And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

و در وقت تقدیم قربانی شامگاهی واقع شد که ایلیا نبی نزدیک آمد و گفت: «ای یهوه، خدای ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی، و من بندهٔ توام، و همهٔ این کارها را به فرمان تو انجام داده‌ام.» اول پادشاهان ۱۸:‏۳۶

We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.

ما در حال شناسایی ویژگی‌های ایلیا به‌عنوان یک نماد بوده‌ایم. یکی از آن ویژگی‌ها این است که خدمت و پیامِ ایلیا، یحییِ تعمیددهنده و ویلیام میلر، ابزارهای داوری بودند. پیام آنان از سوی خداوند برای آزمودن تاریخ‌های مربوط به هر یک به کار گرفته شد. عیسی گفت که اگر او نیامده بود، آن یهودیانِ خرده‌گیر گناهی نمی‌داشتند.

If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.

اگر من نمی‌آمدم و با ایشان سخن نمی‌گفتم، گناهی بر ایشان نبود؛ اما اکنون برای گناه خود هیچ عذری ندارند. یوحنا ۱۵:۲۲.

Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.

حزقی‌ایل برای یهودیان جدل‌گرِ روزگار خویش نیز همین اصل را بیان می‌کند.

For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.

زیرا ایشان فرزندانی گستاخ و سخت‌دل هستند. تو را نزد آنان می‌فرستم، و به ایشان خواهی گفت: خداوند یهوه چنین می‌فرماید. و ایشان، خواه بشنوند و خواه امتناع ورزند، (زیرا ایشان خاندانِ عاصی‌اند،) خواهند دانست که نبی‌ای در میان آنان بوده است. حزقیال ۲:۴، ۵

The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.

نمادگراییِ الیاس نقش او را به‌عنوان ابزاری برای داوری نیز در بر می‌گیرد.

“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

«کسانی که در اعلام پیام فرشتۀ سوم مشغول‌اند، کتب مقدّس را بر همان طرحی جست‌وجو می‌کنند که پدر میلر اختیار کرده بود. پدر میلر در کتاب کوچکِ موسوم به Views of the Prophecies and Prophetic Chronology، قواعد ساده، خردمندانه، و مهمّ زیر را برای مطالعۀ کتاب‌مقدّس و تفسیر آن ارائه می‌کند:»

“‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

«۱. هر واژه باید نسبتِ درست و شایستهٔ خود را با موضوعی که در کتاب‌مقدس عرضه شده است، داشته باشد؛ ۲. تمامِ کتبِ مقدس ضروری است و با کاربرد و مطالعهٔ کوشا می‌توان آن را فهمید؛ ۳. هیچ آنچه در کتبِ مقدس مکشوف شده است، از کسانی که با ایمان و بی‌تردید درخواست می‌کنند، پنهان نبوده و نخواهد بود؛ ۴. برای فهمِ آموزه، همهٔ آیاتِ مربوط به موضوعی را که مایلید بدانید گرد آورید، سپس بگذارید هر واژه تأثیرِ شایستهٔ خود را داشته باشد؛ و اگر بتوانید نظریهٔ خود را بدون تناقض صورت‌بندی کنید، نمی‌توانید در خطا باشید؛ ۵. کتبِ مقدس باید خودْ مفسرِ خویش باشد، زیرا خودْ معیارِ خویش است. اگر برای تفسیر آن به معلّمی متکی باشم، و او در معنای آن گمانه‌زنی کند، یا به سببِ اعتقادنامهٔ فرقه‌ایِ خود بخواهد آن را چنان بداند، یا بخواهد حکیم شمرده شود، آنگاه گمانه‌زنیِ او، میلِ او، اعتقادنامهٔ او، یا حکمتِ او معیارِ من خواهد بود، نه کتاب‌مقدس.»

“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

«آنچه در بالا آمد بخشی از این قواعد است؛ و ما همه در مطالعهٔ کتاب‌مقدس نیکو خواهیم کرد اگر به اصول مطرح‌شده توجه کنیم.»

“Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

«ایمان حقیقی بر کتبِ مقدّس بنا شده است؛ امّا شیطان از حیله‌های بسیار بهره می‌گیرد تا کتبِ مقدّس را تحریف کند و خطا را وارد سازد؛ ازاین‌رو، اگر کسی بخواهد بداند که آن‌ها واقعاً چه تعلیم می‌دهند، به نهایتِ دقّت نیاز است. یکی از فریب‌های بزرگِ این زمان آن است که آدمیان بسیار بر احساسات درنگ می‌کنند و در همان حال، با نادیده گرفتنِ تصریحاتِ روشنِ کلامِ خدا، دعویِ صداقت می‌نمایند، زیرا آن کلام با احساسات ایشان مطابق نیست. بسیاری برای ایمانِ خود هیچ بنیادی جز عاطفه ندارند. دیانتِ ایشان در هیجان خلاصه می‌شود؛ و چون آن هیجان فرو نشیند، ایمانِ ایشان نیز از میان می‌رود. احساس ممکن است کاه باشد، امّا کلامِ خدا گندم است. و نبی می‌گوید: «کاه را با گندم چه کار است؟»»

“None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

«هیچ‌کس به سبب آن‌که به نوری و معرفتی که هرگز نداشته و نتوانسته است به دست آورد، اعتنا نکرده باشد، محکوم نخواهد شد. اما بسیاری از اطاعتِ حقیقتی که به‌وسیلهٔ سفیران مسیح به ایشان عرضه می‌شود سر باز می‌زنند، زیرا می‌خواهند خود را با معیار جهان همنوا سازند؛ و آن حقیقتی که به فهم ایشان رسیده، آن نوری که در جان تابیده است، در داوری ایشان را محکوم خواهد کرد. در این ایام آخر، ما از نورِ انباشته‌ای برخورداریم که در سراسر اعصار درخشان بوده است، و متناسب با آن مسئول شناخته خواهیم شد. راه قدوسیت هم‌سطح با جهان نیست؛ بلکه راهی افراشته است. اگر در این راه گام برداریم، اگر در طریق اوامر خداوند بدویم، خواهیم یافت که «راه عادلان همچون نورِ تابان است که تا روز کامل، بیشتر و بیشتر می‌درخشد.»» Review and Herald, November 25, 1884.

We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.

ما «محكوم علينا لأننا لم نُصغِ إلى نورٍ ومعرفةٍ» «لم تكن لدينا قط، و» «لم يكن في وسعنا الحصول عليها». والجانب المهم في هذه العبارة هو التعبير: «لم يكن في وسعنا الحصول عليها». يمثّل إيليا ويوحنا وميلر نورًا لأجيالهم المعنية، نورًا كان بالإمكان بلوغه. إن وجود رسالتهم قد نزع ستار ما يُسمّى قانونيًّا في الولايات المتحدة «الإنكار المعقول». ورسالة إيليا، في أي جيل تظهر فيه، ترفع كل «إنكار معقول»، وبذلك تجعل الجيل بأسره مسؤولًا عن النور الذي يُقدَّم حينئذٍ.

“My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).

برادرم در زمانی گفته بود که نمی‌خواهد هیچ چیز دربارهٔ تعلیمی که ما بدان پایبندیم بشنود، مبادا متقاعد شود. او به جلسات نمی‌آمد و به مواعظ گوش نمی‌داد؛ اما بعداً اعلام کرد که دریافته است به همان اندازه مقصر است که گویی آنها را شنیده بود. خدا به او فرصتی داده بود تا حقیقت را بشناسد، و او را نسبت به این فرصت مسئول خواهد دانست. در میان ما بسیاری هستند که نسبت به تعالیمی که اکنون مورد بحث قرار می‌گیرند، تعصب دارند. آنان برای شنیدن نمی‌آیند، با آرامش تحقیق نمی‌کنند، بلکه اعتراض‌های خود را در تاریکی مطرح می‌سازند. ایشان کاملاً از موضع خود خشنودند. «می‌گویی دولتمندم و ثروت اندوخته‌ام و به چیزی محتاج نیستم، و نمی‌دانی که تو شوربخت و اسفبار و فقیر و کور و عریانی. تو را اندرز می‌دهم که از من طلای آزموده‌شده در آتش بخری تا دولتمند شوی؛ و جامهٔ سفید تا پوشیده گردی و رسوایی عریانی‌ات آشکار نشود؛ و سرمه برای چشمانت تا چشمانت را تدهین کنی و بینا شوی. هر که را دوست می‌دارم، توبیخ و تأدیب می‌کنم. پس غیور باش و توبه کن» (مکاشفه ۳:‏۱۷–۱۹).

“This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.

«این آیه بر کسانی اطلاق می‌شود که در زیر طنین این پیام زندگی می‌کنند، اما نمی‌خواهند بیایند و آن را بشنوند. از کجا می‌دانید که شاید خداوند شواهد تازه‌ای از حقیقت خود عطا می‌کند و آن را در چارچوبی نو قرار می‌دهد تا راه خداوند مهیا گردد؟ شما چه طرح‌هایی ریخته‌اید تا نور جدید در میان صفوف قوم خدا نفوذ یابد؟ چه دلیلی دارید که خدا به فرزندان خود نور نفرستاده است؟ هر گونه خودبسندگی، خودمحوری و غرورِ رأی باید کنار گذاشته شود. ما باید به پای عیسی بیاییم و از او بیاموزیم، که حلیم و افتاده‌دل است. عیسی شاگردان خود را چنان که ربی‌ها شاگردان خویش را تعلیم می‌دادند، تعلیم نداد. بسیاری از یهودیان آمدند و گوش سپردند، آنگاه که مسیح اسرار نجات را آشکار می‌ساخت، اما برای آموختن نیامدند؛ آنان آمدند تا انتقاد کنند، تا او را در نوعی ناسازگاری گرفتار سازند، تا چیزی در دست داشته باشند که با آن مردم را متعصب سازند. آنان به دانش خود قانع بودند، اما فرزندان خدا باید آواز شبان حقیقی را بشناسند. آیا اکنون زمانی نیست که بسیار شایسته باشد در حضور خدا روزه بگیریم و دعا کنیم؟ ما در خطر اختلاف هستیم، در خطر آن هستیم که در باب مسئله‌ای مورد مناقشه جانب‌گیری کنیم؛ و آیا نباید با جدیت، با فروتنی جان، خدا را بطلبیم تا بدانیم حقیقت چیست؟» Selected Messages, book 1, 413.

Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.

کسانی که پیام ایلیا را نمایندگی می‌کنند، ابزارهای داوری در فرایندِ تطهیری هستند که راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد تا هیکل را پاک سازد. در به انجام رساندنِ کارِ تطهیرِ هیکل، نورِ حقیقتِ حاضر آشکار می‌گردد. اگر قرار نبود این نور آشکار شود، آنان که مسیح در پیِ تطهیرِ ایشان بوده و هست، ردای لاودیکیه‌ایِ خودفریبیِ خویش را حفظ می‌کردند. ایلیا نمادِ خدمتی است که حقیقت را به‌عنوان ابزاری برای داوری ارائه می‌کند. از همین‌رو به ما آگاهی داده شده است که آنان که پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند، نتوانستند از تعلیمِ عیسی بهره‌مند شوند.

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.

«مرا به اعلامِ نخستینِ آمدنِ مسیح بازگردانیدند. یوحنا در روح و قوّتِ ایلیا فرستاده شد تا راهِ عیسی را مهیا سازد. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند.» Early Writings, 258.

In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.

در تاریخ‌های نبوی که تطهیر قوم خدا را به‌گونه‌ای نمادین می‌نمایانند، پیامِ حقیقتِ حاضر مکشوف می‌گردد؛ پیامی که این نسل را در برابر این انتخاب مسئول می‌سازد که یا تاریکی را برگزیند یا نور را.

But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

لیکن تُو اے دانی ایل، ان باتوں کو بند رکھ اور کتاب پر مہر لگا دے، وقتِ آخر تک؛ بہت سے اِدھر اُدھر دوڑیں گے، اور علم بڑھ جائے گا۔۔۔ اور اُس نے کہا، اے دانی ایل، اپنے راستہ پر جا؛ کیونکہ یہ باتیں وقتِ آخر تک بند اور مہر شدہ ہیں۔ بہت سے پاک کیے جائیں گے، اور سفید بنائے جائیں گے، اور آزمائے جائیں گے؛ لیکن شریر شرارت ہی کرتے رہیں گے؛ اور شریروں میں سے کوئی نہ سمجھے گا؛ لیکن دانا سمجھیں گے۔ دانی ایل 12:4، 9، 10۔

Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”

کسانی که پیام ایلیا را برای نسل‌های خویش نمایندگی می‌کنند، از سوی مسیح به‌عنوان سفیران او شناخته می‌شوند تا از ایشان به‌مثابه ابزارهای داوری استفاده شود. این همان چیزی است که ایلیا بدان اشاره می‌کرد آنگاه که گفت: «امروز معلوم شود که تو در اسرائیل خدا هستی، و من بندهٔ تو هستم، و همهٔ این کارها را به فرمان تو کرده‌ام.»

This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.

این حقیقت نیز از سوی عیسی دربارهٔ یحیای تعمیددهنده بیان شده است.

And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.

اور جب وہ روانہ ہو گئے تو یسوع نے یوحنا کے بارے میں ہجوم سے کہنا شروع کیا، تم بیابان میں کیا دیکھنے نکلے تھے؟ کیا ہوا سے ہلتا ہوا ایک سرکنڈا؟ لیکن تم کیا دیکھنے نکلے تھے؟ کیا نرم پوشاک پہنے ہوئے ایک آدمی کو؟ دیکھو، جو نرم لباس پہنتے ہیں وہ بادشاہوں کے محلوں میں ہوتے ہیں۔ لیکن تم کیا دیکھنے نکلے تھے؟ کیا ایک نبی کو؟ ہاں، میں تم سے کہتا ہوں، بلکہ نبی سے بھی بڑھ کر۔ کیونکہ یہ وہی ہے جس کے بارے میں لکھا گیا ہے، دیکھ، میں اپنا قاصد تیرے آگے بھیجتا ہوں، جو تیرے سامنے تیری راہ تیار کرے گا۔ متی 11:7–10۔

John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.

یوحنا بیش از یک نبی بود؛ او ابزاری برای داوری بود، و خدمت او برای نسل خویش شناخته شد، زیرا آنان برای دیدن او به بیابان بیرون رفته بودند، همان‌گونه که یقیناً تمامی اسرائیل به فرمان اخاب به کرمل آمدند. ویلیام میلر افزایشِ دانشی را که در سال 1798 گشوده شد، درک کرد. او نمایندهٔ کسانی بود که با افزایش دانش، در کلام خدا به این‌سو و آن‌سو می‌دویدند. پیام او بر زمان نبوی مبتنی بود و در سال 1840 پیام و خدمت او به گونه‌ای در برابر نسلش قرار گرفت که تمامی جهان پروتستان نظاره‌گر شد تا ببیند آیا روش او کارگر می‌افتد یا نه. هنگامی که این امر تأیید شد، پیام او به سراسر جهان برده شد.

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

«در سال ۱۸۴۰، تحقق شگفت‌انگیز دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، یوشیا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ ظهور ثانی، تفسیری بر مکاشفه ۹ منتشر کرد و سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی نمود. بنابر محاسبات او، این قدرت می‌بایست... «در یازدهم اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، هنگامی که می‌توان انتظار داشت قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته گردد. و من بر این باورم که چنین نیز خواهد شد.»»

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

«در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه، به‌واسطهٔ سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت، و بدین‌سان خود را زیر سلطهٔ ملت‌های مسیحی قرار داد. این واقعه، پیشگویی را دقیقاً به انجام رسانید. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصولِ تفسیر نبوت که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، متقاعد شدند، و شتابی شگفت‌انگیز به جنبش ظهور داده شد. مردانِ صاحبِ دانش و منزلت، هم در موعظه و هم در نشر دیدگاه‌های او، با میلر متحد شدند، و از 1840 تا 1844 این کار به‌سرعت گسترش یافت.» The Great Controversy, 334, 335.

From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.

از «1840 تا 1844» تاریخِ «هفت رعد» در مکاشفه فصل دهم را نمایندگی می‌کند. در آن تاریخ، فرایندِ تطهیری که در ملاکی فصل سه و نیز در دو بار تطهیرِ هیکل به‌وسیلهٔ مسیح به تصویر کشیده شده بود، آغاز گردید. فرایندِ تطهیر، فرایندی تدریجی از آزمون بود که بر اساسِ فهمِ میلر از اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» استوار بود. کسانی که پیامِ ایلیا را نمایندگی می‌کنند، راه را برای آن رسولِ عهد مهیا می‌سازند تا ناگهان به هیکلِ خود بیاید، و آنان نمادِ ابزاری از داوری هستند که رسولِ عهد آن را به کار می‌گیرد تا کسانی را که ظلمت را به‌جای نور برمی‌گزینند، بیرون براند.

I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

میں تو تمہیں توبہ کے لیے پانی سے بپتسمہ دیتا ہوں؛ لیکن جو میرے بعد آنے والا ہے وہ مجھ سے زیادہ زورآور ہے، میں اس کے جوتے اٹھانے کے بھی لائق نہیں۔ وہ تمہیں روح القدس اور آگ سے بپتسمہ دے گا۔ اُس کا چھاج اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب صاف کرے گا، اور اپنے گیہوں کو کوٹھری میں جمع کرے گا؛ لیکن بھوسی کو وہ ایسی آگ سے جلائے گا جو کبھی نہ بجھے گی۔ متی 3:11، 12۔

In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.

در روزگار مسیح، آن‌گونه که در یوحنا ۶:۶۶ بازنمایی شده است، او بیش از هر زمان دیگری شاگردان خود را از دست داد. در کتاب آرزوی اعصار، در آنجا که این فراز از یوحنا مورد بررسی قرار گرفته است، شیوهٔ کاربرد نبوی دقیقاً همان علتی بود که شاگردان را واداشت تا او را ترک کنند. آنان نمی‌توانستند درک کنند که امرِ تحت‌اللفظی نمایانگرِ امرِ روحانی است، و بنا بر گفتهٔ رسول پولس، امرِ تحت‌اللفظی پیش از امرِ روحانی می‌آید.

And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.

لهٰذا یوں لکھا ہے: پہلا آدم زندہ جان بنا؛ آخری آدم زندہ کرنے والی روح بنا۔ لیکن پہلا وہ نہیں جو روحانی ہے، بلکہ وہ جو طبعی ہے؛ اور اُس کے بعد وہ جو روحانی ہے۔ 1 Corinthians 15:45, 46.

Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:

یهودیان، چون اراده‌ای نداشتند و ازاین‌رو ناتوان بودند، از درک مسیح سر باز زدند، آنگاه که او آشکار ساخت که همان نان آسمان است که باید خورده شود. آداب و رسوم و سنت‌ها بر روشی که خودِ مسیح به کار می‌برد چیره گشت. خواهر وایت دربارهٔ این تاریخ چنین نگاشته است:

“By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

«به‌واسطهٔ سرزنش علنیِ بی‌ایمانیِ ایشان، این شاگردان باز هم بیش از پیش از عیسی دور شدند. ایشان سخت ناخشنود گشتند، و چون می‌خواستند منجی را بیازارند و بدخواهیِ فریسیان را خشنود سازند، به او پشت کردند و با تحقیر از نزد او رفتند. آنان انتخاب خود را کرده بودند؛ صورت را بدون روح، و پوست را بدون مغز برگزیده بودند. تصمیم ایشان دیگر هرگز بازگردانده نشد؛ زیرا دیگر با عیسی راه نرفتند.»

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

«او که بادبیزنِ خود را در دست دارد، خرمنگاهِ خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت و گندمِ خود را در انبار گرد خواهد آورد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پالایش بود. به‌وسیلهٔ کلماتِ حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. زیرا بسیاری بیش از آن مغرور و خودعادل‌انگار بودند که توبیخ را بپذیرند، و بیش از آن دنیا‌دوست بودند که زندگیِ فروتنانه‌ای را قبول کنند، از عیسی روی برگرداندند. بسیاری هنوز نیز همین کار را می‌کنند. امروزه جان‌ها آزموده می‌شوند، همان‌گونه که آن شاگردان در کنیسهٔ کفرناحوم آزموده شدند. هنگامی که حقیقت به دل رسانده می‌شود، می‌بینند که زندگیِ ایشان با ارادهٔ خدا مطابقت ندارد. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند آن کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. ازاین‌رو، وقتی گناهانشان آشکار می‌شود، خشمگین می‌شوند. آزرده‌خاطر روی برمی‌گردانند، همان‌گونه که شاگردان عیسی را ترک کردند و زمزمه‌کنان گفتند: «این سخن دشوار است؛ که می‌تواند آن را بشنود؟» اشتیاق اعصار، ۳۹۲.

It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.

این فرستادهٔ عهدِ ملاکی است که پسران لاوی را با آتش تطهیر می‌کند. او خرمنگاه خود را به‌کمال پاک می‌سازد و گندم را از کاه جدا می‌کند. این کار را با غربال انجام می‌دهد. غربال همان چیزی است که جداسازی را به انجام می‌رساند، و غربال همان پیامِ حقیقتِ حاضر برای هر تاریخِ مربوطه است که در آن، او پسران لاوی را تطهیر می‌کند. غربال، پیام و پیام‌آورانِ ایلیا است که نمایانگرِ ابزاری برای داوری هستند.

Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

نگاه کنید، من رسول خود را خواهم فرستاد، و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت؛ و آن خداوندی که شما طالب او هستید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسولِ عهد که شما از او مسرورید؛ اینک او خواهد آمد، یهوه صبایوت می‌گوید. اما کیست که روز آمدن او را تاب آورد؟ و کیست که هنگامی که ظاهر شود، برپا بایستد؟ زیرا او مانند آتشِ زرگر و مانند صابونِ رخت‌شویان است؛ و او چون مصفّی‌کننده و پاک‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را چون طلا و نقره پاک خواهد نمود، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند بگذرانند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد افتاد، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۱–۴

The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.

وہ جو یوحنا بپتسمہ دینے والے کے بعد آتا ہے، وہی ہے جو اپنے کھلیان کو پنکھے سے صاف کرتا ہے، اور صرّاف کی آگ کی مانند ہے۔ تطہیر کا عمل عہد کے فرشتہ کے وسیلہ سے انجام پاتا ہے، اور اس لیے یہ ایک ایسی تاریخ کی نشان دہی کرتا ہے جس میں خداوند ایک نئی برگزیدہ عہدی قوم کے ساتھ عہد میں داخل ہو رہا ہے۔ جب قدیم اسرائیل کو مصر کی غلامی سے رہائی دی گئی، تو اس مقدس تاریخ کا ایک موضوع “پہلوٹھے” کا مسئلہ تھا—خواہ وہ مصر کے پہلوٹھوں کی موت ہو، یا خدا کی طرف سے اسرائیل کی اپنے پہلوٹھے کے طور پر شناخت۔

And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.

و به فرعون خواهی گفت: خداوند چنین می‌فرماید: اسرائیل پسر من است، یعنی نخست‌زادهٔ من. و به تو می‌گویم: پسر مرا رها کن تا مرا عبادت نماید؛ و اگر از رها کردن او امتناع ورزی، اینک من پسر تو، یعنی نخست‌زاده‌ات را خواهم کشت. خروج ۴:۲۲، ۲۳.

When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.

جڏهن خدا مصر مان ڇوٽڪاري جي موقعي تي اسرائيل سان عهد ۾ داخل ٿيو، تڏهن الهي منصوبي موجب هر هڪ قبيلي جي هر پهرئين ڄاول پٽ کي ڪاهنائپ جي خدمت لاءِ مخصوص ڪيو وڃڻو هو. پر سونهري وڇڙي جي بغاوت جي وقت، رڳو لاوي جو قبيلو ئي موسى جي پاسي تي بيٺو. انهن جي وفاداري جي ڪري، خدا پنهنجي انهيءَ منصوبي کي منسوخ ڪيو ته هر قبيلي مان هر پهريون ڄاول ڪاهنائپ لاءِ وقف ڪيو وڃي، ۽ هن ٻين قبيلن کي پاسيرو ڪري لاوي جي قبيلي کي ڪاهنائپ جو خاص ۽ يگانو حق عطا ڪيو. جڏهن عهد جو قاصد لاوي جي پٽن کي پاڪ ڪري ٿو، تڏهن اهو اهڙي تاريخ جي نمائندگي ڪري ٿو جنهن ۾ اڳوڻي عهد وارا ماڻهو هڪ نون عهد وارن ماڻهن لاءِ هڪ پاسي رکيا پيا وڃن. اهو معاملو يحيى بپتسما ڏيندڙ، ميلرائٽن سان هو، ۽ هڪ لک چواليهه هزارن سان ٿيندو. 1840ع کان 1844ع تائين، وليئم ميلر کي ڏنل نبوي پيغام جي آزمائشي مسئلي جي ذريعي تطهير جو هڪ عمل شروع ڪيو ويو. اهو 22 آڪٽوبر 1844ع تي خداوند جي اوچتو پنهنجي هیکل ۾ اچڻ ڏانهن وٺي ويو، پر تطهير جو عمل 1863ع تائين ختم نه ٿيو.

“Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.

«هم نبوت دانیال ۸:۱۴، “تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه مقدس تطهیر خواهد شد،” و هم پیام فرشتۀ اول، “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است،” به خدمت مسیح در قدس‌الاقداس و به داوریِ تحقیقی اشاره داشتند، نه به آمدن مسیح برای رستگاری قوم خویش و هلاکت شریران. خطا نه در محاسبۀ ادوار نبوی، بلکه در آن واقعه‌ای بود که می‌بایست در پایان ۲۳۰۰ روز رخ دهد. مؤمنان بر اثر این خطا دچار یأس و سرخوردگی شده بودند؛ با این حال، همۀ آنچه نبوت پیشگویی کرده بود، و همۀ آنچه آنان بر پایۀ کلام مقدس مجاز بودند انتظار داشته باشند، به انجام رسیده بود. درست در همان زمانی که ایشان بر برآورده نشدن امیدهای خود سوگواری می‌کردند، آن واقعه‌ای که در پیام پیشگویی شده بود و که می‌بایست پیش از آنکه خداوند ظاهر شود تا به بندگان خود پاداش دهد تحقق یابد، به وقوع پیوسته بود.»

“Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.

«مسیح آمده بود، نه به زمین، چنان‌که آنان انتظار داشتند، بلکه، همان‌گونه که در نمونه از پیش نمودار شده بود، به قدس‌الاقداسِ هیکلِ خدا در آسمان. نبی دانیال او را چنین تصویر می‌کند که در این زمان نزد قدیم‌الایام می‌آید: «در رؤیاهای شب نگریستم، و اینک کسی مانند پسر انسان با ابرهای آسمان می‌آمد، و آمد»—نه به زمین، بلکه—«نزد قدیم‌الایام، و او را به حضور وی آوردند.» دانیال ۷:۱۳.»

“This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.

یہ آمد نبی ملاکی نے بھی پیشین گوئی کی ہے: ’’خداوند، جسے تم ڈھونڈتے ہو، یکایک اپنی ہیکل میں آئے گا، یعنی عہد کا وہ فرشتہ جس سے تم خوش ہو؛ دیکھو، وہ آئے گا، ربُّ الافواج فرماتا ہے۔‘‘ ملاکی 3:1۔ خداوند کا اپنی ہیکل میں آنا اُس کی قوم کے لیے اچانک اور غیر متوقع تھا۔ وہ وہاں اُس کے منتظر نہ تھے۔ وہ توقع رکھتے تھے کہ وہ زمین پر آئے گا، ’’بھڑکتی ہوئی آگ میں اُن سے انتقام لیتا ہوا جو خدا کو نہیں جانتے اور ہمارے خداوند یسوع کی خوشخبری کو نہیں مانتے۔‘‘ 2 تھسلنیکیوں 1:8۔

“But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.

«اما قوم هنوز آمادهٔ ملاقات با خداوند خویش نبودند. هنوز کاری از آمادگی برای ایشان باقی مانده بود که باید انجام می‌گرفت. می‌بایست نوری عطا شود تا افکار ایشان را به‌سوی هیکل خدا در آسمان هدایت کند؛ و چون به ایمان، کاهن اعظم خود را در خدمت او در آنجا پیروی می‌کردند، وظایف تازه‌ای بر ایشان آشکار می‌شد. پیام دیگری از هشدار و تعلیم نیز باید به کلیسا داده می‌شد.»

“Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.

نبی می‌گوید: «کیست که روز آمدن او را تاب آورد؟ و چون ظاهر شود، کیست که برجا بایستد؟ زیرا او همچون آتشِ پالاینده و مانند صابونِ گازران است؛ و چون پالاینده و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را چون طلا و نقره تصفیه خواهد کرد، تا هدیه‌ای به عدالت برای خداوند بگذرانند.» ملاکی ۳:۲، ۳. آنان که هنگامی که شفاعتِ مسیح در قُدسِ آسمانی پایان پذیرد، بر زمین زنده خواهند بود، باید در حضورِ خدایِ قدوس بی‌میانجی بایستند. جامه‌های ایشان باید بی‌لکه باشد، و سیرتِ ایشان باید به خونِ پاشیده‌شدن از گناه پاک گردد. به‌وسیلهٔ فیضِ خدا و کوششِ جدّیِ خودشان، باید در نبرد با شرّ غالب آیند. در حالی که داوریِ تحقیقی در آسمان در جریان است، و گناهانِ ایماندارانِ توبه‌کار از قُدس برداشته می‌شود، باید در میان قومِ خدا بر زمین، کاری ویژه از تطهیر، یعنی دور کردنِ گناه، انجام پذیرد. این کار در پیام‌های مکاشفهٔ ۱۴ روشن‌تر عرضه شده است.

“When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.

«هنگامی که این کار به انجام رسیده باشد، پیروان مسیح برای ظهور او آماده خواهند بود. «آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین بود.» ملاکی ۳:۴. آنگاه کلیسایی که خداوند ما در هنگام آمدنش آن را نزد خود خواهد پذیرفت، «کلیسایی جلال‌مند» خواهد بود که «لکه‌ای یا چروکی یا چیزی از این‌گونه» نداشته باشد. افسسیان ۵:۲۷. آنگاه او «چون صبحگاهان جلوه‌گر، همچون ماه زیبا، مانند آفتاب پاک، و مهیب چون سپاهیانِ صاحبِ عَلَم» خواهد نمود.» غزل غزل‌ها ۶:۱۰.»

“Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.

«مالکی کے نزدیک خُداوند کی اپنے ہیکل میں آمد کے علاوہ، وہ اُس کی دوسری آمد، یعنی عدالت کے اجرا کے لیے اُس کے آنے کی بھی پیشین گوئی کرتا ہے، اِن الفاظ میں: “اور مَیں عدالت کے لیے تمہارے نزدیک آؤں گا؛ اور جادوگروں، اور زانیوں، اور جھوٹی قسم کھانے والوں کے خلاف، اور اُن کے خلاف جو مزدور کی مزدوری میں اُس پر ظلم کرتے ہیں، اور بیوہ اور یتیم پر، اور پردیسی کو اُس کے حق سے محروم کرتے ہیں، اور مجھ سے نہیں ڈرتے، ربُّ الافواج فرماتا ہے۔” ملاکی 3:5۔ یہوداہ اُسی منظر کی طرف اشارہ کرتا ہے جب وہ کہتا ہے، “دیکھو، خُداوند اپنے لاکھوں مُقدّسوں کے ساتھ آیا تاکہ سب پر عدالت کرے، اور اُن سب کو جو اُن میں بےدین ہیں، اُن کے تمام بےدین اعمال پر قصوروار ٹھہرائے۔” یہوداہ 14، 15۔ یہ آمد، اور خُداوند کی اپنے ہیکل میں آمد، دو جداگانہ اور الگ الگ واقعات ہیں۔»

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.

«آمَدَنِ مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مَقدِس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذارده شده است؛ و آمدنِ پسرِ انسان نزد عتیقِ ایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویدادِ واحدند؛ و این نیز همان رویدادی است که با آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ وصف کرده است، به تصویر کشیده شده است.» نزاع عظیم، ۴۲۴–۴۲۶.

Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.

در بند پایانی به چهار «آمدن» اشاره شده است، و همهٔ آنها یک آمدن واحدند که به چهار شیوهٔ متفاوت نمادپردازی شده است. یکی از آن «آمدن»ها مَثَلِ ده باکره است.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

«اکثر اوقات مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل به دقیق‌ترین وجهِ آن تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همانند پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.

اگر آن چهار «آمدن» «توصیف‌های یک رویداد واحد باشند»، آنگاه آن چهار «آمدن» که در آغاز ادونتیسم در جنبش میلری به انجام رسیدند، در پایان ادونتیسم در جنبش ایلیا نیز «مو‌به‌مو» «بار دیگر به انجام خواهند رسید».

William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.

ویلیام میلر و میلری‌ها نمایندگان پیام فرشتهٔ اول بودند، و در همان بخشی از «نوشته‌های نخستین» که اندکی پیش به آن استناد کردیم، پیام فرشتهٔ اول دقیقاً همان ویژگی‌های یحییِ تعمیددهنده را دارا بود. ما آن عبارت را نقل کردیم که می‌گوید کسانی که پیام یحییِ تعمیددهنده را رد کردند، نمی‌توانستند از تعالیم عیسی بهره‌مند شوند. در بند بعدی او می‌گوید: «کسانی که پیام اول را رد کردند، نمی‌توانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب بهره‌ای نیافتند، فریادی که قرار بود آنان را آماده سازد تا به‌واسطهٔ ایمان، همراه با عیسی به قدس‌الاقداسِ قدس آسمانی وارد شوند.» هر دو، ویلیام میلر و یحییِ تعمیددهنده، نمایانگر ابزارهای داوری هستند.

Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.

اگر هیچ‌یک از آن دو ظاهر نشده بودند، نسل‌های مربوطه‌شان به سبب رد کردن نور مسئول شمرده نمی‌شدند. خدا آن دو رسول را به کار گرفت تا ردای لاودیکیه‌ایِ گناه را بردارد، و بدین‌سان برهنگیِ لاودیکیه‌ایِ قومِ برگزیدهٔ پیشین را آشکار سازد، از طریق معرفی پیامی که خواه پذیرفته می‌شد و خواه رد می‌گردید، در داوری به‌عنوان نمادی به کار می‌رفت که نبی‌ای در میان ایشان بوده است. تاریخ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ به‌وسیلهٔ آتشی که بر قربانیِ ایلیا بر کوه کرمل فرود آمد، نمونه‌وار تصویر شده بود. نبیِ راستین از انبیای کاذب متمایز شده بود.

We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”

हम उस बिंदु पर पहुँच चुके हैं जहाँ हमें उस शुद्धीकरण-प्रक्रिया का रूपरेखा प्रस्तुत करनी चाहिए, जो 22 अक्तूबर 1844 के बाद भी जारी रही। सिस्टर व्हाइट ने कहा कि 22 अक्तूबर 1844 के बाद “लोग अपने प्रभु से मिलने के लिए अभी तैयार नहीं थे। उनके लिए तैयारी का एक कार्य अभी भी किया जाना शेष था। उन्हें ऐसा प्रकाश दिया जाना था जो उनके मन को स्वर्ग में परमेश्वर के मन्दिर की ओर निर्देशित करे; और जब वे विश्वास के द्वारा वहाँ अपने महायाजक की सेवा-कर्म में उसका अनुसरण करेंगे, तब उनके सामने नए कर्तव्य प्रकट किए जाएँगे। कलीसिया को चेतावनी और शिक्षा का एक और सन्देश दिया जाना था।”

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.

هنگامی که ادونتیسم «هفت زمان» مذکور در لاویان بیست‌وشش را، که دانیال آن را «سوگند» موسی نامید، رد کرد، توانایی خود را برای تشخیص این حقیقت از دست داد که فرایند تطهیر فراتر از کار آغازین ایشان در فهم حقایق مرتبط با آغاز داوری ادامه می‌یافت.

We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.

ما در مقالهٔ بعدی به فرایند تداومِ تطهیر خواهیم پرداخت، و آغاز خواهیم کرد به هم‌راستا ساختنِ شاخِ پروتستانیسمِ راستین، که ادونتیسمِ میلری آن را در دههٔ ۱۸۴۰ دریافت کرد، با شاخِ جمهوری‌خواهی.