کتاب دانیال — شماره نود

«خداوند به من نشان داد که نمودار 1843 به هدایت دست او تهیه شده بود، و این‌که هیچ بخشی از آن نباید دگرگون شود؛ و این‌که اعداد آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست. این‌که دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان ساخته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد.»

«Luego vi, en relación con el “Continuo”, que la palabra “sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión.» Review and Herald, 1 de noviembre de 1850.

”برادران و خواهران عزیز،

«می‌خواهم طرحی کوتاه از آنچه خداوند اخیراً در رؤیا به من نشان داده است، به شما بدهم. زیبایی دل‌انگیز عیسی و محبتی را که فرشتگان به یکدیگر دارند، به من نشان داده شد. فرشته گفت: آیا محبت ایشان را نمی‌بینید؟—از آن پیروی کنید. قوم خدا نیز باید درست به همین‌گونه یکدیگر را محبت کنند. بگذارید ملامت بیشتر بر خودت وارد آید تا بر برادرت. دیدم که پیامِ «آنچه دارید بفروشید و صدقه بدهید»، از سوی بعضی، در روشنیِ آشکارِ آن داده نشده بود؛ و اینکه مقصود حقیقیِ سخنانِ نجات‌دهندۀ ما به‌روشنی بیان نشده بود. دیدم که مقصود از فروختن این نبود که به کسانی داده شود که قادرند کار کنند و خود را تأمین نمایند؛ بلکه برای گسترشِ حقیقت بود. حمایت کردن و میدان دادن به بیکاریِ کسانی که قادر به کار کردن‌اند، گناه است. بعضی برای حضور در همۀ جلسات غیرت نشان داده‌اند؛ نه برای جلال دادن به خدا، بلکه برای «نان‌ها و ماهی‌ها». بسیار بهتر بود که چنین کسانی در خانه مانده، با دستان خود به کاری بپردازند، «آنچه نیکوست»، تا نیازهای خانواده‌های خود را برآورند و چیزی نیز داشته باشند تا برای پشتیبانی از امر گران‌بهای حقیقت حاضر بدهند.

"କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ, ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୋଗୀମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାରେ ଭୁଲ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ରୋଗୀ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଯାକୁବ 5:14, 15 ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପାଇଁ କଲିସିଆର ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ଡାକେ, ତେବେ ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ କକ୍ଷରୁ ବାହାର କରିଦେଇଥିଲେ, ପରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି, ଯେବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ରୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ, ସେବେ ଯେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସରୁ ପୃଥକ ରହିବାକୁ ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।"

«سپس توجهم بار دیگر به زمانی معطوف شد که عیسی شاگردان خود را به تنهایی به بالاخانه‌ای برد، و نخست پاهای ایشان را شست، و سپس از نانِ پاره‌شده به آنان داد تا نشانهٔ بدنِ شکستهٔ او باشد، و از عصارهٔ تاک تا نمایانگر خونِ ریختهٔ او باشد. دیدم که همه باید با فهم و بصیرت رفتار کنند و در این امور از نمونهٔ عیسی پیروی نمایند، و هنگامی که به این فرایض می‌پردازند، تا حد امکان از بی‌ایمانان جدا باشند.»

«آنگاه به من نشان داده شد که هفت بلای آخر پس از آن فرو ریخته خواهد شد که عیسی از قدس خارج شود. فرشته گفت: این غضبِ خدا و برّه است که موجب هلاکت یا مرگ شریران می‌گردد. به صدای خدا، مقدسان نیرومند و هراس‌انگیز، همچون لشکری با بیرق‌ها، خواهند بود؛ اما در آن هنگام داوریِ مکتوب را اجرا نخواهند کرد. اجرای داوری در پایانِ هزار سال خواهد بود.»

«پس از آن‌که مقدّسین به جاودانگی دگرگون می‌شوند، و با هم ربوده می‌گردند، و چنگ‌های خود و تاج‌ها و غیره را دریافت می‌کنند، و به شهر مقدّس داخل می‌شوند، عیسی و مقدّسین به داوری می‌نشینند. کتاب‌ها گشوده می‌شوند: کتاب حیات و کتاب مرگ؛ کتاب حیات اعمال نیکِ مقدّسین را در بر دارد، و کتاب مرگ اعمال شریرانهٔ شریران را. این کتاب‌ها با کتاب شریعت، یعنی کتاب مقدّس، مقابله می‌شوند، و بر وفق آن مورد داوری قرار می‌گیرند. مقدّسین در یگانگی با عیسی، داوری خود را بر مردگانِ شریر جاری می‌سازند. اینک! فرشته گفت، مقدّسین در داوری می‌نشینند، در یگانگی با عیسی، و برای هر یک از شریران، بر حسب اعمالی که در جسم به‌جا آورده‌اند، حکم معیّن می‌کنند، و در برابر نام‌های ایشان ثبت می‌شود که در هنگام اجرای داوری چه باید دریافت کنند. من دیدم که این، کار مقدّسین با عیسی در شهر مقدّس بود، پیش از آن‌که در طی آن هزار سال به زمین فرود آید. سپس در پایان آن هزار سال، عیسی و فرشتگان و همهٔ مقدّسینی که با اویند، شهر مقدّس را ترک می‌کنند، و هنگامی که او با ایشان به سوی زمین فرود می‌آید، مردگانِ شریر برانگیخته می‌شوند، و آنگاه همان مردانی که «او را نیزه زدند»، چون برخیزانیده شوند، او را از دور در تمامی جلالش خواهند دید، با فرشتگان و مقدّسینش، و به سبب او ماتم خواهند کرد. آنان جای میخ‌ها را در دستانش و در پاهایش، و نیز جای آن را که نیزه را در پهلویش فرو کردند، خواهند دید. آثار میخ‌ها و نیزه، آنگاه جلال او خواهد بود. در پایان آن هزار سال است که عیسی بر کوه زیتون می‌ایستد، و کوه از هم شکافته می‌شود، و به صحرایی عظیم بدل می‌گردد، و آنان که در آن هنگام می‌گریزند، شریرانی هستند که به‌تازگی برانگیخته شده‌اند. سپس شهر مقدّس فرود می‌آید و بر آن صحرا قرار می‌گیرد.»

“Entonces Satanás infunde su espíritu en los impíos que han sido resucitados. Les halaga, haciéndoles creer que el ejército que está en la Ciudad es pequeño, y que su ejército es grande, y que pueden vencer a los santos y tomar la Ciudad. Mientras Satanás reunía a su ejército, los santos estaban en la Ciudad, contemplando la hermosura y la gloria del Paraíso de Dios. Jesús estaba al frente de ellos, guiándolos. De pronto el precioso Salvador desapareció de entre nuestra compañía; pero pronto oímos su preciosa voz, que decía: ‘Venid, benditos de mi Padre, heredad el reino preparado para vosotros desde la fundación del mundo.’ Nos reunimos alrededor de Jesús, y precisamente cuando él cerró las puertas de la Ciudad, la maldición fue pronunciada sobre los impíos. Las puertas quedaron cerradas. Entonces los santos usaron sus alas y subieron a la cima del muro de la Ciudad. Jesús también estaba con ellos; su corona resplandecía, brillante y gloriosa. Era una corona dentro de otra corona, siete en número. Las coronas de los santos eran de oro purísimo, adornadas con estrellas. Sus rostros resplandecían de gloria, porque estaban en la imagen misma de Jesús; y cuando se levantaron y se movieron todos juntos hacia la parte alta de la Ciudad, quedé extasiada ante la visión.”

“پس شریران آنچه را از دست داده بودند دیدند؛ و آتشی از جانب خدا بر ایشان دمیده شد و آنان را فروبلعید. این، اجرای داوری بود. آنگاه شریران بر حسب آنچه مقدسان در هماهنگی با عیسی در طی آن 1000 سال برای ایشان اندازه کرده بودند، جزا یافتند. همان آتشی که از جانب خدا شریران را فروبلعید، تمامی زمین را نیز پاک ساخت. کوه‌های شکسته و ژنده در حرارت سوزان گداخته شدند، جوّ نیز، و همهٔ کاه و خاشاک سوخته شد. سپس میراث ما در برابر ما گشوده شد، پرجلال و زیبا، و ما تمامی زمینِ نو ساخته‌شده را به میراث گرفتیم. همهٔ ما با آواز بلند فریاد زدیم: جلال، هللویا.”

«من نیز دیدم که شبانان باید پیش از آنکه هر نکتهٔ تازه و مهمی را که گمان می‌برند کتاب‌مقدس آن را تأیید می‌کند مطرح و تبلیغ کنند، با کسانی مشورت نمایند که دلیلی دارند به آنان اعتماد داشته باشند، با کسانی که در تمامی پیام‌ها حاضر بوده‌اند و در سراسر حقیقت حاضر استوارند. آنگاه شبانان کاملاً متحد خواهند بود، و اتحاد شبانان از سوی کلیسا احساس خواهد شد. دیدم که چنین روشی از تفرقه‌های اندوه‌بار جلوگیری خواهد کرد، و در آن صورت دیگر خطری نخواهد بود که گلهٔ گران‌بها تقسیم شود و گوسفندان، بی‌شبان، پراکنده گردند.»

«در ۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا بقیۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ جمع‌آوری باید کوشش‌ها دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ جمع‌آوری، خدا قوم خویش را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، تلاش‌هایی که برای انتشار حقیقت انجام می‌شد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ ثمری به بار می‌آورد؛ اما در زمانِ جمع‌آوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت اثر مقصود خود را خواهند داشت. همه باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کسی مایۀ شرم است که برای هدایت ما اکنون در این زمانِ جمع‌آوری، به زمانِ پراکندگی و نمونه‌های آن رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه در آن زمان کرد، نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود، که موعظه گردد.»

«Señorak erakutsi zidan 1843ko taula haren eskuak gidatua izan zela, eta haren ezein zatirik ez zela aldatu behar; zenbakiak berak nahi bezala zirela. Haren eskua zenbait zenbakiren akats baten gainean zegoela eta hura ezkutatzen zuela, inork ere hura ikusi ez zezan, harik eta haren eskua kendu zen arte.»

“سپس در ارتباط با «قربانیِ دائمی» دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمتِ انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و این‌که خداوند دیدگاهِ درستِ آن را به کسانی عطا کرد که ندایِ ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاهِ درستِ «قربانیِ دائمی» متحد بودند؛ اما از 1844 به این‌سو، در میانِ آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.”

خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ به این‌سو دیگر آزمون نبوده است، و زمان هرگز بار دیگر آزمون نخواهد بود.

«پس توجه من به برخی جلب شد که در آن خطای عظیم‌اند، که قدیسان هنوز باید پیش از آمدن خداوند به اورشلیم قدیم بروند، و غیره. چنین دیدگاهی به‌گونه‌ای است که ذهن و علاقه را از کار حاضر خدا، تحت پیام فرشتهٔ سوم، منحرف می‌سازد؛ زیرا اگر ما قرار است به اورشلیم برویم، آنگاه ذهن‌های ما طبعاً متوجه آنجا خواهد بود، و امکانات ما از کاربردهای دیگر بازداشته خواهد شد تا قدیسان به اورشلیم رسانده شوند. دیدم که علت واگذار شدن ایشان به افتادن در این خطای عظیم آن است که خطاهای خود را که طی شماری از سال‌های گذشته در آن بوده‌اند، اعتراف نکرده و ترک ننموده‌اند.» Review and Herald, November 1, 1850.

«خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید برود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود، و اینکه نباید بر زمان آویخته گردد؛ زیرا زمان هرگز دیگر آزمون نخواهد بود. دیدم که بعضی دچار هیجانی کاذب می‌شدند که از موعظهٔ زمان برمی‌خاست؛ پیام فرشتهٔ سوم از آن نیرومندتر بود که زمان بتواند به آن قوت بخشد. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیاد خود استوار بایستد، و نیازی ندارد که زمان آن را تقویت کند، و اینکه با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت به اختصار پایان خواهد یافت.» Experience and Views, 48.

«دانیلز و پرسکات... به برادران مسن‌تر در این cause هیچ فرصتی نمی‌دادند که چیزی بگویند.... دانیلز اینجا آمده بود تا مرا ببیند، و من او را ندیدم.... من نخواستم دربارهٔ هیچ موضوعی هیچ سخنی با او داشته باشم. دربارهٔ «قربانیِ دائمی» که می‌کوشند آن را پیش ببرند، هیچ حقیقتی در آن نیست.... وقتی در واشنگتن بودم، چنین می‌نمود که چیزی ذهن‌های ایشان را دربر گرفته بود، و من نمی‌توانستم به آنان دسترسی پیدا کنم. ما نباید هیچ کاری با این موضوعِ «قربانیِ دائمی» داشته باشیم... من می‌دانستم که آنان بر ضد پیام من عمل خواهند کرد، و آنگاه مردم گمان خواهند کرد که در پیام من چیزی نیست. به او نوشته‌ام و به او گفته‌ام که خود را شایستهٔ ریاست کنفرانس عمومی نشان نمی‌دهد.... او آن مردی نیست که ریاست را نگاه دارد.»

«اگر این پیامِ مربوط به «قربانیِ دائمی» پیامی آزمایشی بود، خداوند آن را به من نشان می‌داد. این اشخاص در این امر، پایان را از آغاز نمی‌بینند....من قاطعانه از دیدار هر یک از آنان که در این کار مشغول‌اند، امتناع می‌ورزم.»

«نوری که خدا به من عطا فرمود این بود که برادر دانیلز به‌اندازهٔ کافی در مقام ریاست ایستاده است.... و به من گفته شد که دیگر دربارهٔ هیچ‌یک از این امور با او گفت‌وگویی نداشته باشم. من در این موضوع به دیدار دانیلز نمی‌رفتم، و حتی یک کلمه نیز با او نمی‌گفتم. از من التماس کردند که به او ملاقاتی بدهم، اما نپذیرفتم.... به من گفته شد که قوم خود را هشدار دهم که با این چیزی که آنان تعلیم می‌دهند هیچ کاری نداشته باشند.... خداوند مرا از گوش دادن به آن منع فرمود. من نظر خود را چنین بیان کرده‌ام که حتی ذرّه‌ای به آن اطمینان ندارم.... تمامی این کاری که آنان انجام می‌دهند نقشه‌ای از شیطان است.» گزارش ف. س. گیلبرت از مصاحبه‌ای که الن وایت در ۸ ژوئن ۱۹۱۰ به او داده بود.

«آن که به زیرِ ظاهر می‌نگرد و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خوانَد، دربارهٔ کسانی که از نور عظیم برخوردار بوده‌اند، چنین می‌گوید: “ایشان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانیِ خود نه در اندوه‌اند و نه در حیرت.” “آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان از رجاساتِ خود لذت می‌برد. من نیز اوهامِ ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، گوش ندادند؛ بلکه آنچه را در نظرِ من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم اختیار کردند.” “خدا عملِ گمراهی را بر ایشان خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند”، زیرا “محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند”، “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ ۲ تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.»

«معلم آسمانی پرسید: “چه فریبی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیادِ درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع، بسیاری امور را مطابق سیاستِ دنیوی به انجام می‌رسانید و بر ضد یهوه گناه می‌ورزید؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی دل‌فریب، که بر اذهان چیره می‌شود آنگاه که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورتِ دینداری را با روح و قدرتِ آن اشتباه می‌گیرند؛ هنگامی که می‌پندارند دولتمند شده و بر نعمت‌ها افزوده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، حال آنکه در واقع به همه چیز محتاج‌اند.”»

خداوند نسبت به بندگان امین خود که جامه‌های خویش را بی‌لکه نگاه می‌دارند، تغییری نکرده است. اما بسیاری فریاد برمی‌آورند: «سلامتی و امنیت»، حال آنکه هلاکت ناگهانی بر ایشان فرامی‌رسد. مگر آنکه توبه‌ای کامل پدید آید، مگر آنکه مردم دل‌های خود را با اعتراف فروتن سازند و حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز به آسمان داخل نخواهند شد. هنگامی که تطهیر در صفوف ما واقع شود، دیگر در آسودگی نخواهیم آرمید و به این مباهات نخواهیم کرد که دولتمندیم و بر نعمت افزوده شده‌ایم و به هیچ چیز نیاز نداریم.

«چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: “طلای ما در آتش آزموده شده است؛ و جامه‌های ما به جهان آلوده نگردیده است”؟ من دیدم که آموزگار ما به جامه‌های به‌اصطلاح پارسایی اشاره می‌کرد. آن‌ها را از تن برکند و ناپاکیِ نهفته در زیر آن‌ها را آشکار ساخت. سپس به من گفت: “آیا نمی‌توانی ببینی که چگونه با تظاهر، آلودگی و گندیدگیِ شخصیت خود را پوشانده‌اند؟ «شهر امین چگونه فاحشه شده است!» خانهٔ پدر من خانهٔ تجارت ساخته شده است، مکانی که حضور و جلال الهی از آن رخت بربسته است! از این‌رو ضعف پدید آمده است، و قوت مفقود است.”»

«مگر آن‌که کلیسا، که اکنون با ارتدادِ خویش در حال خمیرمایه‌گرفتن است، توبه کند و بازگشت یابد، از ثمرهٔ کردارِ خود خواهد خورد، تا آن‌که از خویشتن بیزار شود. هنگامی که در برابر شرارت مقاومت کند و نیکویی را برگزیند، هنگامی که خدا را با کمالِ فروتنی بجوید و به دعوتِ والای خود در مسیح برسد، بر سکوی حقیقتِ ابدی ایستاده و به‌وسیلهٔ ایمان به کمالاتی که برای او مهیا شده است چنگ اندازد، شفا خواهد یافت. او در سادگی و پاکیِ خدادادِ خویش ظاهر خواهد شد، جدا از گرفتاری‌های زمینی، و نشان خواهد داد که حقیقت او را به‌راستی آزاد ساخته است. آنگاه اعضای او حقیقتاً برگزیدگانِ خدا، نمایندگانِ او خواهند بود.» Testimonies, volume 8, 249, 250.