تاریخِ پنہانِ آیتِ چہلم — شمارۂ انتیس

اور من، یوحنا، شہرِ مقدس، نئے یروشلیم کو آسمان میں سے خدا کے پاس سے اُترتے دیکھا، جو اپنے شوہر کے لیے آراستہ دلہن کی مانند تیار کیا گیا تھا۔ اور میں نے آسمان میں سے ایک بلند آواز سنی جو کہتی تھی: دیکھ، خدا کا خیمہ آدمیوں کے ساتھ ہے، اور وہ اُن کے ساتھ سکونت کرے گا، اور وہ اُس کے لوگ ہوں گے، اور خدا آپ اُن کے ساتھ ہوگا اور اُن کا خدا ہوگا۔ اور خدا اُن کی آنکھوں سے سب آنسو پونچھ ڈالے گا؛ اور پھر نہ موت رہے گی، نہ ماتم، نہ آہ و نالہ، اور نہ پھر کبھی درد ہوگا؛ اس لیے کہ پہلی چیزیں جاتی رہیں۔ اور جو تخت پر بیٹھا تھا اُس نے کہا: دیکھ، میں سب چیزوں کو نیا بنا دیتا ہوں۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا: لکھ، کیونکہ یہ باتیں سچی اور برحق ہیں۔ اور اُس نے مجھ سے کہا: ہو چکا۔ میں الفا اور اومیگا ہوں، ابتدا اور انتہا۔ جو پیاسا ہے میں اُسے آبِ حیات کے چشمہ سے مفت دوں گا۔ جو غالب آئے گا وہ اِن سب چیزوں کا وارث ہوگا؛ اور میں اُس کا خدا ہوں گا، اور وہ میرا بیٹا ہوگا۔ لیکن بزدل، اور بے ایمان، اور گھناؤنے، اور خونی، اور زناکار، اور جادوگر، اور بُت پرست، اور سب جھوٹے، اُن کا حصہ اُس جھیل میں ہوگا جو آگ اور گندھک سے جلتی ہے: یہی دوسری موت ہے۔ پھر اُن سات فرشتوں میں سے ایک، جن کے پاس اُن سات آخری آفتوں سے بھری ہوئی سات پیالیاں تھیں، میرے پاس آیا اور مجھ سے کلام کرنے لگا، اور کہا: یہاں آ، میں تجھے دلہن، یعنی برّہ کی بیوی، دکھاؤں گا۔ مکاشفہ 21:2–9۔

ٻيهر نائين سال ۾، ڏهين مهيني جي ڏهين تاريخ تي، خداوند جو ڪلام مون وٽ آيو، فرمائيندي، … ۽ خداوند جو ڪلام وري مون وٽ آيو، فرمائيندي، اي ابنِ آدم، ڏس، آءٌ اوچتي ضرب سان تنهنجين اکين جي خواهش توکان وٺي ٿو وڃان؛ تنهن هوندي به تون نه ماتم ڪندين ۽ نه روئيندين، ۽ نه ئي تنهنجا ڳوڙها وهي نڪرندا. سسڪي کائڻ کان باز رهه، مئل لاءِ ڪو سوڳ نه ڪر؛ پنهنجي مٿي جو پڳ پاڻ تي ٻڌ، پنهنجا جوتا پنهنجن پيرن ۾ پا، پنهنجا چپ نه ڍڪ، ۽ ماڻهن جي ماني نه کاءُ. پوءِ مون صبح جو ماڻهن سان ڳالهه ڪئي؛ ۽ شام جو منهنجي زال مري وئي؛ ۽ ٻئي صبح مون ائين ئي ڪيو جيئن مون کي حڪم ڏنو ويو هو. تڏهن ماڻهن مون کي چيو، ڇا تون اسان کي نه ٻڌائيندين ته اهي ڳالهيون، جيڪي تون ائين ٿو ڪرين، اسان لاءِ ڇا معنيٰ رکن ٿيون؟

پس به ایشان پاسخ دادم: کلام خداوند بر من نازل شد که گفت: به خاندان اسرائیل بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک من مقدس خود را، فخر قوّت شما، مطلوب چشمان شما، و آنچه جان شما بر آن شفقت می‌ورزد، بی‌حرمت خواهم ساخت؛ و پسران و دختران شما که بر جای نهاده‌اید، به شمشیر خواهند افتاد. و شما همان‌گونه که من کرده‌ام، خواهید کرد: لب‌های خود را نخواهید پوشانید، و نان مردمان را نخواهید خورد. و عمامه‌های شما بر سرهایتان خواهد بود، و کفش‌هایتان بر پاهایتان؛ نه ماتم خواهید گرفت و نه خواهید گریست، بلکه در گناهان خویش ذوب خواهید شد، و هر یک برای دیگری ناله خواهد کرد.

پس حزقیال برای شما نشانه‌ای خواهد بود؛ موافق هر آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. و تو، ای پسر انسان، آیا در آن روز که قوت ایشان، شادی جلالشان، آرزوی چشمانشان، و آنچه دل خویش را بر آن می‌نهند، یعنی پسران و دخترانشان، از ایشان بگیرم، چنین نخواهد بود که در آن روز، آن که رهایی یابد نزد تو بیاید تا آن را به گوشهایت بشنواند؟ در آن روز، دهان تو برای آن که رهایی یافته است گشوده خواهد شد، و سخن خواهی گفت و دیگر لال نخواهی بود؛ و برای ایشان نشانه‌ای خواهی بود؛ و خواهند دانست که من یهوه هستم. حزقیال 24:1, 15–27.

و او گفت: برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند. اشعیا 6:9، 10

بلکه کلامِ خداوند برای ایشان چنین بود: حکم بر حکم، حکم بر حکم؛ سطر بر سطر، سطر بر سطر؛ این‌جا اندکی و آن‌جا اندکی؛ تا بروند و به عقب افتند، و شکسته شوند، و در دام گرفتار آیند، و اسیر گردند. اشعیا 28:13

و بسیاری از ایشان لغزش خواهند خورد، و سقوط خواهند کرد، و درهم شکسته خواهند شد، و در دام گرفتار خواهند آمد، و اسیر خواهند شد. اشعیا ۸:۱۵.

«سخنان مسیح در حضور شمار زیادی از مردم گفته شده بود؛ اما هنگامی که او تنها بود، پطرس، یوحنا، یعقوب و اندریاس نزد او آمدند، در حالی که بر کوه زیتون نشسته بود. ایشان گفتند: «به ما بگو، این امور کِی واقع خواهد شد؟ و نشان آمدن تو و انقضای عالم چه خواهد بود؟» عیسی در پاسخ به شاگردان خود، ویرانی اورشلیم و روز عظیم آمدن خویش را جداگانه مطرح نکرد. او وصف این دو رویداد را درهم آمیخت. اگر او رویدادهای آینده را همان‌گونه که خود می‌دید بر شاگردانش آشکار می‌ساخت، ایشان تاب تحمل آن منظره را نمی‌آوردند. او از سر رحمت به ایشان، شرح این دو بحران بزرگ را به هم آمیخت و شاگردان را واگذاشت تا خود معنی آن را دریابند. هنگامی که او به ویرانی اورشلیم اشاره می‌کرد، سخنان نبوتی او از آن رویداد فراتر می‌رفت و به حریق نهایی در آن روز می‌رسید که خداوند از مکان خویش برخواهد خاست تا جهان را به سبب گناه ایشان مجازات کند، آنگاه که زمین خون خویش را آشکار خواهد ساخت و دیگر کشتگان خود را نخواهد پوشانید. این تمام گفتار نه فقط برای شاگردان، بلکه برای کسانی نیز داده شد که در آخرین صحنه‌های تاریخ این زمین زندگی خواهند کرد.»

«رو به شاگردان خود کرده، مسیح گفت: “آگاه باشید که کسی شما را نفریبد. زیرا بسیاری به نام من خواهند آمد و خواهند گفت: من مسیح هستم؛ و بسیاری را خواهند فریفت.” مسیحانِ دروغینِ بسیاری ظاهر خواهند شد، مدعیِ انجامِ معجزات خواهند بود، و اعلام خواهند کرد که زمانِ رهاییِ قومِ یهود فرا رسیده است. اینان بسیاری را گمراه خواهند ساخت. سخنانِ مسیح تحقق یافت. در فاصلهٔ میانِ مرگِ او و محاصرهٔ اورشلیم، مسیحانِ دروغینِ بسیاری پدیدار شدند. اما این هشدار همچنین به کسانی داده شد که در این عصرِ جهان زندگی می‌کنند. همان فریب‌هایی که پیش از ویرانیِ اورشلیم به کار گرفته می‌شد، در طولِ اعصار نیز به کار گرفته شده است و بار دیگر نیز به کار گرفته خواهد شد.»

«و چون اخبار جنگ‌ها و شایعاتِ جنگ‌ها را خواهید شنید، آگاه باشید که مضطرب نشوید؛ زیرا همهٔ این امور باید واقع شود، لیکن هنوز انتها نرسیده است.» پیش از ویرانی اورشلیم، مردمان برای برتری و سیادت با یکدیگر کشمکش می‌کردند. امپراتوران به قتل می‌رسیدند. آنان که گمان می‌رفت در کنار تخت سلطنت ایستاده باشند، کشته می‌شدند. جنگ‌ها و شایعاتِ جنگ‌ها وجود داشت. مسیح فرمود: «همهٔ این امور باید واقع شود، لیکن هنوز پایان [قوم یهود به‌عنوان یک قوم] نرسیده است. زیرا قومی بر قومی، و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و در جاهای مختلف قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغاز دردهاست.» مسیح فرمود: هنگامی که ربیان این نشانه‌ها را ببینند، آنها را داوری‌های خدا بر امت‌ها اعلام خواهند کرد، به سبب آنکه قوم برگزیدهٔ او را در بندگی نگاه داشته‌اند. آنان اعلام خواهند کرد که این نشانه‌ها علامت ظهور مسیحاست. فریب مخورید؛ اینها آغاز داوری‌های اوست. مردم به خویشتن نگریسته‌اند. توبه نکرده و بازگشت ننموده‌اند تا من ایشان را شفا دهم. آن نشانه‌هایی که ایشان آنها را علامتِ رهایی خود از بندگی جلوه می‌دهند، نشانه‌های هلاکت ایشان است.» آرزوی اعصار، ۶۲۸.

«به‌زودی چشمان ما به سوی مشرق کشیده شد، زیرا ابر سیاه کوچکی پدیدار شده بود، تقریباً به اندازهٔ نصف دست انسان، که همهٔ ما می‌دانستیم علامت پسر انسان است.» The Day Star, 1846.

پس پادشاه به خادمان گفت: او را دست‌وپا بسته، از اینجا بیرون ببرید و در ظلمتِ بیرونی بیفکنید؛ در آنجا گریه و فشردن دندان‌ها خواهد بود. زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، اما اندکی برگزیده‌اند. متی 22:13، 14.

پس آخِران اوّلین خواهند شد، و اوّلین آخِرین؛ زیرا بسیاری خوانده می‌شوند، امّا اندکی برگزیده‌اند. متی 20:16.

اے دنیا کے سب باشندو، اور زمین کے رہنے والو، دیکھو، جب وہ پہاڑوں پر جھنڈا بلند کرے؛ اور جب وہ نرسنگا پھونکے، تو سنو۔ یسعیاہ 18:3۔

و در آن روز کران سخنانِ کتاب را خواهند شنید، و چشمانِ نابینایان از میانِ تیرگی و از دلِ ظلمت خواهند دید. اشعیا 29:18.

تا به کی علم را ببینم و آواز کرنا را بشنوم؟ زیرا قوم من احمق‌اند و مرا نشناخته‌اند؛ ایشان فرزندان ابله‌اند و هیچ فهم ندارند: در بدی کردن حکیم‌اند، اما در نیکویی کردن هیچ دانشی ندارند. ارمیا 4:21، 22

این را در خاندان یعقوب اعلام کنید، و آن را در یهودا ندا دهید، و بگویید: اکنون این را بشنوید، ای قوم نادان و بی‌فهم؛ که چشمان دارید و نمی‌بینید؛ و گوش‌ها دارید و نمی‌شنوید. ارمیا ۵:۲۰، ۲۱

کلامِ خداوند نیز بر من نازل شد که: «ای پسر انسان، تو در میان خاندانِ عاصی ساکن هستی؛ که چشمان دارند تا ببینند، اما نمی‌بینند؛ گوش‌ها دارند تا بشنوند، اما نمی‌شنوند؛ زیرا ایشان خاندانِ عاصی‌اند.» حزقیال ۱۲:‏۱، ۲

از این‌رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نیز درنمی‌یابند. و در ایشان نبوتِ اشعیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: «به شنیدن خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و به دیدن خواهید دید و ادراک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گشته، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا هرگز با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم.»

اما چشمان شما مبارک است، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند، و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند، و نشنیدند. متی ۱۳:‏۱۳–۱۷.

خداوند چنین می‌فرماید: «بر راه‌ها بایستید و بنگرید، و از طریق‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک نمایید؛ و برای جان‌های خویش آرامی خواهید یافت.» اما ایشان گفتند: «در آن سلوک نخواهیم کرد.» «و نیز دیدبانانی بر شما گماشتم که گفتند: به آواز کرنا گوش فرا دهید.» اما ایشان گفتند: «گوش نخواهیم داد.» ارمیا ۶:‏۱۶، ۱۷

«همۀ پیام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، باید اکنون با قوت بیان شود، زیرا بسیاری از مردم جهت‌گیری خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به همۀ کلیساها برسد.»

مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند» [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آن چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.

«پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند بدل خواهد گشت. آنگاه دانیال در جایگاه خویش خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.» Manuscript Releases, جلد 21، 437.

آنگاه گروهی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: «ای استاد، می‌خواهیم نشانه‌ای از تو ببینیم.» اما او در جواب ایشان گفت: «نسلی شریر و زناکار در پیِ نشانه می‌گردد؛ و هیچ نشانه‌ای بدو داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. زیرا همان‌گونه که یونس سه روز و سه شب در شکمِ نهنگ بود، پسر انسان نیز سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود.» متی 12:38–40.

«خیالاتِ نجات دہندہ اب ماضی اور مستقبل کے غور و فکر سے واپس آئیں۔ جبکہ لوگ اُس چیز کی توضیح کرنے کی کوشش کر رہے تھے جو اُنہوں نے دیکھی اور سنی تھی، اپنے ذہنوں پر پڑنے والے تاثرات کے مطابق اور اُس روشنی کے مطابق جو اُنہیں حاصل تھی، ‘یسوع نے جواب دے کر کہا، یہ آواز میری خاطر نہیں آئی، بلکہ تمہارے سبب سے۔’ یہ اُس کی مسیحائی کی تاج دار گواہی تھی، باپ کی طرف سے یہ نشان کہ یسوع نے سچ کہا تھا، اور وہ خدا کا بیٹا تھا۔ کیا یہودی آسمانِ اعلیٰ کی اس گواہی سے پھر جاتے؟ اُنہوں نے ایک بار نجات دہندہ سے پوچھا تھا، تُو کون سا نشان دکھاتا ہے تاکہ ہم دیکھیں اور ایمان لائیں؟ مسیح کی خدمت کے تمام عرصہ میں بے شمار نشان دیے گئے؛ تاہم اُنہوں نے اپنی آنکھیں بند کر لیں اور اپنے دل سخت کر لیے، ایسا نہ ہو کہ وہ قائل ہو جائیں۔ لعزر کے جی اُٹھنے کا اعلیٰ ترین معجزہ بھی اُن کے بے ایمانی کو دُور نہ کر سکا، بلکہ اُنہیں مزید خباثت سے بھر دیا؛ اور اب جبکہ باپ نے خود کلام کیا تھا، اور وہ کسی مزید نشان کا مطالبہ نہ کر سکتے تھے، اُن کے دل نرم نہ ہوئے اور وہ پھر بھی ایمان لانے سے انکار کرتے رہے۔» Spirit of Prophecy، جلد 3، 79۔

«با برخیزانیدنِ ایلعازر، بسیاری به ایمان آوردن به عیسی هدایت شدند. در نقشهٔ خدا چنین بود که ایلعازر پیش از آنکه نجات‌دهنده برسد، بمیرد و در قبر نهاده شود. برخیزانیدنِ ایلعازر معجزهٔ اوجِ مسیح بود، و به سبب آن بسیاری خدا را تمجید کردند.» Manuscript Releases, جلد 21، ص. 111.

«لعازر، که بدنش در قبر فساد را دیده بود، اما اکنون در نیروی مردانگیِ باشکوه شادمان بود، حیوانی را که نجات‌دهنده بر آن سوار بود، هدایت می‌کرد.» آرزوی اعصار، ۵۷۲.

«بسا اوقات مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

«بیتس یکی از رهبران مهمِ گردهماییِ اردوییِ اگزتر (نیوهمپشر) در اوت ۱۸۴۴ بود؛ همان‌گاه که «ندای حقیقیِ نیمه‌شب» نخستین بار عرضه شد. اتفاقاً بیتس واعظی بود که برای خدمتِ صبحِ آن روز در اردو برگزیده شده بود. او شنوندگان خود را به وفاداری ترغیب می‌کرد و با آرامش به آنان اطمینان می‌داد که خدا صرفاً در حال آزمودن ایشان است، که آنان در زمانِ تأخیر به سر می‌برند، و مطالبی از این دست، که در همین هنگام ساموئل اس. اسنو سوار بر اسب به اردوگاه وارد شد. اسنو، پس از آنکه در کنار خواهر خود، خانم جان کوچ، نشست، بار دیگر بر یقینِ خود تأکید کرد که مسیح در وقتِ معیّن ظاهر خواهد شد. خانم کوچ که به‌شدت متأثر شده بود، با برخاستن و اعلامِ این سخن، حاضران را شگفت‌زده کرد: «اینک مردی است با پیامی از جانبِ خدا!»» لیروی فروم، The Prophetic Faith of our Fathers، جلد ۴، ۵۴۹.

«کار خدا در زمین، از عصری به عصر دیگر، در هر اصلاح عظیم یا جنبش دینی، شباهتی چشمگیر را آشکار می‌سازد. اصول رفتار خدا با انسان‌ها همواره یکسان است. جنبش‌های مهم زمان حاضر، همانندهایی در جنبش‌های گذشته دارند، و تجربهٔ کلیسا در اعصار پیشین، برای زمان ما درس‌هایی بس ارزشمند در بر دارد.» جدال عظیم، 343.

بسیار شادمان باش، ای دختر صهیون؛ بانگ شادی برآور، ای دختر اورشلیم: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و نجات با اوست؛ فروتن است و بر الاغی سوار، و بر کره‌الاغ، بچهٔ الاغ. زکریا ۹:۹

«اگر خواننده بخواهد عوامل و ابزارهایی را که در نبردِ به‌زودی‌درپیش‌آمده به کار گرفته خواهند شد، درک کند، کافی است سرگذشتِ وسایلی را که روم در قرون گذشته برای همان مقصود به کار برد، دنبال کند. اگر بخواهد بداند پاپیان و پروتستان‌ها، در اتحاد با یکدیگر، با کسانی که اصولِ اعتقادیِ ایشان را رد می‌کنند چگونه رفتار خواهند کرد، بگذارد روحیه‌ای را ببیند که روم نسبت به سَبَت و مدافعانِ آن آشکار ساخت.»

«فرامین سلطنتی، شوراهای عمومی، و احکام کلیسایی که به‌وسیلهٔ قدرتِ دنیوی پشتیبانی می‌شدند، مراحلی بودند که به‌واسطهٔ آن‌ها عیدِ بت‌پرستانه به مقامِ افتخار خود در جهانِ مسیحیت دست یافت. نخستین اقدامِ علنی برای الزامِ رعایتِ یکشنبه، قانونی بود که به‌وسیلهٔ قسطنطین وضع گردید. (A.D. 321؛ یادداشتِ ضمیمه برای صفحهٔ 53 را ببینید.) این فرمان از شهرنشینان می‌خواست که در «روزِ محترمِ خورشید» استراحت کنند، اما به روستاییان اجازه می‌داد که به فعالیت‌های کشاورزیِ خود ادامه دهند. هرچند این قانون عملاً قانونی بت‌پرستانه بود، امپراتور پس از پذیرشِ اسمیِ مسیحیت آن را به اجرا گذاشت.» The Great Controversy, 574.

«چون موجی سهمگین، این حرکت سراسر آن سرزمین را فراگرفت. از شهری به شهری، از دهی به دهی، و تا نواحی دورافتادۀ روستایی پیش رفت، تا آنکه قومِ منتظرِ خدا به‌طور کامل بیدار شدند. تعصب افراطی در برابر این اعلام، همچون شبنمِ یخبندانِ بامدادی در برابر خورشیدِ برآینده، ناپدید شد. ایمانداران دیدند که شک و سرگشتگی‌شان برطرف گردیده است، و امید و شجاعت دل‌های ایشان را جان بخشید. این کار از آن افراط‌هایی که همواره هنگامی ظاهر می‌شود که هیجانِ انسانی بدون نفوذِ مهارکنندۀ کلام و روحِ خدا وجود دارد، مبرّا بود. از حیث ماهیت، همانند آن موسم‌های فروتنی و بازگشت به‌سوی خداوند بود که در میان اسرائیلِ قدیم، در پیِ پیام‌های سرزنش‌آمیزِ خادمانِ او پدید می‌آمد. این حرکت، ویژگی‌هایی را در خود داشت که عملِ خدا را در هر عصر مشخص می‌سازد. شادیِ شورمندانه و خلسه‌آمیز در آن اندک بود، بلکه بیشتر تفتیشِ عمیقِ دل، اعتراف به گناه، و ترکِ دنیا دیده می‌شد. آمادگی برای ملاقات با خداوند، بارِ جان‌های به‌غایت مضطرب بود. در آن، دعای پایدار و تخصیصِ بی‌قیدوشرطِ خویشتن به خدا وجود داشت.» نبرد عظیم، 400، 401.

„Strigătul de la miezul nopții nu a fost dus atât de mult prin argument, deși dovada Scripturii era limpede și concludentă. Îl însoțea o putere constrângătoare care mișca sufletul. Nu era nici îndoială, nici punere la îndoială. Cu ocazia intrării triumfale a lui Hristos în Ierusalim, oamenii care se adunaseră din toate părțile țării ca să țină sărbătoarea s-au îndreptat în mulțime spre Muntele Măslinilor, iar când s-au unit cu gloata care Îl însoțea pe Isus, au fost cuprinși de inspirația ceasului și au contribuit la sporirea strigătului: «Binecuvântat este Cel ce vine în Numele Domnului!» [Matei 21:9.] În același fel, necredincioșii care se îngrămădeau la adunările adventiste — unii din curiozitate, alții numai ca să batjocorească — au simțit puterea convingătoare care însoțea solia: «Iată, Mirele vine!»” Spirit of Prophecy, volumul 4, 250.

اما صحنِ بیرونیِ معبد را واگذار و آن را اندازه مگیر؛ زیرا به امت‌ها داده شده است، و ایشان شهرِ مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۱:۲

و فرشتهٔ سوم از پیِ ایشان آمد و با آواز بلند گفت: اگر کسی وحش و صورتِ او را پرستش کند و نشانِ او را بر پیشانیِ خود یا بر دستِ خود بگیرد، همان نیز از شرابِ غضبِ خدا خواهد نوشید که بی‌آمیغ در پیالهٔ خشمِ او ریخته شده است؛ و او در حضورِ فرشتگانِ مقدّس و در حضورِ برّه، به آتش و گوگرد عذاب خواهد شد. و دودِ عذابِ ایشان تا ابدالآباد برمی‌خیزد؛ و آنان که وحش و صورتِ او را پرستش می‌کنند و هر که نشانِ نامِ او را می‌پذیرد، شبانه‌روز آرامی ندارند. این است صبرِ مقدّسان؛ اینان‌اند که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند. مکاشفه ۱۴:۹–۱۲.

«پیشگوییِ باب یازدهمِ دانیال قریب به آن است که به‌طور کامل به انجام رسد. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این پیشگویی رخ داده است، بار دیگر تکرار خواهد شد.» Manuscript Releases, شماره 13، 394.