بر بنیادِ الہام، جہاں تک الہام کا تعلق ہے، "ہر حقیقت کی اپنی اہمیت ہے" اور "ہر اصول کی اپنی اہمیت ہے۔"
کتابِ مقدّس دربرگیرندۀ همۀ اصولی است که انسانها برای فهمیدن و مهیّا شدن، خواه برای این زندگی و خواه برای زندگی آینده، بدان نیاز دارند. و این اصول برای همگان قابل فهم است. هیچکس که روحی برای ارج نهادن به تعالیم آن داشته باشد، نمیتواند حتی یک بخش از کتابِ مقدّس را بخواند، بیآنکه از آن اندیشهای سودمند به دست آورد. امّا ارزشمندترین تعلیمِ کتابِ مقدّس از مطالعۀ گهگاهی یا گسستۀ آن حاصل نمیشود. نظام عظیم حقیقتِ آن چنان عرضه نشده است که خوانندۀ شتابزده یا بیاعتنا آن را دریابد. بسیاری از گنجینههای آن بسی ژرفتر از سطح نهفته است، و تنها از راه پژوهشِ جدّی و کوششِ پیوسته میتوان به آنها دست یافت. حقایقی که کلّ عظیم را تشکیل میدهند، باید جستوجو شوند و گرد آورده شوند، «اینجا اندکی، و آنجا اندکی.» اشعیا 28:10.
«هنگامی که بدینسان جستوجو شده و در کنار هم گرد آورده شوند، معلوم خواهد شد که بهطور کامل با یکدیگر متناسباند. هر انجیل متممِ اناجیل دیگر است، هر نبوتی تبیینِ نبوتی دیگر، و هر حقیقتی بسطِ حقیقتی دیگر. نمونههای نظام یهودی بهوسیلهٔ انجیل روشن میگردند. هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد، و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خود را. و این ساختارِ کامل، هم در طرح و هم در اجرا، بر پدیدآورندهٔ خویش شهادت میدهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه میتواند تصوّر کند و نه پدید آورد.» Education, 123.
حقیقتِ امر یہ ہے کہ عبرانی تعبیر “ereb boqer” بائبل میں آٹھ مرتبہ پائی جاتی ہے۔ اسے ہمیشہ “شام اور صبح” کے طور پر ترجمہ کیا گیا ہے، سوائے دانی ایل 8:14 کے، جہاں اس کا ترجمہ “دن” کیا گیا ہے۔ الہام کے مطابق آیت چودہ “ایڈونٹسٹ ایمان کی بنیاد اور مرکزی ستون” ہے۔
“ඔවුන් සියල්ලටම ඉහළින් ආඩ්වෙන්ට් විශ්වාසයේ පදනමත් මධ්යම ස්ථම්භයත් වී තිබූ ශුද්ධ ලියවිල්ල වනාහි, ‘දහස් දෙසිය තුන්සිය දින දක්වා; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කරනු ලැබේ’ යන ප්රකාශයයි. [දානියෙල් 8:14.]” The Great Controversy, 409.
پس حقیقت این است که «روزها» در آن آیه، هشتمین مورد از هفت موردی است که آن تعبیر عبری در آنها بهکار رفته است. و پدیدهٔ کتابمقدسیِ هدایت نبویِ خدا بر مترجمان نسخهٔ کینگ جیمز، عمداً معمای کتابمقدسیِ هشتم بودن از هفت را با آن آیه پیوند داد؛ آیهای که نمایانگر یکی از دو رؤیا در باب هشتم است. یکی از واژههایی که در باب هشتم به «رؤیا» ترجمه شده، واژهٔ عبری «chazon» است، و دیگری «mareh». «Mareh» بهمعنای ظهور است، و رؤیای «mareh» رؤیای ظهور مسیح در کلام نبویِ خداست. رؤیای «mareh» در دانیال 8:14 مشخص میسازد که مسیح میبایست ظاهر شود و ناگهان در 22 اکتبر 1844 به هیکل خود بیاید. همهٔ این حقایق، واقعیتاند، و بر آن آیه که ستون مرکزی است، دلالت و تأثیر دارند؛ و ستون مرکزی یک تعلیم یا یک نبوت نیست که در 22 اکتبر 1844 تحقق یافته باشد؛ حقیقت این است که آن آیه، مسیح است، ستون مرکزی.
«در حالی که در این حالتِ یأس و افسردگی بودم، خوابی دیدم که تأثیری عمیق بر ذهنم برجا گذاشت. در خواب دیدم معبدی را که بسیاری از مردم به سوی آن روی میآوردند. تنها کسانی که در آن معبد پناه میگرفتند، هنگامی که زمان به پایان میرسید، نجات مییافتند؛ و همهٔ آنان که بیرون میماندند، برای همیشه هلاک میشدند. انبوه مردمانی که در بیرون بودند و هر یک در راههای گوناگون خود رفتوآمد میکردند، کسانی را که به معبد داخل میشدند، استهزا و تمسخر میکردند و به ایشان میگفتند که این نقشهٔ نجات، فریبی زیرکانه است و در واقع هیچ خطری وجود ندارد که از آن اجتناب شود. حتی برخی را نیز میگرفتند تا از شتافتن ایشان به درون دیوارها جلوگیری کنند.»
«از ترس آنکه مورد تمسخر قرار گیرم، صلاح را در آن دیدم که صبر کنم تا جمعیت پراکنده شود، یا تا بتوانم بیآنکه ایشان مرا ببینند وارد شوم. اما بهجای آنکه از شمارشان کاسته شود، بر تعدادشان افزوده شد؛ و چون بیم آن داشتم که دیر برسم، شتابان خانهٔ خود را ترک کردم و از میان جمعیت پیش رفتم. در اضطرابِ رسیدن به معبد، نه متوجه انبوه مردمی شدم که مرا در میان گرفته بودند و نه اعتنایی به آنان داشتم.»
«با ورود به ساختمان، دیدم که آن معبد عظیم بر یک ستونِ بسیار بزرگ استوار بود، و بر آن برّهای سخت مجروح و خونآلود بسته شده بود. ما که در آنجا حاضر بودیم، گویا میدانستیم که این برّه بهخاطر ما دریده و کوفته شده بود. هر که به معبد داخل میشد، میبایست به حضور آن آمده، به گناهان خویش اعتراف کند. درست در برابر برّه، جایگاههایی بلند قرار داشت که بر آنها گروهی نشسته بودند که بسیار شادمان مینمودند. نور آسمان گویی بر چهرههایشان میتابید، و آنان خدا را حمد میگفتند و سرودهای شادِ سپاسگزاری میخواندند که همچون موسیقی فرشتگان مینمود. اینان کسانی بودند که به حضور برّه آمده، به گناهان خود اعتراف کرده، آمرزش یافته بودند، و اکنون با انتظاری شادمانه در انتظار وقوع رویدادی مسرّتبخش بودند.»
«حتی پس از آنکه به ساختمان وارد شدم، ترسی بر من مستولی شد، و احساسی از شرم که میبایست خود را در برابر این مردم فروتن سازم؛ اما چنان مینمود که ناگزیرم به پیش بروم، و آهسته راه خود را بر گردِ ستون میپیمودم تا با بره روبهرو شوم، که ناگاه شیپور به صدا درآمد، معبد به لرزه افتاد، فریادهای ظفر از قدیسانِ گردآمده برخاست، درخششی هولناک بنا را روشن ساخت، سپس همهچیز در تاریکیِ مطلق فرو رفت. آن مردمِ شادمان، همگی همراه با آن درخشش ناپدید شده بودند، و من تنها ماندم در وحشتِ خاموشِ شب.»
«با عذابی جانکاه در ذهن بیدار شدم، و بهسختی میتوانستم خود را متقاعد سازم که خواب دیده بودم. به نظرم میرسید که سرنوشت من قطعی شده است؛ که روح خداوند مرا ترک کرده بود تا هرگز بازنگردد.» Experience and Teachings, 24, 25.
اکنون ما آزموده میشویم تا معلوم گردد آیا به هیکل داخل خواهیم شد و پس از آن به گناهان خود اعتراف کرده، برکتِ تبرئهٔ او را حاصل خواهیم نمود یا نه. این آخرین دعوت برای ورود به هیکل، با موانعی احاطه شده است تا از ورود فردیِ ما جلوگیری شود؛ اما اگر اکنون درنگ کنیم، «در وحشتِ خاموشِ شب، تنها رها خواهیم شد.» اما این تنها مقصود من نیست.
د «ورځې» کلمې د ځانګړتیا په ورګډولو سره پر دې تر ټولو مهم آیت په قصدي ډول ټینګار شوی و؛ دغه کلمه له ځان سره هغه نبوي معما لري چې اته له اوو څخه دي، او دا د یو سل او څلور څلوېښتو زرو د مهر لګولو د زمانې له څرخونو څخه یو څرخ دی. د مهر لګولو په موده کې به د بایبل د نبوت د شپږمې پاچاهۍ پروتستانتي ښکر او جمهوريپال ښکر دواړه دا معما پوره کړي چې اتم له اوو څخه دی. په ۱۹۸۹ کال کې د پای د زمانې له پیل راهیسې د اتو ولسمشرانو له منځه، ټرمپ د شپږمې پاچاهۍ شپږم پاچا شو، او د خپلې دویمې دورې تر ګټلو وروسته، هغه اتم شو چې له اوو څخه دی. د متحده ایالاتو له خوا د ۳۱۳ کال د میلان د فرمان د تکرارولو په اقدام کې به د یو سل او څلور څلوېښتو زرو لاودیکیایي غورځنګ د یو سل او څلور څلوېښتو زرو په فیلادلفیایي غورځنګ بدل شي. د مهر لګولو زمانه د یکشنبې د قانون پر مهال پای ته رسېږي، چې د پاپي واکمنۍ مرګونی ټپ پکې رغېږي، او په دې توګه هغه د هغه اتم په توګه چې له اوو څخه دی، د مکاشفې د اوولسم باب معما پوره کوي. یو حقیقت، چې په یوه عبراني عبارت کې د یوې انګلیسي کلمې په توګه څرګند شوی دی، هغه آیت چې د قضاوت پیل په ګوته کوي، په هغه آیت کې راولي چې د یو سل او څلور څلوېښتو زرو د مهر لګولو په زمانه کې د قضاوت پای په ګوته کوي.
هر حقیقت خپل ځای لري، او په نوي عهد کې یوازې یو داسې عبارت شته چې پکې د یوه ‘عدد’ له بل ‘عدد’ سره د ضرب عددي جوړښت کارول شوی دی، او په زاړه عهد کې یوازې دوه داسې عبارتونه شته. د ‘عددي جوړښت’ الفا د پیدایښت په کتاب کې دی.
اگر قائن کا بدلہ سات گنا لیا جائے، تو یقیناً لمک کا ستتر گنا۔ پیدایش 4:24۔
ساختار عددیِ «اُمگا» در متی است.
پس پطرس نزد او آمد و گفت: «ای خداوند، برادرم چند بار به من گناه ورزد و او را ببخشم؟ آیا تا هفت بار؟» عیسی به او فرمود: «به تو نمیگویم تا هفت بار، بلکه تا هفتاد مرتبه هفت بار.» متی 18:21، 22
این آیات نخستین و آخرین مورد در کتابمقدّس را نشان میدهند که در آن، عددی معرّفی میشود تا در عددی دیگر ضرب گردد. اعداد بسیاری وجود دارند، امّا آلفای پیدایش و اُمگای متّی دارای ساختار عددیِ یکساناند و از همان دو عددِ «هفت» و «هفتاد» بهره میگیرند.
د الفا او اومیګا تر منځ، منځنی او یوازینی بل ځای چې دا عددي جوړښت پکې موندل کېږي، د لاویانو د کتاب پنځه ویشتم باب دی. هلته دا دوه شمېرې ‘اوه’ او ‘اویا’ نه دي، بلکې ‘اوه ځله اوه کاله’ دي.
و تو برای خود هفت سَبَتِ سالها را بشمار، یعنی هفت بار هفت سال؛ و مدتِ هفت سَبَتِ سالها برای تو چهل و نه سال خواهد بود. لاویان 25:8.
منځنی عددي جوړښت یو ځل بیا د «اووه» شمېر کاروي، خو د «اویا» شمېر نه. هغه برخه چې دا جوړښت پکې راغلی دی، د اطاعت په بدل کې برکت او هم د نافرمانۍ په بدل کې لعنت رانغاړي. د غلامانو د آزادولو او د ځمکې د بېرته ستنولو برکتونه د هغه اووهچنده لعنت په مقابل کې ایښودل شوي دي چې د لاویانو د کتاب په شپږویشتم باب کې څلور ځله یاد شوی دی. په دې برکت کې د ځمکې د استراحت د کلونو پر مهال د څښتن له خوا د روزۍ برابرول او د یوبیل په کال کې دوهچنده برکت شامل وو، او د شپږویشتم باب لعنت د دغو دوو بابونو د لوظ په خبرداري کې د دغو برکتونو مقابل اړخ دی.
منځنی عددي جوړښت د لاویانو په ۲۵:۸ کې راغلی دی («اوه ځله اوه کاله»). دا سمدستي د لاویانو د ۲۶م فصل له هغه قضاوت سره تړل کېږي چې «اوه ځله» پکې څلور ځلې تکرار شوی دی. په دې توګه، منځنی عددي جوړښت هم د برکت او هم د لعنت استازیتوب کوي او د لاویانو په کتاب کې دوهګونی شهادت رامنځته کوي. د یوبیل د برکت یا لعنت عددي جوړښت د لامک د قضاوت او د عیسی له خوا د ازمېښت د مهلت د حد د په ګوته کولو تر منځ ځای لري. دا درې واړه په ګډه د ازمېښت د مهلت یو حد په ګوته کوي، چې په پای ته رسېدو سره به یې یوه برکت موندلې ډله او یوه لعنت شوې ډله څرګنده شي. الفا او اومیګا، چې د لومړۍ او درېیمې پرښتې د پیغامونو استازیتوب کوي، څلور سوه او نوي د ازمېښت د مهلت د سمبول په توګه په ګوته کوي. کله چې دا د یوبیل له لعنت یا برکت سره یوځای شي، نو دا حقایق هغه مهال اهمیت مومي چې موږ د حزقیال د لومړي فصل د لومړي آیت مطالعې ته نږدې کېږو، هغه آیت چې حزقیال د یوبیل د اوولسمې دورې په دېرشم کال کې ځای پر ځای کوي.
د یوبیل هغه دوره له میلاد مخکې د ۵۷۳ کال د اکتوبر پر ۲۲مه پای ته ورسېده، او نه یوازې د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر د ۲۲مې، بلکې د یکشنبې د ژر راتلونکي قانون تمثیل یې هم کاوه. حزقیال په معبد کې ولاړ و او د هغو یو سل او څلور څلوېښت زرو کسانو استازیتوب یې کاوه چې د قضاوت په پای کې د ایمان له لارې قدس الاقداس ته ننوتلي دي، لکه څنګه چې وفاداران د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر له ۲۲مې وروسته ورننوتلي وو. په لومړي څپرکي او لومړي آیت کې د دې «حقیقت» له درک څخه پاتې کېدل چې حزقیال د نبوي تاریخ په کوم پړاو کې دی، د خپل «لوري» له لاسه ورکولو په مانا دي.
د کبار سیند پر غاړه د څښتن د ورښودل شوي جلال تر لیدلو وروسته، حزقیال هم د دانیال، یسعیاه او یوحنا په څېر په خاورو کې سرټیټی کېږي. بیا دا څلور واړه بېلګې د هغو کسانو د مسح کېدو اړخونه څرګندوي چې داسې یوې کلیسا ته به پیغام ورسوي چې نه به ویني او نه به اوري.
د حزقیال په کتاب کې شپږ نېټې شته چې له اورشلیم سره تړاو لري. موږ تر دې مخکې لومړۍ او وروستۍ نېټې څېړلې دي، چې د لومړي باب په لومړي او دویم آیتونو، او بیا د څلوېښتم باب په لومړي آیت کې راغلې دي. ما د اتم باب په لومړي آیت کې راغلې دویمه نېټه هم څېړلې ده، خو یوازې د هغې د سمبولیکې بڼې له اړخه، او بې له دې چې د اورشلیم له محاصرې او ورانېدو سره په تړاو کې یې ځای وټاکم؛ او ټول کتاب پر همدې محور څرخي. اورشلیم له میلاد څخه مخکې د ۵۸۶/۵۸۵ کال په پای کې وران شو. او د حزقیال په ۳۳:۲۱ کې یو تښتېدلی کس د اورشلیم د سقوط له خبر سره رارسېږي.
و در سال دوازدهمِ اسارتِ ما، در ماه دهم، در پنجمین روزِ ماه، واقع شد که یکی از گریختگان از اورشلیم نزد من آمد و گفت: «شهر مغلوب شده است.» و دستِ خداوند در شامگاه، پیش از آمدنِ آن گریخته، بر من بود؛ و دهان مرا گشوده بود تا بامداد، هنگامی که او نزد من آمد؛ و دهانم گشوده شد، و دیگر لال نبودم. حزقیال ۳۳:۲۱، ۲۲
در سال دوازدهم، شهر مورد حمله قرار گرفت، و آنگاه حزقیال آزاد بود که به ارادهٔ خود سخن بگوید. رؤیای حزقیال، باب هشتم، در سال ششم بود؛ بنابراین، تقریباً شش سال پیش از آن بود که شهر مورد حمله قرار گرفت.
اور یوں ہوا کہ چھٹے سال، چھٹے مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جب میں اپنے گھر میں بیٹھا تھا اور یہوداہ کے بزرگ میرے سامنے بیٹھے تھے، وہاں خداوند خدا کا ہاتھ مجھ پر نازل ہوا۔ حزقی ایل 8:1۔
په ورپسې کال کې، چې اووم کال و، مشران حزقیال ته ورغلل، څو له څښتن څخه پوښتنه وکړي.
و در سال هفتم، در ماه پنجم، در دهمِ ماه واقع شد که بعضی از مشایخ اسرائیل آمدند تا از خداوند استفسار کنند، و در حضور من نشستند. حزقیال 20:1.
بیا په نهم کال کې یو نیم کلنه محاصره پیل شوه.
باز در سال نهم، در ماه دهم، در روز دهمِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: «ای پسر انسان، نام این روز را برای خود بنویس، یعنی همین روز را؛ پادشاه بابل در همین روز بر ضدّ اورشلیم صفآرایی کرد.» حزقیال 24:1، 2
له دغو نېټو څخه هره یوه د وروستیو ورځو د ځانګړو لارښودو نښو استازیتوب کوي، ځکه پولوس وایي چې لرغونی اسرائیل د هغو کسانو لپاره یوه بېلګه ده چې د نړۍ په پای کې ژوند کوي.
اب یہ سب باتیں اُن پر نمونہ کے طور پر واقع ہوئیں، اور ہماری تنبیہ کے لیے لکھی گئیں، جن پر زمانوں کے آخری انجام آ پہنچے ہیں۔ پس جو اپنے آپ کو قائم سمجھتا ہے، وہ خبردار رہے کہ کہیں گر نہ پڑے۔ 1 کرنتھیوں 10:11، 12
تمام شش تاریخی که به اورشلیم مربوط میشوند، میان نخستین تاریخ در باب یک، آیهٔ یک، و آخرین تاریخی که در باب چهل، آیهٔ یک یافت میشود، قرار دارند. آن دو تاریخ، سال پنجمِ باب یک را مشخص میکنند که 592 BC بود، و سال بیستوپنجمِ باب چهل را که 573 BC بود. در سطحِ «سطر بر سطر»، حزقیال خطی برای مصر دارد که ارجاعِ صور را نیز در بر میگیرد، و خطی برای اورشلیم. خط مصر هفت نشانراهِ مستقیم دارد (وقتی صور نیز منظور شود)، و اورشلیم شش نشانراه دارد. همراه با این دو خط، خط یوشیا و هفدهمین چرخهٔ یوبیل نیز قرار دارند. با این حال، خطی که بدون تاریخِ مستقیم به تصویر کشیده شده است، در باب چهار یافت میشود، و خطِ باب چهار چندین چرخ از آن چرخهایی را در خود دارد که حزقیال هنگامی که به قدسالاقداس نگریست، دید. این خط همچنین آکنده از چندین حقیقتِ نمادین است.
430
عددِ چهارصد و سی نمایانگرِ عهدِ جاودانی است، و در فصلِ چهارم، حزقیال بهوسیلهٔ خداوند همچون مَثَلی زنده به کار گرفته میشود؛ مَثَلی که عددِ چهارصد و سی را نیز در بر میگیرد.
تو نیز، ای پسر انسان، خِشتی برای خود بگیر و آن را پیش روی خود بگذار، و بر آن تصویر شهر، یعنی اورشلیم، را نقش کن؛ و آن را محاصره نما، و بر ضدّ آن برج محاصره بنا کن، و خاکریزی بر ضدّ آن برپا ساز؛ اردوگاه نیز بر ضدّ آن برپا کن، و منجنیقها را بر گرداگرد آن قرار ده. و نیز برای خود تابهای آهنین برگیر، و آن را چون دیواری آهنین میان خود و شهر بگذار؛ و روی خود را بر ضدّ آن بدار، و آن در محاصره خواهد بود، و تو آن را محاصره خواهی کرد. این برای خاندان اسرائیل نشانهای خواهد بود. تو نیز بر پهلوی چپ خود بخواب، و گناه خاندان اسرائیل را بر آن بگذار؛ مطابق شمار روزهایی که بر آن خواهی خفت، گناه ایشان را بر خود خواهی برد. زیرا من سالهای گناه ایشان را بر تو نهادهام، بر حسب شمار روزها، سیصد و نود روز؛ بدینسان گناه خاندان اسرائیل را بر خود خواهی برد. و چون آنها را به انجام رساندی، بار دیگر بر پهلوی راست خود بخواب، و گناه خاندان یهودا را چهل روز بر خود بردار؛ هر روز را برای یک سال بر تو مقرر کردهام. پس روی خود را به سوی محاصرهٔ اورشلیم بدار، و بازویت عریان باشد، و بر ضدّ آن نبوّت کن. و اینک من بندها بر تو خواهم نهاد، و تو از این پهلو به آن پهلو نخواهی گشت تا روزهای محاصرهٔ خود را به پایان رسانی. حزقیال ۴:۱–۸.
محاصرهٔ اورشلیم، چنانکه حزقیال آن را به تصویر میکشد، یک «نشانه» است؛ همانگونه که محاصرهٔ اورشلیم بهدستِ سِستیوس در سال ۶۶ نیز چنین بود. خواهر وایت، در توضیح اینکه عیسی ویرانی اورشلیم را مشخص میسازد، به ما میگوید که تحقق «مستقیم» ویرانی اورشلیم در ایام آخر است. نشانهٔ ویرانی بر آن دو شاهد، که بهوسیلهٔ نبوکدنصر و سِستیوس نمایان شدهاند، مشخص میسازد که نشانهٔ محاصره، نشانهٔ نزدیک شدنِ قانون یکشنبه است.
روزی بهجای یک سال
په هغې برخې کې چې موږ یې څېړو، د لومړۍ او دویمې پرښتې د پیغامونو په بنسټاېښودونکي غورځنګ کې د نبوت د تفسیر په اړه د ویلیام میلر د لومړۍ قاعدې اړوند، د مقدس کتاب د اومیګا حواله هم وینو. د یوې ورځې په بدل کې د یوه کال د اصل الفا هم د اومیګا یو سمبول و، ځکه چې د یوې ورځې په بدل کې د یوه کال د اصل الفا د شمېر په کتاب کې د لسمې او وروستۍ ازموینې په توګه وړاندې شوی و؛ اسرائیل په دې ازموینه کې ناکام شول او په دې توګه یې د دښتې د څلوېښت کلنې سرګردانۍ په اوږدو کې په دښته کې پر ځانونو مرګ راوست.
اور تمہارے فرزند چالیس برس تک بیابان میں آوارہ پھریں گے، اور تمہاری بدکاریاں اٹھائیں گے، یہاں تک کہ تمہاری لاشیں بیابان میں فنا ہو جائیں۔ جن دنوں میں تم نے اُس ملک کی جاسوسی کی، یعنی چالیس دن، اُن کی گنتی کے مطابق، ہر ایک دن کے بدلے ایک ایک سال، تم اپنی بداعمالیوں کا بوجھ اٹھاؤ گے، یعنی چالیس برس؛ اور تم میری وعدہ شکنی کو جانو گے۔ میں، خداوند، یہ کہہ چکا ہوں؛ میں یقیناً یہ سب اس تمام بد جماعت پر نازل کروں گا، جو میرے خلاف اکٹھی ہوئی ہے۔ اسی بیابان میں وہ نیست ہو جائیں گے، اور وہیں مریں گے۔ گنتی 14:33–35۔
دا چې د یوې ورځې په بدل کې د یوه کال اصل د ازمېښت د هغه لس پړاویز بهیر په وروستي بغاوت کې په ګوته کېږي چې له سره سمندر څخه په تېرېدو پیلېږي، او دا چې همدا اصل هغه مهال بیا اعلانېږي چې ټاکل شوې وي یروشلم کلابند او ویجاړ شي، د دې دواړو خبرو نبوي دلالتونه باید درک او پر هغې برخې تطبیق شي چې موږ یې څېړو؛ همدارنګه باید د دې خبرې اهمیت هم درک او پر همدې برخې تطبیق شي چې «کلابندي» هماغه «نښه» ده.
خطّ التاريخ الذي يلتئم عند استعمال «حصار» أورشليم علامةً لا بدّ من إدراكه، إذ يصبح، إذا جاز القول، «محورًا»، وتغدو علامة الحصار، على سبيل الاستعارة، ذاتَ شعبٍ كثيرة متصلة بها. ولعلّ علامة الحصار هي أهمّ مقطع في حزقيال، وهذه العلامة تتيح لأسد سبط يهوذا أن يُخرج الكمال ممّا بدا أولًا لحزقيال أنه تشويش. وإن «علامة» الحصار، ومبدأ السنة عن يوم، والخطوط النبوية التي يجمعها الحصار، يجب أن تُبحث في السياق الذي تمثّل فيه الأربعمئة والثلاثون العهدَ الأبديّ.
عهد
اور او نے ابرام سے کہا، یقین جان کہ تیری نسل ایک ایسی سرزمین میں پردیسی ہوگی جو اُن کی نہیں، اور وہ اُن کی خدمت کریں گے؛ اور وہ اُنہیں چار سو برس تک دُکھ دیں گے۔ پیدایش 15:13۔
څښتن له ابراهیم سره په دریو پړاوونو کې عهد وتاړه، او د دغو دریو پړاوونو په لومړي پړاو کې دا نبوت هم شامل و چې د ابراهیم اولاده به څلور سوه کاله په مصر کې اسیره وي. په دویم پړاو کې ابراهیم ته د ختنې رسم ورکړل شو، او درېیم پړاو د موریا پر غره د اسحاق قرباني کول وو. څلور سوه کاله د هغو دریو پړاوونو په الفا کې مشخص شوي وو چې څښتن د یوه غوره شوي قوم د راولاړولو او له هغه سره د عهد تړلو لپاره ترسره کړل. د عهد هغه غوره شوی قوم په ۳۴ کال کې د ستفانوس د سنګسارېدو پر مهال له خدای څخه طلاق شو، او تر هغه وروسته پولوس، چې غیریهودیانو ته غوره شوی رسول و، هغه څلور سوه کاله—څلور سوه او دېرش کاله وبلل.
او زه دا وایم چې شریعت، چې څلور سوه او دېرش کاله وروسته راغی، هغه عهد چې خدای له وړاندې په مسیح کې تایید کړی و، نه شي باطلولای، چې په دې توګه ژمنه بېاغېزې کړي. ګلاتیانو ۳:۱۷.
هغه عدد چې د عهد استازیتوب کوي، څلور سوه او دېرش دی، خو دوه شاهدان، یعنې ابرام او ساؤل، چې نومونه یې په ترتیب سره په ابراهیم او پولوس بدل شوي وو، دوه بېلې دورې په ګوته کوي چې په ګډه د څلور سوه او دېرشو بشپړ عدد جوړوي. کله چې خدای د یوه روح نوم بدلوي، دا د هغه روح او خدای ترمنځ د عهدي اړیکې نښه ده. له همدې امله، څلور سوه او دېرش کاله د دوو بېلو عددونو له جمع کولو څخه جوړه شوې مجموعه ده، لکه د ابراهیم څلور سوه چې د پولوس دېرش پرې ورزیاتېږي. حزقیال درې سوه او نوي ورځې پر خپل کیڼ اړخ او بیا څلوېښت ورځې پر خپل ښي اړخ پروت و، او په دې توګه یې دوه داسې عددونه په ګوته کړل چې ټوله مجموعه یې څلور سوه او دېرش کېږي.
در باب یازدهم سِفر پیدایش، عهدِ مرگی که بیدرنگ پس از طوفان از طریقِ طغیانِ نمرود پدید آمد، تمایز میانِ دو عهد را آشکار میسازد. عناصرِ برجِ بابل بر قومی گواهی میدهند که به عهدی شیطانیِ «خود را نجات بده» تعلق داشتند و میبایست داوری شده، پراکنده گردند. در همان باب، نسبنامهٔ عبرانیان با تولدِ عابر معرفی میشود و بدینسان آغازِ قومی برگزیده را نشان میدهد تا نمایندهٔ عهدِ حیات باشد، در تقابل با عهدِ مرگِ نمرود.
و عابر سیوچهار سال زیست و فالج را آورد. و عابر پس از آنکه فالج را آورد، چهارصد و سی سال زیست و پسران و دختران آورد. و فالج سی سال زیست و رعو را آورد. پیدایش ۱۱:۱۶–۱۸.
در باب دهم سفر پیدایش، برای نخستین بار از عابر و فالج یاد میشود.
و عابر را دو پسر زاده شدند: نام یکی فالج بود، زیرا در ایام او زمین تقسیم شد؛ و نام برادرش یقطان بود. پیدایش ۱۰:۲۵.
פֶּלֶג פירושו חלוקה או הִתְפַּצְּלוּת, ובימי פֶּלֶג ניכרת חלוקתם של שני מעמדות של עם הברית בהיסטוריה של מגדל בָּבֶל ובמרדו של נִמְרוֹד. עֵבֶר חי ארבע מאות ושישים וארבע שנים, אך לאחר שנולד פֶּלֶג (חלוקה) חי ארבע מאות ושלושים שנה. לכל עובדה יש משמעותה, וארבע מאות ושלושים הוא המספר שפולוס מייחס לנבואת הברית של אברהם. אף כי המספר ארבע מאות ושלושים מזוהה עם חיי עֵבֶר לאחר לידת פֶּלֶג, שלושים וארבע השנים הראשונות של חייו מבוטאות כ“ארבע ושלושים שנה”, שהן כמובן שלושים וארבע שנים; אולם בביטוי הפשוט של אותן שלושים וארבע שנים נקרא הדבר “ארבע” ו“שלושים” (430). לאחר מכן באו ארבע מאות ושלושים, ולאחר מכן הביטוי הראשון של חיי פֶּלֶג הוא “שלושים”.
عابر ریشهٔ نام «عبری» است، و این نخستین اشاره به عبرانیان است که قرار بود قومِ برگزیدهٔ عهد باشند. «عابر» به معنای «عبور کردن» است؛ از اینرو، نمونهوار دلالت بر قومِ عهد دارد که از زمین به زمینِ جدید عبور میکنند، همانگونه که فرزندانِ ابراهیم هنگام عبور از دریای سرخ به سوی سرزمینِ موعود چنین کردند. سرگردانیِ چهلساله در بیابان این عبور را به تعویق انداخت، اما در پایانِ چهل سال از اردن گذشتند و به سرزمینِ موعود درآمدند، و بدینسان نمونهای از عبورِ نهاییِ قومِ خدا را پدید آوردند. فالج نمایانگر آن دوره از تاریخ است که در آن، تقسیمِ نوعِ بشر به دو قومِ عهد برای نخستین بار در برجِ نمرود روی داد. نمادِ عهدِ مرگِ نمرود آشفتگی است، و نمادِ عهدِ حیاتِ عبری، چهارصد و سی سالِ زندگیِ عابر پیش از آن تقسیم است که بهوسیلهٔ فالج نمایانده میشود. نامِ فالج همچنین نشانگرِ حقیقتی نمادین و عددی است، زیرا چهارصد و سی سالِ عابر به دو عدد تقسیم میشود، و فالج مُمَیِّزِ چهارصد از عددِ سی است.
چهارصد و سی دارای دو بخش است: چهارصد سالِ عهدِ ابراهیم، همراه با سی سالِ اضافی که پولس آن را مشخص میسازد. افزایشِ معرفتی که احیای نهاییِ قومِ خدا را پدید میآورد، در فصل دوازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده است؛ جایی که نمادِ دوبخشیِ عهدِ جاودانی بهطور مشخص شناسایی میشود و در آیات ۹/۱۱ بیان میگردد.
و او گفت: ای دانیال، راه خود را بپوی؛ زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گشته، آزموده خواهند شد؛ اما شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچیک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و مکروهِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. دانیال 12:9–11.
د مهر وروستی پرانیستل، چې د ازمېښت هغه درېپړاویزه پروسه رامنځته کوي چې په لسم آیت کې د «پاک کړل شي، او سپین کړل شي، او وازمویل شي» په توګه بیان شوې ده، له دولس سوه او نوي کلونو سره تړاو لري. د دې آیت په اړه د مخکښانو تفسیر دا دی چې په ۵۰۸ کال کې د بتپرستۍ د مقاومت له منځه وړلو یوه دېرشکلنه پروسه پیل کړه، چې په ۵۳۸ کال کې د کتاب مقدس د نبوت د پنځمې پاچاهۍ په توګه د پاپي نظام د ټینګېدو لامل شوه، چې بیا یې د کتاب مقدس د نبوت د پنځمې پاچاهۍ په توګه تر هغه وخته واکمني وکړه چې په ۱۷۹۸ کال کې دولس سوه او شپېته کلونه پای ته ورسېدل. له ۵۰۸ څخه تر ۵۳۸ کال پورې دېرش کلونه هم پولوس په ۲ تسالونیکیانو کې د «لومړی ارتداد کېدو» په توګه بیان کړي دي.
در دوم تسالونیکیان، موضوعْ رابطهٔ میان رومِ مشرک و رومِ پاپی است، که بهترتیب چهارمین و پنجمین پادشاهیِ نبوتاند. در همین فصلِ تسالونیکیان بود که ویلیام میلر دریافت «دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر رومِ مشرک است، و میلر همچنین دریافت که «دائمی» در دانیال همواره در پیوند با مکروهِ ویرانگر یا تعدّیِ ویرانگر ارائه شده است. مکروهِ ویرانگر و تعدّیِ ویرانگر در کتاب دانیال نمایانگر همان چیزهایی هستند که یوحنا در کتاب مکاشفه بهترتیب بهعنوان تصویرِ وحش و نشانِ وحش معرفی میکند.
ویلیم میلر خپل ډېری نبوتي تطبیقونه، که ټول نه وو، د دوو ورانوونکو ځواکونو په اړه پر خپل تشخیص ولاړ کړي وو، چې یو یې د “ورځني” (بتپال روم) په توګه ښودل شوی، او دویم ورانوونکی ځواک په دوو بڼو بیان شوی دی: د ورانۍ د سرغړونې (د کلیسا او دولت یوځایوالی) په توګه، چې په مکاشفه کې د ځناور د انځور (پاپي نبوتي جوړښت) په توګه څرګند شوی؛ او د ورانۍ د کرغېړنتیا (د لمر عبادت) په توګه، چې په مکاشفه کې د ځناور د نښې په توګه څرګند شوی دی. هغه پوهاوی چې میلر د تسالونیکیانو په دویم لیک کې د پولوس له بیان څخه ترلاسه کړی و، د میلر له اصلي بنسټیزو پوهاویو څخه و؛ هماغه میلر چې د اډوېنټیزم د بنسټونو سمبول دی. پولوس وایي چې هغه کسان چې د تسالونیکیانو د دویم لیک په دویم فصل کې له وړاندې شوي حقیقت سره مینه نه لري، هماغه کسان دي چې په سخته ګمراهۍ اخته کېږي.
د دانیال په درېیو آیتونو (دانیال ۱۲:۹–۱۱) کې، په وروستیو ورځو کې رمزي پوهاوی د وخت اطلاق نه شي رانغاړلی، ځکه چې د ۱۸۴۴ کال د اکتوبر له ۲۲مې نېټې راهیسې د نبوي وخت اطلاق نور اعتبار نه لري. د ۹/۱۱ آیتونه د دېرشو کلونو او دولس سوه او شپېتو کلونو د دوو بېلو دورو استازیتوب کوي. د څلوېښتو شمېره او د دولس سوه او شپېتو شمېره دواړه د یوې نبوي دښتې سمبولونه دي او په نبوي لحاظ یوه د بلې پر ځای کارېدای شي. له همدې امله، دولس سوه او شپېته د څلوېښتو په معنا درک کېدای شي، او څلوېښت د څلور سوو لسمه برخه ده. د ۹/۱۱ آیتونه د تلپاتې عهد د شمېرې سمبولونه دي، لکه څنګه چې له دېرشو (پولس) سره په تړاو کې څلور سوه (ابراهیم) د هغې استازیتوب کوي. هغه ‘دښته’ چې ‘دولس سوه او شپېته’ یې استازیتوب کوي، له ‘د څلوېښتو دښتې’ سره سمون لري، او څلوېښت د څلور سوو لسمه برخه ده. دېرش دېرش دي. څلور سوه او دېرش د دېرشو له شمېر سره د څلور سوو د شمېر په جمع کولو سره ترلاسه کېږي، چې د حزقیال په څلورم فصل کې د څلوېښتو له شمېر سره د درې سوه او نوي د جمع کولو په بڼه ښودل کېږي.
آیات ۹ تا ۱۱ در باب دوازدهم، میانهٔ سه دورهٔ نبوی در آن باب را نشان میدهند، و نمادی از عهد جاودانی هستند که در ایام آخر گشوده میشود. گشوده شدن معنای چهارصد و سی در ایام آخر، در باب چهارمِ حزقیال به انجام میرسد.
د یهودا د قبیلې زمری اوس هغو کسانو ته د وروستي خبرداري د پیغام مهر پرانیزي چې له حزقیال، یوحنا، دانیال او اشعیا سره په ایمان تر ټولو سپېڅلي ځای ته ننوتلي دي. دا حقیقت د هغو کسانو له لوړولو سره یوځای راسپړل کېږي چې نه یوازې د اسرائیلو د شړل شویو په توګه، بلکې د یو سل او څلور څلوېښت زرو د بیرغ په توګه هم تمثیلېږي. دا حقیقت د هغه عهد په چوکاټ کې بیان شوی دی چې د ابراهیم څلور سوه کلونه یې تمثیلوي، له هغه عهد سره په تړاو کې چې د پولوس دېرش کلونه یې تمثیلوي. دا حقیقت د دانیال د دولسم فصل په 9/11 آیتونو کې بیان شوی دی، چې د هغو دریو سمبولیکو دورو منځنۍ دوره تمثیلوي چې میلرایټانو په سمه توګه درک کړې وې. د 9/11 منځنی حقیقت، چې د دانیال په دولسم فصل کې یې مهر پرانیستل کېږي، د حزقیال په درې سوه او نوي ورځو او څلوېښتو ورځو کې تمثیلېږي. دغه ورځې حزقیال ته د یوبیل د اوولسمې دورې په دېرشم کال کې راسپړل کېږي، او حزقیال د یوه کاهن په توګه د هغو یو سل او څلور څلوېښت زرو د کهانت استازیتوب کوي چې د دریو ازموینو په منځنۍ ازموینه کې دي.
حزقیال د معبد په ازموینه کې د «څلورمې میاشتې» په «پنځمه ورځ» په نښه شوی دی؛ دې نېټې د میلر د پیروانو په تاریخ کې د هغو اوو میاشتو عین منځ («نیمایي») په نښه کاوه چې د ۱۸۴۴ کال د اپرېل په ۱۹مه له لومړۍ ناهیلۍ سره پیل شوې او د هماغه کال د اکتوبر په ۲۲مه پای ته ورسېدې.
«در تابستان سال ۱۸۴۴، در میانهٔ فاصلهٔ میان زمانی که نخست پنداشته میشد ۲۳۰۰ روز در آن به پایان میرسد و پاییز همان سال که بعدتر معلوم شد تا آن امتداد دارد، این پیام دقیقاً با همان الفاظ کتابمقدس اعلام شد: “اینک، داماد میآید!”» نبرد عظیم، ص. ۳۹۸.
۲۱ ژوئیهٔ ۱۸۴۴ در میانهٔ هفت ماهِ مقدّس بود، و در آن تاریخ ساموئل اسنو در خیمهگاه بوستون پیامِ فریادِ نیمهشبِ خود را عرضه میکرد. در آنجا، برای نخستین بار در یک ارائهٔ عمومی، او «در همان الفاظِ کتابمقدّس اعلام کرد: "اینک، داماد میآید!"» اکنون ما بهطور نمادین با حزقیال در خیمهگاه بوستون ایستادهایم، اندکی پیش از آنکه برافراشتنِ رسولانِ فریادِ نیمهشب بهسانِ موجی خروشان به پیش رود. فرایندِ نبوّتیِ برافراشتنِ عَلَم در خطّ نبوّتیِ اسلام در مکاشفه باب نُه به تصویر کشیده شده است. باب چهارِ حزقیال شاهدِ دوم را فراهم میآورد و پایانِ آن نبوّتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز را بیان میکند، و این کار را در باب چهار انجام میدهد.
ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.