Reasoning from cause to effect is worthless if you define the effect incorrectly, as has been done by Laodicean Adventist historians who pontificate on the circumstances and personalities associated with the 1888 General Conference at Minneapolis. The inspired commentary identifies the event as a repetition of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, which was motivated by the judgment that assigned them to wander in the wilderness for forty years until they died. That same judgment had been pronounced upon Laodicean Adventism.

ترجمه بر پایهٔ علت و معلول، اگر معلول را به‌نادرستی تعریف کنید، بی‌ارزش است؛ چنان‌که مورخان ادونتیستِ لائودیکیه‌ای، که دربارهٔ اوضاع و احوال و شخصیت‌های مرتبط با کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ در مینیاپولیس با لحن خطابه‌وار اظهار نظر می‌کنند، چنین کرده‌اند. تفسیر الهام‌شده این واقعه را تکرارِ شورشِ قورح، داتان و ابیرام معرفی می‌کند؛ شورشی که انگیزهٔ آن داوری‌ای بود که ایشان را محکوم می‌ساخت تا چهل سال در بیابان سرگردان بمانند تا بمیرند. همان داوری بر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای نیز اعلام شده بود.

The rebellion included secret discussions where the rebels were in such extreme Laodicean blindness that it prevented them from understanding that God was aware of their closed-door planning and rebellion. As Korah, Dathan and Abiram hid in their tents and made their plans and spread their rebellion against Moses, so too did the ancient men of 1888, hide behind the closed doors of their houses, to plot against Sister White, her son and the chosen messengers. From that point Sister White, Jones and Waggoner were to be attacked.

بغاوت میں خفیہ مشورے شامل تھے، جہاں باغی لاؤدیقیہ کی ایسی انتہائی اندھی پن میں مبتلا تھے کہ وہ یہ سمجھنے سے قاصر رہے کہ خدا ان کی بند دروازوں کے پیچھے کی منصوبہ بندی اور بغاوت سے باخبر ہے۔ جس طرح قورح، داتن اور ابیرام اپنے خیموں میں چھپ گئے تھے اور اپنے منصوبے بناتے اور موسیٰ کے خلاف اپنی بغاوت پھیلاتے تھے، اسی طرح 1888 کے قدیم مرد بھی اپنے گھروں کے بند دروازوں کے پیچھے چھپ گئے، تاکہ سسٹر وائٹ، ان کے بیٹے، اور برگزیدہ قاصدوں کے خلاف سازش کریں۔ اس مقام سے سسٹر وائٹ، جونز، اور ویگنر کو نشانہ بنایا جانا تھا۔

The four generations of Adventism progressively grew in its rebellion, as illustrated in Ezekiel chapter eight. The chambers of imagery within the physical temple and human temple had become entrenched with wicked imaginations, and spiritualism settled upon the ancient men who were appointed to protect the people. Leading up to 1888, the ancient men both cast dispersions upon the authority of the Bible and then the Spirit of Prophecy, and in 1884, the open visions ceased. Kellogg’s pantheistic spiritualism began to make its way in the history preceding 1888, and 1888 marks the arrival of the second generation. The Adventist historians may have not recorded the actual historical testimony of the rebellion manifested at the meeting, but according to inspiration the heavenly Watchers “heard every word and registered” the “words in the books of heaven.”

چهار نسلِ اَدونتیسم به‌تدریج در طغیانِ خود رشد کردند، چنان‌که در فصل هشتمِ حِزقیال به تصویر کشیده شده است. حجره‌های تصاویر در معبدِ ظاهری و معبدِ انسانی از تخیلاتِ شریرانه ریشه‌دار شده بود، و روح‌گرایی بر مشایخِ کهن که برای محافظت از قوم منصوب شده بودند، مستقر گردید. تا پیش از ۱۸۸۸، آن مشایخِ کهن هم بر اقتدارِ کتاب‌مقدس و سپس بر روحِ نبوت انگِ تهمت زدند، و در ۱۸۸۴، رؤیاهای علنی متوقف شد. روح‌گراییِ وحدت‌وجودیِ کلُگ در تاریخِ پیش از ۱۸۸۸ آغاز به راه یافتن کرد، و ۱۸۸۸ نشانگرِ ظهورِ نسلِ دوم است. ممکن است مورخانِ اَدونتیست شهادتِ واقعیِ تاریخیِ آن طغیانی را که در آن جلسه ظاهر شد ثبت نکرده باشند، اما مطابقِ الهام، نگهبانانِ آسمانی «هر کلمه را شنیدند و ثبت کردند» و «آن سخنان را در کتاب‌های آسمان» نوشتند.

The rebellion represented by Ezekiel’s “secret chambers of imagery,” represented an attack upon the true foundations. It represented an attack upon the prophetess and the chosen messengers, and it marked the arrival of spiritualism. In that generation the next major attack was going to be carried out by Satan against the very foundation of William Miller’s foundations.

شورشِ نمادپردازی‌شده در «حُجره‌های پنهانِ تصاویر» در کتاب حزقیال، حمله‌ای بر ضدِ بنیان‌های راستین بود. این شورش، حمله‌ای علیه نبیّه و پیام‌آورانِ برگزیده را نیز نمایندگی می‌کرد و نشانگرِ ظهورِ روح‌گرایی بود. در آن نسل، حملهٔ عمدهٔ بعدی قرار بود به‌وسیلهٔ شیطان بر ضدِ خودِ بنیادِ بنیان‌های ویلیام میلر انجام گیرد.

Miller based the framework of all his prophetic applications upon the understanding that the two desolating powers in Daniel chapter eight, verse thirteen, represented paganism followed by papalism. In 1901, Lewis Conradi, a leader of Laodicean Adventism in Germany, re-introduced the fallen Protestant view that the “the daily” in the book of Daniel represented Christ’s sanctuary ministry.

میلر چارچوب تمامی تطبیق‌های نبوی خود را بر این فهم بنا نهاد که دو قدرت ویرانگر در دانیال باب هشتم، آیه سیزده، نمایانگر بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی بودند. در سال ۱۹۰۱، لوئیس کنرادی، یکی از رهبران ادونتیسم لائودیکیه‌ای در آلمان، بار دیگر دیدگاه پروتستانیِ سقوط‌کرده را مطرح ساخت که بر اساس آن، «قربانی دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر خدمت مسیح در مقدس آسمانی است.

During the period of history following the 1888 Minneapolis meeting, the spiritualism of the leader of the health work escalated, alienation continued between leaders as the fallout of the rejection of the message of Jones and Waggoner continued to take its toll. In the beginning of the new century W. W. Prescott, a Laodicean Adventist leader who had received theological credentials from the schools of apostate Protestantism, took up the satanic mantle to promote Conradi’s view of “the daily,” and as is always the case “the victors write the history.”

در دورهٔ تاریخیِ پس از اجلاس مینیاپولیس ۱۸۸۸، روح‌گراییِ رهبرِ کارِ بهداشت شدت یافت، و بیگانگی میان رهبران همچنان ادامه یافت، زیرا پیامدهای رد شدنِ پیامِ جونز و واگنر همچنان اثرات ویرانگر خود را بر جای می‌گذاشت. در آغازِ قرنِ جدید، و. و. پرسکات، یکی از رهبران ادونتیستِ لائودیکیه‌ای که از مدارسِ پروتستانیسمِ مرتد صلاحیت‌های الهیاتی دریافت کرده بود، آن ردای شیطانی را بر دوش گرفت تا دیدگاهِ کنرادی دربارهٔ «قربانیِ دائمی» را ترویج کند، و چنان‌که همیشه چنین است، «پیروزمندان تاریخ را می‌نویسند.»

The holy angels recorded the true history, but Laodicean Adventism produced a historical position of the controversy over the rejection of the Millerite understanding of “the daily,” that leaves any of the “unlearned” in Laodicean Adventism to believe that the definition of “the daily,” which Sister White identified as coming from “angels that were expelled from heaven,” is actually a true doctrine. During the early years of the twentieth century W. W. Prescott led out in producing a publication titled, The Protestant. The entire premise of the publication was to teach that Miller’s understanding of “the daily” was incorrect, and that apostate Protestantism, where he had obtained his theological credentials, was correct in assigning a satanic symbol to Christ. In that history A. G. Daniells (General Conference President), joined forces with Prescott in the satanic attack against truth, in spite of the fact that Sister White had directly endorsed Miller’s view of “the daily” as correct.

فرشتگان مقدّس تاریخ حقیقی را ثبت کردند، امّا ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای موضعی تاریخی در مناقشه پیرامون ردِّ برداشتِ میلری از «مداوم» پدید آورد که هر یک از «بی‌تعلیمان» در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای را بر آن می‌دارد که باور کنند تعریفی از «مداوم» که خواهر وایت آن را برخاسته از «فرشتگانی که از آسمان رانده شدند» معرفی کرده بود، در واقع آموزه‌ای درست است. در خلال سال‌های آغازین قرن بیستم، دبلیو. دبلیو. پرسکات پیشگامِ انتشار نشریه‌ای با عنوان The Protestant شد. تمام مبنای آن نشریه این بود که تعلیم دهد برداشتِ میلر از «مداوم» نادرست بوده است و اینکه پروتستانتیسمِ مرتد، جایی که او صلاحیت‌های الهیاتی خود را از آنجا به دست آورده بود، در این انتسابِ نمادِ شیطانی به مسیح بر حق بوده است. در آن تاریخ، اِی. جی. دانیلز (رئیس کنفرانس عمومی)، با پرسکات در آن حملهٔ شیطانی علیه حقیقت هم‌پیمان شد، با وجود این واقعیت که خواهر وایت مستقیماً دیدگاهِ میلر دربارهٔ «مداوم» را به‌عنوان دیدگاهی درست تأیید کرده بود.

“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

"خداوند به من نشان داد که نمودار ۱۸۴۳ به هدایت دست او تنظیم شده بود، و اینکه هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست. و اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا زمانی که دست او برداشته شد."

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس در رابطه با «Daily» دیدم که واژهٔ «sacrifice» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند فهم درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از 1844، تقریباً همه بر فهم درستِ «Daily» متحد بودند؛ اما از 1844 به این سو، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» Review and Herald, November 1, 1850.

At the time of Prescott and Daniells’ attack against the truth of “the daily,” Prescott and Daniells were representing a minority opinion on the subject, and Sister White’s counsel during the controversy towards the two men was that they should shut up, although she said it in more diplomatic terms, such as “in silence is your wisdom.” When she rebuked them for their false view she also emphasized that the subject of “the daily,” was not to be made a test question. The historical revisionists, which revisionism is a historical method that is credited with beginning with the Jesuit order of the Catholic church, have used her statements about “the daily” not being made a test question, in order to prevent an honest evaluation of the doctrine. They misrepresent her statements for they invariably leave out that when she counselled against agitating the subject of “the daily,” she always qualified her statements with statements such as, “at this time,” or “under current circumstances.”

در زمان حملۀ پریسکات و دانیلز بر حقیقتِ «قربانیِ دائمی»، پریسکات و دانیلز در این موضوع نمایندۀ دیدگاهی اقلیتی بودند، و اندرز خواهر وایت در خلال آن مناقشه خطاب به آن دو مرد این بود که خاموش بمانند، هرچند او این را با عباراتی دیپلماتیک‌تر بیان کرد، مانند «حکمت شما در سکوت است». هنگامی که او آنان را به سبب دیدگاه نادرستشان توبیخ کرد، همچنین تأکید نمود که موضوعِ «قربانیِ دائمی» نباید به مسئلۀ آزمون تبدیل شود. تجدیدنظرطلبان تاریخی، که تجدیدنظرطلبی روشی تاریخی است که آغاز آن را به فرقۀ یسوعیِ کلیسای کاتولیک نسبت می‌دهند، از اظهارات او مبنی بر اینکه «قربانیِ دائمی» نباید به مسئلۀ آزمون تبدیل شود، استفاده کرده‌اند تا از ارزیابی صادقانۀ این آموزه جلوگیری کنند. آنان اظهارات او را به‌نادرستی بازنمایی می‌کنند، زیرا همواره این نکته را حذف می‌کنند که هنگامی که او از برانگیختن موضوعِ «قربانیِ دائمی» نهی می‌کرد، همواره سخنان خود را با قیدهایی مانند «در این زمان» یا «در شرایط کنونی» مقید می‌ساخت.

As a prophetess she was trying to rein in an escalating controversy that was on the verge of causing a great division in the church at large, by a minority of persons who thought that because they were leaders they had the authority to promote whatever they determined to be truth. And the Lord, through her influence, kept the satanic work in check, until she died. Then in 1931, a new push to reject the truth of “the daily” was attempted, and ultimately accomplished. Today the true understanding of the definition of “the daily” is the minority understanding in Laodicean Adventism, and under the current circumstances “the daily,” is now most certainly a test question.

به‌عنوان یک نبیّه، او می‌کوشید جدالی فزاینده را که در آستانهٔ ایجاد انشقاقی عظیم در کلیسای جهانی بود، مهار کند؛ جدالی که از سوی اقلیّتی از اشخاص برانگیخته می‌شد که می‌پنداشتند چون رهبرند، این اختیار را دارند که هر آنچه را خود حقیقت تشخیص می‌دهند ترویج کنند. و خداوند، از طریق نفوذ او، آن عمل شیطانی را مهار کرد تا زمانی که او درگذشت. سپس در سال 1931، تلاش تازه‌ای برای ردّ حقیقتِ «دائمی» صورت گرفت، و سرانجام نیز به انجام رسید. امروز، فهمِ درستِ تعریفِ «دائمی» در ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای دیدگاه اقلیّت است، و در شرایط کنونی، «دائمی» اکنون به‌یقین یک مسئلهٔ آزمایشی است.

When the majority opinion held the true understanding it was not a test, but when any truth is defined as error, it is then a test. When the compilation of manuscripts that is titled Manuscript Releases, was published in the 1980’s, or there about, there was then recognized an article that is as direct in its opposition to Prescott and Daniells’ view of “the daily,” as is her endorsement of Miller’s view.

هرگاه نظر اکثریت دربردارندهٔ فهم درست بود، آن آزمون محسوب نمی‌شد؛ اما هنگامی که هر حقیقتی به‌عنوان خطا تعریف شود، آنگاه آزمون است. زمانی که مجموعهٔ دست‌نوشته‌هایی که با عنوان Manuscript Releases نام‌گذاری شده است، در دههٔ ۱۹۸۰، یا حدود آن، منتشر شد، در آن هنگام مقاله‌ای شناسایی گردید که در مخالفتِ مستقیم خود با دیدگاه پرسکات و دانیلز دربارهٔ «قربانیِ دائمی»، به همان اندازه صریح است که تأیید او از دیدگاه میلر.

“At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven. Satan’s work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan’s devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence.

«در این مرحله از تجربهٔ ما، نباید ذهن‌های ما از نوری ویژه‌ای که [به ما] داده شد تا در گردهمایی مهمِ کنفرانس خود مورد توجه قرار گیرد، منحرف شود. و برادر دانیلز آنجا بود، که دشمن بر ذهن او کار می‌کرد؛ و بر ذهن شما و ذهن اِلدر پرسکات نیز فرشتگانی که از آسمان رانده شدند، کار می‌کردند. کار شیطان این بود که ذهن‌های شما را منحرف سازد تا نکات ریز و جزئیاتی مطرح شود که خداوند شما را برانگیخته نساخته بود که آن‌ها را مطرح کنید. آن‌ها اساسی نبودند. اما این برای آرمان حقیقت بسیار اهمیت داشت. و اندیشه‌های ذهن شما، اگر می‌شد شما را به سوی نکات ریز یا جزئیات کشاند، کاری است از تدبیر شیطان. شما گمان می‌کنید که اصلاح چیزهای کوچک در کتاب‌های نوشته‌شده، کاری بزرگ خواهد بود. اما به من سپرده شده است [بگویم]: سکوت، فصاحت است.»

“I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy’s plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.

«من باید بگویم: از خرده‌گیری دست بردارید. اگر این مقصودِ ابلیس فقط می‌توانست به اجرا درآید، آنگاه به نظر شما [چنین می‌آمد که] کار شما از حیث طرح و تصور، شگفت‌انگیزترین به شمار می‌رفت. نقشهٔ دشمن این بود که همهٔ ویژگی‌های به‌اصطلاح اعتراض‌برانگیز را در جایی گرد آورد که همهٔ طبقاتِ اذهان بر سر آن توافق نداشتند.»

“And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would cause great confusion and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.

«پس چه خواهد شد؟ همان کاری که شیطان را خشنود می‌سازد، به وقوع خواهد پیوست. تصویری به بیگانگان عرضه خواهد شد، نه از ایمان ما، بلکه دقیقاً آنچه مناسب حال آنان باشد؛ و این، صفات و ویژگی‌های شخصیتی‌ای را پرورش خواهد داد که موجب آشفتگی عظیم گردد و لحظات زرین را، که باید با غیرت به کار گرفته شوند تا آن پیام عظیم در برابر مردم قرار گیرد، به خود مشغول سازد. ارائه‌هایی که درباره هر موضوعی که بر روی آن کار کرده‌ایم مطرح شود، نمی‌تواند همگی با یکدیگر هماهنگ باشد، و نتیجه آن، سردرگم ساختن ذهن‌های ایمانداران و بی‌ایمانان خواهد بود. این دقیقاً همان چیزی است که شیطان نقشه‌اش را کشیده بود تا واقع شود—هر چیزی که بتوان آن را به عنوان اختلافی بزرگ جلوه داد.»

“Read Ezekiel, chapter 28. Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.

«حزقی‌ایل، باب ۲۸ را بخوانید. اکنون، در اینجا کاری عظیم در میان است که ارواح غریب می‌توانند در آن ایفای نقش کنند. اما خداوند کاری دارد که باید انجام شود تا جان‌های در حال هلاکت را نجات بخشد؛ و آن جایگاه‌هایی را که شیطان، در لباس مبدّل، می‌توانست در آنها نفوذ کند و در صفوف ما آشفتگی پدید آورد، به کمال انجام خواهد داد، و همهٔ آن اختلافات کوچک بزرگ‌نمایی شده، آشکار و برجسته خواهند شد.»

“And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan’s wiles be brought in, should this “Daily” be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan’s cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.

«و از همان آغاز به من نشان داده شد که خداوند نه بار این کار را بر دوش مشایخ Daniells و نه Prescott نهاده بود. آیا باید نیرنگ‌های شیطان وارد شود؟ آیا این «Daily» باید چنان امر بزرگی به شمار آید که برای پریشان ساختن اذهان و بازداشتن پیشرفت کار در این مقطع مهم از زمان مطرح گردد؟ نباید چنین شود، هر چه که باشد. این موضوع نباید مطرح گردد، زیرا روحی که بدین‌سان وارد می‌شد، روحی بازدارنده می‌بود، و لوسیفر هر حرکت را زیر نظر دارد. عوامل شیطانی کار خود را آغاز می‌کردند و آشفتگی به صفوف ما راه می‌یافت. شما هیچ دعوتی ندارید که آن اختلافِ نظر را که مسئله‌ای آزمونگر نیست جست‌وجو کنید؛ اما سکوت شما خود بلیغ است. این امر با همه وضوح در برابر من قرار دارد. اگر ابلیس می‌توانست کسی از قوم خودِ ما را در این موضوعات، چنان‌که قصد کرده است، درگیر سازد، آرمان شیطان پیروز می‌شد. اکنون باید کار بی‌درنگ از سر گرفته شود و نه [هیچ] اختلافِ نظری اظهار گردد.»

“Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].

«شیطان آن مردانی را که از میان ما بیرون رفته‌اند برمی‌انگیخت تا با فرشتگان شریر متحد شوند و کار ما را به‌سبب مسائل بی‌اهمیت به تأخیر اندازند؛ و چه شادی‌ای در اردوی دشمن برپا می‌شد. به یکدیگر نزدیک شوید، نزدیک شوید. بگذارید هر اختلافی به خاک سپرده شود. اکنون کار ما این است که تمامی قوای جسمانی و توان مغزی و عصبی خود را به‌کار بگیریم تا این اختلافات را از سر راه برداریم و همه با یکدیگر هماهنگ شویم. اگر به شیطان اجازه داده می‌شد که با حکمت عظیمِ نامقدسِ خود کمترین دستاویزی بیابد، [او شادمان می‌شد].»

“Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.

«اکنون، هنگامی که دیدم شما چگونه عمل می‌کنید، ذهنم تمام وضعیت و نیز نتایج آن را دربر گرفت، اگر شما پیش بروید و به طرف‌هایی که ما را ترک کرده‌اند کمترین فرصتی بدهید تا در صفوف ما آشفتگی پدید آورند. بی‌خردیِ شما دقیقاً همان چیزی می‌بود که شیطان می‌خواهد. اعلان بلندِ شما تحت الهام روح‌القدس نبود. به من دستور داده شد که به شما بگویم ایرادگیریِ شما از نوشته‌های مردانی که خدا آنان را هدایت کرده است، از جانب خدا الهام نشده است. و اگر این همان حکمتی است که الدِر دانیلز به مردم می‌داد، به هیچ‌وجه به او مقام رسمی ندهید، زیرا او نمی‌تواند از علت به معلول استدلال کند. سکوتِ شما درباره این موضوع، حکمتِ شماست. اکنون، هرگونه ایرادگیری از انتشارات مردانی که دیگر زنده نیستند، کاری نیست که خدا به هیچ‌یک از شما سپرده باشد. زیرا اگر این مردان—الدِر دانیلز و پرسکات—در کار کردن در شهرها از دستورالعمل‌های داده‌شده پیروی کرده بودند، بسیاری، بسیار بسیاری، به حقیقت متقاعد و هدایت‌شده می‌گشتند؛ مردانی توانا که [اکنون] در موقعیت‌هایی هستند که هرگز بدان‌ها دسترسی نخواهد شد.»

“All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.

«تمامی جهان باید به‌منزلهٔ یک خانوادهٔ بزرگ نگریسته شود. و هنگامی که چنین چشمهٔ معرفتی برای بهره‌گرفتن در اختیار دارید، چرا جهان را سالیان متمادی واگذاشته‌اید تا با شهادت‌هایی که از سوی خداوند ما عیسی مسیح عطا شده است، هلاک شود؟ دین راستین به ما می‌آموزد که به هر مرد و زن همچون شخصی بنگریم که می‌توانیم به او نیکی کنیم.

“This has been in print many years: ‘A Balanced Mind,’ testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.

«این مطلب سالیان متمادی به چاپ رسیده است: “ذهنی متعادل”، شهادتی خطاب به اِلدِر آندروز. ذهن را می‌توان پرورش داد تا به نیرویی بدل شود برای دانستنِ اینکه چه وقت باید سخن گفت و کدام بارها را باید برگرفت و بر دوش کشید، زیرا مسیح آموزگار شماست. و من بسیار برای شما بیمناک شدم [آنگاه که شما را دیدم] که حکمت خود را برمی‌افرازید و راهی را دنبال می‌کنید تا اختلافِ رأی پدید آورید. خداوند مردانِ حکیم می‌طلبد که بدانند هرگاه برای ایشان حکمت است، خاموشی اختیار کنند. اگر بخواهید انسانی کامل باشید، به تقدیس از طریق عیسی مسیح نیاز دارید. اکنون کاری تازه آغاز شده است، و بگذارید حکمت در هر خادم، در هر رئیسِ [یک] کنفرانس، آشکار گردد. اما در اینجا کاری بود که سال‌ها پیش می‌بایست شما آن را به دست می‌گرفتید؛ جایی که به شما نیاز بود تا برای همین کار صدای خود را بلند کنید. مسیح به تمامی قوم خود رهنمودهای ویژه داد که چه باید بکنند و از چه چیزها نباید بکنند. و زمانی اندک برای ما باقی مانده است تا عدالتِ خداوند را به انجام رسانیم. شما می‌توانید طریقِ خداوند را درک کنید. من دیدم که پس از آنکه به ریاست منصوب شدید، مقصود شما این بود که امور را بر وفق تدبیرِ خود پیش ببرید. شما اندیشیده بودید که کارهای شگفت‌انگیزی انجام خواهید داد، که کاری می‌بود که خدا آن را به دست شما نسپرده بود تا انجام دهید. اکنون کار شما ستم کردن نیست، بلکه این است که هر ضرورتِ ممکن را برطرف سازید، اگر خداوند شما را برای خدمت پذیرفته است. اما شما از همان آغاز شواهدی نشان داده‌اید که حکمت و داوریِ تقدیس‌یافته از سوی شما ظاهر نشده است. شما مسائلی را به‌تندی مطرح ساختید که پذیرفته نمی‌شد، مگر آنکه خداوند نور عطا کند.»

“I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the ‘Daily’ and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.

"मुझे निर्देश दिया गया है कि इस प्रकार की उतावली भरी कार्रवाइयाँ नहीं की जानी चाहिए थीं, जैसे कि आपको एक और वर्ष के लिए कॉन्फ़रेंस का अध्यक्ष चुन लेना। परन्तु प्रभु ऐसी और किसी भी उतावली भरी कार्यवाही को निषिद्ध करते हैं, जब तक कि इस विषय को प्रार्थना में प्रभु के सामने न लाया जाए; और चूँकि आपको यह सन्देश दिया गया है कि प्रभु का कार्य, जो अध्यक्ष पर ठहरता है, अत्यन्त गंभीर उत्तरदायित्व है, इसलिए ‘डेली’ के विषय में जिस प्रकार आप भड़क उठे, वैसा करने का आपको कोई नैतिक अधिकार न था, और यह मान लेने का भी नहीं कि आपका प्रभाव इस प्रश्न का निर्णय कर देगा। वहाँ एल्डर हास्केल थे, जिन्होंने भारी उत्तरदायित्व उठाए हैं, और वहाँ एल्डर इरविन हैं, तथा कई अन्य पुरुष हैं जिनका मैं उल्लेख कर सकती हूँ, जो भारी उत्तरदायित्व वहन कर रहे हैं।"

“Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord’s judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.

«احترام شما نسبت به مردان سالخورده کجا بود؟ چه اختیاری می‌توانستید اعمال کنید بی‌آنکه همهٔ مردان مسئول را برای سنجیدن این موضوع گرد آورید؟ اما اکنون بیایید این موضوع را بررسی کنیم. اکنون باید بار دیگر ملاحظه کنیم که آیا این داوریِ خداوند است، در برابر کاری که مورد غفلت واقع شده است، که غیرت شما را برای پیش بردن کار حتی یک سال دیگر نشان دهد. اگر قرار باشد این کار را یک سال دیگر با یاریِ کسانی که با شما متحد خواهند شد ادامه دهید، باید تغییری در شما و در الدِر پرسکات پدید آید. و دل‌های خود را در حضور خدا فروتن سازید. خداوند باید در شما نمودِ تجربه‌ای متفاوت را ببیند، زیرا اگر هرگز مردانی بوده‌اند که در این زمانِ حاضر نیازمندِ بازایمان باشند، آن دو الدِر دانیلز و الدِر پرسکات هستند.»

“Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.

"ਹਿਕਮਤ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਮਨੁੱਖ ਚੁਣੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ [ਉਹ] ਮੁੜ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਸਬੂਤ [ਦੇਣ]। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਣ ਕਿ ਉਹ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਿਣਾਮ ਤੱਕ ਤਰਕ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਨ ਜੋ ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਢੋਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾਂ ਨੂੰ, [ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ] ਜੋ ਮਨੁੱਖ [ਇਹ] ਕੰਮ ਦੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਢੋਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਉਤਾਵਲਾ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਉਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦੇਣ ਜੋ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ—ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਲਈ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਸਗੋਂ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ ਜੋ ਉਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕੰਮ ਲਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।"

“Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.

«مسیح مرده نیست. او هرگز روا نخواهد داشت که کار او به این شیوهٔ غریب ادامه یابد. کتاب‌ها را به حال خود واگذارید. اگر هر تغییری ضروری باشد، خدا هماهنگیِ سازگار با آن تغییر را فراهم خواهد کرد؛ اما هنگامی که پیامی با مسئولیت‌های عظیمِ دربرگرفته به انسان‌ها سپرده شده باشد، [خدا] امانت‌داری‌ای را مطالبه می‌کند که به‌واسطهٔ محبت عمل کند و جان را پاک سازد. مشایخ دنیلز و پرسکات هر دو نیاز به بازگشتِ دوباره دارند. کاری غریب به میان آمده است، و آن با کاری که مسیح برای انجام آن به جهان ما آمد هماهنگ نیست؛ و همهٔ آنان که حقیقتاً تبدیل شده‌اند، اعمال مسیح را به‌جا خواهند آورد.»

“We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.

«ما همگی باید به انجام آن کاری بپردازیم که پدر را جلال خواهد داد. ما به نقطهٔ بحران رسیده‌ایم—یا باید درست در همین زمانِ آمادگی، با شخصیت عیسی مسیح همنوا و مطابق شویم، یا [اصلاً] در پیِ آن نرویم. اِلدر دانیلز، [شما نباید] خود را در این آزادی بدانید که صدای خود را، چنان‌که در اوضاعِ مشابه کرده‌اید، از موضعِ بالا به گوش رسانید. و بدانید که رئیسِ یک کنفرانس، فرمانروا نیست. او در ارتباط و همکاری با مردانِ حکیمی کار می‌کند که در مقامِ رؤسا قرار دارند و خدا آنان را پذیرفته است. او این آزادی را ندارد که در نوشته‌هایِ کتاب‌هایِ چاپ‌شده، که از قلم‌هایی صادر شده‌اند که خدا پذیرفته است، دخالت کند. آنان دیگر نباید مسلط باشند، مگر آنکه از این قدرتِ حاکمانه و سلطه‌جویانه کمتر نشان دهند. بحران فرا رسیده است، زیرا خدا بی‌حرمت خواهد شد.»

“How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, ‘There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And “I, if I be lifted up,” the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.’ Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . .

«خداوند به شهرهای کارنشده چگونه می‌نگرد؟ مسیح در آسمان است. اکنون اعتراف آن باید این باشد: “هیچ فرمانروایی شاهانه‌ای نیست. و اکنون بحران این جهان است. اکنون من قدرتِ نجات دادن یا هلاک کردن هستم. اکنون زمانی است که سرنوشتِ همگان در دستان من است. من حیات خود را داده‌ام تا جهان را نجات دهم. و «و من، اگر برکشیده شوم»، فیضِ نجات‌بخشی که عطا خواهم کرد ثابت خواهد ساخت که همه آنان که به شباهت الهی شکل داده شوند و با من یکی باشند، همان‌گونه که من با قدرتِ فیضِ فدیه‌بخشِ خود کار می‌کنم، کار خواهند کرد.” هر که بخواهد، با برادران خود دست به کار شود تا آن کاری را که به ایشان سپرده شده است انجام دهد، آنگاه که در جایگاه‌های مسئولیت زیر هدایتِ مشورتی که خداوند می‌دهد قرار دارند، و با نهایتِ جدیت بکوشد تا در هماهنگی کامل با او کار کند؛ با او که جهان را چنان محبت نمود که حیات خود را به‌عنوان قربانیِ کامل برای نجات جهان داد. من به خادمانِ خود سخن می‌گویم که چون به کار در شهرهای ما وارد می‌شوند، بگذارند آرامش و قداستی مقدس همراهِ خدمتِ کلام باشد. ما نمی‌توانیم تأثیرِ شایسته را بر اذهانِ مردم بگذاریم اگر ما...»

“I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil’s side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.

«از یادداشت روزانه‌ام نقل می‌کنم. حقیقت، آن‌گونه که در عیسی است—آن را بر زبان آورید، آن را دعا کنید، و هر کلمه‌اش را در سادگیِ آن باور نمایید. اگر لغزش‌ها نزد کسانی آورده شود که از ایمان منحرف شده‌اند و به ارواحِ گمراه‌کننده گوش سپرده‌اند، یعنی مردانی که نه چندان پیش با ما در ایمان بودند، چه سودی خواهید برد؟ آیا بر جانبِ ابلیس خواهید ایستاد؟ توجه خود را به مزرعه‌های ناکاشته معطوف دارید. کاری جهانی در پیشِ روی ماست. دربارهٔ جان کلاگ به من نمودارهایی داده شد.»

“A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.

«شخصیتی بسیار فریبنده، افکاری را که در استدلال‌های ظاهرالصلاحی که عرضه می‌داشت نمایندگی می‌کرد، مطرح می‌نمود؛ احساساتی و دیدگاه‌هایی متفاوت با حقیقت اصیل کتاب‌مقدس. و آنان که گرسنه و تشنهٔ چیزی تازه بودند، افکاری [چنان فریبنده] پیش می‌بردند که اِلدر پرسکات در خطر عظیمی قرار داشت. اِلدر دانیلز نیز در خطر بزرگی بود [که] در چنان فریبی گرفتار شود که اگر این احساسات در همه‌جا بیان می‌شد، گویی جهانی نو پدید می‌آمد.»

“Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect. I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter, when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the ‘Daily,’ the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strange crops of evil would take the place of truth.” Manuscript Releases, volume 20, 17–22.

“جی ہاں، ایسا ہوتا، لیکن جبکہ ان کے اذہان اس طرح مشغول تھے، مجھے دکھایا گیا کہ برادر ڈینیلز اور برادر پریسکاٹ اپنی تجربی زندگی میں روحانی[ت پرستی] کی سی نمود رکھنے والے خیالات بُن رہے تھے اور ہمارے لوگوں کو ایسے خوش نما جذبات کی طرف کھینچ رہے تھے جو، اگر ممکن ہوتا، تو برگزیدوں ہی کو بھی فریب دے دیتے۔ مجھے اپنے قلم سے یہ حقیقت درج کرنی ہے کہ یہ بھائی اپنے فریب انگیز نظریات میں ایسی خامیوں کو دیکھیں گے جو سچائی کو غیر یقینی حالت میں لا کھڑا کریں گی؛ اور [پھر بھی] وہ [یوں] نمایاں کھڑے ہوں گے گویا [انہیں] بڑی روحانی بصیرت حاصل ہو۔ اب مجھے ان سے کہنا ہے [کہ] جب یہ معاملہ مجھے دکھایا گیا، اس وقت جب بزرگ ڈینیلز ‘یومیہ’ کے بارے میں اپنے نظریات کی حمایت میں نرسنگے کی مانند اپنی آواز بلند کر رہے تھے، بعد کے نتائج بھی پیش کیے گئے۔ ہمارے لوگ الجھن میں پڑتے جا رہے تھے۔ میں نے اس کا نتیجہ دیکھا، اور پھر مجھے تنبیہات دی گئیں کہ اگر بزرگ ڈینیلز انجام کی پروا کیے بغیر اسی طرح اس تاثر کے تحت آئیں اور اپنے آپ کو اس بات پر ایمان لانے دیں کہ وہ خدا کے الہام کے تحت ہیں، تو ہمارے حلقوں میں ہر جگہ شک پرستی بوئی جائے گی، اور ہم وہاں پہنچ جائیں گے جہاں شیطان اپنے پیغامات پہنچائے گا۔ پختہ بے ایمانی اور شک پرستی انسانی ذہنوں میں بوئی جائے گی، اور بدی کی عجیب فصلیں سچائی کی جگہ لے لیں گی۔” Manuscript Releases، جلد 20، 17–22۔

The history of the second generation identifies an escalation of rebellion. The spiritualism represented by Ezekiel’s chambers of imagery illustrate that “Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritualistic appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect.” The spiritualism associated with the false view of “the daily,” is the symbol of what, if possible, would deceive the very elect. She ties together the spiritualism of pantheism that was being promoted by Kellogg with Prescott and Daniells’ push to define “the daily” as Christ’s sanctuary ministry.

تاریخِ نسلِ دوم، تشدیدِ عصیان را نشان می‌دهد. روح‌گرایی‌ای که به‌وسیلهٔ حجره‌های نقش‌ونگارِ حزقیال به تصویر کشیده شده است، بیانگر این حقیقت است که «برادر دانیلز و برادر پرسکات در تجربهٔ خود احساساتی با جلوه‌ای روح‌گرایانه می‌تافتند و قوم ما را به‌سوی احساساتِ زیبایی می‌کشاندند که، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.» روح‌گراییِ مرتبط با دیدگاهِ باطلِ «ذبیحهٔ دائمی»، نمادِ همان چیزی است که، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد. او روح‌گراییِ مربوط به همه‌خدایی را که کلاگ ترویج می‌کرد، با تلاشِ پرسکات و دانیلز برای تعریفِ «ذبیحهٔ دائمی» به‌عنوان خدمتِ مسیح در قُدسِ آسمانی، به یکدیگر پیوند می‌دهد.

She informs them to leave the books alone, by which she was addressing the push by Prescott and Daniells to re-write Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation, in order to remove his teaching that identified “the daily,” just as Miller identified it. The historical revisionists of Laodicea, who Isaiah identifies as “the learned”, have accomplished a wonderful work upon the unlearned of Adventism, for they have misrepresented the testimony of the history to lead those with itching ears and shallow study habits to think that the subject of “the daily,” is unimportant, and that Miller was incorrect on the subject. That work of revision is part of the rubbish Miller was shown that was to be swept away by the dirt brush man, in the time when the manifestation of the power of God in the Midnight Cry is repeated.

او به آنان اطلاع می‌دهد که کتاب‌ها را به حال خود واگذارند؛ و بدین‌وسیله به تلاش پرِسکات و دانیلز اشاره می‌کرد که می‌خواستند کتاب اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، را بازنویسی کنند تا تعلیم او را که «دائمی» را همان‌گونه شناسایی می‌کرد که میلر شناسایی کرده بود، حذف نمایند. تجدیدنظرطلبان تاریخیِ لائودیکیه، که اشعیا آنان را «عالمان» معرفی می‌کند، بر ناآموختگانِ ادونتیسم کاری شگفت‌انگیز به انجام رسانده‌اند؛ زیرا شهادت تاریخ را به‌گونه‌ای تحریف کرده‌اند تا آنان را که گوش‌های خارِش‌دار و عادت‌های مطالعهٔ سطحی دارند، به این اندیشه سوق دهند که موضوعِ «دائمی» بی‌اهمیت است و میلر در این موضوع در اشتباه بوده است. آن کارِ تجدیدنظر بخشی از همان زباله‌هایی است که به میلر نشان داده شد و قرار بود به‌وسیلهٔ مردِ جاروی خاک‌روب زدوده شود، در زمانی که ظهور قدرت خدا در فریاد نیمه‌شب تکرار می‌شود.

We will continue our consideration of the second generation of Laodicean Adventism in the next article.

در مقالهٔ بعدی به ادامهٔ بررسیِ نسلِ دومِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای خواهیم پرداخت.

“The message ‘Go forward’ is still to be heard and respected. The varying circumstances taking place in our world call for labor which will meet these peculiar developments. The Lord has need of men who are spiritually sharp and clear-sighted, men worked by the Holy Spirit, who are certainly receiving manna fresh from heaven. Upon the minds of such, God’s Word flashes light, revealing to them more than ever before the safe path. The Holy Spirit works upon mind and heart. The time has come when through God’s messengers the scroll is being unrolled to the world. Instructors in our schools should never be bound about by being told that they are to teach only what has been taught hitherto. Away with these restrictions. There is a God to give the message His people shall speak. Let not any minister feel under bonds or be gauged by men’s measurement. The gospel must be fulfilled in accordance with the messages God sends. That which God gives His servants to speak today would not perhaps have been present truth twenty years ago, but it is God’s message for this time.” The 1888 Materials, 133.

پیامِ «به پیش برو» هنوز باید شنیده شود و حرمت نهاده شود. اوضاع و احوال گوناگونی که در جهان ما رخ می‌دهد، مستلزم خدمتی است که پاسخ‌گوی این تحولات ویژه باشد. خداوند به مردانی نیاز دارد که از نظر روحانی تیزبین و روشن‌نگر باشند، مردانی که روح‌القدس بر ایشان کار کرده باشد و بی‌گمان مَنّای تازه را از آسمان دریافت کنند. بر ذهن چنین اشخاصی، کلام خدا نور می‌افشاند و برای آنان بیش از هر زمان پیش از این، راهِ امن را آشکار می‌سازد. روح‌القدس بر ذهن و دل عمل می‌کند. زمان آن فرارسیده است که به‌واسطهٔ رسولان خدا، طومار برای جهان گشوده می‌شود. معلّمان در مدارس ما هرگز نباید با این گفته مقیّد شوند که فقط آنچه را تاکنون تعلیم داده شده است، تعلیم دهند. این محدودیت‌ها را دور افکنید. خدایی هست که پیامی را که قوم او باید بگویند، عطا می‌کند. هیچ خادمی نباید خود را در بند احساس کند یا با معیار سنجشِ آدمیان اندازه‌گیری شود. انجیل باید مطابق پیام‌هایی که خدا می‌فرستد، به انجام برسد. آنچه خدا امروز به خادمان خود برای گفتن می‌دهد، شاید بیست سال پیش حقیقتِ حاضر نبوده باشد، اما آن، پیام خدا برای این زمان است.» The 1888 Materials, 133.