And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
اور ان ایّام میں بہت سے لوگ جنوب کے بادشاہ کے خلاف کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے ظالم بھی اپنے آپ کو بلند کریں گے تاکہ اس رویا کو قائم کریں؛ لیکن وہ گر جائیں گے۔ دانی ایل 11:14۔
The word “doctrine” in the context of Christianity represents the established truths of the Bible. Various professedly Christian organizations possess different sets of what they define as biblical doctrines, but there is only one Truth. The distinction between “absolute truth” and “pluralism” is a subject outside our consideration at this juncture.
واژهٔ «تعلیم» در بستر مسیحیت، بیانگر حقایق تثبیتشدهٔ کتابمقدس است. سازمانهای گوناگونی که خود را مسیحی میدانند، مجموعههای متفاوتی از آنچه آموزههای کتابمقدسی تعریف میکنند در اختیار دارند؛ اما فقط یک حقیقت وجود دارد. تمایز میان «حقیقت مطلق» و «کثرتگرایی» موضوعی است که در این مقطع خارج از دایرهٔ بحث ماست.
Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Every one that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.
پس پیلاطس بدو گفت: «پس تو پادشاهی؟» عیسی پاسخ داد: «تو میگویی که من پادشاهم. برای همین زاده شدم، و برای همین به جهان آمدم تا بر حقیقت شهادت دهم. هر که از حقیقت است، آواز مرا میشنود.» پیلاطس بدو گفت: «حقیقت چیست؟» و چون این را گفت، باز نزد یهودیان بیرون رفت و به ایشان گفت: «من در او هیچ تقصیری نمییابم.» یوحنا 18:37، 38.
Truth is God’s Word; it is His voice and it is Christ Himself.
حقیقت کلامِ خدا ہے؛ وہی اُس کی آواز ہے اور وہی خود مسیح ہے۔
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
ما خود باید بدانیم که مسیحیت از چه تشکیل میشود، حق چیست، ایمانی که دریافت کردهایم کدام است، و قوانین کتابمقدس—قوانینی که از عالیترین مرجع به ما داده شده است—چه هستند. بسیاری هستند که بدون دلیلی که بتوانند ایمان خود را بر آن استوار سازند، و بدون شواهد کافی دربارهٔ حقیقتِ امر، ایمان میآورند. اگر اندیشهای عرضه شود که با عقاید از پیشپنداشتهٔ خودشان هماهنگ باشد، بیدرنگ آمادهاند آن را بپذیرند. آنان از علت به معلول استدلال نمیکنند؛ ایمانشان هیچ بنیان راستینی ندارد، و در زمان آزمایش خواهند یافت که بنای خود را بر شن نهادهاند.
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
«آن که با معرفت ناقصِ کنونیِ خود از کتب مقدس قانع و خرسند میماند و آن را برای نجات خویش کافی میپندارد، در فریبی مهلک آرمیده است. بسیارند کسانی که بهطور کامل به براهینِ کتابمقدسی مجهز نیستند تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و هر سنت و خرافهای را که بهعنوان حقیقت به ایشان قالب شده است محکوم سازند. شیطان اندیشههای خود را در پرستش خدا وارد کرده است تا سادگیِ انجیلِ مسیح را فاسد سازد. شمار بسیاری که مدعی ایمان به حقیقت حاضرند، نمیدانند چه چیزی ایمانِ آن را تشکیل میدهد که یکبار برای همیشه به مقدسان سپرده شد—مسیح در شما، امیدِ جلال. آنان میپندارند که در حال دفاع از نشانههای کهناند، اما ولرم و بیتفاوتاند. نمیدانند که درهمتنیدن در تجربهٔ خویش و در اختیار داشتنِ فضیلتِ حقیقیِ محبت و ایمان چیست. ایشان دانشجویانِ دقیقِ کتابمقدس نیستند، بلکه سست و بیتوجهاند. هنگامی که اختلافِ نظر دربارهٔ آیاتِ کلامِ مقدس پدید میآید، اینان که با هدف مطالعه نکردهاند و دربارهٔ آنچه بدان ایمان دارند استوار و قاطع نیستند، از حقیقت منحرف میشوند. باید بر همه ضرورتِ جستوجوی مجدّانه در حقیقتِ الهی را تأکید کنیم تا بدانند که حقیقت چیست و یقین داشته باشند که آن را میدانند. بعضی دعویِ معرفتِ بسیار دارند و از وضعِ خود خرسندند، حال آنکه برای کار خدا، و برای جانهایی که مسیح برای ایشان مرد، بیش از آنچه هرگز خدا را نشناخته بودند، غیرتی بیشتر و محبتی سوزانتر ندارند. آنان کتابمقدس را [به این منظور] نمیخوانند که مغز و فربهیِ آن را به جانهای خویش اختصاص دهند. احساس نمیکنند که آن، صدای خداست که با ایشان سخن میگوید. اما اگر بخواهیم طریقِ نجات را بفهمیم، اگر بخواهیم پرتوهای آفتابِ عدالت را ببینیم، باید کتب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعدهها و نبوتهای کتابمقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر طرحِ الهیِ رستگاری میافشانند، حقایقِ عظیمی که بهروشنی درک نشدهاند.» The 1888 Materials, 403.
We are required to know what those doctrines are, and how to present, establish and defend those truths.
از ما خواسته شده است که بدانیم آن تعالیم چه هستند، و چگونه آن حقایق را عرضه کنیم، استوار سازیم و از آنها دفاع کنیم.
“It does not seem possible to us now that any should have to stand alone; but if God has ever spoken by me, the time will come when we shall be brought before councils and before thousands for his name’s sake, and each one will have to give the reason of his faith. Then will come the severest criticism upon every position that has been taken for the truth. We need, then, to study the word of God, that we may know why we believe the doctrines we advocate. We must critically search the living oracles of Jehovah.” Review and Herald, December 18, 1888.
«اکنون برای ما ممکن نمینماید که کسی ناچار باشد بهتنهایی بایستد؛ اما اگر خدا هرگز بهوسیلهٔ من سخن گفته باشد، زمانی فرا خواهد رسید که بهخاطر نام او در برابر شوراها و در برابر هزاران نفر حاضر خواهیم شد، و هر یک ناچار خواهد بود دلیل ایمان خود را بیان کند. آنگاه سختترین انتقادها بر هر موضعی که برای حقیقت اتخاذ شده است وارد خواهد آمد. پس لازم است کلام خدا را مطالعه کنیم تا بدانیم چرا به تعالیمی که از آنها دفاع میکنیم ایمان داریم. ما باید مکاشفات زندهٔ یهوه را با دقتی نقادانه بجوییم.» Review and Herald، 18 دسامبر 1888.
In order to be brought before “thousands” it is evident that some of the defenders of truth in the last days will be forced to defend the truth in a medium such as television or web broadcasts. How else could thousands watch the testimony given by the one hundred and forty-four thousand? The doctrines we advocate identify the basis of our faith.
برای آنکه در برابر «هزاران» حاضر شوند، آشکار است که برخی از مدافعان حقیقت در ایام آخر ناگزیر خواهند بود از حقیقت در رسانهای چون تلویزیون یا پخشهای اینترنتی دفاع کنند. در غیر این صورت، چگونه ممکن بود هزاران تن شهادتی را که آن صد و چهل و چهار هزار نفر میدهند مشاهده کنند؟ تعالیمی که ما بدانها معتقدیم، مبنای ایمان ما را مشخص میسازند.
“The members of the church will individually be tested and proved. They will be placed in circumstances where they will be forced to bear witness for the truth. Many will be called to speak before councils and in courts of justice, perhaps separately and alone. The experience which would have helped them in this emergency they have neglected to obtain, and their souls are burdened with remorse for wasted opportunities and neglected privileges.” Testimonies, volume 5, 463.
«اعضای کلیسا بهطور فردی آزموده و محک زده خواهند شد. آنان در اوضاع و شرایطی قرار خواهند گرفت که در آن ناگزیر خواهند بود برای حقیقت شهادت دهند. بسیاری فراخوانده خواهند شد تا در برابر شوراها و در دادگاههای عدالت سخن بگویند، شاید جداگانه و تنها. تجربهای را که میتوانست در این وضعیت اضطراری به آنان یاری رساند، از کسب آن غفلت ورزیدهاند، و جانهایشان از حسرتِ فرصتهای تباهشده و امتیازاتِ neglected بار سنگین ندامت بر دوش دارد.» Testimonies, volume 5, 463.
God’s Word never fails, and therefore if we are to be numbered with the one hundred and forty-four thousand, we must know what we believe based upon what is written in God’s Word. Before the testing time arrives when God’s people are forced to explain the doctrines they believe, God allows errors to be introduced in order to force God’s people to critically study His Word.
کلام خدا هرگز شکست نمیخورد؛ ازاینرو، اگر قرار است در شمار آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر محسوب شویم، باید بدانیم که بر اساس آنچه در کلام خدا نوشته شده است، به چه ایمان داریم. پیش از آنکه زمان آزمون فرا رسد، هنگامی که قوم خدا ناگزیر شوند آموزههایی را که بدانها ایمان دارند توضیح دهند، خدا اجازه میدهد که خطاها وارد شوند تا قوم خود را وادارد که کلام او را بهدقت و بهصورت نقادانه مطالعه کنند.
“The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.
«این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جدال یا آشفتگیای وجود ندارد، نباید دلیلی قطعی شمرده شود بر اینکه ایشان به تعلیم صحیح استوار چنگ زدهاند. جای آن هست که بیم داشته باشیم مبادا ایشان میان حق و باطل بهروشنی تمییز ندهند. هنگامی که با تحقیق در کتب مقدس هیچ مسائل تازهای مطرح نشود، هنگامی که هیچ اختلاف رأیی پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خود برای اطمینان از اینکه حقیقت را در اختیار دارند، کتابمقدس را بجویند، آنگاه بسیاری در این زمان نیز، همچون روزگاران کهن، به سنت پایبند خواهند ماند و چیزی را عبادت خواهند کرد که آن را نمیشناسند.»
“I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.
«به من نشان داده شده است که بسیاری از کسانی که اقرار میکنند معرفتِ حقیقتِ حاضر را دارند، نمیدانند به چه ایمان دارند. آنان ادلهٔ ایمان خود را درک نمیکنند. برای کارِ زمانِ حاضر قدردانیِ درست و شایستهای ندارند. هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد، مردانی که اکنون برای دیگران موعظه میکنند، با بررسیِ مواضعی که بر آن ایستادهاند، خواهند یافت که چیزهای بسیاری هست که برای آنها نمیتوانند دلیلِ رضایتبخشی ارائه دهند. تا هنگامی که بدینگونه آزموده نشده بودند، از جهلِ عظیمِ خود آگاه نبودند. و در کلیسا نیز بسیاری هستند که مسلم میپندارند آنچه را به آن ایمان دارند میفهمند؛ اما تا هنگامی که مجادلهای برنخیزد، از ضعفِ خود آگاه نیستند. چون از کسانی که همایمانِ ایشاناند جدا شوند و ناچار گردند بهتنهایی و منفرد بایستند و اعتقادِ خود را توضیح دهند، شگفتزده خواهند شد وقتی ببینند تصوراتشان دربارهٔ آنچه بهعنوان حقیقت پذیرفته بودند، چه اندازه آشفته است. مسلّم است که در میان ما رویگردانی از خدای زنده و رویآوردن به انسانها رخ داده است، بهگونهای که حکمتِ بشری در جای حکمتِ الهی نهاده شده است.»
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.
«خدا قومِ خود را بیدار خواهد ساخت؛ اگر سایر وسایل ناکام بماند، بدعتها در میان ایشان راه خواهد یافت، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند، فرامیخواند که از خواب بیدار شوند. نور گرانبهایی آمده است که مناسب این زمان است. این نور، حقیقتِ کتابمقدسی است که خطراتی را که درست بر ما سایه افکندهاند، آشکار میسازد. این نور باید ما را به مطالعهای جدی در کتب مقدسه و به سنجشی بس دقیق از مواضعی که بدانها تمسک میجوییم رهنمون شود. خدا میخواهد که همهٔ جوانب و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، بهگونهای کامل و پیگیرانه مورد بررسی قرار گیرند. ایمانداران نباید در گمانها و تصورات مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل میدهد، آرام گیرند. ایمان ایشان باید استوارانه بر کلام خدا بنیان نهاده شود، تا هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخگویی دربارهٔ ایمان خود به حضور شوراها آورده شوند، بتوانند با حلم و ترس، دلیلی برای امیدی که در ایشان است ارائه کنند.»
“Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.
«مضطرب کنید، مضطرب کنید، مضطرب کنید. موضوعاتی که ما به جهان عرضه میکنیم باید برای ما واقعیتی زنده باشند. مهم است که در دفاع از تعالیمی که آنها را اصول بنیادین ایمان میشماریم، هرگز به خود اجازه ندهیم استدلالهایی به کار بریم که از هر جهت استوار نباشند. چنین استدلالهایی شاید برای خاموش ساختن یک مخالف کارگر افتند، اما مایهٔ حرمت نهادن به حقیقت نمیشوند. ما باید استدلالهای استوار ارائه کنیم؛ استدلالهایی که نه فقط مخالفان ما را خاموش سازند، بلکه نزدیکترین و موشکافانهترین بررسی را نیز تاب آورند. در میان کسانی که خود را برای مجادلهآوری تربیت کردهاند، این خطر بزرگ وجود دارد که کلام خدا را با انصاف به کار نگیرند. در مواجهه با یک مخالف، باید کوشش صمیمانهٔ ما این باشد که مطالب را به گونهای عرضه کنیم که در ذهن او اقناع پدید آید، نه آنکه صرفاً در پی آن باشیم که به ایماندار اطمینان ببخشیم.»
“Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.” Testimonies, volume 5, 708.
«هر اندازه هم که پیشرفت فکری انسان باشد، مبادا حتی برای لحظهای بیندیشد که دیگر نیازی به کاوش ژرف و پیوسته در کتب مقدس برای نور بیشتر نیست. ما بهعنوان یک قوم، بهطور فردی فراخوانده شدهایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدّیت مراقب باشیم تا هر پرتوی از نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم. ما باید نخستین فروغهای حقیقت را دریابیم؛ و از طریق مطالعهای آمیخته با دعا، نوری روشنتر میتوان به دست آورد که بتوان آن را در برابر دیگران قرار داد.» شهادتها، جلد ۵، ۷۰۸.
The “students of prophecy” that ultimately makeup the one hundred and forty-four thousand will be “individually tested and proved,” in advance of their confrontation with the earthly powers who bring about the soon-coming Sunday law crisis and persecution. The faithful will first be “aroused” by God. The sleeping virgins will be “aroused” from the slumber they have fallen into during the tarrying time. If they will not awaken by the message that God has presented through the articles that have been sent forth since July of 2023, then God will allow “heresies” to “come in among them” which will finish the separation of the wheat and tares through a sifting process. We are now in that sifting process.
«دانشآموزان نبوت» که سرانجام یکصد و چهل و چهار هزار تن را تشکیل خواهند داد، پیش از رویاروییشان با قدرتهای زمینی که بحران قریبالوقوع قانون یکشنبه و آزار و جفا را پدید میآورند، «بهطور فردی آزموده و ثابت» خواهند شد. وفاداران نخست بهوسیلهٔ خدا «بیدار» خواهند شد. باکرگان خفته از خوابی که در ایام تأخیر بدان فرو رفتهاند، «برانگیخته» خواهند شد. اگر آنان بهوسیلهٔ پیامی که خدا از طریق مقالاتی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به این سو منتشر شده است ارائه کرده، بیدار نشوند، آنگاه خدا اجازه خواهد داد که «بدعتها» «در میان ایشان وارد شود»، و این امر از طریق فرایند غربالگری، جدایی گندم و کُل را به کمال خواهد رسانید. ما اکنون در همان فرایند غربالگری هستیم.
There are three options available to those who have been following in the controversy of the correct identification of Modern Rome. One option is that the United States is Modern Rome, the other is that the papal power is Modern Rome and the third option is that both of the previous positions are incorrect and some other power is represented by the robbers of Daniel’s people who exalt themselves, fall, and establish the vision in verse fourteen of Daniel chapter eleven.
برای کسانی که مناقشهٔ مربوط به شناسایی درستِ رومِ جدید را دنبال کردهاند، سه گزینه وجود دارد. یک گزینه این است که ایالات متحده رومِ جدید است؛ گزینهٔ دیگر این است که قدرت پاپی رومِ جدید است؛ و گزینهٔ سوم این است که هر دو موضع پیشین نادرستاند و قدرتی دیگر بهوسیلهٔ «غارتگرانِ قومِ دانیال» نمایانده شده است؛ همانانی که خویشتن را برمیافرازند، سقوط میکنند، و رؤیای مذکور در آیهٔ چهاردهمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال را برقرار میسازند.
I contend that the disagreement of whether Modern Rome is the papal power or the United States, has been allowed to be introduced into this movement for the purpose of forcing His people to study His prophetic Word. God has brought about this controversy in a manifestation of His mercy. I contend the disagreement is more about preparing His people for the coming crisis than simply identifying who is right and who is wrong about Modern Rome. The disagreement was allowed and designed by God to demonstrate, for any who wish to see, that their own personal understanding of His prophetic Word is incomplete or incorrect. The controversy is therefore evidence of God’s mercy.
من بر این باورم که اختلافنظر دربارهٔ اینکه آیا «رومِ جدید» همان قدرت پاپی است یا ایالات متحده، برای این منظور اجازه یافته است که در این جنبش وارد شود تا قوم خود را وادار سازد کلام نبوی او را مطالعه کنند. خدا این مجادله را در جلوهای از رحمت خویش پدید آورده است. من بر این باورم که این اختلافنظر بیش از آنکه صرفاً دربارهٔ تعیین این باشد که چه کسی در باب «رومِ جدید» بر حق است و چه کسی بر خطاست، مربوط به آماده ساختن قوم او برای بحرانِ پیشِ رو است. این اختلافنظر بهوسیلهٔ خدا اجازه داده شد و از سوی او طراحی گردید تا برای هر که مایل به دیدن باشد آشکار سازد که فهم شخصیِ خود آنان از کلام نبوی او ناقص یا نادرست است. از اینرو، این مجادله شاهدی بر رحمت خداست.
The controversy not only involves the identification of who is the power represented by the robbers of thy people, but also whether the methodology of line upon line that both sides of the controversy profess to uphold is being properly applied. The prophetic rules associated with the methodology of line upon line includes special prophetic principles which will be part of the sifting process of the wheat and tares. Three elements of the methodology of line upon line which I contend are being misunderstood in this current controversy are Christ as the Truth, and Christ as Alpha and Omega, and a triple application of prophecy.
یہ مناقشہ صرف اس شناخت تک محدود نہیں کہ "تیرے لوگوں کے لٹیروں" سے ممثل قوت کون سی ہے، بلکہ اس بات کو بھی شامل کرتا ہے کہ سطر پر سطر کے اس طریقِ کار کو، جس کی پابندی کا اس مناقشہ کے دونوں فریق اقرار کرتے ہیں، آیا درست طور پر بروئے کار لایا جا رہا ہے یا نہیں۔ سطر پر سطر کے طریقِ کار سے متعلق نبوی قواعد میں خاص نبوی اصول شامل ہیں جو گیہوں اور کڑوی گھاس کی چھانٹی کے عمل کا حصہ ہوں گے۔ سطر پر سطر کے طریقِ کار کے تین عناصر، جن کے بارے میں میرا دعویٰ ہے کہ اس موجودہ مناقشہ میں غلط سمجھے جا رہے ہیں، یہ ہیں: مسیح بحیثیتِ حق، اور مسیح بحیثیتِ الفا اور اومیگا، اور نبوت کا سہ گانہ اطلاق۔
Ultimately those who hold to an incorrect understanding of verse fourteen of Daniel eleven will be found to be basing their doctrinal position upon a private interpretation.
در نهایت، آنان که به برداشتی نادرست از آیهٔ چهاردهمِ دانیال یازده پایبندند، معلوم خواهد شد که موضعِ اعتقادیِ خود را بر تفسیری شخصی بنا نهادهاند.
We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.
ما نیز کلامِ نبوتیِ استوارتر را داریم، که نیکو میکنید اگر بدان التفات نمایید، همچون به چراغی که در جایِ تاریک میدرخشد، تا هنگامی که روز بدمد و ستارۀ صبح در دلهای شما طلوع کند؛ و این را نخست بدانید که هیچ نبوّتِ کتاب از تفسیرِ شخصی نیست. زیرا نبوّت در زمانِ قدیم به ارادۀ انسان پدید نیامد، بلکه مردانِ مقدّسِ خدا، آنگاه که از روحالقدس محرّک میشدند، سخن گفتند. ۲ پطرس ۱:۱۹–۲۱
In the controversy over verse fourteen, an example of what I understand to be a “private interpretation” is found in The Great Controversy.
در مناقشه پیرامون آیهٔ چهاردهم، نمونهای از آنچه من «تفسیر شخصی» میدانم، در کتاب نبرد عظیم یافت میشود.
“As the Sabbath has become the special point of controversy throughout Christendom, and religious and secular authorities have combined to enforce the observance of the Sunday, the persistent refusal of a small minority to yield to the popular demand will make them objects of universal execration. It will be urged that the few who stand in opposition to an institution of the church and a law of the state ought not to be tolerated; that it is better for them to suffer than for whole nations to be thrown into confusion and lawlessness. The same argument many centuries ago was brought against Christ by the ‘rulers of the people.’ ‘It is expedient for us,’ said the wily Caiaphas, ‘that one man should die for the people, and that the whole nation perish not.’ John 11:50. This argument will appear conclusive; and a decree will finally be issued against those who hallow the Sabbath of the fourth commandment, denouncing them as deserving of the severest punishment and giving the people liberty, after a certain time, to put them to death. Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615.
«از آنجا که سَبَّت در سراسر عالم مسیحیت به نقطهٔ ویژهٔ مناقشه بدل شده است، و مقامات دینی و دنیوی برای تحمیل نگاهداشتِ یکشنبه با یکدیگر متحد شدهاند، امتناعِ پیگیرِ اقلیتی کوچک از تن دادن به خواستِ عامه، آنان را آماجِ نفرتِ عمومی خواهد ساخت. استدلال خواهد شد که آن معدود کسانی که در برابر نهادی از کلیسا و قانونی از دولت میایستند، نباید تحمل شوند؛ و اینکه بهتر است ایشان رنج بکشند تا آنکه ملتهای کامل در آشوب و بیقانونی فرو افتند. همین استدلال، قرنهای بسیار پیش، از سوی «رؤسای قوم» بر ضد مسیح اقامه شد. قیافای حیلهگر گفت: «برای ما مفید است که یک نفر برای قوم بمیرد و تمام امت هلاک نگردد.» یوحنا 11:50. این استدلال قاطع جلوه خواهد کرد؛ و سرانجام فرمانی بر ضد کسانی صادر خواهد شد که سَبَّتِ فرمان چهارم را مقدس میشمارند، و ایشان را مستحقِ سختترین مجازات اعلام خواهد کرد و به مردم آزادی خواهد داد که پس از مدتی معین آنان را به قتل برسانند. کاتولیسیسم رومی در جهان قدیم و پروتستانتیسمِ مرتد در جهان جدید، نسبت به کسانی که همهٔ فرامین الهی را حرمت مینهند، راهی مشابه در پیش خواهند گرفت.» نبرد عظیم، 615.
“Christendom” represents the worldwide community of Christians or the collective body of Christian-majority countries and cultures. The term is often used to denote the parts of the world where Christianity is the dominant religion and has significantly influenced the culture, laws, and social norms. Christendom encompasses the global expanse of Christianity in terms of its followers, cultural impact, and historical significance. Without removing the repetition that exists in the Ellen White CD-ROM, the word Christendom occurs one hundred and seventy-six times. Geographically Sister White identifies that Christendom in general represents Europe and the Americas. In the context of Sister White, Europe is identified as the Old World and the Americas are the New World.
«مسیحیتِ عالم» نمایانگر جامعۀ جهانیِ مسیحیان، یا مجموعۀ کلیِ کشورها و فرهنگهایی است که اکثریت آنها مسیحیاند. این اصطلاح غالباً برای دلالت بر بخشهایی از جهان بهکار میرود که در آنها مسیحیت دینِ غالب است و بر فرهنگ، قوانین، و هنجارهای اجتماعی تأثیری چشمگیر نهاده است. مسیحیتِ عالم، گسترهٔ جهانیِ مسیحیت را از حیث پیروان آن، تأثیر فرهنگیاش، و اهمیت تاریخیاش دربرمیگیرد. بدون حذفِ تکراری که در Ellen White CD-ROM وجود دارد، واژۀ «Christendom» یکصد و هفتاد و شش بار آمده است. از لحاظ جغرافیایی، خواهر وایت مشخص میسازد که مسیحیتِ عالم، بهطور کلی، نمایانگر اروپا و قارههای آمریکا است. در بافتِ نوشتارِ خواهر وایت، اروپا بهعنوان «دنیای کهن» و قارههای آمریکا بهعنوان «دنیای نو» شناخته میشوند.
“But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.
«لیکن وہ درندہ جس کے سینگ برّہ جیسے تھے، “زمین میں سے اُبھرتا ہوا” دیکھا گیا۔ چنانچہ جو قوم اس کے ذریعے ظاہر کی گئی ہے، اسے اپنے قیام کے لیے دوسری قوتوں کو مغلوب کر کے قائم نہیں ہونا تھا، بلکہ اسے ایسے علاقے میں ظہور پذیر ہونا تھا جو پہلے غیرآباد ہو، اور وہ بتدریج اور پُرامن طور پر ترقی کرے۔ پس وہ پرانی دنیا کی اُن گنجان اور برسرِ پیکار قومیتوں کے درمیان ظاہر نہیں ہو سکتی تھی—اُس پُرآشوب سمندر میں جو “قوموں، اور ہجوموں، اور امتوں، اور زبانوں” سے عبارت ہے۔ لہٰذا اسے مغربی براعظم میں تلاش کرنا لازم ہے۔»
“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.’ The Great Controversy, 441.
«کدام ملتِ جهانِ نو در سال ۱۷۹۸ در حالِ برخاستن به قدرت بود، نویدِ قوت و عظمت میداد، و توجهِ جهان را به خود جلب میکرد؟ انطباقِ این نماد هیچ جای پرسشی باقی نمیگذارد. یک ملت، و تنها یک ملت، با ویژگیهای این نبوت مطابقت دارد؛ این نبوت بیهیچ ابهامی به ایالات متحدهٔ آمریکا اشاره میکند.» The Great Controversy, 441.
The last sentence in the paragraph we are considering has been employed to suggest that “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New” is identifying “Romanism of the Old World” as the papacy during the Dark Ages, and the United States (apostate Protestantism) as Modern Rome, represented by the phrase “apostate Protestantism in the New.” The “Old” is defined as past history, and the “New” is defined as modern or current history. That application wrest Sister White’s established understanding of both Christendom and the Old and New world.
آخری جملہ اس پیراگراف میں، جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اس بات کی تائید کے لیے استعمال کیا گیا ہے کہ “قدیم دنیا میں رومنیت اور نئی دنیا میں مرتد پروٹسٹنٹ ازم” میں “قدیم دنیا کی رومنیت” سے مراد تاریک ادوار کے دوران پاپائیت ہے، اور ریاستہائے متحدہ (مرتد پروٹسٹنٹ ازم) جدید روم ہے، جس کی نمائندگی “نئی دنیا میں مرتد پروٹسٹنٹ ازم” کے فقرے سے کی گئی ہے۔ “قدیم” کی تعریف ماضی کی تاریخ کے طور پر کی جاتی ہے، اور “نئی” کی تعریف جدید یا موجودہ تاریخ کے طور پر کی جاتی ہے۔ یہ اطلاق سسٹر وائٹ کی مسیحی دنیا نیز قدیم اور نئی دنیا، دونوں کے بارے میں قائم شدہ فہم کو مسخ کرتا ہے۔
Those who apply the sentence in terms of past and future history, identify “a private interpretation” in direct contradiction to Sister White’s intended meaning. The claim is that the “Old World” represents past history and the “New” represents modern or current history (New).
آنان که این عبارت را بر حسب تاریخ گذشته و آینده به کار میبرند، «تفسیرِ خصوصی»ای را مشخص میسازند که در تعارض مستقیم با مقصودِ مورد نظرِ خواهر وایت است. این ادعا مطرح میشود که «جهانِ قدیم» نمایانگر تاریخِ گذشته است و «جهانِ جدید» نمایانگر تاریخِ معاصر یا کنونی (جدید) است.
The passage says, “will pursue.” Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Old World in the passage is Europe and the New world is the Americas. Sister White is teaching that the entire world is to be confronted by the Sunday law test, and that Romanism will lead out in the persecutions in Europe and apostate Protestantism will lead out in persecutions in the Americas. The Americas and Europe are what is defined as “Christendom.” Both Romanism and apostate Protestantism “will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.”
این بخش میگوید: «تعقیب خواهند کرد.» کاتولیسیزم و پروتستانتیزم مرتد «نسبت به کسانی که همهٔ فرایض الهی را حرمت مینهند، راهی مشابه را در پیش خواهند گرفت.» دنیای قدیم در این بخش اروپا است و دنیای جدید قارههای آمریکا. خواهر وایت تعلیم میدهد که تمام جهان باید با آزمون قانون یکشنبه مواجه گردد، و اینکه کاتولیسیزم در آزارها در اروپا پیشگام خواهد بود و پروتستانتیزم مرتد در آزارها در قارههای آمریکا پیشگام خواهد شد. قارههای آمریکا و اروپا همان چیزی هستند که «جهان مسیحیت» تعریف میشود. هم کاتولیسیزم و هم پروتستانتیزم مرتد «نسبت به کسانی که همهٔ فرایض الهی را حرمت مینهند، راهی مشابه را در پیش خواهند گرفت.»
“Will pursue” is identifying a future action by both powers, and it is grammatically impossible to suggest that Romanism of the Old World is the papal power of the Dark Ages. The persecution carried out by both powers is future tense. The definition of the phrase is “will pursue” and it means to follow or chase after something with the intention of achieving or attaining it. It implies a future action where an individual or group is committed to actively seeking a goal or objective.
«دنبال خواهد کرد» بیانگر عملی در آینده از سوی هر دو قدرت است، و از نظر دستوری ناممکن است که گفته شود رومیگراییِ جهان قدیم همان قدرت پاپیِ قرون تاریک است. آزار و جفایی که بهوسیلهٔ هر دو قدرت اعمال خواهد شد، در زمان آینده است. تعریف این عبارت «دنبال خواهد کرد» است و معنای آن پیگرفتن یا تعقیبِ چیزی با قصدِ دستیابی یا رسیدن به آن است. این عبارت دلالت بر عملی در آینده دارد که در آن فرد یا گروهی متعهد است هدف یا مقصودی را بهطور فعالانه بجوید.
The phrase can be applied in various contexts: “She will pursue a career in medicine,” meaning she plans to work towards becoming a medical professional. “He will pursue a degree in engineering,” indicating he intends to study engineering at a higher educational institution. “The team will pursue the project until completion,” suggesting the team will continue working on the project until it is finished. “They will pursue legal action against the company,” meaning they intend to take legal steps to address a grievance or seek justice. Overall, “will pursue” implies determination, commitment, and a clear intention to achieve a specific goal or outcome in the future.
این عبارت را میتوان در بافتهای گوناگون بهکار برد: «او حرفهای در پزشکی را دنبال خواهد کرد»، به این معنا که قصد دارد در مسیر پزشک شدن گام بردارد. «او مدرکی در مهندسی را دنبال خواهد کرد»، که نشان میدهد وی قصد دارد در یک مؤسسه آموزش عالی به تحصیل مهندسی بپردازد. «تیم این پروژه را تا تکمیل آن دنبال خواهد کرد»، که دلالت دارد بر اینکه تیم تا زمانی که پروژه به پایان برسد، به کار بر روی آن ادامه خواهد داد. «آنان علیه شرکت اقدام حقوقی را دنبال خواهند کرد»، به این معنا که قصد دارند برای رسیدگی به یک شکایت یا طلب عدالت، گامهای قانونی بردارند. در مجموع، «دنبال خواهد کرد» دلالت بر عزم، تعهد، و قصدی روشن برای دستیابی به هدف یا نتیجهای مشخص در آینده دارد.
The private interpretation that is employed to teach that Romanism of the Old World is past history, is thereafter employed as a plank to uphold an incorrect application of a triple application of prophecy. It argues that the triple application of Rome represents pagan Rome, followed by papal Rome and then the United States as the third of the three Rome’s. A very similar flawed application was employed shortly after September 11, 2001, when a group separated from the movement over the book of Joel.
تعبیر خصوصیای که برای تعلیم این اندیشه بهکار گرفته میشود که رومیگراییِ جهان قدیم امری متعلق به گذشته است، سپس بهمنزلهٔ دستاویزی برای پشتیبانی از اِعمالِ نادرستِ یک کاربستِ سهگانهٔ نبوت مورد استفاده قرار میگیرد. این دیدگاه استدلال میکند که کاربستِ سهگانهٔ روم نمایانگر رومِ بتپرست است، که پس از آن رومِ پاپی قرار دارد و سپس ایالات متحده بهعنوان سومینِ این سه روم. کاربردی بسیار مشابه و معیوب اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بهکار گرفته شد، هنگامی که گروهی بر سر کتاب یوئیل از جنبش جدا شدند.
The controversy then began at a camp meeting in Canada where the triple application of the three woes was incorporated into the book of Joel to teach that Islam of the third woe was the nation that came against the land in verse six of chapter one. That nation is papal Rome, but a private interpretation was introduced claiming the nation was Islam. The triple application of three woes had established Islam as the power of September 11, 2001, and the new private interpretation insisted the papal power of Joel chapter one was actually Islam. A private interpretation that rejected the correct identification of papal power in the book of Joel was bolstered up by an incorrect application of the three woes. Now a private interpretation setting aside the papal power for the United States is being introduced.
سپس این مناقشه در یک گردهمایی اردوگاهی در کانادا آغاز شد، جایی که کاربرد سهگانهٔ سه وای در کتاب یوئیل گنجانیده شد تا تعلیم داده شود که اسلامِ وایِ سوم همان امتی بود که در آیهٔ ششمِ باب اول بر ضد آن سرزمین آمد. آن امت، روم پاپی است، اما تفسیری خصوصی وارد شد که مدعی بود آن امت، اسلام است. کاربرد سهگانهٔ سه وای، اسلام را بهعنوان قدرتِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تثبیت کرده بود، و این تفسیر خصوصیِ جدید اصرار میورزید که قدرت پاپیِ یوئیل باب اول در واقع اسلام است. تفسیری خصوصی که شناسایی صحیحِ قدرت پاپی را در کتاب یوئیل رد میکرد، بهواسطهٔ کاربرد نادرستِ سه وای تقویت شد. اکنون تفسیری خصوصی که برای ایالات متحده، قدرت پاپی را کنار مینهد، در حال معرفی شدن است.
The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.
آنچه بوده است، همان است که خواهد بود؛ و آنچه انجام شده است، همان است که انجام خواهد شد؛ و زیر آفتاب هیچ چیز تازهای نیست. آیا چیزی هست که دربارهاش گفته شود: ببین، این تازه است؟ آن نیز از دیرزمان بوده است، پیش از ما وجود داشته است. جامعه ۱:۹، ۱۰.
The controversies of the last days include the repetition of old controversies, and Daniel chapter eleven has the controversy of Uriah Smith placing his private interpretation upon the symbol of the king of the north. In so doing he manufactured an understanding of Daniel chapter eleven that only produced darkness. In these last days the controversies that are repeated are especially identifying the fruit of applying private interpretations to established truth. This is what Smith did in his book, Daniel and the Revelation. This is what was done in the controversy in the book of Joel, and it is the same dynamics that are being employed when one paragraph from The Great Controversy avoids the definition within the world and within the writings of Ellen White as to what “Christendom” represents, along with the rejection of the basic rules of grammar that identify the phrase “will pursue” identifies a future event. From that point of reference, the flawed concept that the “Old World” is the history of the papal power from 538 unto 1798, is then used to argue against the established understanding of the definition of a triple application of prophecy.
د وروستیو ورځو شخړې د پخوانیو شخړو تکرار هم رانغاړي، او د دانیال د یوولسم څپرکي په باب د اوریا اسمیت شخړه دا وه چې هغه د شمال د پاچا پر نښان خپلې شخصي تعبیرات وتپل. په دې کار سره یې د دانیال د یوولسم څپرکي داسې پوهاوی جوړ کړ چې یوازې یې تیاره وزېږوله. په دغو وروستیو ورځو کې هغه شخړې چې بیا تکراریږي، په ځانګړي ډول د دې ثمرې پېژندنه ده چې پر ټینګه شوې حقیقت د شخصي تعبیراتو له تطبیق څخه راولاړېږي. همدا کار اسمیت په خپل کتاب، Daniel and the Revelation، کې وکړ. همدا کار د یوئیل د کتاب په شخړه کې وشو، او همدا یو شان بهیرونه هغه وخت هم کارول کېږي کله چې له The Great Controversy څخه یوه فقره د نړۍ په دننه او د Ellen White په لیکنو کې د دې تعریف له منلو ډډه کوي چې “Christendom” د څه استازیتوب کوي، او ورسره د نحو د بنسټیزو قواعدو ردول هم مل وي چې څرګندوي عبارت “will pursue” یوې راتلونکې پېښې ته اشاره کوي. له همدې مرجعنقطې څخه، دا نیمګړی تصور چې “Old World” د 538 څخه تر 1798 پورې د پاپي ځواک تاریخ دی، بیا د دې لپاره کارول کېږي چې د نبوت د درېګوني تطبیق د تعریف پر ټینګه شوې پوهه اعتراض وشي.
“All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.
«هر آنچه خدا در تاریخ نبوی معین کرده بود که در گذشته به انجام رسد، به انجام رسیده است؛ و هر آنچه هنوز در ترتیب خود در پیش است، به وقوع خواهد پیوست. دانیال، نبیِ خدا، در جایگاه خویش ایستاده است. یوحنا در جایگاه خویش ایستاده است. در مکاشفه، شیرِ سبطِ یهودا کتاب دانیال را بر شاگردانِ نبوت گشوده است، و بدینسان دانیال در جایگاه خویش ایستاده است. او شهادتِ خود را ادا میکند، یعنی آنچه را که خداوند در رؤیا از وقایع عظیم و مهیبی که باید بدانیم، در حالی که بر آستانهٔ تحقق آنها ایستادهایم، بر او مکشوف ساخت.»
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.
«در تاریخ و نبوت، کلام خداوند کشاکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر میکشد. آن کشاکش هنوز نیز ادامه دارد. آنچه بوده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. مناقشات کهن از نو زنده خواهند شد، و نظریههای تازه پیوسته سر بر خواهند آورد. اما قوم خدا، که در اعتقاد به نبوت و تحقق آن، در اعلان پیامهای فرشتهٔ اول، دوم، و سوم نقشی ایفا کردهاند، میدانند که بر چه موضعی ایستادهاند. آنان تجربهای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. ایشان باید همچون صخرهای استوار بایستند و آغاز اعتماد خویش را تا به انتها محکم نگاه دارند.» Selected Messages, book 2, 109.
It can be easily demonstrated that Sister White identifies Paul’s “beginning of their confidence,” as the foundational truths of Adventism. The Millerites taught the robbers of thy people was the papal power, and from 1989 onward the movement of the one hundred and forty-four thousand has repeatedly identified the same understanding of the symbol as did the Millerites. There is now a “new theory” as to who the robbers of thy people are, and it has revived an old controversy in the sense that it uses an incorrect identification of an established prophetic symbol to build a prophetic model that is erected upon sand. Whether it was Smith’s private interpretation, or the false application of the nation in Joel chapter one, or the identification of the United States as Modern Rome; all three fallacies attack the correct understanding of papal Rome in the last days, and in so doing they attack the symbol that establishes the prophetic vision that identifies whether God’s people perish or live.
بهآسانی میتوان نشان داد که خواهر وایت «ابتدای اطمینان ایشان» در سخن پولس را همان حقایق بنیادیِ ادونتیسم میشناسد. میلریها تعلیم میدادند که «دزدانِ قومِ تو» همان قدرت پاپی است، و از سال 1989 به اینسو، حرکتِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بارها همان فهم از این نماد را شناسایی کرده است که میلریها نیز داشتند. اکنون «نظریهای جدید» دربارهٔ اینکه «دزدانِ قومِ تو» چه کسانیاند پدید آمده است، و از این جهت مجادلهای کهن را زنده کرده است که با بهکارگیریِ شناساییِ نادرستِ یک نمادِ تثبیتشدهٔ نبوی، الگویی نبوی بنا میکند که بر ریگ افراشته شده است. خواه این امر تفسیر خصوصیِ اسمیت بوده باشد، یا کاربردِ نادرستِ آن قوم در فصل اول یوئیل، یا شناساییِ ایالات متحده بهعنوان رومِ جدید؛ هر سه مغالطه به فهمِ درستِ رومِ پاپی در ایام آخر حمله میکنند، و بدینسان به آن نمادی حمله میبرند که رؤیای نبوی را تثبیت میکند؛ همان رؤیایی که مشخص میسازد آیا قومِ خدا هلاک میشوند یا زنده میمانند.
In the future Romanism in Europe and apostate Protestantism in the Americas “will pursue” persecution of Sabbath-keepers as has been done throughout sacred history.
در آینده، رومیگرایی در اروپا و پروتستانیسمِ مرتد در قارههای آمریکا، همانگونه که در سراسر تاریخِ مقدس انجام شده است، «به آزار و اذیت» نگاهدارانِ سبت خواهند پرداخت.
“God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.” Gospel Workers, 299.
«خدا قوم خود را بیدار خواهد ساخت؛ اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعتها در میان ایشان وارد خواهد شد، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ آنان را که به کلام او ایمان دارند، فرامیخواند که از خواب بیدار شوند. نور گرانبهایی آمده است که برای این زمان مناسب است. این نور، حقیقتِ کتابمقدسی است که خطراتی را که درست پیشِ روی ماست، آشکار میسازد. این نور باید ما را به مطالعهای جدّی در کتب مقدس و به دقیقترین بررسیِ مواضعی که بدانها پایبندیم، رهنمون شود. خدا میخواهد که همهٔ ابعاد و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، بهطور کامل و پیگیرانه مورد جستوجو قرار گیرد. ایمانداران نباید در گمانها و تصوراتِ مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل میدهد، آرام گیرند.» Gospel Workers, 299.
We will continue these thoughts in the next article.
ہم ان خیالات کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔