Moses and Elijah are prophetic symbols that can each be understood by context as a singular symbol, or they can also be understood as a symbol that contains both prophets. Upon the testimony of two a thing is established and in Revelation eleven Moses and Elijah represent the two witnesses of the Old and New Testaments. At the Mount of Transfiguration, representing the Second Coming of Christ, the dual symbol represents both the one hundred and forty-four thousand (Elijah) and the martyrs (Moses) of the Sunday law crisis. Together as a symbol, in the cave of Horeb, they represent God’s people at the end of the world who “hear,” “read” and “keep” the message that is a Revelation of God’s character which contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian. There will soon, (very soon) come a point where it will no longer be possible for the foolish Laodicean Adventists to avail themselves of the “oil” needed to correctly respond to the cry, “Behold the Bridegroom cometh.”
موسیٰ اور ایلیاہ نبوتی علامات ہیں جن میں سے ہر ایک کو سیاق و سباق کے مطابق ایک منفرد علامت کے طور پر سمجھا جا سکتا ہے، یا پھر انہیں ایسی علامت کے طور پر بھی سمجھا جا سکتا ہے جو دونوں نبیوں کو اپنے اندر سموئے ہوئے ہو۔ دو کی گواہی پر ایک بات قائم ہوتی ہے، اور مکاشفہ گیارہ میں موسیٰ اور ایلیاہ عہدِ قدیم اور عہدِ جدید کے دو گواہوں کی نمائندگی کرتے ہیں۔ کوہِ تبدیلیِ ہئیت پر، جو مسیح کی دوسری آمد کی نمائندگی کرتا ہے، یہ دوہری علامت اتوار کے قانون کے بحران کے ایک لاکھ چوالیس ہزار (ایلیاہ) اور شہیدوں (موسیٰ) دونوں کی نمائندگی کرتی ہے۔ بطورِ مجموعی علامت، حورب کی غار میں، وہ دنیا کے آخر میں خدا کے اُن لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو اُس پیغام کو “سنتے”، “پڑھتے” اور “مانتے” ہیں جو خدا کے کردار کا ایک مکاشفہ ہے اور جو ایک لاؤدیکیہ کو فِلَدِلفیائی میں تبدیل کر دینے کی قدرت اپنے اندر رکھتا ہے۔ بہت جلد، (نہایت جلد) ایک ایسا وقت آ پہنچے گا جب نادان لاؤدیکیائی ایڈونٹسٹوں کے لیے اس “تیل” سے فائدہ اٹھانا ممکن نہ رہے گا جو اس پکار کا درست جواب دینے کے لیے ضروری ہے: “دیکھو، دولہا آتا ہے۔”
And Moses said unto the Lord, See, thou sayest unto me, Bring up this people: and thou hast not let me know whom thou wilt send with me. Yet thou hast said, I know thee by name, and thou hast also found grace in my sight. Now therefore, I pray thee, if I have found grace in thy sight, shew me now thy way, that I may know thee, that I may find grace in thy sight: and consider that this nation is thy people. And he said, My presence shall go with thee, and I will give thee rest. And he said unto him, If thy presence go not with me, carry us not up hence. For wherein shall it be known here that I and thy people have found grace in thy sight? is it not in that thou goest with us? so shall we be separated, I and thy people, from all the people that are upon the face of the earth. And the Lord said unto Moses, I will do this thing also that thou hast spoken: for thou hast found grace in my sight, and I know thee by name. And he said, I beseech thee, shew me thy glory. And he said, I will make all my goodness pass before thee, and I will proclaim the name of the Lord before thee; and will be gracious to whom I will be gracious, and will shew mercy on whom I will shew mercy. And he said, Thou canst not see my face: for there shall no man see me, and live. And the Lord said, Behold, there is a place by me, and thou shalt stand upon a rock: And it shall come to pass, while my glory passeth by, that I will put thee in a clift of the rock, and will cover thee with my hand while I pass by: And I will take away mine hand, and thou shalt see my back parts: but my face shall not be seen. And the Lord said unto Moses, Hew thee two tables of stone like unto the first: and I will write upon these tables the words that were in the first tables, which thou brakest. And be ready in the morning, and come up in the morning unto mount Sinai, and present thyself there to me in the top of the mount. And no man shall come up with thee, neither let any man be seen throughout all the mount; neither let the flocks nor herds feed before that mount. And he hewed two tables of stone like unto the first; and Moses rose up early in the morning, and went up unto mount Sinai, as the Lord had commanded him, and took in his hand the two tables of stone. And the Lord descended in the cloud, and stood with him there, and proclaimed the name of the Lord. And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, The Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, Keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin, and that will by no means clear the guilty; visiting the iniquity of the fathers upon the children, and upon the children’s children, unto the third and to the fourth generation. And Moses made haste, and bowed his head toward the earth, and worshipped. And he said, If now I have found grace in thy sight, O Lord, let my Lord, I pray thee, go among us; for it is a stiffnecked people; and pardon our iniquity and our sin, and take us for thine inheritance. And he said, Behold, I make a covenant: before all thy people I will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee. Exodus 33:12–34:10.
و موسیٰ نے خداوند سے کہا، دیکھ، تو مجھ سے کہتا ہے کہ اس قوم کو اوپر لے جا؛ لیکن تو نے مجھے یہ نہیں جتایا کہ تو میرے ساتھ کسے بھیجے گا۔ حالانکہ تو نے یہ بھی فرمایا ہے، میں تجھے نام لے کر جانتا ہوں، اور تو نے بھی میری نظر میں فضل پایا ہے۔ سو اب، میں تیری منت کرتا ہوں، اگر میں نے تیری نظر میں فضل پایا ہے تو مجھے اپنا راستہ اب دکھا، تاکہ میں تجھے جانوں اور تیری نظر میں فضل پاؤں؛ اور یہ بھی خیال فرما کہ یہ قوم تیری ہی قوم ہے۔ اور اُس نے فرمایا، میرا حضور تیرے ساتھ چلے گا، اور میں تجھے آرام بخشوں گا۔ اور اُس نے اُس سے کہا، اگر تیرا حضور میرے ساتھ نہ چلے تو ہمیں یہاں سے اوپر نہ لے جا۔ کیونکہ یہاں یہ بات کس سے معلوم ہو گی کہ میں اور تیری قوم نے تیری نظر میں فضل پایا ہے؟ کیا اسی سے نہیں کہ تو ہمارے ساتھ چلتا ہے؟ یوں میں اور تیری قوم روئے زمین کے سب لوگوں سے ممتاز ٹھہریں گے۔ اور خداوند نے موسیٰ سے کہا، یہ بات بھی جو تو نے کہی ہے میں کروں گا؛ کیونکہ تو نے میری نظر میں فضل پایا ہے، اور میں تجھے نام لے کر جانتا ہوں۔ اور اُس نے کہا، میں تیری منت کرتا ہوں، مجھے اپنا جلال دکھا۔ اور اُس نے فرمایا، میں اپنی ساری نیکی تیرے سامنے سے گزاروں گا، اور تیرے آگے خداوند کے نام کا اعلان کروں گا؛ اور جس پر میں فضل کرنا چاہوں گا اس پر فضل کروں گا، اور جس پر رحم کرنا چاہوں گا اس پر رحم کروں گا۔ اور اُس نے فرمایا، تو میرا چہرہ نہیں دیکھ سکتا؛ کیونکہ انسان مجھے دیکھ کر زندہ نہیں رہ سکتا۔ پھر خداوند نے فرمایا، دیکھ، میرے پاس ایک جگہ ہے، اور تو چٹان پر کھڑا رہے گا۔ اور یوں ہو گا کہ جب میرا جلال گزرے گا تو میں تجھے چٹان کی دراڑ میں رکھوں گا، اور جب تک میں گزر نہ جاؤں اپنی ہتھیلی سے تجھے ڈھانپے رہوں گا۔ پھر میں اپنی ہتھیلی ہٹا لوں گا، اور تو میرے پشت کے آثار دیکھے گا؛ لیکن میرا چہرہ دیکھا نہ جائے گا۔ پھر خداوند نے موسیٰ سے کہا، اپنے لیے پتھر کی دو تختیاں پہلی جیسی تراش لے، اور میں ان تختیوں پر وہی باتیں لکھوں گا جو پہلی تختیوں میں تھیں جنہیں تو نے توڑ ڈالا۔ اور صبح کو تیار رہنا، اور صبح ہی کو کوہِ سینا پر چڑھ آنا، اور وہاں پہاڑ کی چوٹی پر میرے حضور حاضر ہونا۔ اور کوئی آدمی تیرے ساتھ اوپر نہ آئے، اور نہ کوئی آدمی تمام پہاڑ پر کہیں دکھائی دے؛ اور نہ بھیڑ بکریاں اور گائے بیل اس پہاڑ کے سامنے چریں۔ چنانچہ اُس نے پتھر کی دو تختیاں پہلی جیسی تراشیں؛ اور موسیٰ صبح سویرے اٹھا اور جیسا خداوند نے اسے حکم دیا تھا کوہِ سینا پر چڑھ گیا، اور پتھر کی وہ دو تختیاں اپنے ہاتھ میں لے لیں۔ اور خداوند بادل میں نازل ہوا، اور وہاں اُس کے ساتھ کھڑا ہوا، اور خداوند کے نام کا اعلان کیا۔ اور خداوند اُس کے سامنے سے گزرا اور اعلان کیا، خداوند، خداوند خدا، رحیم اور کریم، قہر کرنے میں دھیما، اور شفقت اور راستی میں غنی، ہزاروں پر رحمت قائم رکھنے والا، بدکرداری اور سرکشی اور گناہ کو معاف کرنے والا، لیکن قصوروار کو ہرگز بے سزا نہ چھوڑنے والا؛ باپ دادا کی بدکرداری کی سزا بیٹوں اور پوتوں پر، تیسری اور چوتھی پشت تک پہنچانے والا۔ اور موسیٰ نے جلدی کی، اور زمین کی طرف سر جھکا کر سجدہ کیا۔ اور اُس نے کہا، اے خداوند، اگر اب میں نے تیری نظر میں فضل پایا ہے تو میرے خداوند، میں تیری منت کرتا ہوں، ہمارے درمیان چلے؛ کیونکہ یہ گردن کش قوم ہے؛ اور ہماری بدکرداری اور ہمارے گناہ کو معاف فرما، اور ہمیں اپنی میراث بنا لے۔ اور اُس نے فرمایا، دیکھ، میں عہد باندھتا ہوں: تیری ساری قوم کے سامنے میں ایسے عجائب کروں گا جیسے نہ تمام زمین میں ہوئے ہیں نہ کسی قوم میں؛ اور وہ سب لوگ جن کے درمیان تو ہے، خداوند کا کام دیکھیں گے؛ کیونکہ جو کام میں تیرے ساتھ کرنے کو ہوں وہ ہیبت ناک ہے۔ خروج 33:12–34:10۔
Moses represents God’s people at the end of the world. They are those who in the “last days” of the investigative judgment ask God to show them His “way, that” they might “know” God, and in response receive an answer from God that includes the promise that His “presence shall go with” them, and that God will give those people “rest.”
موسیٰ دنیا کے اختتام پر خدا کے لوگوں کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ وہ لوگ ہیں جو تفتیشی عدالت کے “آخری دنوں” میں خدا سے درخواست کرتے ہیں کہ وہ انہیں اپنی “راہ” دکھائے، “تاکہ” وہ خدا کو “جان” سکیں، اور جواب میں خدا کی طرف سے ایسا جواب پاتے ہیں جس میں یہ وعدہ شامل ہوتا ہے کہ اُس کی “حضوری” اُن کے “ساتھ چلے گی”، اور یہ کہ خدا اُن لوگوں کو “آرام” دے گا۔
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
اینگونه میگوید خداوند: «بر سر راهها بایستید و بنگرید، و از راههای قدیم بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید، تا برای جانهای خویش آرامی بیابید.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» «و نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به آواز کَرِنای گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا 6:16، 17
Jeremiah identifies a class that refuse to “see” and “hearken” and therefore do not receive the “rest” promised to those who seek the “good way” and “walk therein.” That rest is identified as the “refreshing” by Isaiah.
ارمیاہ ایک ایسے طبقے کی نشان دہی کرتا ہے جو "دیکھنے" اور "سُننے" سے انکار کرتا ہے، اور اسی لیے وہ اُس "آرام" کو حاصل نہیں کرتا جو اُن لوگوں سے وعدہ کیا گیا ہے جو "اچھی راہ" کے طالب ہیں اور "اُس میں چلتے ہیں۔" اشعیاہ کے نزدیک یہی آرام "تازگی" ہے۔
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
او به که معرفت را تعلیم خواهد داد؟ و به که فهمِ تعلیم را خواهد بخشید؟ آیا به آنان که از شیر بازداشته شدهاند و از پستانها جدا گردیدهاند؟ زیرا باید حکم بر حکم باشد، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا. زیرا او با لبهای لکنتدار و به زبانی دیگر با این قوم سخن خواهد گفت. همانان را که به ایشان گفت: این است آسایشی که بدان میتوانید خسته را آرامش بخشید؛ و این است تازگی؛ با این همه، نخواستند بشنوند. اما کلام خداوند برای ایشان حکم بر حکم بود، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ اندکی اینجا و اندکی آنجا؛ تا بروند و به عقب بیفتند و شکسته شوند و در دام افتند و گرفتار گردند. اشعیا 28:9–13.
The “rest” and the “refreshing” represent the latter rain that is poured out during the proclamation of the final warning message.
«آرامی» و «تازگیِ حیات» نمایانگر بارانِ آخِر است که در هنگام اعلانِ پیامِ هشدارِ نهایی فرو ریخته میشود.
“I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.
«به زمانی اشاره شدم که پیام فرشتهٔ سوم در حال بستهشدن بود. قدرت خدا بر قوم او قرار گرفته بود؛ آنان کار خود را به انجام رسانده بودند و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ روی خود آماده شده بودند. آنان بارانِ آخر، یا تازگیبخشی از حضور خداوند، را دریافت کرده بودند و شهادتِ زنده احیا شده بود. آخرین هشدارِ عظیم در همهجا طنینانداز شده بود، و ساکنانِ زمین را که پیام را نمیپذیرفتند، برانگیخته و به خشم آورده بود.» Early Writings, 279.
The promise of the “rest” or the “refreshing” that is the “latter rain,” includes the promise given to Moses in the cave that God’s “presence” would go with His people.
وعدُ «الراحة» أو «الانتعاش» الذي هو «المطر المتأخّر» يتضمّن الوعدَ الذي أُعطي لموسى في المغارة بأن «حضور» الله يسير مع شعبه.
“The work will be similar to that of the day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close, for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord; his going forth is prepared as the morning; and he shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ (Hosea 6:3.) ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God; for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ (Joel 2:23.) ‘In the last days, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ (Acts 2:17, 21.) The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel, are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said, ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out [in the investigative Judgment], when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and he shall send Jesus.’ (Acts 3:19–20.)
یہ کام یومِ پینتیکوست کے کام کے مانند ہوگا۔ جس طرح ’’پہلی بارش‘‘ انجیل کے آغاز پر روحُ القدس کے انڈیلے جانے میں دی گئی تاکہ قیمتی بیج کے اُگنے کا سبب ہو، اسی طرح ’’پچھلی بارش‘‘ اس کے اختتام پر فصل کے پکنے کے لیے دی جائے گی۔ ’’تب ہم جانیں گے، اگر ہم خداوند کو جاننے کے لیے پیروی کریں؛ اُس کا طلوع صبح کی مانند یقینی ہے؛ اور وہ ہم پر بارش کی مانند، یعنی پچھلی اور پہلی بارش کی مانند، زمین پر آئے گا۔‘‘ (ہوسیع 6:3) ’’پس اے صِیُّون کے فرزندो، شادمان ہو اور خداوند اپنے خدا میں خوشی مناؤ؛ کیونکہ اُس نے تمہیں پہلی بارش مناسب مقدار میں دی ہے، اور وہ تمہارے لیے بارش نازل کرے گا، یعنی پہلی بارش اور پچھلی بارش۔‘‘ (یوایل 2:23) ’’آخری دنوں میں، خدا فرماتا ہے، مَیں اپنے روح میں سے ہر بشر پر اُنڈیلوں گا۔‘‘ ’’اور یوں ہوگا کہ جو کوئی خداوند کا نام لے گا نجات پائے گا۔‘‘ (اعمال 2:17، 21) انجیل کا عظیم کام خدا کی قدرت کے اُس اظہار سے کم تر اظہار کے ساتھ اختتام پذیر نہیں ہونا ہے جس نے اُس کے آغاز کو نمایاں کیا تھا۔ وہ پیشین گوئیاں جو انجیل کے آغاز پر پہلی بارش کے انڈیلے جانے میں پوری ہوئیں، اُس کے اختتام پر پچھلی بارش میں پھر پوری ہوں گی۔ یہی ہیں ’’تازگی کے وہ وقت‘‘ جن کی طرف رسول پطرس نے نظر کی جب اُس نے کہا، ’’پس توبہ کرو اور رجوع لاؤ، تاکہ تمہارے گناہ مٹا دیے جائیں [تحقیقی عدالت میں]، جب خداوند کے حضور سے تازگی کے وقت آئیں؛ اور وہ یسوع کو بھیجے۔‘‘ (اعمال 3:19–20)
“Servants of God, with their faces lighted up and shining with holy consecration, will hasten from place to place to proclaim the message from Heaven. By thousands of voices, all over the earth, the warning will be given. Miracles will be wrought, the sick will be healed, and signs and wonders will follow the believers. Satan also works with lying wonders, even bringing down fire from heaven in the sight of men. (Revelation 13:13.) Thus the inhabitants of the earth will be brought to take their stand.” The Great Controversy, 611, 612.
«خادمان خدا، با چهرههایی افروخته و درخشان از تقدّسِ مقدّس، از جایی به جایی دیگر خواهند شتافت تا پیامِ آسمان را اعلام کنند. بهوسیلهٔ هزاران صدا، در سراسر زمین، این هشدار داده خواهد شد. معجزات بهعمل خواهد آمد، بیماران شفا خواهند یافت، و آیات و شگفتیها در پیِ ایمانداران خواهد آمد. شیطان نیز با شگفتیهای دروغین عمل میکند، حتی در برابر دیدگان مردم آتش را از آسمان فرو میآورد. (مکاشفه 13:13.) بدینسان ساکنان زمین وادار خواهند شد که موضع خود را اختیار کنند.» نبرد عظیم، 611، 612.
The outpouring of the Holy Spirit in the latter days has been typified by the outpouring of the Holy Spirit in the beginning of the proclamation of the gospel. The “word of the Lord unto them” who will not hear what the Spirit sayeth unto the churches, was the prophetic principle of adding one prophetic line of history to another prophetic line of history in order to illustrate the end of the world. It is nothing less than the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing. The prophetic rule is rejected by the foolish Laodicean Seventh-day Adventist people. When accepted, God can “teach knowledge,” which Daniel identifies is increased at the time of the end, and the very same knowledge Hosea says God’s people are destroyed for rejecting. The class in Isaiah and Jeremiah who refuse to hear or see, reject the “refreshing,” which is the “rest” God promises to deliver to His “last day” people in order that they might safely navigate the crisis at the end of days.
ریختن روحالقدس در ایام آخر، بهوسیلهٔ ریختن روحالقدس در آغازِ اعلامِ انجیل، نمونهوار پیشنمایی شده است. «کلامِ خداوند به ایشان» که آنچه را روح به کلیساها میگوید نخواهند شنید، همان اصلِ نبوتیِ افزودنِ یک خطِ نبوتیِ تاریخ بر خطِ نبوتیِ دیگری بود تا بدینوسیله پایانِ جهان به تصویر کشیده شود. این چیزی کمتر از آن اصل نیست که پایانِ یک چیز بهوسیلهٔ آغازِ آن چیز به تصویر درآورده میشود. این قاعدهٔ نبوی از سوی قومِ نادانِ لائودیکیهایِ ادونتیستهای روز هفتم رد میشود. چون پذیرفته شود، خدا میتواند «معرفت را تعلیم دهد»؛ همان معرفتی که دانیال تصریح میکند در زمانِ آخر افزون میگردد، و همان معرفتی که هوشع میگوید قومِ خدا به سببِ رد کردنِ آن هلاک میشوند. آن گروه در اشعیا و ارمیا که از شنیدن یا دیدن سر باز میزنند، «تازگی» را که همان «آرامی» است رد میکنند؛ آرامیای که خدا وعده میدهد آن را به قومِ «روزِ آخر» خود عطا کند تا بتوانند بحرانِ پایانِ ایام را بهسلامت پشت سر بگذارند.
The “name of the Lord” (character) that God proclaimed to Moses was that “the Lord God,” is “merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth.” His character is mercy and truth. The truth which represents His character is always associated with His mercy, for no person will understand His truth, except God first exercises His mercy towards them, for all have sinned and come short of the glory (character) of God. The truth that Jesus Christ is the Alpha and Omega is recognized and kept by those who God has pardoned of their iniquities and sin. That pardon takes place in the final scenes of the investigative judgment. Those who He exercises His mercy towards, thus pardoning their sins, He takes for His inheritance and enters into a covenant with them.
“نامِ خداوند” (سیرت) که خدا برای موسی اعلان کرد، این بود که «یهوه خدا» «رحیم و کریم، دیرغضب، و کثیرالاحسان و راست» است. سیرت او رحمت و راستی است. آن راستی که نمایانگر سیرت اوست، همواره با رحمت او همراه است، زیرا هیچکس حقیقت او را درک نخواهد کرد، مگر آنکه خدا نخست رحمت خود را نسبت به او جاری سازد، زیرا همه گناه کردهاند و از جلال (سیرت) خدا قاصر آمدهاند. این حقیقت که عیسی مسیح آلفا و امگا است، از سوی کسانی شناخته میشود و نگاه داشته میشود که خدا ایشان را از عصیانها و گناهانشان آمرزیده است. آن آمرزش در صحنههای پایانیِ داوریِ تحقیقی واقع میشود. آنان را که او رحمت خود را نسبت به ایشان به کار میبرد و بدینسان گناهانشان را میآمرزد، برای میراث خود میگیرد و با ایشان به عهد درمیآید.
“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.
«در آخرین روزهای تاریخ این جهان، عهد خدا با قومِ نگاهدارندهٔ احکامِ او باید تجدید شود.» Review and Herald، 26 فوریهٔ 1914.
All the prophets, including Moses are identifying the last days of the investigative judgment when God renews His covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand. And when that covenant is established, God “will do marvels, such as have not been done in all the earth, nor in any nation: and all the people among which thou art shall see the work of the Lord: for it is a terrible thing that I will do with thee.”
همۀ انبیا، از جمله موسی، روزهای آخرِ داوریِ تحقیقی را مشخص میکنند؛ زمانی که خدا عهد خود را با کسانی که بهعنوان صد و چهل و چهار هزار تن شناخته میشوند، تجدید مینماید. و هنگامی که آن عهد برقرار گردد، خدا «کارهای شگفت خواهد کرد، چنانکه در تمامی زمین و در هیچ امتی بهعمل نیامده باشد؛ و تمامی قومی که تو در میان ایشان هستی، عملِ خداوند را خواهند دید؛ زیرا آنچه من با تو خواهم کرد، امری هولناک است.»
Moses’ cave experience on Mount Horeb, also known as Mount Sinai was placed within the context of Moses’ struggle with God’s people. His struggle was to accomplish the task God had given to him. Moses was in a struggle concerning God’s message to the world. Just before the Lord showed his glory to Moses, we find Moses using logic against the Lord, suggesting that if the Lord destroyed the rebels who had just been dancing around Aaron’s golden calf, the destruction of the rebels would destroy the message that was identifying God’s power.
تجربهٔ غارِ موسی بر کوه حوریب، که به کوه سینا نیز شناخته میشود، در بسترِ کشاکشِ موسی با قومِ خدا قرار داشت. کشاکشِ او این بود که مأموریتی را که خدا به او سپرده بود به انجام رساند. موسی در کشاکشی دربارهٔ پیامِ خدا به جهان بود. درست پیش از آنکه خداوند جلالِ خود را به موسی بنمایاند، میبینیم که موسی در برابر خداوند به استدلال متوسل میشود و چنین القا میکند که اگر خداوند شورشیانی را که اندکی پیش گردِ گوسالهٔ زرّینِ هارون به رقص درآمده بودند هلاک کند، هلاکتِ آن شورشیان، پیامی را که قدرتِ خدا را معرّفی میکرد از میان خواهد برد.
And the Lord said unto Moses, I have seen this people, and, behold, it is a stiffnecked people: Now therefore let me alone, that my wrath may wax hot against them, and that I may consume them: and I will make of thee a great nation. And Moses besought the Lord his God, and said, Lord, why doth thy wrath wax hot against thy people, which thou hast brought forth out of the land of Egypt with great power, and with a mighty hand? Wherefore should the Egyptians speak, and say, For mischief did he bring them out, to slay them in the mountains, and to consume them from the face of the earth? Turn from thy fierce wrath, and repent of this evil against thy people. Remember Abraham, Isaac, and Israel, thy servants, to whom thou swarest by thine own self, and saidst unto them, I will multiply your seed as the stars of heaven, and all this land that I have spoken of will I give unto your seed, and they shall inherit it forever. And the Lord repented of the evil which he thought to do unto his people. Exodus 32:9–14.
اور خداوند به موسی گفت: «این قوم را دیدهام، و اینک قومی سختگردناند. پس اکنون مرا واگذار تا غضبم بر ایشان افروخته شود و ایشان را هلاک کنم، و از تو امتی عظیم پدید آورم.» و موسی به درگاه یهوه خدای خود تضرع کرده، گفت: «ای خداوند، چرا غضب تو بر قوم خویش که ایشان را با قوتی عظیم و دستی توانا از سرزمین مصر بیرون آوردی، افروخته شود؟ چرا مصریان بگویند و گویند: او ایشان را به قصد بدی بیرون آورد تا ایشان را در کوهها بکشد و از روی زمین نابود سازد؟ از شدت غضب خویش بازگرد و از این بلایی که بر قوم خود قصد کردهای، منصرف شو. ابراهیم و اسحاق و اسرائیل، بندگان خود را، به یاد آور که برای ایشان به ذات خود قسم خوردی و بدیشان گفتی: ذریت شما را همچون ستارگان آسمان کثیر خواهم ساخت، و تمامی این سرزمینی را که دربارهاش سخن گفتهام به ذریت شما خواهم داد، و ایشان آن را تا ابد به میراث خواهند برد.» پس خداوند از آن بلایی که گفته بود بر قوم خود بیاورد، منصرف شد. خروج ۳۲:۹–۱۴.
Moses’ cave experience includes the message that Moses was ordained to present to the world. The testimony of the Lord passing by Moses and proclaiming His character is placed within the context of an internal message about God’s rebellious (Laodicean) people and the context of Elijah’s cave experience was placed within his struggle with Jezebel, or the three-fold union of the United States, the Papacy and the United Nations. One represents the internal message for the church, the other the external message for the world, but the two witnesses of Moses and Elijah are in the same cave of Horeb, and they are both represented in the cave at the end of the world.
تجربهٔ غارِ موسی دربردارندهٔ پیامی است که موسی مأمور شده بود آن را به جهان عرضه کند. شهادتِ عبورِ خداوند از برابرِ موسی و اعلامِ منشِ خویش، در چارچوبِ پیامی درونی دربارهٔ قومِ سرکشِ خدا (لائودیکیه) قرار داده شده است؛ و زمینهٔ تجربهٔ غارِ ایلیا نیز در کشاکشِ او با ایزابل، یا اتحادِ سهگانهٔ ایالات متحده، پاپیّت، و سازمانِ مللِ متحد، نهاده شده بود. یکی نمایانگرِ پیامِ درونی برای کلیساست، و دیگری پیامِ بیرونی برای جهان؛ اما آن دو شاهد، موسی و ایلیا، در همان غارِ حوریب حضور دارند، و هر دو در غارِ پایانِ جهان نیز بازنمایی شدهاند.
And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. And when he saw that, he arose, and went for his life, and came to Beersheba, which belongeth to Judah, and left his servant there. But he himself went a day’s journey into the wilderness, and came and sat down under a juniper tree: and he requested for himself that he might die; and said, It is enough; now, O Lord, take away my life; for I am not better than my fathers. And as he lay and slept under a juniper tree, behold, then an angel touched him, and said unto him, Arise and eat. And he looked, and, behold, there was a cake baken on the coals, and a cruse of water at his head. And he did eat and drink, and laid him down again. And the angel of the Lord came again the second time, and touched him, and said, Arise and eat; because the journey is too great for thee. And he arose, and did eat and drink, and went in the strength of that meat forty days and forty nights unto Horeb the mount of God. And he came thither unto a cave, and lodged there; and, behold, the word of the Lord came to him, and he said unto him, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: for the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And he said, Go forth, and stand upon the mount before the Lord. And, behold, the Lord passed by, and a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: And after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire: and after the fire a still small voice. And it was so, when Elijah heard it, that he wrapped his face in his mantle, and went out, and stood in the entering in of the cave. And, behold, there came a voice unto him, and said, What doest thou here, Elijah? And he said, I have been very jealous for the Lord God of hosts: because the children of Israel have forsaken thy covenant, thrown down thine altars, and slain thy prophets with the sword; and I, even I only, am left; and they seek my life, to take it away. And the Lord said unto him, Go, return on thy way to the wilderness of Damascus: and when thou comest, anoint Hazael to be king over Syria: And Jehu the son of Nimshi shalt thou anoint to be king over Israel: and Elisha the son of Shaphat of Abelmeholah shalt thou anoint to be prophet in thy room. And it shall come to pass, that him that escapeth the sword of Hazael shall Jehu slay: and him that escapeth from the sword of Jehu shall Elisha slay. Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:1–18.
اور اخاب نے ایزبل کو وہ سب کچھ بتایا جو ایلیاہؔ نے کیا تھا، اور یہ بھی کہ اُس نے سب نبیوں کو تلوار سے قتل کر ڈالا تھا۔ تب ایزبل نے ایلیاہؔ کے پاس ایک قاصد بھیجا اور کہا، دیوتا میرے ساتھ ایسا ہی کریں بلکہ اِس سے بھی زیادہ، اگر میں کل اِسی وقت تک تیری جان کو اُن میں سے ایک کی جان کے مانند نہ کر دوں۔ جب اُس نے یہ دیکھا تو وہ اُٹھا اور اپنی جان بچانے کے لیے روانہ ہوا، اور بئرسبعؔ میں، جو یہوداہؔ کا ہے، آ پہنچا اور اپنے خادم کو وہیں چھوڑ دیا۔ لیکن وہ خود ایک دن کی مسافت بیابان میں چلا گیا، اور ایک جھاؤ کے درخت کے نیچے آ کر بیٹھ گیا؛ اور اُس نے اپنے لیے موت مانگی، اور کہا، بس ہے؛ اب، اے خداوند، میری جان لے لے، کیونکہ میں اپنے باپ دادا سے بہتر نہیں ہوں۔ اور جب وہ جھاؤ کے درخت کے نیچے لیٹا اور سو گیا، تو دیکھو، ایک فرشتہ نے اُسے چھوا اور اُس سے کہا، اُٹھ اور کھا۔ اور اُس نے نظر کی، اور دیکھو، اُس کے سرہانے انگاروں پر پکی ہوئی ایک روٹی اور پانی کی ایک صراحی رکھی تھی۔ سو اُس نے کھایا اور پیا، اور پھر لیٹ گیا۔ اور خداوند کا فرشتہ دوسری بار پھر آیا، اور اُسے چھوا، اور کہا، اُٹھ اور کھا؛ کیونکہ یہ سفر تیرے لیے بہت دراز ہے۔ پس وہ اُٹھا اور کھایا پیا، اور اُس خوراک کی قوت سے چالیس دن اور چالیس رات چلتا ہوا خُدا کے پہاڑ حوریبؔ تک پہنچا۔ اور وہاں ایک غار میں آیا اور وہیں قیام کیا؛ اور دیکھو، خداوند کا کلام اُس پر نازل ہوا، اور اُس نے اُس سے کہا، اے ایلیاہؔ، تُو یہاں کیا کر رہا ہے؟ اُس نے کہا، میں ربُّ الافواج خداوند کے لیے بڑی غیرت رکھتا رہا ہوں؛ کیونکہ بنی اسرائیل نے تیرے عہد کو ترک کر دیا، تیری قربان گاہوں کو ڈھا دیا، اور تیرے نبیوں کو تلوار سے قتل کیا؛ اور میں، صرف میں ہی، باقی رہ گیا ہوں؛ اور وہ میری جان کے درپے ہیں کہ اُسے لے لیں۔ تب اُس نے کہا، باہر نکل اور خداوند کے حضور پہاڑ پر کھڑا ہو جا۔ اور دیکھو، خداوند پاس سے گزرا، اور ایک بڑی اور زوردار آندھی نے پہاڑوں کو پھاڑ ڈالا اور چٹانوں کو خداوند کے حضور ٹکڑے ٹکڑے کر دیا؛ لیکن خداوند آندھی میں نہ تھا۔ اور آندھی کے بعد زلزلہ آیا؛ لیکن خداوند زلزلہ میں نہ تھا۔ اور زلزلہ کے بعد آگ آئی؛ لیکن خداوند آگ میں نہ تھا۔ اور آگ کے بعد ایک ہلکی مدھم آواز آئی۔ اور یوں ہوا کہ جب ایلیاہؔ نے اُسے سنا، تو اُس نے اپنے چغے سے اپنا چہرہ ڈھانپ لیا، اور باہر نکل کر غار کے دہانے پر کھڑا ہو گیا۔ اور دیکھو، ایک آواز اُس تک آئی اور کہنے لگی، اے ایلیاہؔ، تُو یہاں کیا کر رہا ہے؟ اُس نے کہا، میں ربُّ الافواج خداوند کے لیے بڑی غیرت رکھتا رہا ہوں؛ کیونکہ بنی اسرائیل نے تیرے عہد کو ترک کر دیا، تیری قربان گاہوں کو ڈھا دیا، اور تیرے نبیوں کو تلوار سے قتل کیا؛ اور میں، صرف میں ہی، باقی رہ گیا ہوں؛ اور وہ میری جان کے درپے ہیں کہ اُسے لے لیں۔ اور خداوند نے اُس سے کہا، جا، اور دمشقؔ کے بیابان کی راہ سے واپس لوٹ؛ اور جب تُو پہنچے تو حزائیلؔ کو مسح کر کہ وہ ارامؔ کا بادشاہ ہو۔ اور نِمشی کے بیٹے یہوؔ کو مسح کر کہ وہ اسرائیلؔ کا بادشاہ ہو؛ اور ابلؔ محولہ کے شافاطؔ کے بیٹے الیشعؔ کو مسح کر کہ وہ تیری جگہ نبی ہو۔ اور یوں ہو گا کہ جو کوئی حزائیلؔ کی تلوار سے بچ نکلے گا اُسے یہوؔ قتل کرے گا؛ اور جو کوئی یہوؔ کی تلوار سے بچ نکلے گا اُسے الیشعؔ قتل کرے گا۔ تو بھی میں نے اسرائیلؔ میں اپنے لیے سات ہزار باقی رکھے ہیں، وہ سب گھٹنے جنہوں نے بعلؔ کے آگے نہیں ٹیکا، اور ہر وہ منہ جس نے اُسے بوسہ نہیں دیا۔ 1 سلاطین 19:1–18۔
Elijah’s cave experience represents the prophet’s discouragement with the message and his perceived effect of his message and work. Moses was defending God’s stated message and Elijah had given up on the message. It is the same message, with the exception of one being internal about the church and the other being external of the church. Yet prophetically, together they are both illustrating the two-fold message of Revelation eighteen. What I need to emphasize about all the truths connected with the cave is that in the “last days” the discouragement that is expressed in either case is over the message and its effect.
غار کا تجربہ نبی کی اُس دلشکنی کی نمائندگی کرتا ہے جو اُس کے پیغام اور اپنے پیغام اور کام کے سمجھے گئے اثر کے بارے میں تھی۔ موسیٰ خدا کے معلَنہ پیغام کا دفاع کر رہا تھا اور ایلیاہ اُس پیغام سے دستبردار ہو چکا تھا۔ یہ ایک ہی پیغام ہے، سوائے اس کے کہ ایک کلیسیا کے بارے میں داخلی ہے اور دوسرا کلیسیا کے بارے میں خارجی۔ تاہم، نبوتی طور پر، یہ دونوں مل کر مکاشفہ اٹھارہ کے دوہری پیغام کی تمثیل پیش کرتے ہیں۔ غار سے متعلق تمام حقائق کے بارے میں جس بات پر مجھے زور دینا ہے وہ یہ ہے کہ “آخری ایّام” میں جو دلشکنی دونوں میں سے کسی بھی صورت میں ظاہر کی گئی ہے، وہ پیغام اور اُس کے اثر کے بارے میں ہے۔
Moses and Elijah both represent those who “hear” and “see” the “voice” which is the “word of the Lord.” That “word” represents His character of mercy and truth. The Psalmist also asks to be shown God’s mercy, which is His character. In order to see His “mercy,” the Psalmist promises to “hear” what the Spirit saith unto the churches.
موسیٰ اور ایلیاہ دونوں اُن لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جو اُس “آواز” کو “سنتے” اور “دیکھتے” ہیں جو “خداوند کا کلام” ہے۔ وہ “کلام” اُس کے رحم اور سچائی کے وصف کی نمائندگی کرتا ہے۔ زبور نویس بھی خدا کی رحمت دکھائے جانے کی درخواست کرتا ہے، جو اُس کا وصف ہے۔ اُس کی “رحمت” کو دیکھنے کے لیے، زبور نویس یہ وعدہ کرتا ہے کہ وہ سنے گا کہ رُوح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔
To the chief Musician, A Psalm for the sons of Korah. Lord, thou hast been favourable unto thy land: thou hast brought back [reversed] the captivity of Jacob. Thou hast forgiven the iniquity of thy people, thou hast covered all their sin. Selah. Thou hast taken away all thy wrath: thou hast turned thyself from the fierceness of thine anger. Turn us, O God of our salvation, and cause thine anger toward us to cease. Wilt thou be angry with us forever? wilt thou draw out thine anger to all generations? Wilt thou not revive us again: that thy people may rejoice in thee? Show us thy mercy, O Lord, and grant us thy salvation. I will hear what God the Lord will speak: for he will speak peace unto his people, and to his saints: but let them not turn again to folly. Surely his salvation is nigh them that fear him; that glory may dwell in our land. Mercy and truth are met together; righteousness and peace have kissed each other. Truth shall spring out of the earth; and righteousness shall look down from heaven. Yea, the Lord shall give that which is good; and our land shall yield her increase. Righteousness shall go before him; and shall set us in the way of his steps. Psalm 85:1–13.
برای رئیس مغنیان، مزموری از بنیقورح. ای خداوند، تو بر زمین خویش التفات فرمودهای؛ اسارتِ یعقوب را بازگردانیدهای [معکوس کردهای]. گناهِ قوم خود را آمرزیدهای، و تمامی خطای ایشان را پوشانیدهای. سِلاه. تمامی غضبِ خویش را برگرفتهای؛ از شدتِ خشمِ خود بازگشتهای. ای خدای نجاتِ ما، ما را بازگردان، و خشمِ خود را از ما برطرف ساز. آیا تا ابد بر ما خشمگین خواهی بود؟ آیا خشمِ خود را از نسلی تا نسل دیگر امتداد خواهی داد؟ آیا بار دیگر ما را زنده نخواهی ساخت، تا قومِ تو در تو شادی کنند؟ ای خداوند، رحمتِ خویش را به ما بنما، و نجاتِ خود را به ما عطا فرما. خواهم شنید که خداوند یهوه چه خواهد گفت، زیرا او با قومِ خود و با مقدسانِ خویش از صلح سخن خواهد گفت؛ اما مبادا ایشان بار دیگر به حماقت بازگردند. یقیناً نجاتِ او به آنان که از او میترسند نزدیک است، تا جلال در سرزمینِ ما ساکن گردد. رحمت و راستی به هم رسیدهاند؛ عدالت و سلامتی یکدیگر را بوسیدهاند. راستی از زمین خواهد رویید، و عدالت از آسمان خواهد نگریست. آری، خداوند آنچه نیکوست خواهد بخشید، و زمینِ ما محصولِ خود را خواهد داد. عدالت پیشاپیشِ او خواهد رفت، و ما را در راهِ گامهای او قرار خواهد داد. مزمور 85:1–13.
Notice that “mercy and truth,” (and “truth” is the Hebrew word ‘emet’ that we have been referring to) which produces righteousness and peace have “kissed.” They are joined. The Psalmist places his song in the last days of the investigative judgment when God has “forgiven the iniquity of” His “people.” The request is that the Lord would “revive” his people.
ध्यान दें कि “करुणा और सत्य,” (और “सत्य” वही इब्रानी शब्द ‘emet’ है जिसका हम उल्लेख करते रहे हैं) जो धर्म और शान्ति को उत्पन्न करते हैं, “चूमे” हैं। वे परस्पर संयुक्त हैं। भजनकार अपने गीत को खोजी न्याय के अन्तिम दिनों में स्थापित करता है, जब परमेश्वर ने अपनी “प्रजा के अधर्म को क्षमा” कर दिया है। प्रार्थना यह है कि प्रभु अपनी प्रजा को “पुनर्जीवित” करे।
“A revival and a reformation must take place, under the ministration of the Holy Spirit. Revival and reformation are two different things. Revival signifies a renewal of spiritual life, a quickening of the powers of mind and heart, a resurrection from spiritual death. Reformation signifies a reorganization, a change in ideas and theories, habits and practices. Reformation will not bring forth the good fruit of righteousness unless it is connected with the revival of the Spirit. Revival and reformation are to do their appointed work, and in doing this work they must blend.” Selected Messages, book 1, 128.
«بیداری و اصلاحی باید واقع شود، تحت خدمتِ روحالقدس. بیداری و اصلاح دو چیز متفاوتاند. بیداری به معنای تجدیدِ حیاتِ روحانی است، جانبخشیِ قوای ذهن و دل، و رستاخیزی از مرگِ روحانی. اصلاح به معنای سازماندهیِ دوباره، تغییر در افکار و نظریهها، عادات و اعمال است. اصلاح، مگر آنکه با بیداریِ روح پیوند داشته باشد، ثمرهٔ نیکوی پارسایی را به بار نخواهد آورد. بیداری و اصلاح باید کارِ معینِ خویش را انجام دهند، و در انجامِ این کار، باید با یکدیگر درآمیزند.» Selected Messages, book 1, 128.
The “revival” the Psalmist asks for identifies a request from someone that knows they are dead. The revival the Psalmist asks for is a very difficult request for a Laodicean to ask, for a Laodicean is unaware that he is spiritually dead, but if he wasn’t he would not need to be revived. The revival is accomplished by agreeing to “hear what God the Lord will speak,” and no other work should come before our securing that revival that comes when the Holy Spirit abides within us.
«احیا»یی که مزمورنویس درخواست میکند، نشاندهندۀ خواهشی از سوی کسی است که میداند مرده است. احیایی که مزمورنویس درخواست میکند، برای یک لائودیکیهای درخواستی بسیار دشوار است، زیرا لائودیکیهای آگاه نیست که از نظر روحانی مرده است؛ اما اگر چنین نبود، نیازی نداشت که احیا شود. این احیا با موافقت بر این امر تحقق مییابد که «بشنوم خداوند یهوه چه خواهد گفت»، و هیچ کار دیگری نباید بر فراهم آوردن آن احیا که هنگامی پدید میآید که روحالقدس در درون ما ساکن میشود، مقدم گردد.
“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.
«احیای دینداریِ راستین در میان ما، بزرگترین و فوریترینِ همهٔ نیازهای ماست. جستوجوی این امر باید نخستین کار ما باشد.» Selected Messages، کتاب ۱، ۱۲۱.
Speaking of the book of Revelation Sister White states the following.
خواهر وایت دربارۀ کتاب مکاشفه چنین میگوید.
“When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.
«وقتی ما بهعنوان یک قوم دریابیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیایی عظیم پدیدار خواهد شد.» Testimonies to Ministers, 113.
The word “revival” is defined as bringing back to life. Those chosen to be among the one hundred and forty-four thousand must first recognize that they are dead and are in need of a revival. The fact that the one hundred and forty-four thousand are dead is a significant component of the message that is unsealed just before probation closes. We have much more to say of this truth. What revives them is the “mercy” which God extends to them when He “revives” them and gives them His righteousness. What revives them is the truth that Jesus is the Alpha and Omega, and this understanding produces within them a “peace” that surpasses all understanding. The promise is that “truth” “shall spring up out of the earth.” The message represented as the “truth,” which is the Alpha and Omega originates in the United States, for it springs up “out of the earth.” The message at the beginning came from the United States and the message at the end springs up from the same place.
واژهٔ «احیا» به معنای بازگرداندن به حیات تعریف میشود. آنان که برگزیده شدهاند تا در شمار صد و چهل و چهار هزار باشند، نخست باید دریابند که مردهاند و به احیا نیاز دارند. این حقیقت که صد و چهل و چهار هزار مردهاند، جزئی مهم از پیامی است که درست پیش از بستهشدن مهلتِ توبه گشوده میشود. دربارهٔ این حقیقت، سخن بسیار بیشتری برای گفتن داریم. آنچه ایشان را احیا میکند، «رحمتی» است که خدا هنگامی که آنان را «احیا» میکند و عدالتِ خویش را به ایشان میبخشد، بر آنان امتداد میدهد. آنچه ایشان را احیا میکند، این حقیقت است که عیسی الفا و امگا است، و این فهم در درون ایشان «صلحی» پدید میآورد که از هر فهمی فراتر میرود. وعده این است که «حق» «از زمین خواهد رویید». پیامی که بهعنوان «حق» نمایانده شده است، و همان الفا و امگا است، از ایالات متحده منشأ میگیرد، زیرا از «زمین» میروید. پیام در آغاز از ایالات متحده آمد، و پیام در پایان نیز از همانجا برمیخیزد.
With the context for God’s cavemen being a symbol, we will consider other prophets that have been in a symbolic cave. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John was in prison when he needed to know if Jesus was the Messiah to come. He needed to know Jesus’ true character. He needed to know if the message he had proclaimed and the message that Jesus continued to proclaim was the true message. He sent his disciples to ask Jesus the question, and Jesus, passed by their question and proceeded to show them His glory.
با در نظر گرفتن اینکه غارنشینانِ خدا نمادی هستند، به دیگر انبیا نیز خواهیم پرداخت که در غاری نمادین بودهاند. عیسی، یحیای تعمیددهنده را ایلیا معرّفی کرد، و یحیی هنگامی که در زندان بود نیاز داشت بداند آیا عیسی همان مسیحِ موعود است یا نه. او نیاز داشت شخصیت حقیقی عیسی را بشناسد. او نیاز داشت بداند که آیا پیامی که خود اعلام کرده بود و پیامی که عیسی همچنان اعلام میکرد، همان پیامِ راستین است. او شاگردان خود را فرستاد تا این پرسش را از عیسی بپرسند، و عیسی، از کنار پرسش ایشان گذشت و سپس جلال خویش را به آنان نشان داد.
“Thus the day wore away, the disciples of John seeing and hearing all. At last Jesus called them to Him, and bade them go and tell John what they had witnessed, adding, ‘Blessed is he, whosoever shall find none occasion of stumbling in Me.’ Luke 7:23, R. V. The evidence of His divinity was seen in its adaptation to the needs of suffering humanity. His glory was shown in His condescension to our low estate.
«بدینسان آن روز سپری شد، در حالی که شاگردانِ یوحنا همه چیز را میدیدند و میشنیدند. سرانجام عیسی ایشان را نزد خود فراخواند و فرمود که رفته، آنچه را مشاهده کرده بودند به یوحنا خبر دهند، و افزود: “خوشا به حال آن که در من هیچ سببِ لغزش نیابد.” لوقا ۷:۲۳، R. V. برهانِ الوهیتِ او در انطباق آن با نیازهای انسانیتِ دردمند آشکار میشد. جلال او در فروتنیِ او نسبت به پستیِ حالِ ما نمایان گردید.»
“The disciples bore the message, and it was enough. John recalled the prophecy concerning the Messiah, ‘The Lord hath anointed Me to preach good tidings unto the meek; He hath sent Me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; to proclaim the acceptable year of the Lord.’ Isaiah 61:1, 2. The works of Christ not only declared Him to be the Messiah, but showed in what manner His kingdom was to be established. To John was opened the same truth that had come to Elijah in the desert, when ‘a great and strong wind rent the mountains, and brake in pieces the rocks before the Lord; but the Lord was not in the wind: and after the wind an earthquake; but the Lord was not in the earthquake: and after the earthquake a fire; but the Lord was not in the fire:’ and after the fire, God spoke to the prophet by ‘a still small voice.’ 1 Kings 19:11, 12. So Jesus was to do His work, not with the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms, but through speaking to the hearts of men by a life of mercy and self-sacrifice.” Desire of Ages, 217.
شاگردان این پیام را رسانیدند، و همین کافی بود. یوحنا نبوتِ مربوط به مسیحا را به یاد آورد: «خداوندْ مرا مسح کرده است تا به حلیمان بشارت دهم؛ مرا فرستاده است تا شکستهدلان را التیام بخشم، و آزادی را برای اسیران و گشایشِ زندان را برای بستگان اعلام کنم؛ تا سالِ مقبولِ خداوند را اعلام نمایم.» اشعیا ۶۱:۱، ۲. اعمالِ مسیح نه تنها اعلان میکرد که او همان مسیحاست، بلکه نشان میداد که پادشاهیِ او به چه شیوهای باید برقرار گردد. همان حقیقتی که در بیابان بر ایلیا مکشوف شده بود، بر یوحنا نیز آشکار گردید؛ آنگاه که «بادی عظیم و نیرومند، کوهها را میشکافت و صخرهها را پیشِ روی خداوند خرد میکرد؛ اما خداوند در باد نبود؛ و پس از باد، زلزلهای آمد؛ اما خداوند در زلزله نبود؛ و پس از زلزله، آتشی پدید آمد؛ اما خداوند در آتش نبود»؛ و پس از آتش، خدا با «آوایی آرام و نازک» با نبی سخن گفت. اول پادشاهان ۱۹:۱۱، ۱۲. بدینسان، عیسی نیز میبایست کار خود را نه با هیاهوی جنگافزارها و نه با واژگون ساختنِ تختها و پادشاهیها، بلکه از راهِ سخن گفتن با دلهای مردمان بهوسیلهٔ زندگیای آکنده از رحمت و ازخودگذشتگی، به انجام رساند.» آرزوی اعصار، ۲۱۷.
God’s power is conveyed through His Word. It is delivered to “the hearts of men.” That was the lesson of the “still small voice.” Yet Elijah’s message is the external message identifying the forces outside of God’s people. Christ was telling Elijah in the “last days” His word is where the power is located, yet “the clash of arms and the overturning of thrones and kingdoms,” represented by the destructive wind, the earthquake and the fire represent three of the external forces represented in the book of Revelation that God’s people will be confronted with. The destructive “wind” is a symbol of Islam in Bible prophecy. The “earthquake” is the rebellion and anarchy of the French Revolution. The “fire” is the destruction brought upon Sodom and Gomorrah. Elijah had fled the papal power to get to the cave, so the Lord revealed to him that in spite of all the evil forces that make up the crisis at the end of the world, it is the still small voice where God’s power is to be found.
قدرتِ خدا از طریق کلام او منتقل میشود. این قدرت به «دلهای انسانها» رسانده میشود. این همان درسی بود که در «آوازِ ملایمِ آرام» تعلیم داده شد. با این حال، پیامِ ایلیا همان پیامِ بیرونی است که نیروهای خارج از قومِ خدا را شناسایی میکند. مسیح در «ایامِ آخر» به ایلیا میفرمود که قدرت در کلامِ او قرار دارد؛ با این همه، «برخوردِ سلاحها و واژگون شدنِ تختها و پادشاهیها» که بهوسیلهٔ بادِ ویرانگر، زلزله و آتش به تصویر کشیده شده است، نمایانگرِ سه نیروی بیرونی است که در کتابِ مکاشفه معرفی شدهاند و قومِ خدا با آنها روبهرو خواهند شد. «بادِ» ویرانگر در نبوتِ کتابمقدسی نمادی از اسلام است. «زلزله» طغیان و هرجومرجِ انقلابِ فرانسه است. «آتش» همان هلاکتی است که بر سدوم و عموره وارد شد. ایلیا از قدرتِ پاپی گریخته بود تا به غار برسد؛ پس خداوند بر او آشکار ساخت که با وجودِ همهٔ نیروهای شریری که بحرانِ پایانِ جهان را تشکیل میدهند، این همان آوازِ ملایمِ آرام است که قدرتِ خدا در آن یافت میشود.
Moses, Elijah and John the Baptist all testify to witnessing God’s character from a cave. The “cave” is the only sign that will be given to a wicked and adulterous generation. Jesus spoke of the “adulterous and wicked generation,” which is the generation of the “last days” of the investigative judgment. The sign for that generation was the prophet Jonah that had spent three days in a cave—the belly of a whale.
موسیٰ، ایلیاہ اور یوحنا بپتسمہ دینے والے، سب اس بات کی گواہی دیتے ہیں کہ انہوں نے ایک غار سے خدا کے کردار کا مشاہدہ کیا۔ “غار” ہی وہ واحد نشان ہے جو ایک شریر اور زانی نسل کو دیا جائے گا۔ یسوع نے “زانی اور شریر نسل” کا ذکر کیا، جو تفتیشی عدالت کے “آخری ایام” کی نسل ہے۔ اس نسل کے لیے نشان نبی یونس تھا، جس نے تین دن ایک غار میں—یعنی مچھلی کے پیٹ میں—گزارے تھے۔
And when the people were gathered thick together, he began to say, This is an evil generation: they seek a sign; and there shall no sign be given it, but the sign of Jonas the prophet. For as Jonas was a sign unto the Ninevites, so shall also the Son of man be to this generation. Luke 11:29, 30.
و چون مردم انبوهانبوہ گرد آمده بودند، او آغازِ سخن کرده، گفت: این نسلی شریر است؛ نشانهای میطلبند، و هیچ نشانهای بدیشان داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا همانگونه که یونس برای نینویان نشانهای بود، همچنین پسر انسان نیز برای این نسل خواهد بود. لوقا 11:29، 30
Jonah was in a belly of the whale for three days and three nights, as was Jesus in the grave for three days. Jonah was a sign and so is Jesus. They represent the sign of the resurrection, which of course, follows death.
یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، چنانکه عیسی نیز سه روز در قبر بود. یونس نشانهای بود و عیسی نیز چنین است. آنان نشانهٔ قیامت را نمایان میسازند، که البته پس از مرگ واقع میشود.
Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. Matthew 12:38–41.
آنگاه بعضی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: «استاد، میخواهیم از تو نشانهای ببینیم.» اما او در جواب ایشان گفت: «نسلی شریر و زناکار در پیِ نشانه میگردد؛ و هیچ نشانهای به آن داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا چنانکه یونس سه روز و سه شب در شکم نهنگ بود، پسر انسان نیز سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود. مردان نینوا در روز داوری با این نسل برخواهند خاست و آن را محکوم خواهند کرد، زیرا ایشان به وعظ یونس توبه کردند؛ و اینک، بزرگتر از یونس در اینجاست.» متی 12:38–41.
If we understand the principle of the repetition of history, in conjunction with the fact that all sacred history identifies the end of the world, then Jonah and Christ’s death, burial and resurrection are the “sign” and also the message for God’s people now. When Jonah was cast out of the belly of the whale, he proclaimed the message, just as the message of the resurrection of Christ was immediately proclaimed when the angel removed the rock from the cave that Christ was in. Those represented by Moses, Elijah, Jonah and Christ are symbolizing not only God’s people of the “last days,” but also the message that each of them gave.
اگر اصلِ تکرارِ تاریخ را درک کنیم، همراه با این واقعیت که تمامی تاریخِ مقدّس پایانِ جهان را معرّفی میکند، آنگاه یونس و مرگ، دفن و رستاخیزِ مسیح «نشانه» و نیز پیام برای قومِ خدا در زمانِ حاضر هستند. هنگامی که یونس از شکمِ نهنگ بیرون افکنده شد، پیام را اعلام کرد؛ همانگونه که پیامِ رستاخیزِ مسیح نیز بیدرنگ اعلام شد، آنگاه که فرشته سنگ را از دهانهٔ غاری که مسیح در آن بود کنار زد. کسانی که بهواسطهٔ موسی، ایلیا، یونس و مسیح بازنمایی شدهاند، نه تنها نمادِ قومِ خدا در «ایّامِ آخر» هستند، بلکه پیامِ هر یک از ایشان را نیز که عرضه داشتند، نمادین میسازند.
The sign of Jonah includes the cave experience where the merciful character of Christ is manifested. The same mercy that Jesus extended to Elijah was extended to Jonah as he fled from his responsibility of proclaiming the message. There is much more to say of Jonah, but other points now need to be addressed.
د یونس نښه د غار هغه تجربه هم رانغاړي چې پکې د مسیح د رحیم ذات څرګندونه کېږي. هماغه رحمت چې عیسیٰ الیاس ته وغځاوه، یونس ته هم وغځول شو، کله چې هغه د پیغام له اعلانولو څخه د خپلې مسؤولیت د تېښتې په حال کې و. د یونس په اړه د ویلو لپاره لا ډېر څه شته، خو اوس اړتیا ده چې نورو ټکو ته پام وشي.
The cave, among other things represents death and resurrection. God’s covenant people in the last days have been identified on multiple witnesses as having been dead and then resurrected. Of course, a Christian must be born again to see the kingdom of God, and this represents the death of the old carnal man, but prophetically it means more. It speaks of a message that is stopped in its tracks. Elijah stopped proclaiming the message, Jonah fled from proclaiming the message. John was thrown in prison and executed. Jesus was crucified.
این غار، در میان معانی دیگر، نمایانگر مرگ و رستاخیز است. قوم عهدِ خدا در ایام آخر، بر پایهٔ گواهان متعدد، چنین شناخته شدهاند که مرده بودند و سپس رستاخیز یافتند. البته، یک مسیحی باید تولد تازه بیابد تا ملکوت خدا را ببیند، و این نمایانگر مرگِ انسانِ کهنهٔ جسمانی است؛ اما از لحاظ نبوی، معنایی فراتر دارد. این از پیامی سخن میگوید که در میانهٔ راه متوقف میشود. ایلیا از اعلام آن پیام بازایستاد، یونس از اعلام آن پیام گریخت. یوحنا به زندان افکنده شد و اعدام گردید. عیسی مصلوب شد.
The sign of Jonah therefore is not simply about death and resurrection, it is about the death and resurrection of a message, and all the messages typified in God’s word represent the final warning message that was given to Jesus by the Father, who then gave it to Gabriel, who then gave it to the prophet, who then wrote it and sent it to the churches. God was willing to end the message and start over in the cave experience of Moses. Elijah ended his work as a messenger and fled to the cave. Jonah fled to Tarshish. John the Baptist was murdered, as was Jesus. All of these testimonies are to be brought to the book of Revelation and aligned with one another. Daniel and Revelation are two books, but the “testimony of Jesus” identifies that they are also one book. They possess the same characteristics as the Bible. Two books that make one book and two authors that represent two witnesses.
پس نشانۀ یونس صرفاً دربارۀ مرگ و قیامت نیست، بلکه دربارۀ مرگ و قیامِ یک پیام است؛ و همۀ پیامهایی که در کلام خدا نمونهوار نمایش داده شدهاند، نمایندۀ پیامِ هشدار نهاییاند که از سوی پدر به عیسی داده شد، و سپس او آن را به جبرائیل داد، و سپس او آن را به نبی داد، و آنگاه او آن را نوشت و به کلیساها فرستاد. خدا مایل بود در تجربۀ غارِ موسی، آن پیام را پایان دهد و از نو آغاز کند. ایلیا کار خود را بهعنوان پیامآور به پایان رساند و به غار گریخت. یونس به ترشیش گریخت. یحیای تعمیددهنده به قتل رسید، چنانکه عیسی نیز چنین شد. همۀ این شهادتها باید به کتابِ مکاشفه آورده شوند و با یکدیگر همسو گردند. دانیال و مکاشفه دو کتاباند، اما «شهادتِ عیسی» نشان میدهد که آنها همچنین یک کتاب نیز هستند. آنها همان ویژگیهای کتابمقدس را دارا هستند: دو کتاب که یک کتاب را تشکیل میدهند، و دو نویسنده که نمایندۀ دو شاهد هستند.
Daniel, a captive of Babylon and thereafter Medo-Persia symbolically died when he was thrown into the lion’s den. Jonah symbolically died when eaten by the whale. John the Revelator symbolically died when he was thrown into the boiling oil. William Miller died but has the promise that angels are waiting at his grave for the resurrection of the righteous. The ministry Future for America symbolically died on July 18, 2020.
دانیال، اسیرِ بابل و سپس ماد و فارس، بهطور نمادین هنگامی مرد که به چاهِ شیران افکنده شد. یونس بهطور نمادین هنگامی مرد که نهنگ او را بلعید. یوحنای مکاشفهنگار بهطور نمادین هنگامی مرد که در روغنِ جوشان افکنده شد. ویلیام میلر مرد، اما این وعده را دارد که فرشتگان در کنار قبر او برای رستاخیزِ عادلان در انتظارند. خدمتِ Future for America بهطور نمادین در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مرد.
The final warning message is set within the context of the papal power’s deadly wound being healed. The healing of the wound is a specific subject of chapters thirteen and seventeen of Revelation. When the deadly wound is healed the resurrected papacy will become the eighth kingdom represented in chapter seventeen of Revelation. It is identified as the eighth, that is of the seven. Eight is symbolic of resurrection, for circumcision as the seal of the covenant relationship was to be carried out on the eighth day after a male child was born. That rite was replaced by baptism in the Christian dispensation, and baptism represent the death, burial and resurrection of Christ. Christ was resurrected on the day after the seventh day. He therefore was resurrected prophetically on the eighth day. After one thousand years of rest, the earth made new is resurrected in the eighth millennium.
پەیامی هۆشداریی کۆتایی لە چوارچێوەی چاکبوونەوەی برینی مەرگبارەکەی هێزی پاپایەتی دانراوە. چاکبوونەوەی ئەو برینە بابەتێکی تایبەتە لە بەشە سێزدە و حەڤدەی پەیامی ئاشکراکردنەوە. کاتێک برینی مەرگبار چاک دەبێتەوە، پاپایەتی زیندووکراوە دەبێتە شانشینی هەشتەم کە لە بەشی حەڤدەی پەیامی ئاشکراکردنەوە نیشان دراوە. وەک هەشتەم ناسێنراوە، ئەوەیە کە لە حەوتەکەیە. ژمارەی هەشت هێمای زیندووبوونەوەیە، چونکە خەتەنەکردن وەک مۆری پەیوەندیی پەیمان دەبوو لە ڕۆژی هەشتەم دوای لەدایکبوونی منداڵی نێر ئەنجام بدرێت. ئەو ڕێوڕەسمە لە سەردەمی مەسیحییدا بە لەئاوهەڵکێشان جێگەگۆڕکرا، و لەئاوهەڵکێشان مردن و ناشتن و زیندووبوونەوەی مەسیح نمایندگی دەکات. مەسیح لە ڕۆژی دوای ڕۆژی حەوتەم زیندوو کرایەوە. بۆیە، بە شێوەی پێشبینی لە ڕۆژی هەشتەم زیندوو کرایەوە. دوای هەزار ساڵی پشوودان، زەویی نوێکراوە لە هەزارەی هەشتەمدا زیندوو دەکرێتەوە.