We are still addressing Elijah as a prophetic symbol. Elijah proclaimed to Ahab that there would not be rain, except at his word for three years.

ما هنوز به ایلیا به‌عنوان نمادی نبوی می‌پردازیم. ایلیا به اخاب اعلام کرد که تا سه سال بارانی نخواهد بارید، مگر به کلام او.

And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

اور ایلیاہ تِشبی، جو جِلعاد کے باشندوں میں سے تھا، اخی اب سے کہنے لگا، "خداوند اسرائیل کا خدا، جس کے حضور میں کھڑا ہوں، اُس کی حیات کی قَسم، اِن برسوں میں نہ اوس پڑے گی اور نہ بارش ہوگی، مگر میرے کہنے سے۔" 1 سلاطین 17:1

Christ informs us in the book of Luke, that the three years was actually three and a half years.

مسیح در کتاب لوقا به ما آگاه می‌سازد که آن سه سال، در واقع سه سال و نیم بوده است.

An he said, Verily, I say unto you, No prophet is accepted in his own country. But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land; But unto none of them was Elias sent, save unto Sarepta, a city of Sidon, unto a woman that was a widow. Luke 4:24–26.

و او گفت: «به‌راستی به شما می‌گویم که هیچ نبی‌ای در وطن خویش پذیرفته نیست. لیکن شما را به حقیقت می‌گویم که در ایام ایلیاس، هنگامی که آسمان سه سال و شش ماه بسته شد و قحطی عظیمی در سراسر آن سرزمین پدید آمد، بیوه‌زنان بسیاری در اسرائیل بودند؛ اما ایلیاس نزد هیچ‌یک از ایشان فرستاده نشد، مگر به صَرَفَه، شهری از صیدون، نزد زنی که بیوه بود.» لوقا ۴:۲۴–۲۶

The three and a half years took place in the time of Ahab and Jezebel, thus identifying the three and a half prophetic years from 538 until 1798, when the papacy, represented as Jezebel in the church of Thyatira, ruled during the Dark Ages.

تین سال و نیم در زمان اخاب و ایزابل واقع شد؛ بدین‌سان، سه سال و نیمِ نبویِ ۵۳۸ تا ۱۷۹۸ را مشخص می‌سازد، زمانی که پاپ‌سالاری، که در کلیسای طیاتیرا به صورت ایزابل نمایانده شده است، در خلال اعصار تاریک فرمانروایی می‌کرد.

Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. And I will kill her children with death; and all the churches shall know that I am he which searcheth the reins and hearts: and I will give unto every one of you according to your works. Revelation 2:20–23.

با این همه، چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن، ایزابل را که خود را نبیّه می‌خواند، وا می‌گذاری تا بندگان مرا تعلیم دهد و بفریبد که زنا کنند و از قربانی‌های بت‌ها بخورند. و او را مهلت دادم تا از زنای خویش توبه کند، اما توبه نکرد. اینک، او را به بستری خواهم افکند، و آنان را نیز که با او زنا می‌کنند، به مصیبتی عظیم؛ مگر آنکه از اعمال خویش توبه کنند. و فرزندانش را به مرگ خواهم کشت؛ و همهٔ کلیساها خواهند دانست که من آنم که دل‌ها و ضمیرها را می‌کاوم؛ و به هر یک از شما بر حسب اعمالتان جزا خواهم داد. مکاشفه ۲:۲۰–۲۳.

Jezebel’s “space to repent” was three and a half years in the days of Elijah, and three and a half prophetic years from 538 until 1798 in the Dark Ages of papal persecution. The punishment of Jezebel and the kings of Europe who committed fornication with her, was to be cast into a bed of tribulation and the death of her children. There were faithful souls during the Dark Ages, that had also been cast into a bed of tribulation, but they would live. When cast into the bed of tribulation, the outcome of life for the faithful or death for the unfaithful was based upon their “works.” The faithful’s bed of tribulation, produced patience and life. Their bed of tribulation would cease towards the end of the three and a half years, just before Elijah left Sarepta to command Ahab to call all Israel to Mount Carmel.

جیزبل کو توبہ کے لیے دیا گیا “مہلت” ایلیاہ کے دنوں میں ساڑھے تین برس تھا، اور پاپائی ایذا رسانی کے تاریک ادوار میں 538 سے 1798 تک ساڑھے تین نبوتی سال۔ جیزبل اور یورپ کے اُن بادشاہوں کی سزا، جنہوں نے اُس کے ساتھ زنا کیا، یہ تھی کہ انہیں مصیبت کے بستر پر ڈالا جائے اور اُس کی اولاد ہلاک کی جائے۔ تاریک ادوار کے دوران وفادار جانیں بھی تھیں، جنہیں مصیبت کے بستر پر ڈالا گیا تھا، لیکن وہ زندہ رہیں گی۔ جب مصیبت کے بستر پر ڈالا گیا، تو وفاداروں کے لیے زندگی یا بےوفاؤں کے لیے موت کا انجام اُن کے “اعمال” پر موقوف تھا۔ وفاداروں کے مصیبت کے بستر نے صبر اور زندگی پیدا کی۔ اُن کا مصیبت کا بستر ساڑھے تین برس کے اختتام کے قریب ختم ہو جائے گا، عین اُس وقت سے پہلے جب ایلیاہ صارفتہ سے روانہ ہوا تاکہ اخی اب کو حکم دے کہ تمام اسرائیل کو کوہِ کرمل پر جمع کرے۔

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

«کلیسا کی ایذا رسانی 1260 برس کے پورے عرصہ میں جاری نہ رہی۔ خدا نے اپنی قوم پر رحم کرتے ہوئے اُن کی آتشیں آزمائش کے زمانہ کو مختصر کر دیا۔ کلیسا پر آنے والی “عظیم مصیبت” کی پیشین گوئی کرتے ہوئے نجات دہندہ نے فرمایا: “اور اگر وہ دن گھٹائے نہ جاتے تو کوئی بشر نہ بچتا: لیکن برگزیدوں کی خاطر وہ دن گھٹائے جائیں گے۔” متی 24:22۔ اصلاحِ مذہب کے اثر سے 1798 سے پہلے ہی ایذا رسانی کا خاتمہ ہو گیا۔» The Great Controversy, 266, 267.

The judgment of the “bed of tribulation” for the papacy would “kill her children with death,” but the judgment of the “bed of tribulation” contained a promise of life for those whose works demonstrated their faithfulness, as illustrated in the death of the widow of Sarepta’s son.

داوریِ «بسترِ مصیبت» برای پاپیّت «فرزندان او را به مرگ خواهد کشت»، امّا داوریِ «بسترِ مصیبت» در خود وعدهٔ حیات برای کسانی را دربر داشت که اعمالشان وفاداری ایشان را آشکار می‌ساخت، چنان‌که در مرگِ پسرِ بیوه‌زنِ صارِفَه به تصویر کشیده شده است.

And it came to pass after these things, that the son of the woman, the mistress of the house, fell sick; and his sickness was so sore, that there was no breath left in him. And she said unto Elijah, What have I to do with thee, O thou man of God? art thou come unto me to call my sin to remembrance, and to slay my son? And he said unto her, Give me thy son. And he took him out of her bosom, and carried him up into a loft, where he abode, and laid him upon his own bed. And he cried unto the Lord, and said, O Lord my God, hast thou also brought evil upon the widow with whom I sojourn, by slaying her son? And he stretched himself upon the child three times, and cried unto the Lord, and said, O Lord my God, I pray thee, let this child’s soul come into him again. And the Lord heard the voice of Elijah; and the soul of the child came into him again, and he revived. And Elijah took the child, and brought him down out of the chamber into the house, and delivered him unto his mother: and Elijah said, See, thy son liveth. And the woman said to Elijah, Now by this I know that thou art a man of God, and that the word of the Lord in thy mouth is truth. 1 Kings 17:17–24.

پس از این وقایع، پسر آن زن، بانوی خانه، بیمار شد؛ و بیماری او چنان سخت گردید که دیگر نفسی در او نماند. و آن زن به ایلیا گفت: ای مرد خدا، مرا با تو چه کار است؟ آیا نزد من آمده‌ای تا گناه مرا به یاد آوری و پسرم را بکشی؟ او به وی گفت: پسرت را به من بده. و او را از آغوش مادرش گرفت و به بالا، به حجره‌ای که خود در آن ساکن بود، برد و او را بر بستر خویش خوابانید. آنگاه نزد خداوند فریاد برآورد و گفت: ای یهوه، خدای من، آیا بر این بیوه‌زنی نیز که نزد او مهمانم، بلا نازل آورده‌ای، به اینکه پسرش را کشته‌ای؟ سپس سه بار خود را بر کودک دراز کرد، و نزد خداوند فریاد زده، گفت: ای یهوه، خدای من، تمنا دارم جان این کودک بار دیگر به او بازگردد. و خداوند آواز ایلیا را شنید؛ و جان کودک بار دیگر به او بازگشت و زنده شد. و ایلیا کودک را برگرفت و او را از حجره به خانه فرود آورد و به مادرش سپرد؛ و ایلیا گفت: ببین، پسرت زنده است. و آن زن به ایلیا گفت: اکنون از این می‌دانم که تو مرد خدا هستی، و کلام خداوند در دهان تو راست است. اول پادشاهان 17:17–24.

The widow recognized that Elijah was “a man of God,” for “the word of the Lord” that brought her child back to life, was the word “truth.” The three-step process of Elijah stretching himself upon the widow’s son was understood by the widow as the “word” in Elijah’s mouth as “truth.” The Hebrew word ‘emeth,’ is translated in the passage as “truth,” and represents the creative power of Alpha and Omega. It is the Hebrew word created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and represents the Power who can bring the dead back to life.

بیوه دریافت که ایلیا «مردِ خدا» است، زیرا «کلامِ خداوند» که فرزند او را به حیات بازگردانید، کلامِ «راستی» بود. بیوه، فرایند سه‌مرحله‌ایِ دراز کشیدنِ ایلیا بر پسرِ خود را چنین دریافت که «کلام» در دهانِ ایلیا «راستی» است. واژهٔ عبریِ «اِمِت» (‘emeth) در این بخش به «راستی» ترجمه شده است و نمایانگر قدرتِ آفرینندهٔ آلفا و اُمگا است. این واژهٔ عبری از حرفِ نخستین، سیزدهمین و آخرینِ الفبای عبری ساخته شده است و نمایانگر آن قدرتی است که می‌تواند مردگان را دوباره به حیات بازگرداند.

The faithful, just as the unfaithful in the “space” of probationary time represented by the three and a half years, received the judgment of a “bed of tribulation.” Death was the outcome for the children of the class that followed the whore who committed fornication and taught the doctrines of paganism. Life was given to the other class who followed the directions of Elijah, and believed the Word of “truth.”

وفادار، درست همانند بی‌وفایان، در «فضا»ی زمانِ آزمایش که به‌وسیلهٔ سه سال و نیم نمادین شده است، داوریِ «بسترِ مصیبت» را دریافت کردند. مرگ سرانجامِ فرزندانِ آن طبقه‌ای بود که از آن فاحشه‌ای پیروی کردند که مرتکب زنا شد و تعالیمِ بت‌پرستی را تعلیم داد. حیات به آن طبقهٔ دیگر عطا شد که از رهنمودهای ایلیا پیروی کردند و به کلامِ «حق» ایمان آوردند.

The widow had followed Elijah’s command to fetch him some water and give him some bread, and her obedience to the prophet’s word represents the faithful in the Dark Ages of Thyatira. (It is worth noting that when Elijah commands the widow to first feed him, and thereafter feed her son and herself that what is represented is that Elijah is the first to receive the food to eat. He is first to receive the message, and thereafter the church.) We are informed that the works of the faithful, were greater at the end than the beginning.

وہ بیوہ ایلیاہ کے اس حکم پر عمل کر چکی تھی کہ اُس کے لیے کچھ پانی لائے اور اُسے کچھ روٹی دے، اور نبی کے کلام کے لیے اُس کی فرمانبرداری تھیاتیرہ کے تاریک زمانوں میں وفاداروں کی نمائندگی کرتی ہے۔ (یہ بات قابلِ غور ہے کہ جب ایلیاہ بیوہ کو حکم دیتا ہے کہ پہلے اُسے کھلائے، اور اُس کے بعد اپنے بیٹے اور اپنے آپ کو کھلائے، تو اُس سے یہ مراد ہے کہ ایلیاہ ہی پہلا ہے جو کھانا پانے کے لیے وصول کرتا ہے۔ وہی پہلے پیغام وصول کرتا ہے، اور اُس کے بعد کلیسیا۔) ہمیں بتایا گیا ہے کہ وفاداروں کے اعمال ابتدا کی نسبت انتہا میں زیادہ تھے۔

And unto the angel of the church in Thyatira write; These things saith the Son of God, who hath his eyes like unto a flame of fire, and his feet are like fine brass; I know thy works, and charity, and service, and faith, and thy patience, and thy works; and the last to be more than the first. Revelation 2:18, 19.

اور تھواتیرا کی کلیسیا کے فرشتہ کو لکھ: یہ باتیں خدا کا بیٹا فرماتا ہے، جس کی آنکھیں آگ کے شعلہ کی مانند ہیں، اور جس کے پاؤں خالص پیتل کی مانند ہیں؛ میں تیرے اعمال، اور محبت، اور خدمت، اور ایمان، اور تیرے صبر، اور تیرے اعمال کو جانتا ہوں؛ اور یہ کہ تیرے آخری اعمال پہلے اعمال سے زیادہ ہیں۔ مکاشفہ 2:18، 19۔

The faithful manifested good “works” during the “space” the papacy was given to repent, but their works at the last were “more than the first.” As the “space” was ending, Christ sent the morning star of the reformation, who began the work of no longer suffering the papacy, who taught the church to “commit fornication, and eat things sacrificed unto idols.”

مؤمنان در مدتی که به پاپیت فرصت توبه داده شده بود، «اعمال» نیکو ظاهر ساختند، اما اعمال ایشان در پایان «بیش از نخست» بود. چون آن «فرصت» به پایان خود نزدیک می‌شد، مسیح ستارهٔ صبحِ اصلاحات را فرستاد، که آغازگرِ کارِ دیگر متحمل نشدنِ پاپیت بود؛ همان که به کلیسا تعلیم داده بود تا «زنا کند و چیزهای قربانیِ بت‌ها را بخورد.»

And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. And I will give him the morning star. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 2:26–29.

و آن‌که غالب آید و اعمال مرا تا به انتها نگاه دارد، به او اقتدار بر امت‌ها خواهم بخشید؛ و ایشان را با عصای آهنین حکمرانی خواهد کرد؛ چنان‌که ظروف کوزه‌گر به پاره‌ها خرد می‌شوند؛ همان‌گونه که من از پدر خود یافته‌ام. و ستارهٔ صبح را به او خواهم داد. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۲:‏۲۶–۲۹

Christ had “a few things against” the faithful at the beginning of the “space” given the papacy to repent, for they had allowed Jezebel “which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols.” But at the end of the “space” the faithful would cease to suffer the papacy to continue her seductions.

مسیح در آغازِ «مهلت»ی که به پاپیّت داده شده بود تا توبه کند، «چند چیز بر ضد» وفاداران داشت، زیرا آنان ایزابل را، «که خود را نبیّه می‌خوانَد»، روا داشته بودند تا تعلیم دهد و بندگان او را بفریبد تا زنا ورزند و از چیزهای قربانی‌شده برای بت‌ها بخورند. امّا در پایانِ آن «مهلت»، وفاداران دیگر رنج نخواهند برد که پاپیّت به اغواگری‌های خود ادامه دهد.

“In the fourteenth century arose in England the ‘morning star of the Reformation.’ John Wycliffe was the herald of reform, not for England alone, but for all Christendom. The great protest against Rome which it was permitted him to utter was never to be silenced. That protest opened the struggle which was to result in the emancipation of individuals, of churches, and of nations.” The Great Controversy, 80.

«در سدۀ چهاردهم، در انگلستان، “ستارۀ صبحِ اصلاحات” طلوع کرد. جان ویکلیف پیشاهنگِ اصلاح بود، نه تنها برای انگلستان، بلکه برای سراسر عالمِ مسیحیت. آن اعتراضِ بزرگ بر ضدِّ روم که به او اجازه داده شد آن را بر زبان آورد، هرگز خاموش نمی‌شد. آن اعتراض، کشمکشی را آغاز کرد که قرار بود به رهاییِ افراد، کلیساها، و ملت‌ها بینجامد.» The Great Controversy, 80.

The food God’s servants eat, is the doctrines or message they receive. Fornication is the church employing state power to accomplish the enforcement of her idolatrous doctrines. In the “space” Jezebel was given to repent, the church fled into the wilderness for protection.

خوراکی که خادمان خدا می‌خورند، همان تعالیم یا پیامی است که دریافت می‌کنند. زنا عبارت است از به‌کارگیری قدرت دولت از سوی کلیسا برای تحقق اجرای تعالیم بت‌پرستانهٔ خویش. در آن «مهلت»ی که به ایزابل داده شد تا توبه کند، کلیسا برای حفاظت به بیابان گریخت.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days…. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:6, 14–16.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که مکانی از جانب خدا برای او آماده شده بود تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز خوراک دهند…. و به آن زن دو بالِ عقابِ بزرگ داده شد تا به بیابان، به مکان خویش، پرواز کند؛ جایی که دور از روی مار، برای زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمان، پرورانیده می‌شود. و مار از دهان خود، در پیِ زن، آبی چون سیل بیرون افکند تا او را سیل با خود ببرد. و زمین زن را یاری کرد، و زمین دهان خود را گشود و آن سیلی را که اژدها از دهان خود افکنده بود فرو برد. مکاشفه 12‏:6، 14–16

During the time of persecution of Jezebel and Ahab, Obadiah represented the protection that was provided by the wilderness in the time of the papal rule.

در دوران آزار و اذیتِ ایزابل و اَخاب، عوبدیا نمایانگر آن حمایتی بود که در زمان حاکمیت پاپی به‌وسیلهٔ بیابان فراهم گردید.

And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the Lord greatly: For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the Lord, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water.) 1 Kings 18:3, 4.

و اخاب، عوبدیاہ کو بلایا جو اُس کے گھر کا مختار تھا۔ (اور عوبدیاہ خداوند سے نہایت ڈرتا تھا؛ کیونکہ یوں ہوا کہ جب ایزبل نے خداوند کے نبیوں کو قتل کر ڈالا، تو عوبدیاہ نے ایک سو نبیوں کو لے کر پچاس پچاس کی ٹولیوں میں ایک غار میں چھپا دیا، اور انہیں روٹی اور پانی مہیا کرتا رہا۔) 1 سلاطین 18:3، 4۔

Obadiah’s work of hiding the prophets by fifty in caves is the symbol of the place in the wilderness that was prepared by God to feed the faithful, who refused to eat the doctrines of the papacy and who also refused to accept the unholy relationship represented by her fornication with the kings of Europe. The space of time that Elijah had been directed to the widow of Sarepta for food and protection from Jezebel and Ahab, was the space of time the church fled into the wilderness, and the place prepared for them by God was represented by the work of Obadiah.

Obadiah kaam, jisme usne nabiyo ko pachaas-pachaas ki toliyon mein gufaaon mein chhupaaya, us sthan ka prateek hai jo Parmeshwar ne jangal mein vishvaasyogyon ko poshan dene ke liye tayyar kiya tha—un logon ko jo papacy ke siddhanton ko khane se inkaar karte the aur jo us apavitra sambandh ko bhi sveekar karne se inkaar karte the jo Europe ke rajaon ke saath uske vyabhichaar dwara darshaya gaya hai. Jitne samay ke liye Eliyah ko Sarepta ki vidhwa ke paas bhojan aur Izebel aur Ahab se suraksha ke liye bheja gaya tha, utna hi samay kalisiya jangal mein bhaag gayi; aur jo sthan Parmeshwar ne unke liye tayyar kiya tha, uska pratirup Obadiah ke kaam dwara dikhaya gaya tha.

Elijah’s place of hiding in Sarepta, called “Zarephath” in the Hebrew, means purification. When the space given Jezebel to repent ended, Elijah went to Obadiah and summoned Ahab to call all Israel to Carmel.

جایگاه پنهان شدنِ الیاس در صارِفَه، که در عبری «صارَفَت» خوانده می‌شود، به معنای تطهیر است. هنگامی که مهلتی که به ایزابل برای توبه داده شده بود به پایان رسید، الیاس نزد عوبدیا رفت و اَخاب را فراخواند تا تمامی اسرائیل را به کَرْمِل گرد آورد.

And as Obadiah was in the way, behold, Elijah met him: and he knew him, and fell on his face, and said, Art thou that my lord Elijah? And he answered him, I am: go, tell thy lord, Behold, Elijah is here. 1 Kings 18:17, 18.

و چون عوبدیا در راه بود، اینک، ایلیا او را ملاقات کرد؛ و او وی را شناخت، و بر روی خود به زمین افتاد، و گفت: آیا تو همان سرورم ایلیا هستی؟ و او در پاسخ وی گفت: من هستم؛ برو و به سرورت بگو: اینک، ایلیا اینجاست. اول پادشاهان ۱۸:‏۱۷، ۱۸.

Elijah’s time with the widow of Sarepta symbolizes the Dark Ages. In the narrative of Elijah and the widow, she was gathering two sticks, for she was about to die. A widow in prophecy is a church, and she represented the church in the wilderness that was about to die.

زمانِ الیاس با بیوۀ صارَفَت نمادِ قرونِ تاریک است. در روایتِ الیاس و آن بیوه، او دو چوب گرد می‌آورد، زیرا در آستانۀ مرگ بود. بیوه در نبوت نمادِ کلیساست، و او نمایندۀ کلیسا در بیابان بود که در شُرُفِ مرگ قرار داشت.

And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Be watchful, and strengthen the things which remain, that are ready to die: for I have not found thy works perfect before God. Revelation 3:1, 2.

اور ساردیس کی کلیسیا کے فرشتے کو لکھ: یہ باتیں وہ فرماتا ہے جس کے پاس خدا کے سات روحیں اور سات ستارے ہیں: میں تیرے اعمال کو جانتا ہوں کہ تیرا یہ نام ہے کہ تو زندہ ہے، مگر تو مردہ ہے۔ بیدار رہ، اور ان باتوں کو جو باقی ہیں اور مرنے کو ہیں، مضبوط کر؛ کیونکہ میں نے تیرے اعمال اپنے خدا کے حضور کامل نہیں پائے۔ مکاشفہ 3:1، 2۔

She was “gathering two sticks”, and preparing for her death when Elijah interrupts her.

او «دو چوب» گرد می‌آورد و خود را برای مرگش آماده می‌کرد که ایلیا سخن او را قطع می‌کند.

And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. 1 Kings 17:8–12.

اور کلامِ خداوند اُس پر نازل ہوا کہ، اُٹھ، صِرْفَت کو جا، جو صیدا کے علاقہ میں ہے، اور وہیں رہ: دیکھ، میں نے وہاں ایک بیوہ عورت کو حکم دیا ہے کہ تیری پرورش کرے۔ چنانچہ وہ اُٹھا اور صِرْفَت کو گیا۔ اور جب وہ شہر کے پھاٹک پر پہنچا تو دیکھو، ایک بیوہ عورت وہاں لکڑیاں چن رہی تھی؛ اُس نے اُسے پکار کر کہا، میں تیری منت کرتا ہوں، ایک برتن میں تھوڑا سا پانی میرے لیے لے آ، تاکہ میں پیوں۔ اور جب وہ اُسے لینے جا رہی تھی تو اُس نے پھر اُسے پکار کر کہا، میں تیری منت کرتا ہوں، اپنے ہاتھ میں ایک ٹکڑا روٹی بھی میرے لیے لے آ۔ اُس نے کہا، خداوند تیرے خدا کی حیات کی قسم، میرے پاس ایک روٹی بھی نہیں، مگر ایک مٹکے میں تھوڑا سا آٹا اور ایک کوزے میں ذرا سا تیل ہے؛ اور دیکھ، میں دو لکڑیاں چن رہی ہوں تاکہ جا کر اُسے اپنے اور اپنے بیٹے کے لیے تیار کروں، تاکہ ہم اُسے کھائیں اور مر جائیں۔ 1 سلاطین 17:8–12۔

The widow of Sarepta was gathering “two sticks.” The widow represents the faithful in the time of Jezebel. Her son represents those during the history of Thyatira that died with the promise of being resurrected in the first resurrection.

بیوهٔ صارَفَه در حال گرد آوردنِ «دو چوب» بود. آن بیوه نمایانگرِ وفاداران در زمانِ ایزابل است. پسر او نمایانگرِ کسانی است که در طولِ تاریخِ تیاتیرا با این وعده که در رستاخیزِ اوّل برخیزانیده شوند، درگذشتند.

And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished. This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. Revelation 20:4–6.

اور میں نے تخت دیکھے، اور وہ اُن پر بیٹھ گئے، اور اُنہیں عدالت کا اختیار دیا گیا؛ اور میں نے اُن لوگوں کی جانیں دیکھیں جو یسوع کی گواہی اور خدا کے کلام کے سبب سے سر قلم کیے گئے تھے، اور جنہوں نے نہ اُس حیوان کی پرستش کی تھی، نہ اُس کی مورت کی، اور نہ اُس کا نشان اپنے ماتھوں پر یا اپنے ہاتھوں پر لیا تھا؛ اور وہ زندہ ہوئے اور مسیح کے ساتھ ایک ہزار برس تک بادشاہی کرتے رہے۔ لیکن باقی مُردے ایک ہزار برس کے پورے ہونے تک زندہ نہ ہوئے۔ یہ پہلی قیامت ہے۔ مبارک اور مقدس ہے وہ جو پہلی قیامت میں شریک ہو؛ ایسے لوگوں پر دوسری موت کا کوئی اختیار نہیں ہوتا، بلکہ وہ خدا اور مسیح کے کاہن ہوں گے، اور اُس کے ساتھ ایک ہزار برس تک بادشاہی کریں گے۔ مکاشفہ 20:4–6۔

The widow also represents the few in Sardis, that were worthy and given white garments.

بیوہ سردیس میں اُن چند لوگوں کی بھی نمائندگی کرتی ہے جو لائق ٹھہرے اور جنہیں سفید پوشاکیں دی گئیں۔

Thou hast a few names even in Sardis which have not defiled their garments; and they shall walk with me in white: for they are worthy. He that overcometh, the same shall be clothed in white raiment; and I will not blot out his name out of the book of life, but I will confess his name before my Father, and before his angels. Revelation 3:4, 5.

تو در ساردِس نیز اندک نام‌هایی داری که جامه‌های خویش را نیالوده‌اند؛ و ایشان با من در سفید خواهند خرامید، زیرا که شایسته‌اند. آن که غالب آید، همان‌گونه به جامه‌های سفید ملبّس خواهد شد؛ و من هرگز نام او را از دفتر حیات محو نخواهم کرد، بلکه نام او را در حضور پدرم و در حضور فرشتگان او اقرار خواهم نمود. مکاشفه ۳:۴، ۵

Those in the fourth church of Thyatira, who faithfully died, represented by the widow’s son, were given white garments in the fifth seal.

وہ لوگ جو تھواتیرہ کی چوتھی کلیسیا میں تھے اور وفاداری کے ساتھ مر گئے، جو بیوہ کے بیٹے کے ذریعہ ممثّل کیے گئے ہیں، پانچویں مُہر میں اُنہیں سفید پوشاکیں دی گئیں۔

And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

اور جب اُس نے پانچویں مُہر کھولی تو میں نے قربان گاہ کے نیچے اُن لوگوں کی جانیں دیکھیں جو خدا کے کلام کے سبب اور اُس گواہی کے سبب جو اُنہوں نے تھامی ہوئی تھی، قتل کیے گئے تھے۔ اور اُنہوں نے بلند آواز سے پکار کر کہا، اے قادرِ مطلق، اَے پاک اور سچّے، تُو کب تک زمین پر بسنے والوں پر ہمارا خون انصاف کے ساتھ نہ ٹھہرائے گا اور اُس کا بدلہ نہ لے گا؟ اور اُن میں سے ہر ایک کو سفید پوشاک دی گئی؛ اور اُن سے کہا گیا کہ وہ ابھی تھوڑا عرصہ اور آرام کریں، جب تک کہ اُن کے ہم خدمت اور اُن کے بھائی بھی، جو اُن ہی کی مانند قتل کیے جانے والے تھے، پورے نہ ہو جائیں۔ مکاشفہ 6:9–11۔

The martyrs of the Dark Ages were given white robes, and were told to rest in their graves, until another group of papal martyrs were to be killed, as they had been killed. They had been murdered by the papacy during the space of three and a half years, and they were promised that the papacy would ultimately be judged, but not until a second group of papal martyrs were to be murdered, during the soon-coming Sunday law crisis. Sister White connects the martyrs’ request for judgment upon the papacy, with two passages in the book of Revelation.

شهیدانِ قرونِ تاریکه جامه‌های سفید به ایشان داده شد، و به آنان گفته شد که در قبرهای خود آرام گیرند، تا آن‌که گروهی دیگر از شهیدانِ پاپی کشته شوند، چنان‌که ایشان کشته شده بودند. آنان در مدت سه سال و نیم به دست پاپیت به قتل رسیده بودند، و به ایشان وعده داده شد که پاپیت سرانجام داوری خواهد شد، اما نه تا زمانی که گروه دومی از شهیدانِ پاپی، در خلال بحرانِ قریب‌الوقوعِ قانونِ یکشنبه، به قتل برسند. خواهر وایت درخواستِ شهیدان برای داوری بر پاپیت را با دو بخش از کتابِ مکاشفه مرتبط می‌سازد.

“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

«Όταν ανοίχθηκε η πέμπτη σφραγίδα, ο Ιωάννης ο Αποκαλυπτής είδε σε όραση κάτω από το θυσιαστήριο την ομάδα εκείνων που εσφάγησαν για τον Λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού. Έπειτα ακολούθησαν οι σκηνές που περιγράφονται στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είναι πιστοί και αληθινοί καλούνται να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. [Αποκάλυψη 18:1–5, παρατίθεται.]» Manuscript Releases, τόμος 20, σ. 14.

Revelation eighteen verses one through five represents the two voices of verse one and verse four. The second voice is the call out of Babylon, and it marks the beginning of the Sunday law persecution, when the mighty movement of the third angel, calls God’s other flock out of Babylon. She also places the passage from the fifth seal at the opening of the seventh seal.

مکاشفہ اٹھارہ کی آیات ایک سے پانچ، آیت ایک اور آیت چار کی دو آوازوں کی نمائندگی کرتی ہیں۔ دوسری آواز بابل سے نکل آنے کی پکار ہے، اور یہ اتوار کے قانون کی ایذارسانی کے آغاز کو ظاہر کرتی ہے، جب تیسرے فرشتے کی زورآور تحریک خدا کے دوسرے ریوڑ کو بابل سے باہر بلاتی ہے۔ وہ پانچویں مہر کے اقتباس کو بھی ساتویں مہر کے آغاز پر رکھتی ہے۔

“[Revelation 6:9–11 quoted]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

“[مکاشفه ۶:۹–۱۱ نقل‌قول شده است]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیت وجود نداشتند، بلکه آنچه بودند که در مقطعی از زمان در آینده به وقوع می‌پیوست.”

“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

«مکاشفه ۸:۱–۴ نقل شد.» Manuscript Releases، جلد ۲۰، ۱۹۷.

In Revelation chapter eight, verses one through four, the seventh seal is opened.

در مکاشفه، فصل هشتم، آیات یک تا چهار، مُهر هفتم گشوده می‌شود.

And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. Revelation 8:1–4.

اور جب اُس نے ساتویں مہر کھولی تو آسمان میں قریب آدھ گھنٹے تک خاموشی چھائی رہی۔ اور میں نے اُن سات فرشتوں کو دیکھا جو خدا کے حضور کھڑے رہتے ہیں؛ اور اُنہیں سات نرسنگے دیے گئے۔ پھر ایک اور فرشتہ آیا اور قربان گاہ پر کھڑا ہوا، اُس کے پاس سونے کا عوددان تھا؛ اور اُسے بہت سا بخور دیا گیا تاکہ وہ اُسے تمام مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ اُس سونے کی قربان گاہ پر چڑھائے جو تخت کے سامنے تھی۔ اور بخور کا دھواں، جو مقدسوں کی دعاؤں کے ساتھ تھا، فرشتے کے ہاتھ سے خدا کے حضور اوپر کو اُٹھا۔ مکاشفہ 8:1–4۔

The prayers of the martyrs of the Dark Ages, who in the fifth seal are requesting that God bring judgment upon the whore that commits fornication with the kings of the earth, ascend “up before God,” when the seventh seal is opened. Inspiration aligns the opening of the seventh seal, with Revelation eighteen’s second voice, for it is at the second voice, that God remembers her iniquities, and he then doubles her judgment. Once for the martyrs of the Dark Ages, and once for the blood bath of the Sunday law crisis.

دعاهای شهیدانِ اعصارِ ظلمت، که در مُهرِ پنجم درخواست می‌کنند که خدا بر آن فاحشه‌ای که با پادشاهانِ زمین زنا می‌کند داوری آورد، هنگامی که مُهرِ هفتم گشوده می‌شود، «به حضورِ خدا» بالا می‌رود. الهام، گشوده‌شدنِ مُهرِ هفتم را با صدای دومِ مکاشفه هجده همسو می‌سازد، زیرا در همان صدای دوم است که خدا گناهانِ او را به یاد می‌آورد، و سپس داوریِ او را دوچندان می‌گرداند: یک بار به خاطرِ شهیدانِ اعصارِ ظلمت، و یک بار به خاطرِ حمّامِ خونِ بحرانِ قانونِ یکشنبه.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

Y oí otra voz del cielo, que decía: Salid de ella, pueblo mío, para que no seáis partícipes de sus pecados ni recibáis parte de sus plagas. Porque sus pecados han llegado hasta el cielo, y Dios se ha acordado de sus iniquidades. Dadle a ella como ella os ha dado, y pagadle el doble según sus obras; en la copa que ella llenó, llenadle el doble. Apocalipsis 18:4–6.

The few in Sardis that had not defiled their garments, represent those that came out of the history of Thyatira that ended in 1798. They are represented by the widow of Sarepta, a widow who was going to the marriage in 1844.

آن اندک کسانی که در ساردِس جامه‌های خود را نجس نساخته بودند، نمایانگر کسانی هستند که از تاریخِ طیاتیرا، که در سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، بیرون آمدند. آنان به‌وسیلهٔ بیوه‌زنِ صارِفَه نمایانده می‌شوند؛ بیوه‌زنی که در سال ۱۸۴۴ به سوی عروسی می‌رفت.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

«آمدنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ قدس، آن‌گونه که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همه توصیف‌های یک رویدادِ واحد هستند؛ و این همچنین با آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، به تصویر کشیده شده است.» The Great Controversy, 426.

The widow, was preparing her last supper before her death, when Elijah commanded her to serve him. She illustrates the faithful few in Thyatira, transitioning into the faithful few in Sardis that were gathering “two sticks” for a “fire”.

بیوه‌زن در آستانهٔ مرگ خویش، آخرین شام خود را آماده می‌کرد که ایلیا او را فرمان داد تا به او خدمت کند. او نمودار آن اندکِ وفادار در طیاتیراست که به آن اندکِ وفادار در ساردِس انتقال می‌یابند، همانانی که برای افروختن «آتش»، «دو چوب» گرد می‌آوردند.

The “two sticks” represent both houses of ancient Israel, that were trampled down by paganism and then papalism, but were to be gathered together and joined as “one stick,” in the history of 1798 to 1844.

«دو چوب» نمایانگر هر دو خاندانِ اسرائیلِ باستان‌اند که زیر پای بت‌پرستی و سپس پاپ‌گرایی لگدمال شدند، اما مقرر بود که در سیر تاریخِ ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ گرد آورده شده، به‌صورت «یک چوب» به هم پیوسته شوند.

The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children forever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

और यहोवा का वचन फिर मेरे पास पहुँचा, कि हे मनुष्य के सन्तान, तू अपने लिये एक लकड़ी ले, और उस पर लिख, यहूदा के लिये, और इस्राएल की सन्तानों के लिये जो उसके सहभागी हैं; फिर दूसरी लकड़ी ले, और उस पर लिख, यूसुफ के लिये, अर्थात् एप्रैम की लकड़ी, और इस्राएल के सारे घराने के लिये जो उसके सहभागी हैं। और उन्हें एक को दूसरी से जोड़कर एक ही लकड़ी बना दे; और वे तेरे हाथ में एक हो जाएँगी। और जब तेरी प्रजा के लोग तुझ से कहें, क्या तू हमें न बताएगा कि इनसे तेरा क्या अभिप्राय है? तब उनसे कहना, प्रभु यहोवा यों कहता है: देखो, मैं यूसुफ की लकड़ी, जो एप्रैम के हाथ में है, और इस्राएल के गोत्रों को जो उसके साथी हैं, ले लूँगा, और उन्हें यहूदा की लकड़ी के साथ, अर्थात् उसके साथ मिलाकर, एक ही लकड़ी बना दूँगा, और वे मेरे हाथ में एक हो जाएँगी। और जिन लकड़ियों पर तू लिखेगा, वे उनकी आँखों के सामने तेरे हाथ में रहेंगी। और उनसे कहना, प्रभु यहोवा यों कहता है: देखो, मैं इस्राएल की सन्तानों को जाति-जाति के लोगों के बीच से, जहाँ कहीं वे चले गए हैं, ले आऊँगा, और उन्हें चारों ओर से इकट्ठा करूँगा, और उनकी अपनी भूमि में पहुँचाऊँगा। और मैं उन्हें इस्राएल के पर्वतों पर उसी देश में एक ही जाति बना दूँगा; और उन सब पर एक ही राजा राज्य करेगा; और वे फिर कभी दो जातियाँ न होंगी, और न वे फिर कभी दो राज्यों में विभाजित होंगी। और वे फिर अपने मूरतों से, और अपनी घृणित वस्तुओं से, और अपने किसी भी अपराध से अपने को अशुद्ध न करेंगे; परन्तु मैं उन्हें उनके सब निवास-स्थानों से, जिनमें उन्होंने पाप किया है, छुड़ाऊँगा, और उन्हें शुद्ध करूँगा; तब वे मेरी प्रजा होंगे, और मैं उनका परमेश्वर होऊँगा। और मेरा दास दाऊद उन पर राजा होगा; और उन सब का एक ही चरवाहा होगा; वे मेरी विधियों पर चलेंगे, और मेरी विधियों को मानेंगे, और उन पर चलेंगे। और वे उस देश में बसेंगे जो मैंने अपने दास याकूब को दिया था, जिसमें तुम्हारे पितर बसे थे; और वे उसी में बसेंगे, वे और उनकी सन्तान, और उनकी सन्तान की सन्तान, सदा तक; और मेरा दास दाऊद सदा तक उनका प्रधान होगा। और मैं उनके साथ शान्ति की वाचा बाँधूँगा; वह उनके साथ अनन्त वाचा होगी; और मैं उन्हें स्थापित करूँगा, और बढ़ाऊँगा, और अपना पवित्रस्थान उनके बीच सदा के लिये स्थापित करूँगा। मेरा तम्बू भी उनके साथ होगा; हाँ, मैं उनका परमेश्वर होऊँगा, और वे मेरी प्रजा होंगे। तब अन्यजातियाँ जान लेंगी कि मैं यहोवा इस्राएल को पवित्र करता हूँ, जब मेरा पवित्रस्थान सदा के लिये उनके बीच रहेगा। यहेजकेल 37:15–28।

When Elijah leaves Sarepta to call Ahab and all Israel to Mount Carmel, the widowed church that has fled into the wilderness was gathering two sticks for the fire that purifies the widow in advance of the wedding on October 22, 1844. The gathering of the two sticks is the gathering of the Millerite movement that is accomplished in the last sixty-five year period identified in Isaiah seven. The northern kingdom suffered the curse of Moses from 723 BC through 1798, and the southern kingdom suffered the same curse from 677 BC until 1844. In 1844, the spiritual descendants of those two literal nations, were gathered together as one stick, or one nation.

هنگامی که ایلیا سارِفَتَه را ترک می‌کند تا اَخاب و تمامی اسرائیل را به کوه کرمل فراخوانَد، کلیسای بیوه‌ای که به بیابان گریخته بود، در حال گرد آوردن دو چوب برای آتشی بود که آن بیوه را پیشاپیش برای عروسیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تطهیر می‌کند. گرد آوردنِ آن دو چوب، همان گرد آمدنِ جنبش میلِری است که در آخرین دورهٔ شصت‌وپنج‌ساله‌ای که در اشعیا باب هفت مشخص شده است، به انجام می‌رسد. پادشاهی شمالی از ۷۲۳ پیش از میلاد تا ۱۷۹۸ از لعنتِ موسی رنج برد، و پادشاهی جنوبی نیز از ۶۷۷ پیش از میلاد تا ۱۸۴۴ همان لعنت را متحمل شد. در سال ۱۸۴۴، نوادگان روحانیِ آن دو ملتِ تحت‌اللفظی، همچون یک چوب، یا یک ملت، با یکدیگر گرد آورده شدند.

If nothing else Ezekiel defines the two sticks as two nations, that become one nation.

اگر هیچ چیزِ دیگر نباشد، حزقیال این دو چوب را به‌عنوان دو قوم تعریف می‌کند که یک قوم می‌شوند.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

زیرا سرِ اَرام، دمشق است، و سرِ دمشق، رَصین؛ و در مدت شصت و پنج سال، افرایم چنان شکسته خواهد شد که دیگر قومی نخواهد بود. و سرِ افرایم، سامره است، و سرِ سامره، پسرِ رَمَلیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً استوار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹

If we will not believe the prophecy of sixty-five years, we will not be established.

اگر به نبوتِ شصت‌وپنج سال ایمان نیاوریم، استوار نخواهیم شد.

We will continue to present Elijah’s symbolism in the next article.

ہم اگلے مضمون میں ایلیاہ کی علامتی حیثیت پیش کرنا جاری رکھیں گے۔