The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.
سؤالی که در این مقاله در پی حلّ آن خواهیم بود این است که نخستین ذکرِ پادشاهیهای نبوتِ کتابمقدس در باب دومِ دانیال چگونه با آخرین ذکرِ پادشاهیهای نبوتِ کتابمقدس در مکاشفهٔ هفده سازگار است. قصد دارم پرسشهایی را دربارهٔ آنچه در واقع در تمثالِ نبوکدنصر شناسایی شده است، و نیز دیدگاهِ پیشگامان، که تاریخِ آنان نمایانگرِ زمانی بود که سنگ بر پاهای تمثال فرود میآید، مطرح کنم.
Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”
خواهر وایت تصریح میکند که ما به نقطهای رسیده بودیم که در آن «کار مقدس خدا بهوسیلهٔ پاهای آن تمثال نمایانده شده است، جایی که آهن با گلِ رُسِ سست آمیخته بود»، و او این را همچنین «درآمیختگیِ دینسالاری و دولتسالاری» توصیف میکند.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
«ما به زمانی رسیدهایم که کار مقدس خدا با پاهای آن تمثال نمایانده میشود که در آن آهن با گلِ رُسِ چسبنده آمیخته شده بود. خدا قومی دارد، قومی برگزیده، که بصیرت آنان باید تقدیس شود، و نباید با نهادن چوب و کاه و خاشاک بر بنیاد، ناپاک گردند. هر نفسی که به احکام خدا وفادار باشد خواهد دید که وجهِ ممیّز ایمان ما، سَبْتِ روز هفتم است. اگر حکومت سَبْت را آنگونه که خدا فرمان داده است حرمت مینهاد، در قوت خدا میایستاد و از ایمانی که یکبار به مقدسان سپرده شد دفاع میکرد. اما رجال دولت از سَبْتِ جَعلی پشتیبانی خواهند کرد، و ایمان دینیِ خود را با رعایت این فرزندِ پاپیّت درخواهند آمیخت، و آن را برتر از سَبْتی قرار خواهند داد که خداوند آن را تقدیس کرده و برکت بخشیده و آن را جدا ساخته است تا انسان آن را مقدس نگاه دارد، بهعنوان نشانهای میان او و قومش تا هزار نسل. درآمیختگیِ نیرنگِ کلیسایی و تدبیرِ سیاسیِ دولتی با آهن و گلِ رُس نمایانده شده است. این اتحاد، تمامی قدرت کلیساها را تضعیف میکند. بخشیدنِ قدرتِ دولت به کلیسا، نتایج شریرانه به بار خواهد آورد. انسانها نزدیک است از حدّ حلم و مداراى خدا عبور کرده باشند. آنان نیروی خود را صرف سیاست کردهاند و با پاپیّت متحد شدهاند. اما زمانی خواهد آمد که خدا کسانی را که شریعت او را باطل ساختهاند مجازات خواهد کرد، و عمل شریرانهشان بر خودشان بازخواهد گشت.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”
زمانی که ما بدان رسیدهایم، زمانی که در آن کار مقدّس خدا با کلیساسالاری و دولتسالاری درآمیخته میشود، توصیفی از دورهای تدریجی از زمان است. او میگوید این درآمیختگی «تمام قدرت کلیساها را تضعیف میکند»، و «نتایج شریرانهای به بار خواهد آورد»، و اینکه «زمانی فرا خواهد رسید که خدا کسانی را که شریعت او را بیاعتبار ساختهاند، مجازات خواهد کرد».
The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”
آمیختگی کلیسا و دولت که قدرت کلیساها را تضعیف میکند، توصیفی از کلیسای پرغامس است؛ جایی که پیوندِ حیلهگریِ کلیسایی و سیاستِ دولتی، نمایانگر آن ارتدادی بود که پیش از آشکار شدنِ مردِ گناه رخ میدهد. پرغامس و امپراتوریای که سازش میان مسیحیت و بتپرستی را نمادین میسازد، در پادشاهی چهارمِ دانیال دو تحقق مییابد. این سازش در دانیال دو با بهکارگیریِ واژهٔ «گل» به تصویر کشیده شده است.
Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.
تو، ای پادشاه، دیدی، و اینک تمثالی عظیم. این تمثال عظیم، که درخشندگیِ آن بسیار ممتاز بود، پیش روی تو ایستاده بود؛ و هیئت آن هولناک بود. سرِ این تمثال از طلای ناب بود، سینه و بازوانش از نقره، شکم و رانهایش از برنج، ساقهایش از آهن، و پاهایش قسمتی از آهن و قسمتی از گل. تو مینگریستی تا آنکه سنگی بیدستها جدا شد، و بر پاهای تمثال که از آهن و گل بود زد، و آنها را خرد کرد. دانیال ۲:۳۱–۳۴.
As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”
چنانکه تفسیر دانیال ادامه مییابد، دیگر سخن از «گل» نیست، بلکه آن به گلِ آلوده یا «گلِ لجنی» تبدیل شد.
And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.
وچونکہ تو نے پاؤں اور پاؤں کی انگلیاں کچھ کمہار کی مٹی کی اور کچھ لوہے کی دیکھیں، اس لیے وہ سلطنت منقسم ہوگی؛ لیکن اس میں لوہے کی قوت میں سے کچھ ہوگی، کیونکہ تو نے لوہے کو گیلی مٹی کے ساتھ ملا ہوا دیکھا۔ دانی ایل 2:41۔
The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.
خاکِ پاکی که گلِ کوزهگر بود، به گلِ لایآلود بدل میشود. خدا کوزهگرِ الهی است و کارِ او هرگز لایآلود نیست.
But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.
امّا اکنون، ای خداوند، تو پدر ما هستی؛ ما گِل هستیم، و تو کوزهگر ما؛ و جملگی ما ساختهٔ دست توایم. اشعیا ۶۴:۸
In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.
در تاریخِ رومِ بتپرست، کلیسای اسمیرنا گلِ خالص بود. در تاریخِ پرغامس، که همان پادشاهیِ چهارم در دانیال ۲ است، گل به گلِ لجنی تبدیل میشود. آنچه نخست در این بخش صرفاً «گل» نامیده میشود، و پس از آن «گلِ کوزهگر»، با ادامهی تفسیر به «گلِ لجنی» تبدیل میگردد. پرغامس جایی است که این تغییر در آن به انجام رسید تا راه را برای طیاترا، یا رومِ پاپی، آماده سازد. این تغییر از «گل» به «گلِ لجنی» همان ارتداد است که راه را برای طیاترا مهیا میسازد؛ همان که پولس در دوم تسالونیکیان از آن با عنوان «نخست آن ارتداد» یاد میکند.
The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?
پیروان میلر فراتر از پادشاهی چهارمِ روم را نمیتوانستند ببینند و انتظار داشتند که آمدنِ دومِ مسیح رویدادِ نبویِ بعدی باشد، زیرا سنگی که بر پاهای آن تمثال میزند، نمایانگرِ آمدنِ دوم است. اما آیا مسیح در سال 1798 پادشاهیای برقرار کرد؟ او در 22 اکتبر 1844 به قدسالاقداس آمد تا پادشاهیای را دریافت کند، اما آیا آن پادشاهی در آن زمان برقرار شد؟
The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.
پاسخ به نخستینِ آن دو پرسش این است که مسیح در سال 1798 پادشاهی جاودانۀ خود را برقرار نکرد. پاسخ به پرسش دوم نیز، یعنی اینکه آیا مسیح در 22 اکتبر 1844 پادشاهی جاودانۀ خود را برقرار کرد یا نه، باز هم منفی است.
Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.
آیا در زمان روم بتپرست، پادشاهیای برپا شد؟ این را میپرسم، زیرا پیشگامان، پادشاهی چهارم را هم روم بتپرست و هم روم پاپی میدانستند، که سال ۱۷۹۸ را بهعنوان پایان پادشاهی چهارم مشخص میکند؛ زمانی که مسیح پادشاهی جاودانهای برپا خواهد کرد. اما کتاب مکاشفه چهار پادشاهی را معرفی میکند که پس از روم بتپرست میآیند.
If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”
اگر پادشاهی چهارمِ آهنین در دانیال دو صرفاً نمایانگر رومِ بتپرست باشد، جایی که سازشِ کنستانتین با تبدیل شدنِ گل به گلِ آمیخته به لای نمایان میشود، آیا مسیح در آن تاریخ پادشاهیای برقرار کرد؟ پاسخ، آری است. بر صلیب، که تاریخِ پرغامُس است، نه طیاتیرا، مسیح پادشاهیِ «فیض»ِ خود را برقرار ساخت. در صلیب پادشاهیای جاودانی برپا شد، و تختِ آن پادشاهی نمونهٔ تختی است که در هنگامِ بارانِ آخِر برپا میگردد. آن تختِ بارانِ آخِر نمایانگر پادشاهیِ «جلال»ِ اوست.
“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.
اعلانی که شاگردان به نام خداوند کرده بودند، از هر جهت درست بود، و رویدادهایی که به آن اشاره داشت، همان هنگام نیز در حال وقوع بود. پیام ایشان این بود: «زمان به کمال رسیده است و ملکوت خدا نزدیک است.» با انقضای «آن زمان»—یعنی شصتونه هفتهٔ دانیال ۹، که میبایست تا مسیح، «مسیحِ ممسوح»، امتداد یابد—مسیح پس از تعمید خویش بهدست یحیی در اردن، مسح روح را دریافت کرده بود. و «ملکوت خدا» که ایشان اعلام کرده بودند نزدیک است، بهواسطهٔ مرگ مسیح برقرار شد. این ملکوت، چنانکه به آنان آموخته شده بود باور کنند، یک امپراتوری زمینی نبود. و نیز آن ملکوت آینده و جاودانهای هم نبود که هنگامی برپا خواهد شد که «ملکوت و سلطنت و عظمتِ ممالک زیر تمامی آسمان به قوم مقدسان حضرت اعلی داده شود»؛ آن ملکوت جاودانهای که در آن «همهٔ سلطنتها او را عبادت و اطاعت خواهند نمود.» دانیال ۷:۲۷. در کتابمقدس، تعبیر «ملکوت خدا» برای اشاره به هر دو، یعنی ملکوت فیض و ملکوت جلال، بهکار رفته است. پولس در رساله به عبرانیان ملکوت فیض را به نظر میآورد. رسول، پس از آنکه به مسیح، آن شفیعِ مشفقی که «از ضعفهای ما متأثر میشود» اشاره میکند، میگوید: «پس با دلیری به تخت فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیضی را برای مدد در وقت احتیاج حاصل کنیم.» عبرانیان ۴:۱۵، ۱۶. تخت فیض نمایانگر ملکوت فیض است؛ زیرا وجود تخت، مستلزم وجود ملکوت است. مسیح در بسیاری از مثلهای خود، تعبیر «ملکوت آسمان» را برای اشاره به عمل فیض الهی بر دلهای انسانها بهکار میبرد.
“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.
پس تختِ جلال، مملکتِ جلال را نمایندگی میکند؛ و این مملکت در سخنانِ نجاتدهنده چنین مورد اشاره قرار گرفته است: «چون پسرِ انسان در جلالِ خود، و همهٔ فرشتگانِ مقدّس با وی بیاید، آنگاه بر تختِ جلالِ خود خواهد نشست؛ و جمیعِ امّتها در حضورِ او جمع خواهند شد.» متّی 25:31، 32. این مملکت هنوز در آینده است. تا پیش از ظهورِ دوّمِ مسیح برقرار نخواهد شد.
“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.
«پادشاهیِ فیض بیدرنگ پس از سقوط انسان برقرار گردید، هنگامی که طرحی برای رستگاریِ نسلِ گناهکار اندیشیده شد. آنگاه این پادشاهی در قصد و به وعدهٔ خدا وجود داشت؛ و انسانها بهواسطهٔ ایمان میتوانستند از اتباع آن گردند. بااینحال، تا هنگام مرگِ مسیح عملاً تأسیس نشد. حتی پس از آنکه نجاتدهنده رسالتِ زمینیِ خویش را آغاز کرده بود، ممکن بود از فرطِ خستگی از سرسختی و ناسپاسیِ آدمیان، از قربانیِ جلجتا بازایستد. در جتسیمانی، جامِ اندوه در دست او میلرزید. او حتی در همان هنگام میتوانست عرقِ خون را از پیشانیِ خود بزداید و نسلِ گناهکار را واگذارد تا در عصیانِ خویش هلاک شوند. اگر چنین میکرد، برای انسانِ سقوطکرده هیچ رستگاریای ممکن نبود. اما هنگامی که نجاتدهنده جانِ خود را تسلیم کرد و با واپسین دَمِ خویش ندا درداد: «تمام شد»، آنگاه تحققِ طرحِ رستگاری قطعی گردید. وعدهٔ نجاتی که در عدن به آن زوجِ گناهکار داده شده بود، مُهر تأیید یافت. پادشاهیِ فیض، که پیش از آن به وعدهٔ خدا وجود داشت، در آن زمان برقرار شد.» نبرد عظیم، 347.
Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.
مسیح در تاریخ نبویِ رومِ بتپرست، نه در پایانِ رومِ پاپی، پادشاهی جاودانی برپا کرد. او همچنین در بازگشتِ دومِ خویش، پادشاهیِ جلالِ خود را برپا میسازد که تاریخِ بارانِ آخر را نیز دربر میگیرد، آنگاه که چهار بادِ اسلام رها میشوند.
“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.
«بارانِ آخر بر آنان که پاکاند نازل میشود—و آنگاه همه آن را همچون گذشته دریافت خواهند کرد.»
“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.
«जब चार स्वर्गदूत छोड़ देंगे, तब मसीह अपना राज्य स्थापित करेगा। पछुआ वर्षा कोई नहीं पाता, सिवाय उनके जो अपनी पूरी सामर्थ्य के अनुसार सब कुछ कर रहे हैं। मसीह हमारी सहायता करेगा। परमेश्वर की अनुग्रह से, यीशु के लहू के द्वारा, सब जयवन्त हो सकते थे। समस्त स्वर्ग इस कार्य में रुचि रखता है। स्वर्गदूत रुचि रखते हैं।» Spalding and Magan, 3.
When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.
جب چاروں ہوائیں چھوڑ دی جاتی ہیں، مسیح اپنی بادشاہی قائم کرتا ہے۔ پچھلی بارش اور چاروں ہواؤں کا چھوڑا جانا، دونوں تدریجی واقعات کی نمائندگی کرتے ہیں، اور ان میں سے کوئی بھی کسی ایک لمحۂ وقت کی نمائندگی نہیں کرتا۔ چاروں ہوائیں اسلام کی نمائندگی کرتی ہیں۔
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«فرشتے اُن چار ہواؤں کو تھامے ہوئے ہیں، جو ایک مشتعل گھوڑے کی صورت میں ظاہر کی گئی ہیں جو بندھن توڑ کر نکل بھاگنے اور پوری زمین کے چہرے پر دوڑ جانے کے درپے ہے، اور اپنے راستے میں ہلاکت اور موت لیے ہوئے ہے۔»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«آیا بر لبۀ همان جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده شود تا بر پایهای خویش بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه، تنگ. اما چون از آن دروازۀ تنگ میگذریم، فراخیِ آن بیحدّ و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، 217.
The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.
فرشتگان اسب خشمگین اسلام را که میکوشد رها شود و در مسیر خود مرگ و ویرانی به بار آورد، در آن دورهٔ زمانی مهار میکنند که روح خدا بر قوم خدا دمیده میشود. آنگاه ایشان بر پایهای خود میایستند و زنده میشوند. پیش از آنکه روح بر آنان دمیده شود، قوم خدا مردهاند، زیرا دمِ روح است که سبب میشود آنان برخیزند و زنده شوند. هنگامی که خواهر وایت میگوید اکنون به زمانی رسیدهایم که پاهای آن تمثال که از آهن و گلِ آمیخته ساخته شده است، نمایانگر اتحاد کلیسا و دولت است، ریزش باران آخر هنوز در آینده بود.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«باران آخِر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشتهای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او روشن گردد.» ریویو اَند هِرالد، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.
There are two voices in Revelation eighteen.
در مکاشفهٔ هجده دو صدا وجود دارد.
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.
«وقتی عیسی خدمت علنی خود را آغاز کرد، هیکل را از بیحرمتیِ کفرآمیز آن پاک ساخت. و از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازیِ هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار دادنِ جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده میشود.» Selected Messages, book 2, 118.
The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.
نخستین صدا بیدارباشی برای قوم خداست، و دومین صدا بیدارباشی برای دیگر فرزندان خداست که هنوز در بابل هستند.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.
«دنیايى هست كه در شرارت، در فريب و گمراهى، و در همان سايهٔ مرگ آرميده است—خفته، خفته. چه كسانى دردِ جان مىكشند تا آنان را بيدار سازند؟ كدام صدا مىتواند به آنان برسد؟ ذهن من به آينده برده مىشود، آنگاه كه اين ندا داده خواهد شد: “اينك داماد مىآيد؛ به استقبال او بيرون آييد.” اما بعضى در بهدست آوردنِ روغن براى پُر كردنِ چراغهاى خود درنگ كردهاند، و بسيار دير خواهند يافت كه شخصيت، كه بهوسيلهٔ روغن نمايانده شده است، قابل انتقال نيست.» Bible Echo, May 4, 1896.
In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?
در این بخش، دو پرسش مطرح شد: چه کسانی رنج جان را احساس میکنند تا آنان را بیدار سازد؟ کدام صدا میتواند به آنان برسد؟
The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.
«آواز»ی که جهان را بیدار میکند، همان آواز دومِ مکاشفهٔ هجده است که دیگر گلهٔ خدا را از بابِل فرا میخواند تا بیرون آیند. هم قوم خدا و هم جهان باید بهوسیلهٔ فریادِ نیمهشب بیدار شوند؛ فریادی که بهسادگی نمادی دیگر از بارانِ آخر است.
Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.
آیا میلریها در این تشخیص که در ایام پادشاهی چهارم، مسیح پادشاهی جاودانی برپا خواهد کرد، درست بودند؟ بلی.
He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.
او پادشاهیِ «فیض» خود را بر صلیب برقرار ساخت؛ و این در دوران تاریخِ چهارمین پادشاهیِ نبوتِ کتابمقدس بود. آن پادشاهی، رومِ بتپرست بود. آیا در دانیال باب دو، آن ارتدادی که پیش از کلیسای تیاتیرا رخ میدهد، به تصویر کشیده شده است؟ بلی؛ زیرا گِلی که نمایانگر قوم خداست، از گِل به گِلِ آمیخته به لای تبدیل شد. پس تیاتیرا در این تمثال کجاست؟ یا آیا اصلاً در تمثال هست؟ در تمثال نمایانده شده است، و نبوکدنصر هنگامی بر آن حقیقت نور میافکند که در باب چهارم دانیال به اوجِ تکبّرِ مغرورانهٔ خود میرسد.
The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.
پادشاه سخن گفت و گفت: «آیا این بابلِ عظیم نیست که من آن را به نیروی قدرت خویش برای مقرّ پادشاهی بنا کردهام، و برای جلالِ عظمتِ خویش؟» دانیال ۴:۳۰.
Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.
نَیلَسُونی جِمُون گَونبِشگَان یاشاماغینین ایکی مین بش یوز ایگیریمی گونلوک حُکموندن بیر آز اونجه، نبوخذنصر بويوک بابیلیون اولان پادشاهلیغی من قوردوممو، یوخسا؟—دیه سوروشماقلا اؤز تکبّرینی گؤستردی. وحی هفدهدهکی فاحشهنین آلنیندا بله یازیلمیشدیر: «سِرّ، بابیلیونِ بویوک، فاحشهلرین و یئر اوزوندکی مکروهاتین آناسی.» قارداش وایتین اونو آدلاندیردیغی کیمی، رومه کلیساسی بابیلیونِ بویوکدور. هیکلدهکی قیزیل باش حقیقی بابیلی تمثیل ائدیر و همچنین روحانی بابیلی، یعنی مقدس کتاب نبوتینین بشینجی پادشاهلیغینی ده تمثیل ائدیر؛ او پادشاهلیق کی، اولدوروجو یاراسی آلان قوت اولماق خصوصیتینه تکباشینا صاحبدیر. اشعیا بیست و اوچده، صورلا تمثیل اولونان پاپالیق قوتو، بیر پادشاهین گونلری کیمی، یئتمیش ایل بویونجا اونودولاجاقدی. نبوخذنصرلا تمثیل اولونان حقیقی بابیلی ده، نبوخذنصر ایکی مین بش یوز ایگیریمی گون اؤز پادشاهلیغیندان قووولوب اوزاقلاشدیرىلدیغی زمان، شفا تاپان اولدوروجو بیر یارا آلmışدی. حقیقی بابیلیونِ بویوک روحانی بابیلیونِ بویوگه نمونه ایدی و هر ایکیسینین ده پادشاهلیغی مؤقّتاً الیندن آلندی، و بوندان سونرا گئری قایtarıldı. وحی هفدهدهکی فاحشهنین الینده گوموش جام یوخ ایدی، نه ده تونج و یا دَمیر جام؛ اونون الینده قیزیل بیر جام وار ایدی.
And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.
اور وہ عورت ارغوانی اور سرخ لباس پہنے ہوئے تھی، اور سونے اور قیمتی پتھروں اور موتیوں سے آراستہ تھی، اور اُس کے ہاتھ میں سونے کا ایک پیالہ تھا جو اُس کی حرام کاری کی مکروہات اور نجاست سے بھرا ہوا تھا۔ مکاشفہ 17:4۔
Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.
طلا نمایانگر بابلِ تحتاللفظی بود و همچنین نمایانگر بابلِ روحانی است، یعنی پنجمین پادشاهیِ نبوتِ کتابمقدس که در سال 1798 زخمی致ی مرگبار برداشت، هنگامی که ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتابمقدس بر تخت نشست. بابلِ تحتاللفظی در آن تمثال، پس از خود با پادشاهیای از نقره دنبال شد که از دو قدرت، یعنی مادها و پارسها، تشکیل میشد؛ و شاخِ پارسی در دانیال هشت بعدتر برآمد و بلندتر بود. داریوشِ مادی نخستین شاخ بود، و سردار او، کورش، پارسیای بود که سرانجام پس از پادشاهِ مادی، داریوش، به قدرت میرسید.
Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.
کوروش نمونهای از مسیح بود که میخواست فرایند رهایی قوم خدا را از اسارت آغاز کند. امپراتوری ماد و فارس نمایانگر ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتابمقدس است که همان ایالات متحده میباشد. ایالات متحده دو شاخ دارد که نمایندهٔ جمهوریت و پروتستانیسم هستند. داریوش نمایندهٔ شاخِ جمهوریتِ ایالات متحده است و کوروش نمایندهٔ شاخِ پروتستانیسم. همانگونه که کوروش فرایند آزاد ساختن قوم خدا را برای بازسازی اورشلیم و هیکل آغاز کرد، ایالات متحده نیز سرزمینی بود که برانگیخته شد تا اسیرانِ اسارتِ بابلِ روحانی را آزاد سازد تا هیکل روحانی را برپا کنند؛ هیکلی که میلریها بنیاد آن را نهادند. اسارتِ تحتاللفظی در بابل که هفتاد سال بود، نمونهٔ اسارت در بابلِ روحانی به مدت هزار و دویست و شصت سال بود. ایالات متحده همان شانههای نقره در تمثال نبوکدنصر است.
The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.
پادشاهیِ سومِ برنج، یونان بود که نمایانگرِ یک پادشاهیِ جهانی است. آن پادشاهی، سازمانِ مللِ متحد است که در مکاشفه هفده، همان پادشاهی بود که در سال 1798 هنوز به وجود نیامده بود. ده پادشاهِ مذکور در مکاشفه هفده موافقت میکنند که پادشاهیِ خود را به پاپیّت، یعنی پادشاهیِ هشتم که از آن هفت است، بسپارند. آنان این موافقت را از آن جهت میکنند که از سوی ایالات متحده مجبور میشوند، و نیز بدان سبب که جهان بهوسیله «چهار باد» اسلام که در زمانِ بارانِ آخِر رها میشوند، در حال ویران شدن است؛ بارانِ آخِر که در هنگامِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده آغاز میکند که بهطور کامل فرو ریخته شود.
At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.
در هنگام اجرای قانون یکشنبه در ایالات متحده، خداوند پادشاهیِ «جلال» خود را برقرار میسازد، آنگاه که قوم خویش را همچون عَلَمی برمیافرازد تا دیگر فرزندان خدا را از بابل فراخوانَد. از اینرو، شاخِ پروتستانتیسم در آخر برمیخیزد و از نخستین شاخ بلندتر است، در توافق با دو شاخِ ماد و پارس. هنگامی که سازمان ملل متحد موافقت کند که مهار جهان را به پاپیّت واگذارد، چهار بادِ اسلام رها میشوند، و پادشاهیِ جهانی با جنگی روبهرو میگردد که پس از مرگِ نخستین شاخِ یونان، که شکسته شد و چهار شاخ پدید آورد، در پی آمد.
When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.
هنگامی که آن تمثال به پاهای آهنین (کشورداری) و گلِ آمیخته با سفال (کلیساداری) و ده انگشت پا (ده پادشاه) میرسد، آن سنگی که بدون دست از کوه بریده شده است بر پاهای تمثال فرود میآید. میلریها در مورد تمثال دانیال درست بودند، تا آن اندازه که از منظر جایگاه خود در تاریخ نبوی میتوانستند درست باشند. اما آلفا و اُمگا همواره پایان را با آغاز به تصویر میکشد، و چهار پادشاهیِ تمثال نبوکدنصر نمایانگر چهار پادشاهیِ واقعی هستند که همتایان روحانیِ خود را در پایان جهان نمونهوار میسازند.
With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).
با پادشاهیهای تاریخ، روم بهعنوان هشتم برمیخیزد و از آن هفت است. در دانیال هفت، روم بهعنوان هشتم برمیخیزد و از آن هفت است. در دانیال هشت، روم بهعنوان هشتم برمیخیزد و از آن هفت است. در مکاشفه هفده، روم بهعنوان هشتم برمیخیزد و از آن هفت است. در دانیال دو، که نخستین یادکردِ پادشاهیهای نبوتِ کتابمقدّس را بازمینماید، رومِ روحانیِ مدرن بهعنوان هشتم برمیخیزد و از آن هفت است. نخستین تصویر (Alpha) از پادشاهیهای نبوتِ کتابمقدّس، آخرین (Omega) را معرّفی میکند.
“We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
«موږ داسې وخت ته رسېدلي یو چې د خدای مقدس کار د هغې مجسمې په پښو کې انځور شوی دی، په کومو کې چې اوسپنه له خټې سره ګډه شوې وه. خدای یو قوم لري، یو غوره شوی قوم، چې د هغوی بصیرت باید تقدیس شي، او هغوی باید د بنسټ پر سر د لرګیو، واښو او بوسو په ایښودلو سره ناپاک نه شي. هره هغه نفس چې د خدای احکامو ته وفادار وي، دا به وویني چې زموږ د ایمان بېلوونکې ځانګړنه د اوومې ورځې سبت دی. که حکومت سبت ته هماغسې درناوی وکړي لکه څنګه چې خدای امر کړی دی، نو هغه به د خدای په قوت کې ودرېږي او د هغه ایمان په دفاع کې به وي چې یو ځل مقدسینو ته سپارل شوی و. خو دولتمردان به د جعلي سبت ملاتړ وکړي، او خپل ديني ایمان به د دې د پاپیت زېږنده د مراعاتولو سره ګډ کړي، هغه به د هغه سبت څخه لوړ ودرولي چې څښتن مقدس کړی او برکت یې ورکړی دی، او د دې لپاره یې بېل کړی چې انسان یې مقدس وساتي، د هغه او د هغه د قوم ترمنځ د زرو نسلونو لپاره د یوې نښې په توګه. د کلیسايی چلند او دولتي چلند ګډېدل د اوسپنې او خټې له لارې انځور شوي دي. دا اتحاد د کلیساوو ټول ځواک کمزوری کوي. کلیسا ته د دولت د ځواک ورکول به ناوړې پایلې راولي. انسانان نږدې د خدای د زغم له پولې اوښتي دي. هغوی خپل قوت په سیاست کې لګولی دی، او له پاپیت سره یې اتحاد کړی دی. خو هغه وخت به راشي چې خدای به هغو کسانو ته سزا ورکړي چې د هغه شریعت یې باطل کړی دی، او د هغوی ناوړه عمل به بېرته پر خپله ځان راواوړي.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.
The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”
آلفا و اومگا، درک درستِ پیشگامانه از «دو» در دانیال را «نو» ساخته است.
And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.
و آن که بر تخت نشسته بود، گفت: «اینک همهچیز را نو میسازم.» و به من گفت: «بنویس، زیرا این سخنان امین و راست است.» و به من گفت: «انجام شد. من الفا و امگا هستم، ابتدا و انتها. به هر که تشنه باشد، از چشمهٔ آب حیات، رایگان خواهم بخشید.» مکاشفه ۲۱:۵، ۶