If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.

اگر شما در مقالهٔ پیشین با دقت به آخرین بخش نگریسته باشید، به منبع اصلی آن عبارت که در کتاب Early Writings یافت می‌شود نظر کرده‌اید؛ همان منبعی که A. G. Daniells ادعا می‌کند در مصاحبهٔ خود دربارهٔ موضوع «daily» با Sister White در سال 1910 آن را همراه خود برده بود. کسانی که در پی برپا داشتن آن «دروغ» بودند که «daily» نمایانگر خدمت مسیح در قدس است، نیاز داشتند تأیید مستقیم و روشن Sister White را از دیدگاه درست، که به کسانی داده شده بود که فریادِ ساعتِ داوری را اعلام کردند، تضعیف کنند. «دروغی» که آنان ساختند این بود که تنها هشداری که Sister White در آن به‌طور مشخص بیان می‌کرد، هشدارِ تعیینِ وقت بود. این همان چیزی است که Arthur White در زندگی‌نامهٔ خود می‌کوشد آن را ثابت کند، و همان چیزی است که پدر او، پسر Ellen White، و Daniells می‌کوشیدند به‌وسیلهٔ آن مصاحبهٔ ساختگی اثبات کنند.

As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.

چنان‌که پیش‌تر اشاره شد، هیچ گزارشی از هیچ‌گونه گفت‌وگویی میان خواهر وایت و دنیلز دربارهٔ موضوع «قربانیِ دائمی» وجود ندارد. گفت‌وگوی ادعاشده در سال ۱۹۳۱ مطرح شد. اگر خواهر وایت در گفت‌وگویی در سال ۱۹۱۰ دیدگاهِ منحطِ دنیلز را دربارهٔ «قربانیِ دائمی» تأیید کرده بود، چرا او، کسی که خواهر وایت او را مشتاقِ ترویج دیدگاه خود معرفی کرده بود، تأیید او را به مدت بیست‌ویک سال مسکوت نگه می‌داشت؟ آن یک گفت‌وگو نبود؛ یک جعل بود.

The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.

ایجادِ مصاحبه در پی آن بود که زمینهٔ گفتهٔ او دربارهٔ «مداوم» چنان وانمود شود که گویی امری فرعی و اتفاقی در ارتباط با هشدار او بر ضدّ وقت‌گذاری بوده است، و آرتور وایت نیز در شیوه‌ای که تاریخِ ۱۹۳۱ را عرضه کرد، اثر انگشت خود را بر این دروغ نهاد. او به‌عنوان یک مسیحی می‌بایست صرفاً تاریخ را گزارش می‌کرد و تجدیدنظرطلبیِ تاریخی را از معادله بیرون می‌گذاشت. ما مقالهٔ پیشین را با آن بخش از سال ۱۸۵۰ به پایان بردیم که عبارتِ موجود در Early Writings از آن برگرفته شده است. این بیان نخست در سال ۱۸۵۰ در Review ظاهر شد، و سپس بار دیگر در کتاب Experience and Views. سومین بار در کتاب Early Writings ظاهر می‌شود، اما در روندِ تکامل آن تا رسیدن به کتاب Early Writings تغییراتی معیّن رخ داد. با این همه، ما نخواهیم گفت که بسیاری از نوشته‌های روحِ نبوت، چنان‌که برخی در تلاش برای بی‌اعتبار ساختن کار او ادعا می‌کنند، دگرگون شده‌اند.

“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

«خداوند به من نشان داد که نمودار 1843 به هدایت دست او تهیه شده بود، و این‌که هیچ بخشی از آن نباید دگرگون شود؛ و این‌که اعداد آن همان‌گونه بودند که او می‌خواست. این‌که دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان ساخته بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند تا زمانی که دست او برداشته شد.»

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«Luego vi, en relación con el “Continuo”, que la palabra “sacrificio” fue añadida por la sabiduría humana, y no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión.» Review and Herald, 1 de noviembre de 1850.

This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.

یہ اقتباس اصل میں 1849 کی اشاعت The Present Truth میں تھا، لیکن اسے نومبر 1850 میں Review and Herald میں شائع کیا گیا۔ اصل مخطوطے میں سسٹر وائٹ براہِ راست بیان کرتی ہیں کہ وہ کئی ایسی باتیں قلم بند کر رہی ہیں جو خداوند نے ابھی حال ہی میں اُن پر ظاہر کی تھیں، اور جب آپ پورا مضمون پڑھیں گے تو آپ دیکھیں گے کہ اس میں بہت سے موضوعات پر گفتگو کی گئی ہے۔ قریباً بیس مختلف موضوعات تھے جو اُنہیں دکھائے گئے تھے۔ نکتہ یہ ہے کہ اصل مضمون میں “the daily” کا موضوع، اور “time setting” کا موضوع، اُن امور کی دو مختلف مکاشفات تھے جو اُنہیں دکھائے گئے تھے۔

In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.

در نسخهٔ خطی اصلی، این مطالب در بندهای جداگانه مشخص شده بودند. هنگامی که این بخش در Experience and Views بازچاپ شد، ویراستاران بندی را که در آن خواهر وایت از دیدگاه پیشگامان دربارهٔ «قربانی دائمی» پشتیبانی می‌کند، با بند پس از آن که نسبت به تعیین زمان هشدار می‌دهد، در هم آمیختند. هنگامی که متن اصلی را می‌خوانید، توجه داشته باشید که بر برخی موضوعات از طریق حروف بزرگ تأکید شده است. در بندی که او در آن دیدگاه پیشگامان دربارهٔ «قربانی دائمی» را تأیید می‌کند، واژهٔ Daily را با حرف بزرگ می‌آورد، و در بند بعدی واژهٔ Time را با حرف بزرگ می‌نویسد؛ بدین‌سان تمایزی مستقیم میان آن دو موضوعی که به او نشان داده شد، مشخص می‌سازد.

“Dear Brethren and Sisters,

”برادران و خواهران عزیز،

“I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

«می‌خواهم طرحی کوتاه از آنچه خداوند اخیراً در رؤیا به من نشان داده است، به شما بدهم. زیبایی دل‌انگیز عیسی و محبتی را که فرشتگان به یکدیگر دارند، به من نشان داده شد. فرشته گفت: آیا محبت ایشان را نمی‌بینید؟—از آن پیروی کنید. قوم خدا نیز باید درست به همین‌گونه یکدیگر را محبت کنند. بگذارید ملامت بیشتر بر خودت وارد آید تا بر برادرت. دیدم که پیامِ «آنچه دارید بفروشید و صدقه بدهید»، از سوی بعضی، در روشنیِ آشکارِ آن داده نشده بود؛ و اینکه مقصود حقیقیِ سخنانِ نجات‌دهندۀ ما به‌روشنی بیان نشده بود. دیدم که مقصود از فروختن این نبود که به کسانی داده شود که قادرند کار کنند و خود را تأمین نمایند؛ بلکه برای گسترشِ حقیقت بود. حمایت کردن و میدان دادن به بیکاریِ کسانی که قادر به کار کردن‌اند، گناه است. بعضی برای حضور در همۀ جلسات غیرت نشان داده‌اند؛ نه برای جلال دادن به خدا، بلکه برای «نان‌ها و ماهی‌ها». بسیار بهتر بود که چنین کسانی در خانه مانده، با دستان خود به کاری بپردازند، «آنچه نیکوست»، تا نیازهای خانواده‌های خود را برآورند و چیزی نیز داشته باشند تا برای پشتیبانی از امر گران‌بهای حقیقت حاضر بدهند.

“Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

"କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ, ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୋଗୀମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାରେ ଭୁଲ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ରୋଗୀ ହୋଇଥାଏ ଏବଂ ଯାକୁବ 5:14, 15 ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ପାଇଁ କଲିସିଆର ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ଡାକେ, ତେବେ ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ କକ୍ଷରୁ ବାହାର କରିଦେଇଥିଲେ, ପରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି, ଯେବେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ରୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ, ସେବେ ଯେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କର ଅବିଶ୍ୱାସରୁ ପୃଥକ ରହିବାକୁ ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।"

“Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

«سپس توجهم بار دیگر به زمانی معطوف شد که عیسی شاگردان خود را به تنهایی به بالاخانه‌ای برد، و نخست پاهای ایشان را شست، و سپس از نانِ پاره‌شده به آنان داد تا نشانهٔ بدنِ شکستهٔ او باشد، و از عصارهٔ تاک تا نمایانگر خونِ ریختهٔ او باشد. دیدم که همه باید با فهم و بصیرت رفتار کنند و در این امور از نمونهٔ عیسی پیروی نمایند، و هنگامی که به این فرایض می‌پردازند، تا حد امکان از بی‌ایمانان جدا باشند.»

“Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

«آنگاه به من نشان داده شد که هفت بلای آخر پس از آن فرو ریخته خواهد شد که عیسی از قدس خارج شود. فرشته گفت: این غضبِ خدا و برّه است که موجب هلاکت یا مرگ شریران می‌گردد. به صدای خدا، مقدسان نیرومند و هراس‌انگیز، همچون لشکری با بیرق‌ها، خواهند بود؛ اما در آن هنگام داوریِ مکتوب را اجرا نخواهند کرد. اجرای داوری در پایانِ هزار سال خواهد بود.»

“After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

«پس از آن‌که مقدّسین به جاودانگی دگرگون می‌شوند، و با هم ربوده می‌گردند، و چنگ‌های خود و تاج‌ها و غیره را دریافت می‌کنند، و به شهر مقدّس داخل می‌شوند، عیسی و مقدّسین به داوری می‌نشینند. کتاب‌ها گشوده می‌شوند: کتاب حیات و کتاب مرگ؛ کتاب حیات اعمال نیکِ مقدّسین را در بر دارد، و کتاب مرگ اعمال شریرانهٔ شریران را. این کتاب‌ها با کتاب شریعت، یعنی کتاب مقدّس، مقابله می‌شوند، و بر وفق آن مورد داوری قرار می‌گیرند. مقدّسین در یگانگی با عیسی، داوری خود را بر مردگانِ شریر جاری می‌سازند. اینک! فرشته گفت، مقدّسین در داوری می‌نشینند، در یگانگی با عیسی، و برای هر یک از شریران، بر حسب اعمالی که در جسم به‌جا آورده‌اند، حکم معیّن می‌کنند، و در برابر نام‌های ایشان ثبت می‌شود که در هنگام اجرای داوری چه باید دریافت کنند. من دیدم که این، کار مقدّسین با عیسی در شهر مقدّس بود، پیش از آن‌که در طی آن هزار سال به زمین فرود آید. سپس در پایان آن هزار سال، عیسی و فرشتگان و همهٔ مقدّسینی که با اویند، شهر مقدّس را ترک می‌کنند، و هنگامی که او با ایشان به سوی زمین فرود می‌آید، مردگانِ شریر برانگیخته می‌شوند، و آنگاه همان مردانی که «او را نیزه زدند»، چون برخیزانیده شوند، او را از دور در تمامی جلالش خواهند دید، با فرشتگان و مقدّسینش، و به سبب او ماتم خواهند کرد. آنان جای میخ‌ها را در دستانش و در پاهایش، و نیز جای آن را که نیزه را در پهلویش فرو کردند، خواهند دید. آثار میخ‌ها و نیزه، آنگاه جلال او خواهد بود. در پایان آن هزار سال است که عیسی بر کوه زیتون می‌ایستد، و کوه از هم شکافته می‌شود، و به صحرایی عظیم بدل می‌گردد، و آنان که در آن هنگام می‌گریزند، شریرانی هستند که به‌تازگی برانگیخته شده‌اند. سپس شهر مقدّس فرود می‌آید و بر آن صحرا قرار می‌گیرد.»

“Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

“Entonces Satanás infunde su espíritu en los impíos que han sido resucitados. Les halaga, haciéndoles creer que el ejército que está en la Ciudad es pequeño, y que su ejército es grande, y que pueden vencer a los santos y tomar la Ciudad. Mientras Satanás reunía a su ejército, los santos estaban en la Ciudad, contemplando la hermosura y la gloria del Paraíso de Dios. Jesús estaba al frente de ellos, guiándolos. De pronto el precioso Salvador desapareció de entre nuestra compañía; pero pronto oímos su preciosa voz, que decía: ‘Venid, benditos de mi Padre, heredad el reino preparado para vosotros desde la fundación del mundo.’ Nos reunimos alrededor de Jesús, y precisamente cuando él cerró las puertas de la Ciudad, la maldición fue pronunciada sobre los impíos. Las puertas quedaron cerradas. Entonces los santos usaron sus alas y subieron a la cima del muro de la Ciudad. Jesús también estaba con ellos; su corona resplandecía, brillante y gloriosa. Era una corona dentro de otra corona, siete en número. Las coronas de los santos eran de oro purísimo, adornadas con estrellas. Sus rostros resplandecían de gloria, porque estaban en la imagen misma de Jesús; y cuando se levantaron y se movieron todos juntos hacia la parte alta de la Ciudad, quedé extasiada ante la visión.”

“Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

“پس شریران آنچه را از دست داده بودند دیدند؛ و آتشی از جانب خدا بر ایشان دمیده شد و آنان را فروبلعید. این، اجرای داوری بود. آنگاه شریران بر حسب آنچه مقدسان در هماهنگی با عیسی در طی آن 1000 سال برای ایشان اندازه کرده بودند، جزا یافتند. همان آتشی که از جانب خدا شریران را فروبلعید، تمامی زمین را نیز پاک ساخت. کوه‌های شکسته و ژنده در حرارت سوزان گداخته شدند، جوّ نیز، و همهٔ کاه و خاشاک سوخته شد. سپس میراث ما در برابر ما گشوده شد، پرجلال و زیبا، و ما تمامی زمینِ نو ساخته‌شده را به میراث گرفتیم. همهٔ ما با آواز بلند فریاد زدیم: جلال، هللویا.”

“I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.

«من نیز دیدم که شبانان باید پیش از آنکه هر نکتهٔ تازه و مهمی را که گمان می‌برند کتاب‌مقدس آن را تأیید می‌کند مطرح و تبلیغ کنند، با کسانی مشورت نمایند که دلیلی دارند به آنان اعتماد داشته باشند، با کسانی که در تمامی پیام‌ها حاضر بوده‌اند و در سراسر حقیقت حاضر استوارند. آنگاه شبانان کاملاً متحد خواهند بود، و اتحاد شبانان از سوی کلیسا احساس خواهد شد. دیدم که چنین روشی از تفرقه‌های اندوه‌بار جلوگیری خواهد کرد، و در آن صورت دیگر خطری نخواهد بود که گلهٔ گران‌بها تقسیم شود و گوسفندان، بی‌شبان، پراکنده گردند.»

“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

«در ۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد که او برای بار دوم دست خود را دراز کرده است تا بقیۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ جمع‌آوری باید کوشش‌ها دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ جمع‌آوری، خدا قوم خویش را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، تلاش‌هایی که برای انتشار حقیقت انجام می‌شد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ ثمری به بار می‌آورد؛ اما در زمانِ جمع‌آوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، تلاش‌ها برای انتشار حقیقت اثر مقصود خود را خواهند داشت. همه باید در این کار متحد و غیور باشند. دیدم که برای هر کسی مایۀ شرم است که برای هدایت ما اکنون در این زمانِ جمع‌آوری، به زمانِ پراکندگی و نمونه‌های آن رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون برای ما بیش از آنچه در آن زمان کرد، نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در یک نشریه منتشر شود، که موعظه گردد.»

“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

«Señorak erakutsi zidan 1843ko taula haren eskuak gidatua izan zela, eta haren ezein zatirik ez zela aldatu behar; zenbakiak berak nahi bezala zirela. Haren eskua zenbait zenbakiren akats baten gainean zegoela eta hura ezkutatzen zuela, inork ere hura ikusi ez zezan, harik eta haren eskua kendu zen arte.»

“Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

“سپس در ارتباط با «قربانیِ دائمی» دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمتِ انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و این‌که خداوند دیدگاهِ درستِ آن را به کسانی عطا کرد که ندایِ ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاهِ درستِ «قربانیِ دائمی» متحد بودند؛ اما از 1844 به این‌سو، در میانِ آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.”

“The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ به این‌سو دیگر آزمون نبوده است، و زمان هرگز بار دیگر آزمون نخواهد بود.

“Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.

«پس توجه من به برخی جلب شد که در آن خطای عظیم‌اند، که قدیسان هنوز باید پیش از آمدن خداوند به اورشلیم قدیم بروند، و غیره. چنین دیدگاهی به‌گونه‌ای است که ذهن و علاقه را از کار حاضر خدا، تحت پیام فرشتهٔ سوم، منحرف می‌سازد؛ زیرا اگر ما قرار است به اورشلیم برویم، آنگاه ذهن‌های ما طبعاً متوجه آنجا خواهد بود، و امکانات ما از کاربردهای دیگر بازداشته خواهد شد تا قدیسان به اورشلیم رسانده شوند. دیدم که علت واگذار شدن ایشان به افتادن در این خطای عظیم آن است که خطاهای خود را که طی شماری از سال‌های گذشته در آن بوده‌اند، اعتراف نکرده و ترک ننموده‌اند.» Review and Herald, November 1, 1850.

The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.

مقطعُ الكلام يبدأ بالقول: «أودّ أن أقدّم لكم لمحةً موجزة عمّا أرانِي الربّ إيّاه حديثًا في رؤيا». وقد عُرضت عدةُ موضوعات، ولم تجمع هي بين الفقرة التي تتناول «المحرقة الدائمة» والفقرة التالية لها. وإنما جرى ذلك لاحقًا على يد المحررين الذين أدرجوا المقطع في Experience and Views، ثم بعد ذلك في Early Writings. وفي Experience and Views، حذف المحررون الفقرات الثماني الأولى، وجمعوا بين الفقرتين اللتين تتناولان ما أُريَتْه بشأن «المحرقة الدائمة» وبشأن تحديد الأزمنة. وقد نُشرت Experience and Views سنة 1851، ثم نُشرت Early Writings سنة 1882.

Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.

نوشته‌های آغازین اساساً همان چهار بندی بود که در Experience and Views ظاهر شده بود، اما با یک استثنای مهم. در Experience and Views، بندِ یک‌جمله‌ای که به تعیین زمان می‌پرداخت، با بندِ پیشین که به «روزانه» می‌پرداخت، ادغام شده بود. سپس بندی که در اصل پس از بندِ مربوط به تعیین زمان آمده بود، گنجانده شد. در Early Writings بندی که از بخشی دیگر در Experience and Views گرفته شده بود، میان بندی که اکنون هم به «روزانه» و هم به تعیین زمان می‌پردازد، قرار داده شد؛ بندی که در اصل پس از آن، بندی می‌آمد که توضیح می‌داد چرا زیارت‌رفتن به اورشلیم کهن نادرست بود.

The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.

پاراگرافی که از صفحه‌ای دیگر از کتاب Experience and Views حذف شد و سپس در بخش مربوط از Early Writings درج گردید، تنها بر سردرگمی درباره «قربانی دائمی» که از سال ۱۸۴۴ آغاز شده بود، افزود. آن پاراگراف در گزارش اصلی خواهر وایت از رؤیایش وجود نداشت.

“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

«خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید برود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود، و اینکه نباید بر زمان آویخته گردد؛ زیرا زمان هرگز دیگر آزمون نخواهد بود. دیدم که بعضی دچار هیجانی کاذب می‌شدند که از موعظهٔ زمان برمی‌خاست؛ پیام فرشتهٔ سوم از آن نیرومندتر بود که زمان بتواند به آن قوت بخشد. دیدم که این پیام می‌تواند بر بنیاد خود استوار بایستد، و نیازی ندارد که زمان آن را تقویت کند، و اینکه با قدرتی عظیم پیش خواهد رفت و کار خود را انجام خواهد داد، و در عدالت به اختصار پایان خواهد یافت.» Experience and Views, 48.

The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.

پاراگرافِ صفحۂ اڑتالیس از Experience and Views، Early Writings میں اُس پیراگراف کے بعد شامل کیا گیا تھا جو دو مختلف پیراگرافوں کو ملا کر تیار کیا گیا تھا، اور اس نے وقت کے تعین پر ایسی تاکید قائم کر دی تھی جو اصل بیانیے میں موجود نہ تھی۔

In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.

در سال ۱۹۳۱، مشایخِ کهن که بر قوم اورشلیم حکم می‌راندند، داستانی ساختند که مدعی بود دانیلز در سال ۱۹۱۰ با خواهر وایت مصاحبه کرده است؛ و او در شهادتی که ارائه می‌دهد به نمودار ۱۸۴۳ اشاره می‌کند و می‌گوید هنگام گفت‌وگو با خواهر وایت، به آن قُدسِ ناموجودِ ترسیم‌شده بر نمودار اشاره کرده بود. ظاهراً او کتاب «Early Writings» را نیز همراه خود داشت، و هنگامی که از او دربارهٔ مقصودش پرسید، بر پایهٔ پاسخ‌های او تنها توانست به این نتیجه برسد که آن بخش از «Early Writings» که دیدگاه پیشگامان دربارهٔ «the daily» را تأیید می‌کرد، در واقع هشداری بر ضد وقت‌گذاری بوده است. بیست‌ویک سال پس از آن مصاحبهٔ برساخته و شانزده سال پس از مرگ کسانی که supposedly با آنان مصاحبه شده بود، دانیلز آن شهادت را در تاریخِ نسلِ سوم جای می‌دهد.

F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.

ایف. سی. گیلبرت دانشمند زبان عبری بود و صرفاً بدین سبب از دیدگاه درستِ «دائمی» به‌عنوان بت‌پرستی پشتیبانی نمی‌کرد که پیشگامان و الن وایت آن را چنین گفته بودند. او از این دیدگاه بر پایهٔ فهمی از متن عبری که دانیال نبی به کار برده بود دفاع می‌کرد. او در آن دورهٔ زمانی، عبری‌دان برجستهٔ ادونتیست بود. هنگامی که مجادله دربارهٔ «دائمی» که دنیلز و پرسکات آن را پیش می‌بردند همچنان رو به گسترش بود، گیلبرت یکی از دانشوران برجسته‌ای بود که در دفاع از موضع پیشگامان ایستاد. او در ۸ ژوئن ۱۹۱۰ با الن وایت دیداری داشت، و بعدها آنچه را که او و خواهر وایت درباره‌اش گفت‌وگو کرده بودند ثبت کرد. شهادت دنیلز به‌کلی برخلاف شهادت ایف. سی. گیلبرت است.

In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”

در جلد بیست، صفحات هفده تا بیست‌ودوِ Manuscript Releases، خواهر وایت به موضع دانیلز و پرسکات دربارهٔ «قربانی دائمی» می‌پردازد. عباراتی که در گزارش اف. سی. گیلبرت از مصاحبه‌اش با الن وایت می‌یابید، تقریباً عین همان چیزی است که خودِ خواهر وایت در آن بخش از Manuscript Releases بیان کرده است. بنابراین، سالیانِ بسیار پیش از آن‌که Manuscript Releases منتشر و عرضه شود، هیچ شهادتِ الهام‌شدهٔ قاطعی وجود نداشت که ادعای دانیلز را دربارهٔ محتوای مصاحبه‌ای که ظاهراً با خواهر وایت داشته است، رد یا تأیید کند. مهم‌تر از آن، هیچ تأییدِ الهام‌شده‌ای برای دیدگاه معیوب او دربارهٔ «قربانی دائمی» وجود نداشت. و مهم‌تر از همه، اکنون که Manuscript Releases در دسترس است، هنوز هم هیچ تأییدِ الهام‌شده‌ای برای دیدگاه معیوب او دربارهٔ «قربانی دائمی» وجود ندارد!

And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.

و با این همه، امروز به ادونتیسم لائودیکیه‌ای تعلیم داده می‌شود که خواهر وایت دربارهٔ «دائمی» هیچ موضعی ندارد، جز اینکه این موضوع «مسئلهٔ آزمون» نیست و ما باید «در این باره خاموش بمانیم». امروز چیزی وارونه شده است، و آنچه وارونه شده این است که موضع حقیقیِ «دائمی» اکنون در میان قوم خدا دیدگاهِ اقلیت به شمار می‌آید. در سال 1910، دیدگاه اقلیت، دیدگاه کنرادی بود که دانیلز و پرسکات آن را پیش می‌بردند، و دیدگاه اکثریت، موضع پیشگامان بود.

The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.

ذیل میں سسٹر وائٹ کے ساتھ اپنی ملاقات کے بارے میں ایف۔ سی۔ گلبرٹ کا بیان پیش ہے، جس کا موازنہ Manuscript Releases سے کیا جانا چاہیے، جسے اس The Book of Daniel سلسلے کے اکیاسیویں مقالے میں مکمل طور پر شامل کیا گیا ہے۔

“Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.

«دانیلز و پرسکات... به برادران مسن‌تر در این cause هیچ فرصتی نمی‌دادند که چیزی بگویند.... دانیلز اینجا آمده بود تا مرا ببیند، و من او را ندیدم.... من نخواستم دربارهٔ هیچ موضوعی هیچ سخنی با او داشته باشم. دربارهٔ «قربانیِ دائمی» که می‌کوشند آن را پیش ببرند، هیچ حقیقتی در آن نیست.... وقتی در واشنگتن بودم، چنین می‌نمود که چیزی ذهن‌های ایشان را دربر گرفته بود، و من نمی‌توانستم به آنان دسترسی پیدا کنم. ما نباید هیچ کاری با این موضوعِ «قربانیِ دائمی» داشته باشیم... من می‌دانستم که آنان بر ضد پیام من عمل خواهند کرد، و آنگاه مردم گمان خواهند کرد که در پیام من چیزی نیست. به او نوشته‌ام و به او گفته‌ام که خود را شایستهٔ ریاست کنفرانس عمومی نشان نمی‌دهد.... او آن مردی نیست که ریاست را نگاه دارد.»

“If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.

«اگر این پیامِ مربوط به «قربانیِ دائمی» پیامی آزمایشی بود، خداوند آن را به من نشان می‌داد. این اشخاص در این امر، پایان را از آغاز نمی‌بینند....من قاطعانه از دیدار هر یک از آنان که در این کار مشغول‌اند، امتناع می‌ورزم.»

“The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.

«نوری که خدا به من عطا فرمود این بود که برادر دانیلز به‌اندازهٔ کافی در مقام ریاست ایستاده است.... و به من گفته شد که دیگر دربارهٔ هیچ‌یک از این امور با او گفت‌وگویی نداشته باشم. من در این موضوع به دیدار دانیلز نمی‌رفتم، و حتی یک کلمه نیز با او نمی‌گفتم. از من التماس کردند که به او ملاقاتی بدهم، اما نپذیرفتم.... به من گفته شد که قوم خود را هشدار دهم که با این چیزی که آنان تعلیم می‌دهند هیچ کاری نداشته باشند.... خداوند مرا از گوش دادن به آن منع فرمود. من نظر خود را چنین بیان کرده‌ام که حتی ذرّه‌ای به آن اطمینان ندارم.... تمامی این کاری که آنان انجام می‌دهند نقشه‌ای از شیطان است.» گزارش ف. س. گیلبرت از مصاحبه‌ای که الن وایت در ۸ ژوئن ۱۹۱۰ به او داده بود.

We will continue this subject in the next article.

ہم اس موضوع کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

«آن که به زیرِ ظاهر می‌نگرد و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خوانَد، دربارهٔ کسانی که از نور عظیم برخوردار بوده‌اند، چنین می‌گوید: “ایشان به سبب وضعیت اخلاقی و روحانیِ خود نه در اندوه‌اند و نه در حیرت.” “آری، ایشان راه‌های خویش را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان از رجاساتِ خود لذت می‌برد. من نیز اوهامِ ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، گوش ندادند؛ بلکه آنچه را در نظرِ من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم اختیار کردند.” “خدا عملِ گمراهی را بر ایشان خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند”، زیرا “محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند”، “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا ۶۶:۳، ۴؛ ۲ تسالونیکیان ۲:۱۱، ۱۰، ۱۲.»

“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

«معلم آسمانی پرسید: “چه فریبی نیرومندتر می‌تواند ذهن را بفریبد از این تظاهر که شما بر بنیادِ درست بنا می‌کنید و خدا اعمال شما را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع، بسیاری امور را مطابق سیاستِ دنیوی به انجام می‌رسانید و بر ضد یهوه گناه می‌ورزید؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی دل‌فریب، که بر اذهان چیره می‌شود آنگاه که کسانی که زمانی حقیقت را شناخته‌اند، صورتِ دینداری را با روح و قدرتِ آن اشتباه می‌گیرند؛ هنگامی که می‌پندارند دولتمند شده و بر نعمت‌ها افزوده‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، حال آنکه در واقع به همه چیز محتاج‌اند.”»

“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

خداوند نسبت به بندگان امین خود که جامه‌های خویش را بی‌لکه نگاه می‌دارند، تغییری نکرده است. اما بسیاری فریاد برمی‌آورند: «سلامتی و امنیت»، حال آنکه هلاکت ناگهانی بر ایشان فرامی‌رسد. مگر آنکه توبه‌ای کامل پدید آید، مگر آنکه مردم دل‌های خود را با اعتراف فروتن سازند و حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است بپذیرند، هرگز به آسمان داخل نخواهند شد. هنگامی که تطهیر در صفوف ما واقع شود، دیگر در آسودگی نخواهیم آرمید و به این مباهات نخواهیم کرد که دولتمندیم و بر نعمت افزوده شده‌ایم و به هیچ چیز نیاز نداریم.

“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’

«چه کسی می‌تواند به‌راستی بگوید: “طلای ما در آتش آزموده شده است؛ و جامه‌های ما به جهان آلوده نگردیده است”؟ من دیدم که آموزگار ما به جامه‌های به‌اصطلاح پارسایی اشاره می‌کرد. آن‌ها را از تن برکند و ناپاکیِ نهفته در زیر آن‌ها را آشکار ساخت. سپس به من گفت: “آیا نمی‌توانی ببینی که چگونه با تظاهر، آلودگی و گندیدگیِ شخصیت خود را پوشانده‌اند؟ «شهر امین چگونه فاحشه شده است!» خانهٔ پدر من خانهٔ تجارت ساخته شده است، مکانی که حضور و جلال الهی از آن رخت بربسته است! از این‌رو ضعف پدید آمده است، و قوت مفقود است.”»

“Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

«مگر آن‌که کلیسا، که اکنون با ارتدادِ خویش در حال خمیرمایه‌گرفتن است، توبه کند و بازگشت یابد، از ثمرهٔ کردارِ خود خواهد خورد، تا آن‌که از خویشتن بیزار شود. هنگامی که در برابر شرارت مقاومت کند و نیکویی را برگزیند، هنگامی که خدا را با کمالِ فروتنی بجوید و به دعوتِ والای خود در مسیح برسد، بر سکوی حقیقتِ ابدی ایستاده و به‌وسیلهٔ ایمان به کمالاتی که برای او مهیا شده است چنگ اندازد، شفا خواهد یافت. او در سادگی و پاکیِ خدادادِ خویش ظاهر خواهد شد، جدا از گرفتاری‌های زمینی، و نشان خواهد داد که حقیقت او را به‌راستی آزاد ساخته است. آنگاه اعضای او حقیقتاً برگزیدگانِ خدا، نمایندگانِ او خواهند بود.» Testimonies, volume 8, 249, 250.