ساکن خواهد شد. پیدایش 16:12.

The rule of first mention in the Scriptures identifies that all the characteristics of the symbol be contained therein, for God’s Word is a seed, and a seed possesses all the DNA necessary to bring to fruition the entire plant. The word translated as “wild man,” is the word for the “wild Arabian ass.” The “ass” in the Scriptures of truth is one of the symbols of Islam.

قاعدهٔ نخستین ذِکر در کتبِ مقدّس بیان می‌دارد که همهٔ ویژگی‌های آن نماد باید در همان‌جا مندرج باشد، زیرا کلامِ خدا بذر است، و بذر همهٔ DNA لازم را برای به ثمر رساندنِ تمامِ گیاه در خود دارد. واژه‌ای که «مردِ وحشی» ترجمه شده است، همان واژهٔ «الاغِ وحشیِ عربی» است. «الاغ» در کتبِ حق، یکی از نمادهای اسلام است.

The message of Ezekiel in chapter thirty-seven that brings the dead bones to life where they stand up as a mighty army, is the message of Islam of the third Woe, and that message is the message of the Midnight Cry of the last days. Sister White directly teaches that Christ’s triumphal entry into Jerusalem represented the message of the Midnight Cry.

پیامِ حزقیال در بابِ سی‌وهفتم، که استخوان‌های مرده را زنده می‌سازد، به‌گونه‌ای که بر پای می‌ایستند و به لشکری عظیم بدل می‌شوند، همان پیامِ اسلامِ وایِ سوم است، و آن پیام، پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر است. خواهر وایت به‌صراحت تعلیم می‌دهد که ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، نمایانگرِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب بوده است.

“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

«فریاد نیمه‌شب چندان به‌وسیلهٔ استدلال حمل نمی‌شد، هرچند برهان کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. با آن، نیرویی محرّک همراه بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. هیچ شکّی، هیچ پرسشی در میان نبود. در هنگام ورود ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همهٔ نواحی سرزمین برای نگاه داشتن عید گرد آمده بودند، به کوه زیتون سرازیر شدند، و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را مشایعت می‌کردند پیوستند، الهام آن ساعت را دریافتند و به فزونیِ این ندا یاری رساندند: “مبارک است آن که به نام خداوند می‌آید!” [Matthew 21:9.] به همین‌گونه، بی‌ایمانانی که به اجتماعات ادونتیست‌ها روی می‌آوردند—بعضی از روی کنجکاوی، و بعضی صرفاً برای تمسخر—نیروی اقناع‌کننده‌ای را که با این پیام همراه بود احساس می‌کردند: “اینک، داماد می‌آید!”» Spirit of Prophecy, volume 4, 250.

The Revelation of Jesus Christ is the final message that is unsealed in the last days and it includes Islam of the third Woe. When Christ, who is the message that is unsealed, entered Jerusalem, and thus typified the Midnight Cry of the last days, He was carried (His message was carried) by an “ass”. The final message of Christ’s righteousness is carried by Islam.

مکاشفۀ عیسی مسیح پیام نهایی‌ای است که در ایام آخر گشوده می‌شود، و اسلامِ وَیلِ سوم را در بر می‌گیرد. هنگامی که مسیح، که خود همان پیامِ گشوده‌شده است، وارد اورشلیم شد و بدین‌سان فریاد نیمه‌شبِ ایام آخر را به‌صورت نمادین مجسّم ساخت، بر «الاغی» سوار بود (پیام او حمل می‌شد). پیام نهاییِ عدالتِ مسیح به‌وسیلۀ اسلام حمل می‌شود.

Islam was, is, and will be a wild man, as represented by the wild Arabian ass, and any who wish to see (and there are many who don’t wish to see), can easily “recognize,” that the warfare that is now being carried out by Islam is wild insanity. The willingness to commit suicide, believing there will be some great sexual reward in the hereafter is satanic insanity. The first mention of Islam identified that Islam would be a wild man.

اسلام بود، هست و خواهد بود یک مردِ وحشی، چنان‌که به‌وسیلهٔ خرِ وحشیِ عربی نمادین شده است؛ و هر که بخواهد ببیند (و بسیاری هستند که نمی‌خواهند ببینند)، به‌آسانی می‌تواند «تشخیص دهد» که جنگی که اکنون از سوی اسلام به راه انداخته می‌شود، دیوانگیِ وحشیانه است. آمادگی برای خودکشی، با این باور که در آخرت پاداشی بزرگِ جنسی در انتظار خواهد بود، دیوانگیِ شیطانی است. نخستین اشاره به اسلام نشان می‌داد که اسلام مردی وحشی خواهد بود.

Islam’s warfare brings all mankind together to fight the escalating warfare of the third Woe. Islam is the prophetic logic for the implementation of a one-world government, and the globalists teach that they purposely introduced the Jews back into the land of Israel after World War Two, that they might use the ancient hatred of Islam towards the Jews to initiate a Third World War. The globalists believe, and have taught for decades, that they will need a Third World War to bring about their one-world government. The globalists’ corrupted motivations, as expressed with their own words, fits into the biblical role of Islam.

جنگِ اسلام تمامِ نوعِ انسان کو تیسرے افسوس کی بڑھتی ہوئی جنگ سے لڑنے کے لیے یکجا کر دیتی ہے۔ اسلام ایک عالمی حکومت کے نفاذ کے لیے نبوی منطق ہے، اور عالمیت پسند یہ تعلیم دیتے ہیں کہ انہوں نے دوسری عالمی جنگ کے بعد جان بوجھ کر یہودیوں کو دوبارہ سرزمینِ اسرائیل میں لا بسایا، تاکہ وہ یہودیوں کے خلاف اسلام کی قدیم عداوت کو استعمال کر کے تیسری عالمی جنگ کا آغاز کریں۔ عالمیت پسند اس بات پر ایمان رکھتے ہیں، اور دہائیوں سے یہ تعلیم دیتے آئے ہیں، کہ اپنی ایک عالمی حکومت قائم کرنے کے لیے انہیں ایک تیسری عالمی جنگ درکار ہوگی۔ عالمیت پسندوں کے فاسد محرکات، جیسا کہ ان کے اپنے الفاظ میں ظاہر ہوا ہے، اسلام کے بائبلی کردار کے عین مطابق ہیں۔

Possibly the most serious piece of Ishmael’s prophetic DNA, in the verse where he is first mentioned, is the fact that his spirit, which is the spirit of a “wild man,” “dwells in the presence of all his brethren.” The idea that it is only some sects of radical Islam that will be involved in the third Woe, does not square with God’s Word. The common politically correct view that there are a few bad apples in every religious persuasion, and that the majority of the Muslim religion are peace-loving citizens, does not agree with either their own holy book, or the Bible.

شاید جدی‌ترین بخش از دی‌ان‌ای نبویِ اسماعیل، در آن آیه‌ای که نخستین بار از او یاد می‌شود، این حقیقت باشد که روح او، که روحِ «مردی وحشی» است، «در حضورِ همهٔ برادران خود ساکن می‌شود.» این تصور که تنها برخی فرقه‌های اسلام افراطی در وَیلِ سوم دخیل خواهند بود، با کلام خدا سازگار نیست. دیدگاه رایجِ از نظر سیاسی درست‌نمایانه که در هر گرایش دینی فقط چند عنصر فاسد یافت می‌شود و اینکه اکثریت پیروان دین اسلام شهروندانی صلح‌دوست هستند، نه با کتاب مقدسِ خودِ آنان موافقت دارد و نه با کتاب مقدس.

The Koran teaches that it is the duty of every follower of Allah to bring the entire world into conformity to Sharia law, and the first mention of Islam in the book of Genesis identifies that the “wild man” spirit of Ishmael will be in every follower of Islam. The Koran directly teaches its adherents to feign decency when they live in areas where they do not yet have the ability to force their religious rule upon the population, much like Catholicism.

قرآن تعلیم می‌دهد که وظیفۀ هر پیروِ الله این است که تمام جهان را با شریعت منطبق سازد، و نخستین اشاره به اسلام در کتاب پیدایش نشان می‌دهد که روحِ «مردِ وحشیِ» اسماعیل در هر پیروِ اسلام خواهد بود. قرآن به‌صراحت به پیروان خود تعلیم می‌دهد که هنگامی که در مناطقی زندگی می‌کنند که هنوز تواناییِ تحمیلِ حاکمیت دینیِ خود را بر جمعیت ندارند، تظاهر به آراستگی و نزاکت کنند، همان‌گونه که کاتولیسیسم نیز چنین می‌کند.

The prophet from Judah confronted Jeroboam when his kingdom was first inaugurated. Apostate Protestantism began in 1844, and it was immediately confronted by Millerite Adventism who had entered the Most Holy Place and discovered the law of God, including the seventh-day Sabbath. Millerite Adventism was told, as represented by Jeremiah, to return to God, but never to return to the “assembly of mockers.” The prophet from Judah was told to not return the same way he came, nor eat or drink the food of the lying prophet of Bethel, but he did so. The prophet from Judah’s death was symbolically placed between two symbols, that represented the papacy and Islam. Laodicean Adventism cannot see those two truths for in 1863, they poked out their own spiritual eyes, and began the process of covering the jewels and methodology employed by William Miller in order to establish the foundations of Adventism with counterfeit coins and jewels, and the methodology of apostate Protestantism and Catholicism.

نبیِ یهوداہ نے یربعام کا اُس وقت سامنا کیا جب اُس کی بادشاہی پہلی بار قائم کی گئی تھی۔ مرتد پروٹسٹنٹ ازم کا آغاز 1844 میں ہوا، اور فوراً ہی اُس کا سامنا میلیری ایڈونٹ ازم سے ہوا، جو اقدس الاقداس میں داخل ہو چکا تھا اور خدا کی شریعت دریافت کر چکا تھا، جس میں ساتویں دن کا سبت بھی شامل تھا۔ میلیری ایڈونٹ ازم سے، جیسا کہ یرمیاہ کے ذریعہ ظاہر کیا گیا ہے، کہا گیا کہ وہ خدا کی طرف لوٹ آئے، مگر کبھی بھی “ٹھٹھا کرنے والوں کی جماعت” کی طرف واپس نہ جائے۔ نبیِ یهوداہ کو حکم دیا گیا تھا کہ وہ اُسی راستے سے واپس نہ لوٹے جس سے آیا تھا، اور نہ بیت ایل کے جھوٹے نبی کا کھانا کھائے یا اُس کا پانی پئے، لیکن اُس نے ایسا ہی کیا۔ نبیِ یہوداہ کی موت کو علامتی طور پر دو علامتوں کے درمیان رکھا گیا، جو پاپائیت اور اسلام کی نمائندگی کرتی تھیں۔ لاؤدیقیائی ایڈونٹ ازم اِن دو سچائیوں کو نہیں دیکھ سکتا، کیونکہ 1863 میں اُس نے اپنی ہی روحانی آنکھیں نکال دیں، اور اُن جواہرات اور اُس منہج کو ڈھانپنے کا عمل شروع کر دیا جسے ولیم ملر نے ایڈونٹ ازم کی بنیادیں قائم کرنے کے لیے استعمال کیا تھا، تاکہ اُن کی جگہ جعلی سکوں اور جواہرات، اور مرتد پروٹسٹنٹ ازم اور کیتھولک ازم کے منہج کو قائم کیا جائے۔

The “dirt brush Man” is now sweeping His floor and restoring the jewels and giving them to Miller to place upon his table, but Adventism is blinded by the belief that they are the remnant people who were raised up as His people in 1844.

«مردِ جاروکنِ غبار» اکنون کفِ خانهٔ خود را جاروب می‌کند و جواهرات را بازمی‌یابد و آن‌ها را به میلر می‌سپارد تا بر میز خود بگذارد، اما ادونتیسم به‌سبب این باور که ایشان قومِ باقی‌مانده‌ای هستند که در سال 1844 به‌عنوان قومِ او برانگیخته شدند، کور شده است.

And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:9–12.

و در دل خود مگویید: «ابراهیم پدر ماست»؛ زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزاند. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید، از من تواناتر است، و من شایسته نیستم کفش‌های او را بردارم؛ او شما را به روح‌القدس و آتش تعمید خواهد داد. او غربال خود را در دست دارد، و خرمنگاه خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خود را به انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید. متی ۳:‏۹–۱۲

Laodicean Adventism will be spewed out of the mouth of the Lord, except for those individuals who might repent. Laodicean Adventism is to be buried in the same grave as the former covenant people who rejected Miller’s message are buried in, for they are now, also a former covenant people in relation to the one hundred and forty-four thousand. The rebellion of 1863 is illustrated by the prophet who came from Judah, who also left a prediction of king Josiah.

اَدونتیسمِ لائودیکیه از دهان خداوند بیرون افکنده خواهد شد، مگر آن اشخاصی که شاید توبه کنند. اَدونتیسمِ لائودیکیه باید در همان قبری دفن شود که قومِ عهدِ پیشین، که پیامِ میلر را رد کردند، در آن دفن شده‌اند؛ زیرا آنان نیز اکنون، در نسبت با صد و چهل و چهار هزار، قومی از عهدِ پیشین به شمار می‌آیند. شورشِ ۱۸۶۳ به‌وسیلهٔ آن نبی که از یهودا آمد به تصویر کشیده شده است؛ همان که همچنین پیشگویی‌ای دربارهٔ پادشاه یوشیا بر جای گذاشت.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.

“Instead of becoming like the world, we are to become more and more distinct from the world. Satan has combined and will continue to combine with the churches in making a masterly effort against the truth of God. Everything that is done by God’s people to make inroads upon the world will call forth determined opposition from the powers of darkness. The enemy’s last great conflict will be a most determined one. It will be the last battle between the powers of darkness and the powers of light. Every true child of God will fight bravely on the side of Christ. Those who in this great crisis allow themselves to be more on the side of the world than of God, will eventually place themselves wholly on the side of the world. Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.

«به‌جای آنکه مانند جهان شویم، باید هرچه بیشتر از جهان متمایز گردیم. شیطان با کلیساها متحد شده است و همچنان متحد خواهد شد تا در برابر حقیقت خدا تلاشی استادانه به‌کار برد. هر آنچه قوم خدا برای نفوذ به جهان انجام دهند، مخالفتی قاطع از سوی قوای ظلمت برخواهد انگیخت. آخرین نبرد عظیم دشمن، نبردی بس سخت و قاطع خواهد بود. این، آخرین پیکار میان قوای ظلمت و قوای نور خواهد بود. هر فرزند حقیقی خدا با دلیری در جانب مسیح خواهد جنگید. آنان که در این بحران عظیم، خود را بیشتر در جانب جهان تا در جانب خدا قرار می‌دهند، سرانجام خود را به‌کلی در جانب جهان خواهند نهاد. آنان که در فهم کلام دچار سردرگمی می‌شوند و از دیدن معنای ضدّمسیح بازمی‌مانند، بی‌گمان خود را در جانب ضدّمسیح قرار خواهند داد. اکنون برای ما زمانی نیست که با جهان همرنگ شویم. دانیال در نصیب خود و در جایگاه خود ایستاده است. نبوت‌های دانیال و یوحنا باید فهمیده شوند. اینها یکدیگر را تفسیر می‌کنند. آنها حقایقی را به جهان می‌بخشند که هر کس باید آنها را درک کند. این نبوت‌ها باید در جهان شهادت باشند. با تحقق خود در این ایام آخر، خودْ خویشتن را تبیین خواهند کرد.»

“The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angel’s messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work. Those who truly believe in Christ will openly conform to the law of Jehovah. The Sabbath is the sign between God and His people, and we are to make visible our conformity to the law of God by observing the Sabbath. It is to be the mark of distinction between God’s chosen people and the world. It means much to be true to God. This embraces health reform. It means that our diet must be simple, that we must be temperate in all things. The many varieties of food so often seen on tables is not necessary, but highly injurious. Mind and body are to be preserved in the best condition of health. Only those who have been trained in the knowledge and fear of God should be chosen to take responsibilities. Those who have been long in the truth, yet who cannot distinguish between the pure principles of righteousness and the principles of evil, whose understanding in regard to justice, mercy, and the love of God is beclouded, should be relieved of responsibility.

«خداوند در شُرُفِ مجازاتِ جهان به سببِ بی‌عدالتیِ آن است. او در شُرُفِ مجازاتِ هیئت‌های مذهبی به سببِ رد کردنِ نوری و حقیقتی است که به ایشان داده شده است. آن پیامِ عظیم، که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم را در بر می‌گیرد، باید به جهان اعلام شود. این باید بارِ کارِ ما باشد. آنان که حقیقتاً به مسیح ایمان دارند، آشکارا خود را با شریعتِ یهوه منطبق خواهند ساخت. سَبَّت نشانهٔ میانِ خدا و قومِ اوست، و ما باید با نگاه داشتنِ سَبَّت، انطباقِ خود را با شریعتِ خدا آشکار سازیم. این باید علامتِ تمایز میانِ قومِ برگزیدهٔ خدا و جهان باشد. وفادار بودن به خدا معنای بسیار دارد. این شاملِ اصلاحِ بهداشت نیز می‌شود. بدین معناست که خوراکِ ما باید ساده باشد و در همه چیز میانه‌رو باشیم. انواعِ فراوانِ خوراکی که اغلب بر سفره‌ها دیده می‌شود، نه ضروری است و نه‌تنها ضروری نیست، بلکه بسیار زیان‌آور است. ذهن و بدن باید در بهترین وضعیتِ سلامت حفظ شوند. تنها کسانی که در معرفت و ترسِ خدا تربیت یافته‌اند باید برای بر عهده گرفتنِ مسئولیت‌ها برگزیده شوند. کسانی که مدت‌ها در حقیقت بوده‌اند، اما هنوز نمی‌توانند میانِ اصولِ پاکِ عدالت و اصولِ شر تمییز دهند، و فهمِ ایشان نسبت به عدالت، رحمت، و محبتِ خدا تیره و مخدوش شده است، باید از مسئولیت معاف شوند.»

“God has important lessons for his people to learn. Had these lessons been learned before, his cause would not be where it is today. One thing must be done. The truth is not to be withheld from ministers or men in positions of responsibility for fear of incurring their displeasure. There are to be connected with our institutions men who with meekness and in wisdom will declare the whole counsel of God. God’s wrath is kindled against those who in carnal security and price have shown contempt for his management. They are endangering the prosperity of the cause.

“خدا برای قوم خود درس‌های مهمی دارد تا بیاموزند. اگر این درس‌ها پیش از این آموخته شده بود، کار او امروز در وضعیتی که اکنون هست قرار نمی‌داشت. یک چیز باید انجام شود. حقیقت نباید از خادمان یا مردانِ صاحبِ مسئولیت پنهان داشته شود از بیمِ آنکه ناخشنودی آنان برانگیخته شود. با مؤسسات ما باید مردانی مرتبط باشند که با فروتنی و در حکمت، تمامی مشورتِ خدا را اعلام کنند. غضب خدا بر ضد کسانی افروخته شده است که در امنیتِ نفسانی و غرور، نسبت به تدبیر او اهانت ورزیده‌اند. آنان کامیابیِ کار را به خطر می‌اندازند.”

“Every false way is a deception, and if sustained, will in the end bring destruction. Thus the Lord permits those who maintain false plans to be destroyed. At the very time when praise and adulation is heard, sudden destruction comes. There are those who, notwithstanding they know of the reproof received by others, because of unfaithfulness, turn away from admonition. These are doubly guilty. They knew the Lord’s will and did it not. Their punishment will be proportionate to their guilt. They would not take heed to the word of the Lord.” Kress Collection, 105, 106.

«هر راهِ باطل فریبی است، و اگر پایدار نگاه داشته شود، سرانجام به هلاکت خواهد انجامید. ازاین‌رو خداوند اجازه می‌دهد کسانی که نقشه‌های باطل را نگاه می‌دارند، نابود شوند. درست در همان زمانی که صدای ستایش و تملّق شنیده می‌شود، هلاکتِ ناگهانی فرا می‌رسد. کسانی هستند که، با وجود آنکه از توبیخی که دیگران به سبب بی‌وفایی دریافت کرده‌اند آگاه‌اند، از پند روی می‌گردانند. اینان دوچندان گناهکارند. ارادۀ خداوند را می‌دانستند و به آن عمل نکردند. مجازات ایشان متناسب با تقصیرشان خواهد بود. به کلام خداوند اعتنا نکردند.» Kress Collection, 105, 106.