روم چشم‌انداز را برقرار می‌کند — شمارهٔ یک

اور ان ایّام میں بہت سے لوگ جنوب کے بادشاہ کے خلاف کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے ظالم بھی اپنے آپ کو بلند کریں گے تاکہ اس رویا کو قائم کریں؛ لیکن وہ گر جائیں گے۔ دانی ایل 11:14۔

پس پیلاطس بدو گفت: «پس تو پادشاهی؟» عیسی پاسخ داد: «تو می‌گویی که من پادشاهم. برای همین زاده شدم، و برای همین به جهان آمدم تا بر حقیقت شهادت دهم. هر که از حقیقت است، آواز مرا می‌شنود.» پیلاطس بدو گفت: «حقیقت چیست؟» و چون این را گفت، باز نزد یهودیان بیرون رفت و به ایشان گفت: «من در او هیچ تقصیری نمی‌یابم.» یوحنا 18:37، 38.

ما خود باید بدانیم که مسیحیت از چه تشکیل می‌شود، حق چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم کدام است، و قوانین کتاب‌مقدس—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده است—چه هستند. بسیاری هستند که بدون دلیلی که بتوانند ایمان خود را بر آن استوار سازند، و بدون شواهد کافی دربارهٔ حقیقتِ امر، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقاید از پیش‌پنداشتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آماده‌اند آن را بپذیرند. آنان از علت به معلول استدلال نمی‌کنند؛ ایمانشان هیچ بنیان راستینی ندارد، و در زمان آزمایش خواهند یافت که بنای خود را بر شن نهاده‌اند.

«آن که با معرفت ناقصِ کنونیِ خود از کتب مقدس قانع و خرسند می‌ماند و آن را برای نجات خویش کافی می‌پندارد، در فریبی مهلک آرمیده است. بسیارند کسانی که به‌طور کامل به براهینِ کتاب‌مقدسی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و هر سنت و خرافه‌ای را که به‌عنوان حقیقت به ایشان قالب شده است محکوم سازند. شیطان اندیشه‌های خود را در پرستش خدا وارد کرده است تا سادگیِ انجیلِ مسیح را فاسد سازد. شمار بسیاری که مدعی ایمان به حقیقت حاضرند، نمی‌دانند چه چیزی ایمانِ آن را تشکیل می‌دهد که یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده شد—مسیح در شما، امیدِ جلال. آنان می‌پندارند که در حال دفاع از نشانه‌های کهن‌اند، اما ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که درهم‌تنیدن در تجربهٔ خویش و در اختیار داشتنِ فضیلتِ حقیقیِ محبت و ایمان چیست. ایشان دانشجویانِ دقیقِ کتاب‌مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌توجه‌اند. هنگامی که اختلافِ نظر دربارهٔ آیاتِ کلامِ مقدس پدید می‌آید، اینان که با هدف مطالعه نکرده‌اند و دربارهٔ آنچه بدان ایمان دارند استوار و قاطع نیستند، از حقیقت منحرف می‌شوند. باید بر همه ضرورتِ جست‌وجوی مجدّانه در حقیقتِ الهی را تأکید کنیم تا بدانند که حقیقت چیست و یقین داشته باشند که آن را می‌دانند. بعضی دعویِ معرفتِ بسیار دارند و از وضعِ خود خرسندند، حال آنکه برای کار خدا، و برای جان‌هایی که مسیح برای ایشان مرد، بیش از آنچه هرگز خدا را نشناخته بودند، غیرتی بیشتر و محبتی سوزان‌تر ندارند. آنان کتاب‌مقدس را [به این منظور] نمی‌خوانند که مغز و فربهیِ آن را به جان‌های خویش اختصاص دهند. احساس نمی‌کنند که آن، صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر بخواهیم طریقِ نجات را بفهمیم، اگر بخواهیم پرتوهای آفتابِ عدالت را ببینیم، باید کتب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب‌مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری می‌افشانند، حقایقِ عظیمی که به‌روشنی درک نشده‌اند.» The 1888 Materials, 403.

«اکنون برای ما ممکن نمی‌نماید که کسی ناچار باشد به‌تنهایی بایستد؛ اما اگر خدا هرگز به‌وسیلهٔ من سخن گفته باشد، زمانی فرا خواهد رسید که به‌خاطر نام او در برابر شوراها و در برابر هزاران نفر حاضر خواهیم شد، و هر یک ناچار خواهد بود دلیل ایمان خود را بیان کند. آنگاه سخت‌ترین انتقادها بر هر موضعی که برای حقیقت اتخاذ شده است وارد خواهد آمد. پس لازم است کلام خدا را مطالعه کنیم تا بدانیم چرا به تعالیمی که از آن‌ها دفاع می‌کنیم ایمان داریم. ما باید مکاشفات زندهٔ یهوه را با دقتی نقادانه بجوییم.» Review and Herald، 18 دسامبر 1888.

«اعضای کلیسا به‌طور فردی آزموده و محک زده خواهند شد. آنان در اوضاع و شرایطی قرار خواهند گرفت که در آن ناگزیر خواهند بود برای حقیقت شهادت دهند. بسیاری فراخوانده خواهند شد تا در برابر شوراها و در دادگاه‌های عدالت سخن بگویند، شاید جداگانه و تنها. تجربه‌ای را که می‌توانست در این وضعیت اضطراری به آنان یاری رساند، از کسب آن غفلت ورزیده‌اند، و جان‌هایشان از حسرتِ فرصت‌های تباه‌شده و امتیازاتِ neglected بار سنگین ندامت بر دوش دارد.» Testimonies, volume 5, 463.

«این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جدال یا آشفتگی‌ای وجود ندارد، نباید دلیلی قطعی شمرده شود بر اینکه ایشان به تعلیم صحیح استوار چنگ زده‌اند. جای آن هست که بیم داشته باشیم مبادا ایشان میان حق و باطل به‌روشنی تمییز ندهند. هنگامی که با تحقیق در کتب مقدس هیچ مسائل تازه‌ای مطرح نشود، هنگامی که هیچ اختلاف رأیی پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خود برای اطمینان از اینکه حقیقت را در اختیار دارند، کتاب‌مقدس را بجویند، آنگاه بسیاری در این زمان نیز، همچون روزگاران کهن، به سنت پایبند خواهند ماند و چیزی را عبادت خواهند کرد که آن را نمی‌شناسند.»

«به من نشان داده شده است که بسیاری از کسانی که اقرار می‌کنند معرفتِ حقیقتِ حاضر را دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. آنان ادلهٔ ایمان خود را درک نمی‌کنند. برای کارِ زمانِ حاضر قدردانیِ درست و شایسته‌ای ندارند. هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد، مردانی که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، با بررسیِ مواضعی که بر آن ایستاده‌اند، خواهند یافت که چیزهای بسیاری هست که برای آن‌ها نمی‌توانند دلیلِ رضایت‌بخشی ارائه دهند. تا هنگامی که بدین‌گونه آزموده نشده بودند، از جهلِ عظیمِ خود آگاه نبودند. و در کلیسا نیز بسیاری هستند که مسلم می‌پندارند آنچه را به آن ایمان دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مجادله‌ای برنخیزد، از ضعفِ خود آگاه نیستند. چون از کسانی که هم‌ایمانِ ایشان‌اند جدا شوند و ناچار گردند به‌تنهایی و منفرد بایستند و اعتقادِ خود را توضیح دهند، شگفت‌زده خواهند شد وقتی ببینند تصوراتشان دربارهٔ آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند، چه اندازه آشفته است. مسلّم است که در میان ما روی‌گردانی از خدای زنده و روی‌آوردن به انسان‌ها رخ داده است، به‌گونه‌ای که حکمتِ بشری در جای حکمتِ الهی نهاده شده است.»

«خدا قومِ خود را بیدار خواهد ساخت؛ اگر سایر وسایل ناکام بماند، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند، فرامی‌خواند که از خواب بیدار شوند. نور گران‌بهایی آمده است که مناسب این زمان است. این نور، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست بر ما سایه افکنده‌اند، آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدی در کتب مقدسه و به سنجشی بس دقیق از مواضعی که بدان‌ها تمسک می‌جوییم رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ جوانب و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، به‌گونه‌ای کامل و پیگیرانه مورد بررسی قرار گیرند. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصورات مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد، آرام گیرند. ایمان ایشان باید استوارانه بر کلام خدا بنیان نهاده شود، تا هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمان خود به حضور شوراها آورده شوند، بتوانند با حلم و ترس، دلیلی برای امیدی که در ایشان است ارائه کنند.»

«مضطرب کنید، مضطرب کنید، مضطرب کنید. موضوعاتی که ما به جهان عرضه می‌کنیم باید برای ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که در دفاع از تعالیمی که آن‌ها را اصول بنیادین ایمان می‌شماریم، هرگز به خود اجازه ندهیم استدلال‌هایی به کار بریم که از هر جهت استوار نباشند. چنین استدلال‌هایی شاید برای خاموش ساختن یک مخالف کارگر افتند، اما مایهٔ حرمت نهادن به حقیقت نمی‌شوند. ما باید استدلال‌های استوار ارائه کنیم؛ استدلال‌هایی که نه فقط مخالفان ما را خاموش سازند، بلکه نزدیک‌ترین و موشکافانه‌ترین بررسی را نیز تاب آورند. در میان کسانی که خود را برای مجادله‌آوری تربیت کرده‌اند، این خطر بزرگ وجود دارد که کلام خدا را با انصاف به کار نگیرند. در مواجهه با یک مخالف، باید کوشش صمیمانهٔ ما این باشد که مطالب را به گونه‌ای عرضه کنیم که در ذهن او اقناع پدید آید، نه آنکه صرفاً در پی آن باشیم که به ایمان‌دار اطمینان ببخشیم.»

«هر اندازه هم که پیشرفت فکری انسان باشد، مبادا حتی برای لحظه‌ای بیندیشد که دیگر نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتب مقدس برای نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان یک قوم، به‌طور فردی فراخوانده شده‌ایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدّیت مراقب باشیم تا هر پرتوی از نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم. ما باید نخستین فروغ‌های حقیقت را دریابیم؛ و از طریق مطالعه‌ای آمیخته با دعا، نوری روشن‌تر می‌توان به دست آورد که بتوان آن را در برابر دیگران قرار داد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۸.

ما نیز کلامِ نبوتیِ استوارتر را داریم، که نیکو می‌کنید اگر بدان التفات نمایید، همچون به چراغی که در جایِ تاریک می‌درخشد، تا هنگامی که روز بدمد و ستارۀ صبح در دل‌های شما طلوع کند؛ و این را نخست بدانید که هیچ نبوّتِ کتاب از تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوّت در زمانِ قدیم به ارادۀ انسان پدید نیامد، بلکه مردانِ مقدّسِ خدا، آنگاه که از روح‌القدس محرّک می‌شدند، سخن گفتند. ۲ پطرس ۱:۱۹–۲۱

«از آنجا که سَبَّت در سراسر عالم مسیحیت به نقطهٔ ویژهٔ مناقشه بدل شده است، و مقامات دینی و دنیوی برای تحمیل نگاه‌داشتِ یکشنبه با یکدیگر متحد شده‌اند، امتناعِ پیگیرِ اقلیتی کوچک از تن دادن به خواستِ عامه، آنان را آماجِ نفرتِ عمومی خواهد ساخت. استدلال خواهد شد که آن معدود کسانی که در برابر نهادی از کلیسا و قانونی از دولت می‌ایستند، نباید تحمل شوند؛ و این‌که بهتر است ایشان رنج بکشند تا آن‌که ملت‌های کامل در آشوب و بی‌قانونی فرو افتند. همین استدلال، قرن‌های بسیار پیش، از سوی «رؤسای قوم» بر ضد مسیح اقامه شد. قیافای حیله‌گر گفت: «برای ما مفید است که یک نفر برای قوم بمیرد و تمام امت هلاک نگردد.» یوحنا 11:50. این استدلال قاطع جلوه خواهد کرد؛ و سرانجام فرمانی بر ضد کسانی صادر خواهد شد که سَبَّتِ فرمان چهارم را مقدس می‌شمارند، و ایشان را مستحقِ سخت‌ترین مجازات اعلام خواهد کرد و به مردم آزادی خواهد داد که پس از مدتی معین آنان را به قتل برسانند. کاتولیسیسم رومی در جهان قدیم و پروتستانتیسمِ مرتد در جهان جدید، نسبت به کسانی که همهٔ فرامین الهی را حرمت می‌نهند، راهی مشابه در پیش خواهند گرفت.» نبرد عظیم، 615.

«لیکن وہ درندہ جس کے سینگ برّہ جیسے تھے، “زمین میں سے اُبھرتا ہوا” دیکھا گیا۔ چنانچہ جو قوم اس کے ذریعے ظاہر کی گئی ہے، اسے اپنے قیام کے لیے دوسری قوتوں کو مغلوب کر کے قائم نہیں ہونا تھا، بلکہ اسے ایسے علاقے میں ظہور پذیر ہونا تھا جو پہلے غیرآباد ہو، اور وہ بتدریج اور پُرامن طور پر ترقی کرے۔ پس وہ پرانی دنیا کی اُن گنجان اور برسرِ پیکار قومیتوں کے درمیان ظاہر نہیں ہو سکتی تھی—اُس پُرآشوب سمندر میں جو “قوموں، اور ہجوموں، اور امتوں، اور زبانوں” سے عبارت ہے۔ لہٰذا اسے مغربی براعظم میں تلاش کرنا لازم ہے۔»

«کدام ملتِ جهانِ نو در سال ۱۷۹۸ در حالِ برخاستن به قدرت بود، نویدِ قوت و عظمت می‌داد، و توجهِ جهان را به خود جلب می‌کرد؟ انطباقِ این نماد هیچ جای پرسشی باقی نمی‌گذارد. یک ملت، و تنها یک ملت، با ویژگی‌های این نبوت مطابقت دارد؛ این نبوت بی‌هیچ ابهامی به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره می‌کند.» The Great Controversy, 441.

آنچه بوده است، همان است که خواهد بود؛ و آنچه انجام شده است، همان است که انجام خواهد شد؛ و زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. آیا چیزی هست که درباره‌اش گفته شود: ببین، این تازه است؟ آن نیز از دیرزمان بوده است، پیش از ما وجود داشته است. جامعه ۱:۹، ۱۰.

«هر آنچه خدا در تاریخ نبوی معین کرده بود که در گذشته به انجام رسد، به انجام رسیده است؛ و هر آنچه هنوز در ترتیب خود در پیش است، به وقوع خواهد پیوست. دانیال، نبیِ خدا، در جایگاه خویش ایستاده است. یوحنا در جایگاه خویش ایستاده است. در مکاشفه، شیرِ سبطِ یهودا کتاب دانیال را بر شاگردانِ نبوت گشوده است، و بدین‌سان دانیال در جایگاه خویش ایستاده است. او شهادتِ خود را ادا می‌کند، یعنی آنچه را که خداوند در رؤیا از وقایع عظیم و مهیبی که باید بدانیم، در حالی که بر آستانهٔ تحقق آنها ایستاده‌ایم، بر او مکشوف ساخت.»

«در تاریخ و نبوت، کلام خداوند کشاکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. آن کشاکش هنوز نیز ادامه دارد. آنچه بوده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. مناقشات کهن از نو زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر بر خواهند آورد. اما قوم خدا، که در اعتقاد به نبوت و تحقق آن، در اعلان پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم نقشی ایفا کرده‌اند، می‌دانند که بر چه موضعی ایستاده‌اند. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گران‌بهاتر است. ایشان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغاز اعتماد خویش را تا به انتها محکم نگاه دارند.» Selected Messages, book 2, 109.

«خدا قوم خود را بیدار خواهد ساخت؛ اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان وارد خواهد شد، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ آنان را که به کلام او ایمان دارند، فرامی‌خواند که از خواب بیدار شوند. نور گران‌بهایی آمده است که برای این زمان مناسب است. این نور، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست پیشِ روی ماست، آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدّی در کتب مقدس و به دقیق‌ترین بررسیِ مواضعی که بدان‌ها پایبندیم، رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ ابعاد و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، به‌طور کامل و پیگیرانه مورد جست‌وجو قرار گیرد. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصوراتِ مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد، آرام گیرند.» Gospel Workers, 299.