Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

درست پیش از آن‌که زمانِ آزمون به پایان رسد، فرمانی صادر می‌شود که «اقوالِ نبوتِ این کتاب را مهر مکن.»

And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

اور اُس نے مجھ سے کہا، اِس کتاب کی نبوت کی باتوں پر مہر نہ کر، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ جو ناراست ہے، وہ ناراست ہی رہے؛ اور جو ناپاک ہے، وہ ناپاک ہی رہے؛ اور جو راست باز ہے، وہ راست باز ہی رہے؛ اور جو مقدّس ہے، وہ مقدّس ہی رہے۔ مکاشفہ 22:10، 11

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

در باب پنجمِ مکاشفه، خدای پدر بر تخت خویش نشسته است و در دست او کتابی است که به هفت مُهر مُهر شده است.

And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

اور میں نے اُس کے دہنے ہاتھ میں جو تخت پر بیٹھا تھا، ایک کتاب دیکھی جو اندر اور پشت پر لکھی ہوئی تھی، اور سات مہروں سے سربمہر تھی۔ مکاشفہ 5:1

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

چنان‌که روایت از آیهٔ نخست آغاز شده و تا فصل هفتم ادامه می‌یابد، درمی‌یابیم که عیسی، که به‌عنوان شیرِ سبطِ یهودا معرفی شده است، همان کسی است که کتاب را از دستِ پدر خویش می‌گیرد و مهرها را به‌تدریج گشوده می‌آغازد. هنگامی که او مهر ششم را می‌گشاید و پیامی را که آن مهر نمایندگی می‌کند عرضه می‌دارد، فصل ششم پایان می‌یابد. این فصل با پرسشی پایان می‌پذیرد که به فصل هفتم راه می‌برد؛ جایی که پاسخِ پرسشی را می‌یابیم که در آخرین آیهٔ فصل ششم مطرح شده است.

For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

زیرا روز عظیمِ غضبِ او فرا رسیده است؛ و کیست که بتواند بایستد؟ مکاشفه ۶:۱۷.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

فصل هفتم، صد و چهل و چهار هزار و «جماعت عظیم» را معرفی می‌کند. پس از آنکه قوم خدا در فصل هفتم ارائه می‌شوند، آنگاه می‌بینیم که مُهر هفتم و نهایی برداشته می‌شود. تنها نبوت دیگری در کتاب مکاشفه که مُهر شده است، هفت رعدِ فصل دهم است. مقصودِ ساده این است که تنها نبوتی در کتاب مکاشفه که مُهر شده و می‌تواند پیش از بسته شدنِ زمانِ آزمون گشوده شود، «هفت رعد» است.

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

سال‌ها، اگر نه دهه‌ها، است که Future for America مشخص کرده است که «هفت رعد» نمایانگر چه چیزی هستند. «هفت رعد» نمایانگر تاریخِ جنبش میلری از 11 اوت 1840 تا 22 اکتبر 1844 است. خواهر وایت این واقعیت را تأیید می‌کند و می‌افزاید که «هفت رعد» همچنین نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای هستند که به ترتیب خود آشکار خواهند شد.» عرضه‌ای تفصیلی از این حقایق را، برای هر کسی که با این واقعیات نبوی ناآشناست، می‌توان در Habakkuk’s Tables یافت.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

حقیقتِ هفت رعد که در گذشته ارائه شده بود، همچنان حقیقت است؛ اما از اوتِ امسال، خداوند دست خود را از این موضوعات برداشته و فهم بیشتری آشکار شده است. ما با فصل دهم مکاشفه آغاز خواهیم کرد، سپس تفسیر خواهر وایت را بر این فصل بررسی خواهیم نمود. پیش از آن‌که چنین کنیم، باید دو نکته را که به بررسی هفت رعد مربوط نیستند، مشخص سازیم.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

نخستین نکته این است که شناساییِ حقیقتِ هفت رعد، که اکنون گشوده شده است، مستلزم چندین رشتهٔ حقیقت است تا هر آنچه هفت رعد نمایندگی می‌کنند در جای خود قرار گیرد. در اینجا، دعا می‌کنم، صبرِ مقدسان است. نکتهٔ دومِ مرتبط با این موضوع آن است که برنامه‌ای که ارائهٔ صوتیِ این مقالات را تولید می‌کند، در مقدار زمانی که می‌تواند بخواند و بیان کند، محدودیتی دارد. هر یک از مقالات باید در همان بازهٔ زمانی بگنجند. از آغازِ این مطالعه، شما را آگاه می‌سازم که برای تثبیتِ حقیقتی که به‌وسیلهٔ هفت رعد نمایانده شده است، چند مقاله لازم خواهد بود. اکنون به فصل دهم.

And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

اور میں نے ایک اور زورآور فرشتہ آسمان سے اترتے دیکھا، جو بادل اوڑھے ہوئے تھا؛ اور اس کے سر پر قوسِ قزح تھی، اور اس کا چہرہ گویا سورج تھا، اور اس کے پاؤں آگ کے ستونوں کی مانند تھے۔ اور اس کے ہاتھ میں ایک چھوٹی سی کتاب کھلی ہوئی تھی؛ اور اس نے اپنا دہنا پاؤں سمندر پر، اور بایاں پاؤں زمین پر رکھا۔ اور وہ بڑی آواز سے پکارا، جیسے شیر دھاڑتا ہے؛ اور جب وہ پکار چکا تو ساتوں گرجوں نے اپنی اپنی آوازیں نکالیں۔ اور جب ساتوں گرجوں نے اپنی آوازیں نکالیں تو میں لکھنے ہی والا تھا؛ اور میں نے آسمان سے ایک آواز سنی جو مجھ سے کہہ رہی تھی، اُن باتوں پر مہر کر دے جو ساتوں گرجوں نے کہیں، اور انہیں نہ لکھ۔ اور جو فرشتہ میں نے سمندر اور زمین پر کھڑا دیکھا تھا، اس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، جس نے آسمان اور جو کچھ اُس میں ہے، اور زمین اور جو کچھ اُس میں ہے، اور سمندر اور جو کچھ اُس میں ہے، سب کو پیدا کیا، کہ پھر مہلت نہ ہوگی۔ بلکہ ساتویں فرشتے کی آواز کے ایام میں، جب وہ نرسنگا پھونکنا شروع کرے گا، تو خدا کا بھید پورا ہو جائے گا، جیسا اُس نے اپنے بندوں یعنی نبیوں پر ظاہر کیا تھا۔ اور جو آواز میں نے آسمان سے سنی تھی، وہ پھر مجھ سے ہم کلام ہوئی اور کہنے لگی، جا، اُس فرشتے کے ہاتھ سے وہ چھوٹی کتاب لے لے جو سمندر اور زمین پر کھڑا ہے، اور کھلی ہوئی ہے۔ پس میں اُس فرشتے کے پاس گیا اور اُس سے کہا، وہ چھوٹی کتاب مجھے دے دے۔ اُس نے مجھ سے کہا، اسے لے لے اور کھا جا؛ یہ تیرے پیٹ کو کڑوا کرے گی، مگر تیرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی ہوگی۔ چنانچہ میں نے وہ چھوٹی کتاب فرشتے کے ہاتھ سے لے لی اور اسے کھا گیا؛ اور وہ میرے منہ میں شہد کی مانند میٹھی تھی، اور جونہی میں نے اسے کھایا، میرا پیٹ کڑوا ہو گیا۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، تجھے بہت سی قوموں اور امتوں اور زبانوں اور بادشاہوں کے سامنے پھر نبوت کرنی ہے۔ مکاشفہ 10:1–11۔

Commenting on chapter ten, Sister White states:

در تفسیر فصل دهم، خواهر وایت می‌گوید:

“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

“فرشتهٔ نیرومندی که یوحنا را تعلیم داد، کسی جز عیسی مسیح نبود. این‌که پای راست خود را بر دریا و پای چپ خود را بر خشکی نهاد، نشان می‌دهد نقشی را که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند. این وضعیت، قدرت و اقتدار برتر او را بر سراسر زمین می‌رساند. این کشمکش از عصری به عصر دیگر شدیدتر و قاطعانه‌تر شده است و تا صحنه‌های اختتامی نیز چنین ادامه خواهد یافت، زمانی که عملکرد استادانهٔ قوای ظلمت به اوج خود خواهد رسید. شیطان، در اتحاد با مردمان شریر، تمام جهان و کلیساهایی را که محبتِ حقیقت را نپذیرفته‌اند، فریب خواهد داد. اما آن فرشتهٔ نیرومند توجه می‌طلبد. او با آواز بلند ندا می‌دهد. او باید قدرت و اقتدارِ صدای خود را به آنان که با شیطان متحد شده‌اند تا با حقیقت مخالفت ورزند، نشان دهد.”

“After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

«پس از آن‌که این هفت رعد صداهای خود را برآوردند، این فرمان به یوحنا داده می‌شود، همان‌گونه که دربارهٔ کتابِ کوچک به دانیال داده شد: “آنچه را هفت رعد گفتند، مُهر کن.” این‌ها به رویدادهای آینده مربوط می‌شوند که به‌ترتیب خود آشکار خواهند شد. دانیال در پایانِ ایام در نصیب خود خواهد ایستاد. یوحنا کتابِ کوچک را گشوده می‌بیند. آنگاه نبوت‌های دانیال جایگاه درستِ خود را در پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم که باید به جهان داده شوند، می‌یابند. گشوده شدنِ کتابِ کوچک، همان پیامِ مربوط به زمان بود.»

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

کتاب‌های دانیال و مکاشفه یکی هستند. یکی نبوت است و دیگری مکاشفه؛ یکی کتابی مُهرشده است و دیگری کتابی گشوده. یوحنا اسراری را که رعدها بیان کردند شنید، اما به او فرمان داده شد که آنها را ننویسد.

“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

«نورِ خاصی که به یوحنا داده شد و در هفت رعد بیان گردید، ترسیمی از وقایعی بود که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست. صلاح نبود که مردم این امور را بدانند، زیرا ایمان ایشان ناگزیر می‌بایست آزموده شود. در ترتیب الهی، شگفت‌انگیزترین و پیشرفته‌ترین حقایق اعلام می‌شد. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم باید اعلام می‌گردید، اما پیش از آن‌که این پیام‌ها کار ویژهٔ خود را به انجام رسانند، هیچ نور بیشتری نباید آشکار می‌شد. این امر به‌وسیلهٔ آن فرشته‌ای به تصویر کشیده شده است که یک پای خود را بر دریا نهاده، با سوگندی بس solemn اعلام می‌کند که دیگر زمانی نخواهد بود.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

«فرشتۀ نیرومند»ی که در 11 اوت 1840 فرود آمد، مسیح بود، و در دست خود پیامی داشت که به یوحنا گفته شد آن را بخورد. آنچه یوحنا خورد، یک پیام بود؛ اما به‌طور مشخص پیامی بود که می‌بایست به قوم خدا رسانده شود، نه به جهان. مهم است که شناخته شود مخاطبِ مورد نظر در این متن چه کسانی هستند؛ زیرا هرچند مسیح در 11 اوت 1840 فرود آمد و بدین‌سان آغاز توان‌بخشیِ پیامِ فرشتۀ اول را رقم زد، و در نتیجه مشخص ساخت که پیامِ فرشتۀ اول چه زمانی به تمام جهان برده خواهد شد، کتابچۀ کوچکی که یوحنا می‌بایست بخورد، در حال مشخص کردن زمانی است که پروتستانتیسم ردای پروتستانتیسم را به میلری‌ها واگذار کرد. هنگامی که مسیح با آن کتابچۀ کوچک فرود آمد، او رابطۀ عهدیِ خود را با کلیسای برخاسته از بیابان به پایان می‌رسانْد و هم‌زمان مردمِ میلری را به‌عنوان قومِ تازه‌برگزیدۀ عهدیِ خود مشخص می‌کرد. میلری‌ها قومی بودند که پیش از آن قوم خدا نبودند. انبیا هرگز یکدیگر را نقض نمی‌کنند.

And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

و او مرا گفت: ای پسر انسان، بر پای‌های خویش بایست، و من با تو سخن خواهم گفت. و چون با من سخن گفت، روح به اندرون من درآمد و مرا بر پای‌هایم برپا داشت، تا آن که گویندهٔ با من را شنیدم. و مرا گفت: ای پسر انسان، تو را نزد بنی‌اسرائیل می‌فرستم، نزد امتی سرکش که بر من عصیان ورزیده‌اند؛ ایشان و پدرانشان تا همین امروز بر من تعدی کرده‌اند. زیرا ایشان فرزندانی بی‌شرم و سخت‌دل‌اند. تو را نزد ایشان می‌فرستم، و بدیشان خواهی گفت: خداوند یهوه چنین می‌فرماید. و ایشان، خواه بشنوند و خواه بازایستند، ـ زیرا که خاندانِ عصیان‌اند ـ خواهند دانست که نبی‌ای در میان ایشان بوده است. و تو، ای پسر انسان، از ایشان مترس و از سخنان ایشان هراسان مباش، هرچند خارها و خَسَک‌ها با تو باشند و در میان کژدمان ساکن باشی؛ از سخنان ایشان مترس و از چهره‌های ایشان مشوش مباش، هرچند خاندانِ عصیان باشند. و تو کلام مرا بدیشان خواهی گفت، خواه بشنوند و خواه بازایستند، زیرا که ایشان غایتِ سرکشی‌اند. اما تو، ای پسر انسان، آنچه را من به تو می‌گویم بشنو؛ مانند آن خاندانِ عصیان، سرکش مباش؛ دهان خویش را بگشا و آنچه را به تو می‌دهم بخور. و چون نگریستم، اینک دستی به سوی من فرستاده شد، و اینک طومار کتابی در آن بود؛ و آن را پیش روی من گشود، و از درون و برون نوشته شده بود؛ و در آن مراثی و ماتم و وای نوشته بود. و نیز مرا گفت: ای پسر انسان، آنچه را می‌یابی بخور؛ این طومار را بخور و برو با خاندان اسرائیل سخن بگو. پس دهان خود را گشودم، و او آن طومار را به من خورانید. و مرا گفت: ای پسر انسان، شکم خویش را بخوران و اندرون خویش را از این طوماری که به تو می‌دهم پر کن. پس آن را خوردم، و در دهانم از جهت شیرینی چون عسل بود. و مرا گفت: ای پسر انسان، برو، به سوی خاندان اسرائیل روانه شو و با کلام من با ایشان سخن بگو. زیرا تو نزد قومی با زبان بیگانه و گفتاری دشوار فرستاده نشده‌ای، بلکه نزد خاندان اسرائیل؛ نه نزد اقوام بسیار با زبان بیگانه و گفتاری دشوار که سخنان ایشان را نتوانی فهمید. یقیناً اگر تو را نزد ایشان فرستاده بودم، به تو گوش می‌دادند. اما خاندان اسرائیل به تو گوش نخواهند داد، زیرا به من گوش نمی‌دهند؛ زیرا تمامی خاندان اسرائیل بی‌شرم و سخت‌دل‌اند. اینک من روی تو را در برابر روی‌های ایشان نیرومند ساخته‌ام، و پیشانی تو را در برابر پیشانی‌های ایشان استوار گردانیده‌ام. پیشانی تو را چون الماس، سخت‌تر از سنگ چخماق ساخته‌ام؛ از ایشان مترس و از چهره‌های ایشان مشوش مباش، هرچند خاندانِ عصیان باشند. و نیز مرا گفت: ای پسر انسان، همهٔ سخنانی را که به تو خواهم گفت، در دل خویش بپذیر و با گوش‌های خویش بشنو. حزقیال ۲:‏۱–۳:‏۱۰

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

जब मसीह उस छोटी पुस्तक के साथ उतरे, जिसे यूहन्ना ने लेकर खा लिया, तो वह उसके “मुंह में मधु के समान मीठी” थी। यूहन्ना प्रकटकर्ता और यहेजकेल—दोनों ने मसीह के “हाथ” से एक संदेश लिया। यहेजकेल, और इसलिए यूहन्ना के पास भी, “इस्राएल के घराने” के लिए एक संदेश था, न कि इस्राएल के बाहर वालों के लिए। यदि इस्राएल के बाहर वालों ने उस संदेश को सुना होता, तो वे उसे ग्रहण कर लेते, परन्तु इस्राएल नहीं; क्योंकि इस्राएल का “सारा घराना” “ढीठ और कठोर-हृदय” है। इस्राएल का पूरा घराना (“सारा घराना”) पूरी तरह विद्रोही था। सन् 1840 में इस्राएल को प्रकाशितवाक्य अध्याय दस में जंगल की कलीसिया के रूप में प्रस्तुत किया गया था। उन्होंने अपने परखे जाने के समय का कटोरा भर दिया था।

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

اگرچه این پیام از سوی اسرائیل شنیده نمی‌شد، با این حال به نبی فرمان داده شد که پیامِ کتاب کوچک را به ایشان برساند، تا به سبب ردّ نورِ فرشتهٔ اول مسئول شناخته شوند. در کتاب‌های داوری، ایشان می‌بایست به سبب امتناع از شنیدن پیامِ آن «نبی» که «در میان ایشان» بوده است، مسئول شناخته شوند. ردّ نبی، ردّ پیامی است که از سوی فرشتهٔ جبرائیل به نبی داده شده بود، و او خود آن پیام را از مسیح دریافت کرده بود، و مسیح آن را از پدر دریافت کرده بود. هنگامی که مسیح با پیامِ کتاب کوچک در دست خویش فرود آمد، این با زمانی که روح‌القدس در تعمید او نازل شد، موازات داشت. این امر به‌وسیلهٔ موسی در بوتهٔ مشتعل از پیش به تصویر کشیده شده بود، و همان نشانهٔ راهِ دقیقاً مشابهی است که در هر جنبش اصلاحی وجود دارد.

“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

«کار خدا بر روی زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح عظیم یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر از خود نشان می‌دهد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. حرکت‌های مهم زمان حاضر، همانندهایی در گذشته دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، برای زمان ما درس‌هایی بس گران‌بها در بر دارد.» جدال عظیم، 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

زوالِ برتریِ عثمانی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، (که همان زمانی است که یوحنا و حزقیال کتابِ کوچک را که در «دست» مسیح بود خوردند،) نشانگرِ «قدرت‌یافتن» پیامِ فرشتهٔ اول است که در سال ۱۷۹۸، در «زمانِ آخر»، «فرا رسیده» بود. این پیام با تأییدِ مهم‌ترین قاعدهٔ نبویِ میلری‌ها؛ یعنی اصلِ یک روز در برابر یک سال، «قدرت یافت». سپس مسیح آغاز کرد به برپا داشتنِ شالودهٔ هیکلِ میلری، همان‌گونه که در تعمیدِ خویش کرده بود.

“Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

«ایمانِ متزلزلِ ناتنائیل اکنون استوار شد، و او در پاسخ گفت: “ای ربی، تو پسر خدا هستی؛ تو پادشاه اسرائیل هستی.” عیسی در جواب او فرمود: “آیا از آن‌رو ایمان می‌آوری که به تو گفتم تو را زیر درخت انجیر دیدم؟ چیزهایی بزرگ‌تر از این خواهی دید.” و بدو گفت: “آمین، آمین، به شما می‌گویم، از این پس آسمان را گشوده خواهید دید، و فرشتگانِ خدا را که بر پسر انسان صعود و نزول می‌کنند.”»

“In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

«در این چند شاگردِ نخستین، بنیادِ کلیسای مسیحی به‌واسطۀ تلاشِ فردی نهاده می‌شد. یوحنا نخست دو تن از شاگردان خود را به سوی مسیح هدایت کرد. سپس یکی از ایشان برادری را می‌یابد و او را نزد مسیح می‌آورد. آنگاه او فیلیپُس را فرا می‌خواند تا از وی پیروی کند، و او در جست‌وجوی نَتَنائیل برمی‌آید.» روح نبوت، جلد ۲، ۶۶.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

هنگامی که مسیح در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با کتاب کوچکِ گشوده در دست خود فرود آمد، این رویداد در جنبش اصلاحیِ تاریخ زمینیِ مسیح از پیش به تصویر کشیده شده بود، زیرا هر جنبش اصلاحی همان نشانه‌های راهِ یکسان را داراست. موسی و جنبش اصلاحی‌ای که او رهبری کرد نیز همان نشانهٔ راه را داشتند. تجربهٔ موسی در بوتهٔ سوزان، نزول روح‌القدس را در تعمید مسیح نمونه‌وار می‌ساخت؛ و آن نیز به نوبهٔ خود ۱۸۴۰ را نمونه‌وار می‌ساخت، که آن نیز به نوبهٔ خود ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را نمونه‌وار می‌سازد، زمانی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

«آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ اوّل، و «آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ دوم و «آمدنِ» پیامِ فرشتهٔ سوم، همگی به‌وسیلهٔ فرشتگان نمایش داده شده‌اند. فرشتهٔ اوّل کتابی کوچک در دست دارد، فرشتهٔ دوم نوشته‌ای در دست داشت، و فرشتهٔ سوم طوماری در دست داشت. بر گواهیِ دو یا سه تن، حقیقتی استوار می‌گردد. هر سه فرشته، خواه در هنگامِ آمدنشان و خواه در هنگامِ اقتدار یافتنشان، پیامی در دست دارند.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

یوحنا اور حزقی ایل اُن لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جنہوں نے اُس پیغام کو قبول کیا جب پہلے فرشتے کا پیغام “بااختیار” کیا گیا، جو اُس تاریخی نشانِ راہ سے مختلف ہے جب پہلے فرشتے کا پیغام 1798 میں “پہنچا” تھا۔

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

تفاوت میان «رسیدن» یک پیام و «اقتدار یافتن» آن، تمایزی است بس مهم که باید بدان توجه کرد. هنگامی که به فراز زیر می‌نگریم، توجه داشته باشید که هدف فرشتۀ اول، با هدف آن فرشته در مکاشفه هجده که زمین را با جلال خویش منوّر می‌سازد، یکسان است. همچنین توجه کنید که هر پیام، انشقاقی پدید می‌آورد و دو طبقه از پرستندگان را به وجود می‌آورد.

“I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

«مرا علاقه‌ای که تمامی آسمان به کاری که بر زمین در جریان بود داشت، نشان داده شد. عیسی فرشته‌ای نیرومند [فرشتهٔ اول] را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که خود را برای ظهور دوم او آماده سازند. چون آن فرشته حضور عیسی را در آسمان ترک گفت، نوری بس درخشان و جلال‌مند پیشاپیش او می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضب آیندهٔ خدا آگاه کند. انبوهی نور را پذیرفتند. برخی از ایشان بسیار جدی می‌نمودند، حال آنکه دیگران شادمان و سرمست بودند. همهٔ آنان که نور را پذیرفتند، روی خود را به سوی آسمان گردانیدند و خدا را تمجید کردند. هرچند این نور بر همه تابیده شد، بعضی تنها تحت تأثیر آن قرار گرفتند، اما آن را از صمیم دل نپذیرفتند. بسیاری از خشم عظیمی آکنده شدند. خادمان و مردم با فرومایگان متحد شدند و با سرسختی در برابر نوری که از فرشتهٔ نیرومند تابیده بود مقاومت کردند. اما همهٔ آنان که آن را پذیرفتند، از جهان کناره گرفتند و به‌گونه‌ای نزدیک با یکدیگر متحد شدند.»

“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

«شیطان و فرشتگانش با جدیت بسیار مشغول بودند تا ذهنِ هر چه بیشترِ مردم را از نور منحرف سازند. جماعتی که آن را رد کردند، در تاریکی واگذاشته شدند. دیدم که فرشتهٔ خدا با عمیق‌ترین علاقه بر قومِ معترفِ خود نظارت می‌کرد، تا منش و خصلتی را که آنان در هنگام عرضه شدنِ پیامی با منشأ آسمانی از خود بروز می‌دادند، ثبت کند. و چون بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند، با تمسخر، استهزا، و نفرت از پیام آسمانی روی برتافتند، فرشته‌ای با طوماری در دست، آن ثبتِ شرم‌آور را نوشت. تمام آسمان از خشم آکنده شد، زیرا عیسی بدین‌گونه از سوی پیروانِ معترفِ خود خوار شمرده شده بود.»

“I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

“میں نے بھروسا رکھنے والوں کی مایوسی دیکھی، کیونکہ انہوں نے اپنے خداوند کو متوقع وقت پر نہ دیکھا۔ خدا کا مقصد یہ تھا کہ مستقبل کو پوشیدہ رکھے اور اپنی قوم کو فیصلہ کے مقام تک لے آئے۔ مسیح کی آمد کے لیے معیّن وقت کی منادی کے بغیر، وہ کام جو خدا نے مقصود ٹھہرایا تھا، انجام نہ پاتا۔ شیطان بہت سے لوگوں کو اس طرف لے جا رہا تھا کہ وہ عدالت اور مہلتِ آزمائش کے اختتام سے وابستہ عظیم واقعات کو مستقبلِ بعید میں دیکھیں۔ ضروری تھا کہ لوگوں کو اس حال کی تیاری کے لیے سنجیدگی سے جستجو کرنے پر لایا جائے۔”

“As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

«با گذشت زمان، کسانی که نور فرشته را به‌طور کامل نپذیرفته بودند با آنان که پیام را خوار شمرده بودند متحد شدند، و با تمسخر بر ضد نومیدشدگان برخاستند. فرشتگان وضعیت پیروانِ معترفِ مسیح را ثبت کردند. سپری شدنِ زمانِ معین آنان را آزموده و محک زده بود، و بسیاری بسیار در ترازو سنجیده شده و ناقص یافت شدند. آنان با صدای بلند ادعا می‌کردند که مسیحی‌اند، اما تقریباً در هر موردی از پیروی مسیح فرو می‌ماندند. شیطان از وضعیتِ پیروانِ معترفِ عیسی به وجد آمد.»

“He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

«او آنان را در دام خود گرفتار کرده بود. او اکثریت را به ترک راه راست کشانده بود، و ایشان می‌کوشیدند از راهی دیگر به آسمان بالا روند. فرشتگان دیدند که پاکان و مقدسان با گناهکارانِ صهیون و با ریاکارانِ دنیا‌دوست درهم آمیخته‌اند. آنان بر شاگردان حقیقیِ عیسی دیده‌بانی کرده بودند؛ اما فاسدان بر مقدسان اثر می‌گذاشتند. آنان که دل‌هایشان با اشتیاقی سوزان برای دیدن عیسی مشتعل بود، از سوی برادرانِ معترفِ خویش از سخن گفتن درباره آمدن او منع می‌شدند. فرشتگان آن صحنه را مشاهده کردند و با آن باقی‌ماندگانی که ظهورِ خداوندِ خود را دوست می‌داشتند، همدردی نمودند.»

“Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

«فرشته‌ای زورآور دیگر [فرشتهٔ دوم] مأمور شد تا به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا درداد: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است.” سپس بار دیگر دیدم که مأیوس‌شدگان چشمان خود را به آسمان برمی‌افرازند و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش‌اند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی ابلهانه، گویی در خواب، باقی مانده‌اند؛ با این همه، می‌توانستم نشان اندوهی عمیق را بر چهره‌هایشان ببینم. مأیوس‌شدگان از روی کتب مقدس دریافتند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند و باید با شکیبایی در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را در سال 1843 بر آن داشته بود تا در انتظار خداوند خویش باشند، ایشان را بر آن می‌داشت که در سال 1844 نیز چشم‌به‌راه او باشند. با این حال، دیدم که اکثریت از آن نیرو و حرارتی که ایمانشان را در سال 1843 متمایز می‌ساخت، برخوردار نبودند. نومیدیِ ایشان ایمانشان را فرو نشانده بود.»

“As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

«هنگامی که قوم خدا در فریاد فرشتهٔ دوم متحد شدند، لشکر آسمانی با عمیق‌ترین علاقه تأثیر آن پیام را زیر نظر داشت. آنان دیدند که بسیاری از کسانی که نام مسیحی را بر خود داشتند، با تمسخر و استهزا به کسانی روی آوردند که نومید شده بودند. چون این سخنان از لب‌های استهزاکننده فرو می‌افتاد که: «هنوز بالا نرفته‌اید!» فرشته‌ای آن را نوشت. فرشته گفت: «ایشان خدا را مسخره می‌کنند.» توجه من به گناهی مشابه که در زمان‌های باستان واقع شده بود، معطوف گردید. ایلیا به آسمان برده شده بود، و ردای او بر الیشع افتاده بود. آنگاه جوانان شریر، که از والدین خود آموخته بودند مرد خدا را خوار بشمارند، در پی الیشع افتادند و با تمسخر فریاد زدند: «ای کلِ کچل، بالا برو؛ ای کلِ کچل، بالا برو.» آنان با این‌گونه اهانت به خادم او، به خدا اهانت کردند و همان‌جا و در همان زمان به سزای خود رسیدند. به همین‌سان، کسانی که اندیشهٔ بالا رفتن مقدسان را به ریشخند و تمسخر گرفته‌اند، گرفتار غضب خدا خواهند شد، و بر آنان معلوم خواهد گردید که بازی کردن با آفریدگار خویش امری سبک نیست.»

“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

عیسی فرشتگان دیگری را مأمور ساخت تا به‌سرعت پرواز کنند و ایمان پژمردهٔ قوم او را احیا و تقویت نمایند و ایشان را آماده سازند تا پیام فرشتهٔ دوم و حرکت مهمی را که به‌زودی در آسمان انجام می‌شد، درک کنند. دیدم که این فرشتگان قدرت و نور عظیمی از عیسی دریافت کردند و به‌سرعت به سوی زمین پرواز نمودند تا مأموریت خود را در یاری رساندن به فرشتهٔ دوم در کارش به انجام رسانند. نوری عظیم بر قوم خدا تابید، آنگاه که فرشتگان ندا دردادند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.» سپس دیدم که این مأیوس‌شدگان برخاستند و هماهنگ با فرشتهٔ دوم اعلام کردند: «اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید.» نورِ برخاسته از فرشتگان، تاریکی را در همه‌جا شکافت. شیطان و فرشتگانش کوشیدند مانع گسترش این نور و تحقق اثر مقصود آن شوند. آنان با فرشتگان آسمان مجادله می‌کردند و به ایشان می‌گفتند که خدا مردم را فریب داده است، و اینکه با همهٔ نور و قدرت خود نیز نمی‌توانند جهان را به این باور برسانند که مسیح در حال آمدن است. اما با وجود آنکه شیطان می‌کوشید راه را مسدود سازد و ذهن‌های مردم را از نور منحرف کند، فرشتگان خدا به کار خود ادامه دادند….

“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

“چون خدمتِ عیسی در مکانِ مقدّس به پایان رسید و او به اقدس‌الاقداس داخل شد و در برابرِ تابوتِ حاویِ شریعتِ خدا ایستاد، فرشته‌ای زورآورِ دیگر را با پیامی سوم به جهان فرستاد. طوماری در دستِ آن فرشته نهاده شد، و چون او با قدرت و جلال به زمین فرود آمد، هشداری هولناک را اعلام کرد، با سهمگین‌ترین تهدیدی که هرگز به انسان رسانده شده بود. این پیام برای آن مقرر شده بود که فرزندانِ خدا را بر حذر دارد، به‌واسطهٔ اینکه ساعتِ وسوسه و تنگی‌ای را که در پیشِ روی ایشان بود به آنان نشان دهد. فرشته گفت: «آنان به نبردی سخت با وحش و تصویرِ او کشانده خواهند شد. تنها امیدِ ایشان به حیاتِ جاودانی این است که استوار بمانند. هرچند جانِ ایشان در خطر است، باید به حقیقت چنگ زنند و آن را محکم نگاه دارند.» فرشتهٔ سوم پیامِ خود را بدین‌گونه به پایان می‌رساند: «در اینجاست صبرِ مقدّسان؛ اینان‌اند آنان که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» چون این کلمات را تکرار کرد، به مَقدِسِ آسمانی اشاره نمود. اذهانِ همهٔ آنان که این پیام را می‌پذیرند، به اقدس‌الاقداس متوجّه می‌شود، جایی که عیسی در برابرِ تابوت ایستاده است و شفاعتِ نهاییِ خود را برای همهٔ کسانی به‌جا می‌آورد که رحمت هنوز برای ایشان درنگ می‌کند، و نیز برای آنان که از روی نادانی شریعتِ خدا را شکسته‌اند. این کفّاره هم برای مردگانِ عادلی که مرده‌اند و هم برای زندگانِ عادلی که زنده‌اند به‌جا آورده می‌شود. این شاملِ همهٔ کسانی است که با اعتماد به مسیح درگذشتند، امّا چون نورِ مربوط به احکامِ خدا را دریافت نکرده بودند، در تعدّی از فرایضِ آن از روی نادانی گناه ورزیده بودند.» Early Writings, 245–254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

چند صفحه بعد در همان کتاب، در پرداختن به همان مفاهیمی که همین‌اکنون به آن‌ها اشاره شد، خواهر وایت تصریح می‌کند که ردّ سه پیام در تاریخ میلریتی، در تاریخ مسیح به‌صورت نمونه پیشگویی شده بود. او در آنجا دو شاهد ارائه می‌کند که فرایندی تدریجی از آزمون را مشخص می‌سازند؛ فرایندی که مستلزم پیروزی در هر آزمون است تا بتوان به آزمون بعدی پیش رفت.

“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

«من جماعتی را دیدم که نیکو محافظت‌شده و استوار ایستاده بودند و به کسانی که می‌خواستند ایمانِ استوارِ بدن را متزلزل سازند، هیچ مجال و اعتباری نمی‌دادند. خدا با خشنودی بر آنان نظر افکند. سه گام به من نشان داده شد—پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم و سوم. فرشته‌ای که همراه من بود گفت: “وای بر کسی که از این پیام‌ها سنگی را جابه‌جا کند یا سوزنی را تکان دهد. فهمِ درستِ این پیام‌ها اهمیتی حیاتی دارد. سرنوشتِ جان‌ها به نحوه‌ای که این پیام‌ها پذیرفته می‌شوند، وابسته است.” بار دیگر از خلالِ این پیام‌ها به پایین برده شدم و دیدم که قومِ خدا تجربهٔ خود را به چه بهای گرانی به دست آورده بودند. این تجربه از رهگذرِ رنج بسیار و کشمکشِ سخت حاصل شده بود. خدا آنان را گام‌به‌گام هدایت کرده بود تا آنکه ایشان را بر سکویی استوار و تغییرناپذیر قرار داده بود. دیدم اشخاصی به آن سکو نزدیک شدند و بنیاد آن را بررسی کردند. برخی با شادمانی بی‌درنگ بر آن گام نهادند. برخی دیگر آغاز به عیب‌جویی از بنیاد کردند. آنان خواهان آن بودند که اصلاحاتی در آن صورت گیرد، آنگاه سکو کامل‌تر می‌بود و مردم بسیار خوشحال‌تر. بعضی از سکو پایین آمدند تا آن را بررسی کنند و اعلام کردند که نادرست بنا شده است. اما دیدم که تقریباً همه بر آن سکو استوار ایستاده بودند و کسانی را که از آن پایین آمده بودند، ترغیب می‌کردند که از شکایت‌های خود دست بردارند؛ زیرا خدا معمارِ اعظم بود و آنان بر ضد او می‌جنگیدند. آنان کارِ شگفت‌انگیزِ خدا را که ایشان را به آن سکوی استوار رسانده بود، بازمی‌شمردند و در اتحاد، چشمان خود را به سوی آسمان برمی‌افراشتند و با آوازی بلند خدا را تمجید می‌کردند. این امر بر برخی از کسانی که شکایت کرده و سکو را ترک گفته بودند اثر گذاشت، و آنان نیز با سیمایی فروتن بار دیگر بر آن گام نهادند.»

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

«توجهم دوباره به اعلامِ آمدنِ نخستِ مسیح جلب شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد [به‌مثابهٔ نمادِ پیامِ فرشتهٔ اول] تا راهِ عیسی را آماده سازد. کسانی که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی [به‌مثابهٔ نمادِ پیامِ فرشتهٔ دوم] بهره‌مند نشدند. مخالفتِ آنان با پیامی که آمدنِ او را پیشگویی می‌کرد، ایشان را در وضعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی قوی‌ترین شواهد را مبنی بر این‌که او مسیحا بود، بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند، پیش راند تا باز هم فراتر روند و مسیح را رد کنند و به صلیب کشند [به‌مثابهٔ نمادِ پیامِ فرشتهٔ سوم]. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانند برکتِ روزِ پنتیکاست را [به‌مثابهٔ نمادِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده] دریافت کنند؛ همان برکتی که راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به آنان می‌آموخت. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهد شد. قربانیِ عظیم تقدیم شده و پذیرفته شده بود، و روح‌القدسی که در روزِ پنتیکاست نازل شد، اذهانِ شاگردان را از قدسِ زمینی به قدسِ آسمانی، جایی که عیسی با خونِ خود داخل شده بود، منتقل ساخت تا فوایدِ کفارهٔ خود را بر شاگردانش جاری سازد. اما یهودیان در تاریکیِ کامل باقی ماندند. آنان تمامی نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند و همچنان بر قربانی‌ها و هدیه‌های بی‌ثمرِ خود اعتماد کردند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، با این همه ایشان از این تغییر هیچ آگاهی نداشتند. ازاین‌رو، نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.»

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

«بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن مسیح می‌نگرند؛ و هنگامی که تاریخ بدرفتاری شرم‌آور با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست می‌داشتند، و همچون پطرس او را انکار نمی‌کردند و همچون یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که دل‌های همگان را می‌خواند، آن محبتی را که مدعی بودند نسبت به عیسی احساس می‌کنند، به آزمایش آورده است. تمام آسمان با ژرف‌ترین علاقه، نحوهٔ پذیرش پیام فرشتهٔ اول را نظاره می‌کرد. اما بسیاری که اقرار می‌کردند عیسی را دوست دارند، و هنگام خواندن سرگذشت صلیب اشک می‌ریختند، بشارت آمدن او را به ریشخند گرفتند. به‌جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، اعلام کردند که فریبی بیش نیست. آنان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند دشمن داشتند و ایشان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، نمی‌توانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند؛ و از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌ای نبردند، فریادی که قرار بود ایشان را آماده سازد تا به‌وسیلهٔ ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ قدس آسمانی وارد شوند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تیره ساخته‌اند که هیچ نوری را در پیام فرشتهٔ سوم، که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، نمی‌توانند ببینند. دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند، و ازاین‌رو هیچ شناختی از راه ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. مانند یهودیانی که قربانی‌های بی‌ثمر خود را تقدیم می‌کردند، آنان نیز دعاهای بی‌ثمر خود را به آن بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد، و ذهن این مسیحیانِ مدعی را به‌سوی خود می‌کشاند، و با قدرت خود، آیات خود، و عجایب دروغین خود عمل می‌کند تا ایشان را در دام خویش استوار سازد.» Early Writings, 258–261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

مقاطعِ کتابِ Early Writings بارہا Future for America کی خدمتگزاری کے ذریعے سکھائی گئی ہیں۔ لیکن ایسی صداقتیں ہیں جن کی یہ مقاطع توضیح کرتی ہیں اور جو نظر انداز رہی ہیں۔

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

نشان‌های راهِ تاریخِ جنبشِ میلری بر پایهٔ چندین جنبشِ اصلاحی در کتاب‌مقدس استوار شده است. بدونِ آشنایی‌ای هرچند اندک با نشان‌های راهی که در هر جنبشِ اصلاحی یافت می‌شود، بسیار بعید است که کسی اهمیتِ تمایز میان زمانی را که یک پیام «می‌رسد» و زمانی را که «قدرت می‌یابد» درک کند. همچنین محتمل است که بسیاری از کسانی که با جنبش‌های اصلاحیِ موازی آشنایند، برخی از ویژگی‌های بسیار مهمِ نشان‌های راهِ گوناگونِ جنبش‌های اصلاحی را از نظر دور داشته باشند.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

«هفت رعد» که نمایانگر رویدادهای آغاز اَدونتیسم و نیز رویدادهای پایان اَدونتیسم است، همان نوری است که اندکی پیش از بسته‌شدن زمانِ آزمون گشوده می‌شود. به ما گفته شده است که «هفت رعد» هم نمایانگر «ترسیمی از رویدادهایی است که در ذیل پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم به وقوع می‌پیوست»، و هم نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای که به ترتیب خود آشکار خواهند شد». «هفت رعد» امضای آلفا و اُمگا را در خود دارند.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

«ترسیمِ وقایع»ی که «در زیرِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم» رخ داد، نمونهٔ وقایعی است که در زیرِ پیامِ فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد. هنگامی که به یوحنا فرمان داده شد آنچه را هفت رعد گفتند ننویسد، آن فرمان به‌وسیلهٔ فرمانی که به دانیال داده شد تا کتاب خود را مهر و موم کند، نمونه‌سازی شده بود؛ زیرا به ما اطلاع داده شده است که پس از آن‌که «هفت رعد آوازهای خود را برآوردند، همان دستور به یوحنا می‌رسد که در خصوصِ کتابِ کوچک به دانیال رسید: “آنچه را هفت رعد گفتند، مُهر کن.”»

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

ایزِکیل و یوحنا هر دو چنین به تصویر می‌کشند که قوم خدا در هنگام توانمندسازیِ فرشتهٔ اول در سال ۱۸۴۰، پیام را خوردند؛ و نبی، ارمیا، آن نومیدی‌ای را به تصویر می‌کشد که در میان قوم خدا رخ داد، هنگامی که پیام فرشتهٔ اول چنین نمود که به شکست انجامیده است.

Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

کلام تو یافت شد و آن را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و وجدِ دل من گردید، زیرا که من به نام تو نامیده شده‌ام، ای یهوه، خدای لشکرها. در مجلس استهزاکنندگان ننشستم و شادمانی ننمودم؛ به سبب دست تو تنها نشستم، زیرا مرا از خشم لبریز ساخته‌ای. چرا درد من جاودانه است و زخم من علاج‌ناپذیر، که از شفا یافتن سر باز می‌زند؟ آیا تو برای من به تمامی همچون دروغی خواهی بود، و مانند آبهایی که فرو می‌مانند؟ پس یهوه چنین می‌گوید: اگر بازگردی، تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از بی‌ارزش جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. و تو را برای این قوم دیوارِ برنجینِ حصارداری خواهم ساخت؛ و با تو خواهند جنگید، اما بر تو چیره نخواهند شد، زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، یهوه می‌گوید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از کف هراس‌انگیزان فدیه خواهم داد. ارمیا ۱۵:‏۱۶–۲۱

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

ارمیا نیز، همان‌گونه که یوحنا و حزقیال، سخنانِ آن کتاب کوچک را یافته بود، و او نیز آن پیام را خورده بود؛ اما آن پیام به پیامی بدل شده بود (آبی) که از کار افتاده بود. چنان می‌نمود که گویی خدا دروغ گفته است، که البته محال است؛ اما این اتهامِ «دروغ» کلیدِ آن را فراهم می‌آورد که جایگاه ارمیا را در نخستین نومیدیِ میلری، که در حبقوق به تصویر کشیده شده بود، تشخیص دهیم.

I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

بر برج دیده‌بانیِ خود خواهم ایستاد، و بر برج مستقر خواهم شد، و دیده‌بان خواهم بود تا ببینم او به من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی نقش کن، تا هر که آن را می‌خواند بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد بود؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش باش، زیرا یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:۱–۳

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

رؤیای پیامِ فرشتۀ نخست بر نقشۀ پیشگامانِ ۱۸۴۳ نوشته شد؛ نقشه‌ای که به «دست» خدا هدایت شده بود.

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

«He visto que la carta de 1843 fue dirigida por la mano del Señor, y que no debía ser alterada; que las cifras eran como Él quería que fuesen; que Su mano estaba sobre ella y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que Su mano fue retirada». Primeros Escritos, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

«زمانِ مُقَرَّر»ِ 1843 بر روی نمودار به تصویر کشیده شده بود، و از همین رو آن را نمودار 1843 می‌نامند. این نمودار در سال 1842 منتشر شد، در تحققِ فرمانِ مندرج در حبقوق که می‌گوید: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها واضح بساز.» رؤیا می‌بایست بر «لوح‌ها»، به‌صورت جمع، واضح ساخته می‌شد؛ و بدین‌سان این امر دلالت می‌کند بر اینکه پس از آنکه خداوند دست خود را از خطای موجود در نمودار 1843 برداشت، آن خطا در نمودار پیشگامانِ 1850 اصلاح گردید. آن خطا نخستین نومیدی را پدید آورد، و ارمیا نمایانگر کسانی است که در 11 اوت 1840 کتابچهٔ کوچک را خورده بودند و هنگامی که زمانِ مُقَرَّرِ 1843 به انجام نرسید، نومید شدند.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

جب یرمیاہ نے 1840 میں وہ چھوٹی کتاب کھائی تو وہ اُس کے دل کی “خوشی اور شادمانی” تھی، لیکن جب مایوسی کا وقت آیا تو وہ پھر “شادمان” نہ رہا، اور وہ خدا کے “ہاتھ” کے سبب “اکیلا بیٹھا”۔ خدا کے ہاتھ نے “اعداد میں بعض غلطی” کو ڈھانپ رکھا تھا، جس کے باعث یرمیاہ نے اس امکان پر غور کیا کہ شاید خدا نے جھوٹ کہا ہو۔ یرمیاہ کو یہ وعدہ دیا گیا تھا کہ اگر وہ اپنی دل شکستگی سے “باز آئے” تو خدا یرمیاہ کو اپنا “منہ” بنائے گا۔ اگر یرمیاہ اپنی مایوسی سے خدا کی طرف رجوع کرتا اور یہ پہچان لیتا کہ وہ دس کنواریوں کی تمثیل کے توقف کے وقت میں ہے، تو خدا اُسے اپنا ترجمان بناتا تاکہ وہ ٹھیک ٹھیک ظاہر کرے کہ رویا کب پوری ہونی چاہیے اور پھر مزید توقف نہ کرے۔

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

غرض از طرح این حقایق در اینجا، این است که ثابت شود در همهٔ پیام‌های فرشتگان، «آمدن‌ها» و «توان‌بخشی‌ها»ی آنان، پیامی مرگ و حیات را عرضه می‌کند که دو طبقه از پرستندگان را پدید می‌آورد. آن سه فرشته، سه گام از یک فرایند تدریجیِ آزمون هستند. آنچه برای نکتهٔ مورد نظر ما مهم‌تر است، این است که هرچند فهمِ هفت رعد اندکی پس از فرا رسیدنِ «زمان آخر» در سال 1989، هنگامی که شش آیهٔ آخرِ دانیال گشوده شد و پایان داوری را اعلام کرد، شناخته شد، با این حال در پایانِ تاریخِ فرشتهٔ سوم، گشودگیِ دیگری از هفت رعد نیز وجود دارد.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

تاریخ آغاز اَدوِنتیسم با گشوده‌شدنِ مُهرِ فرشتهٔ اول در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، و با گشوده‌شدنِ حقیقتی به پایان می‌رسد که خداوند دست خود را بر آن نهاده بود تا مایهٔ پدیدآمدنِ نومیدی‌ای شود. سپس دست خود را برداشت (مُهر را گشود)، و پیامِ زمانِ تأخیر را آشکار ساخت.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

تاریخ پایان ادونتیسم از گشوده شدن مُهرِ پیام فرشتهٔ سوم در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، و با گشوده شدن مُهرِ حقیقتی پایان می‌یابد که خداوند دست خود را بر آن نگاه داشته بود تا موجبِ نومیدی‌ای گردد. او اکنون دست خود را برمی‌دارد، و بدین‌سان پیامِ نخستین نومیدی و زمانِ تأخیر را از مُهر بیرون می‌آورد. او هدفِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را از مُهر بیرون می‌آورد.

Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

پس خداوند چنین می‌فرماید: اگر بازگشت نمایی، آنگاه تو را باز خواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از بی‌ارزش جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد. و تو را برای این قوم حصاری از برنج خواهم ساخت؛ و با تو جنگ خواهند کرد، اما بر تو چیره نخواهند شد؛ زیرا من با تو هستم تا تو را نجات دهم و رهایی بخشم، خداوند می‌فرماید. و تو را از دست شریران خواهم رهانید، و از دست هولناکان فدیه خواهم داد. ارمیا 15:19–21.