The message of the Revelation of Jesus Christ that is being unsealed includes the identification of the Hebrew word translated as “truth,” which among other things, represents Christ’s character as the Alpha and Omega. The beginning of a thing representing the end of a thing pervades the entire Bible, and Christ’s character is manifested in the Bible, for He is the Word. Alpha and Omega is the element of Christ’s character that He himself identifies, as the proof that He is God.

پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح که در حال گشوده شدن است، دربرگیرندهٔ شناساییِ واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «راستی» است؛ واژه‌ای که، از جمله، نمایانگرِ شخصیتِ مسیح به‌عنوان الفا و امگا می‌باشد. آغازِ یک چیز که نمایانگرِ پایانِ آن چیز است، سراسرِ کتاب مقدس را فراگرفته است، و شخصیتِ مسیح در کتاب مقدس آشکار می‌شود، زیرا او کلمه است. الفا و امگا آن عنصر از شخصیتِ مسیح است که خودِ او آن را معرّفی می‌کند، به‌عنوانِ برهانی بر اینکه او خداست.

Isaiah chapter forty marks the beginning of a prophetic narrative that continues until the end of the book of Isaiah in chapter sixty-six. It starts by identifying the comforter that is sent, which Christ promises to the disciples to comfort them from his departure, but the coming of the Comforter finds its perfect fulfillment, as all prophecies do, in the last days. Isaiah’s and Jesus’ identification of the arrival of the Comforter points to the disappointment of the movement of the one hundred and forty-four thousand, that occurred on July 18, 2020.

باب چهلِ اشعیا آغازِ روایتی نبوی را رقم می‌زند که تا پایانِ کتابِ اشعیا در باب شصت‌وشش ادامه می‌یابد. این باب با معرفیِ تسلّی‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که فرستاده می‌شود، همان که مسیح به شاگردان وعده می‌دهد تا ایشان را از رفتنِ خود تسلّی بخشد؛ اما آمدنِ تسلّی‌دهنده، چنان‌که همهٔ نبوّت‌ها، کمالِ تحققِ خود را در ایّامِ آخر می‌یابد. معرفیِ اشعیا و عیسی از فرارسیدنِ تسلّی‌دهنده به نومیدیِ حرکتِ یکصد و چهل و چهار هزار تن اشاره دارد، که در 18 ژوئیهٔ 2020 رخ داد.

Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment. John 16:7, 8.

با این همه، من حقیقت را به شما می‌گویم؛ برای شما مفید است که من بروم؛ زیرا اگر نروم، تسلّی‌دهنده نزد شما نخواهد آمد؛ امّا اگر بروم، او را نزد شما خواهم فرستاد. و چون او بیاید، جهان را دربارۀ گناه، و پارسایی، و داوری ملزم خواهد ساخت. یوحنا ۱۶:‏۷، ۸

The words “sin, righteousness, and judgment” are what the Comforter will use to “reprove” the world. The word translated as “reprove,” includes the meaning to convince. The three steps of “sin, righteousness and judgment” represent the Hebrew word that is translated as “truth.” That word was created from the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and that word represents that the Creator of all things, is the first and the last, the Alpha and Omega. When the Comforter comes to the disappointed one hundred and forty-four thousand, He will convince them, and then the world, that God is the Alpha and Omega.

واژه‌های «گناه، پارسایی و داوری» همان چیزهایی هستند که تسلّی‌دهنده از آن‌ها برای «ملزم ساختن» جهان استفاده خواهد کرد. واژه‌ای که به «ملزم ساختن» ترجمه شده است، معنای متقاعد کردن را نیز در بر دارد. این سه مرحلهٔ «گناه، پارسایی و داوری» نمایانگر واژهٔ عبری‌ای هستند که به «حق» ترجمه شده است. آن واژه از نخستین، سیزدهمین و آخرین حروف الفبای عبری ساخته شده است، و آن واژه بیانگر این است که آفرینندهٔ همه‌چیز، اوّل و آخر، آلفا و اُمگا است. هنگامی که تسلّی‌دهنده نزد آن یکصد و چهل و چهار هزارِ نومید بیاید، ایشان را، و سپس جهان را، متقاعد خواهد ساخت که خدا آلفا و اُمگا است.

Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

تسلی دهید، تسلی دهید قومِ مرا، خدای شما می‌گوید. با اورشلیم به دلجویی سخن گویید و او را ندا دهید که خدمتِ جنگیِ او به پایان رسیده، که گناهِ او آمرزیده شده است؛ زیرا از دستِ خداوند برای تمامی گناهان خویش دوچندان یافته است. آوای نداکننده‌ای در بیابان: راهِ خداوند را مهیا سازید، در صحرا شاهراهی برای خدای ما راست کنید. هر دره‌ای برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپه‌ای پست خواهد گردید؛ و کژی‌ها راست خواهد شد، و ناهمواری‌ها هموار. و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر آن را با هم خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند این را گفته است. اشعیا 40:1–5

The passage is identifying the work of the final Elijah messenger that was typified by William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had been typified by Elijah, and who had been identified by Malachi as the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. In the final Elijah movement, when the Lord sends the comforter to strengthen those who have been disappointed and are waiting for the Lord during a tarrying time, the “glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together.” The “glory” of the Lord is His character, and the Revelation of Jesus Christ is an unsealing of the element of His character that is represented as Alpha and Omega. After the introduction of the first five verses, the “voice of him that crieth in the wilderness,” asks God “What shall I cry?”

یہ عبارت آخری ایلیاہ کے قاصد کے کام کی نشان دہی کرتی ہے، جس کی تمثیل وِلیَم مِلر میں پائی گئی تھی، اور وِلیَم مِلر کی تمثیل یوحنا بپتسمہ دینے والے میں پائی گئی تھی، اور یوحنا کی تمثیل ایلیاہ میں پائی گئی تھی، اور ایلیاہ ہی کو ملاکی نے اُس قاصد کے طور پر متعین کیا تھا جو عہد کے قاصد کے لیے راہ تیار کرتا ہے۔ آخری ایلیاہی تحریک میں، جب خُداوند تسلی دینے والے کو بھیجتا ہے تاکہ اُن لوگوں کو تقویت دے جو مایوسی کا سامنا کر چکے ہیں اور ایک مہلت کے وقت میں خُداوند کا انتظار کر رہے ہیں، تو “خُداوند کا جلال ظاہر ہوگا، اور تمام بشر اُسے یکساں طور پر دیکھیں گے۔” خُداوند کا “جلال” اُس کا کردار ہے، اور یسوع مسیح کا مکاشفہ اُس کے کردار کے اُس عنصر کا کھولا جانا ہے جس کی نمائندگی الفا اور اومیگا کے طور پر کی گئی ہے۔ ابتدائی پانچ آیات کے تعارف کے بعد، “بیابان میں پکارنے والے کی آواز” خُدا سے پوچھتی ہے: “میں کیا پکاروں؟”

The voice said, Cry. And he said, What shall I cry? All flesh is grass, and all the goodliness thereof is as the flower of the field: The grass withereth, the flower fadeth: because the spirit of the Lord bloweth upon it: surely the people is grass. The grass withereth, the flower fadeth: but the word of our God shall stand for ever. Isaiah 40:6–8.

آواز گفت: ندا بده. و او گفت: چه چیز را ندا دهم؟ تمامی بشر علف است، و همهٔ جمال آن همچون گل صحراست: علف خشک می‌شود، گل پژمرده می‌گردد، زیرا روح خداوند بر آن می‌وزد؛ به‌راستی که قوم علف است. علف خشک می‌شود، گل پژمرده می‌گردد، لیکن کلام خدای ما تا ابد پایدار خواهد ماند. اشعیا ۴۰:‏۶–۸

The message of Christ’s character that is represented as Alpha and Omega is placed within the symbolism of Islam. In Ezekiel thirty-seven the valley of dead bones is first brought together, and then brought to life by the prophetic message of the four winds.

پیامِ سیرتِ مسیح، که به‌عنوان الفا و اُمگا بازنمایی شده است، در درونِ نمادپردازیِ اسلام قرار داده شده است. در حزقیال سی‌وهفت، وادیِ استخوان‌های مرده نخست به هم گرد آورده می‌شود، و سپس به‌وسیلهٔ پیامِ نبویِ چهار باد به حیات آورده می‌شود.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

«فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند؛ که به‌صورت اسبی خشمگین مجسم شده است، اسبی که می‌کوشد خود را برهاند و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خویش هلاکت و مرگ به بار آورد.»

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

“آیا بر همان آستانۀ جهان ابدی به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده شود تا بر پاهای خویش بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم دریابیم که راه تنگ است و دروازه تنگ. اما هنگامی که از دروازۀ تنگ عبور می‌کنیم، فراخیِ آن بی‌حد و حصر است.” Manuscript Releases، جلد 20، 217.

The angry horse of Bible prophecy is Islam. The angry horse is being held back from doing his work of destruction, as represented by the holding of the four winds by four angels in Revelation seven. They are restrained until the one hundred and forty-four thousand are sealed.

اسبِ خشمگینِ نبوتِ کتاب‌مقدس، اسلام است. این اسبِ خشمگین از انجام کارِ ویرانگرِ خود بازداشته شده است، چنان‌که در مکاشفهٔ هفت با نگاه‌داشتنِ چهار باد به‌وسیلهٔ چهار فرشته نشان داده شده است. آنان بازداشته می‌شوند تا آن‌گاه که صد و چهل و چهار هزار نفر مُهر شوند.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

او بعد از این چیزها، چهار فرشته را دیدم که بر چهار گوشۀ زمین ایستاده بودند و چهار بادِ زمین را بازمی‌داشتند، تا بادی بر زمین نوزد، نه بر دریا و نه بر هیچ درختی. و فرشتۀ دیگری را دیدم که از سوی مشرق بالا می‌آمد و مُهرِ خدای زنده را داشت؛ و او با آوازی بلند به آن چهار فرشته که به ایشان داده شده بود به زمین و دریا آسیب رسانند، ندا درداد، و گفت: به زمین و نه به دریا و نه به درختان آسیب مرسانید تا آنکه بندگان خدای خود را بر پیشانی‌های ایشان مُهر کرده باشیم. مکاشفه ۷:۱–۳

The four winds being held, represents the restraining of Islam until the sealing of God’s people is accomplished. Islam is represented in Revelation as the last three of the seven trumpets, and also as the three woes.

بازداشتنِ چهار باد، نشان‌دهندۀ مهار شدن اسلام است تا زمانی که مُهر شدن قوم خدا به انجام رسد. اسلام در مکاشفه، به‌صورت سه شیپورِ آخر از هفت شیپور، و نیز به‌عنوان سه وای، به تصویر کشیده شده است.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

Y contemplé, y oí a un ángel volar por en medio del cielo, diciendo a gran voz: ¡Ay, ay, ay de los moradores de la tierra, a causa de los otros toques de trompeta de los tres ángeles que aún han de tocar! Apocalipsis 8:13.

After introducing the three woe trumpets, John identifies the characteristics of Islam in chapter nine. In verse four of chapter nine a command is given to Islam, that was fulfilled in the history of Abubekr, the first leader after Mohammed.

پس از معرفی سه شیپورِ وای، یوحنا در باب نهم ویژگی‌های اسلام را مشخص می‌کند. در آیهٔ چهارِ باب نهم، فرمانی به اسلام داده می‌شود که در تاریخ ابوبکر، نخستین رهبر پس از محمد، تحقق یافت.

And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

و بدیشان حکم شد که به علف زمین و هیچ سبزه و هیچ درخت آسیب نرسانند، بلکه فقط به آن مردمانی که مُهر خدا را بر پیشانی‌های خود ندارند. مکاشفه ۹:۴

Uriah Smith, identified the relation of Abubekr to verse four.

یوریا اسمیت، ارتباط ابوبکر را با آیهٔ چهارم مشخص ساخت.

“After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:

«پس از مرگ محمد، در فرماندهی ابوبکر در سال ۶۳۲ میلادی جانشین او شد؛ او، به‌محض آنکه اقتدار و حکومت خود را به‌درستی استوار ساخت، نامه‌ای دوری به قبایل عربستان فرستاد که آنچه در پی می‌آید، بخشی از آن است:

“‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 500.

«هنگامی که در جنگ‌های خداوند می‌جنگید، چون مردان رفتار کنید و پشت مگردانید؛ اما مبادا پیروزی شما به خون زنان و کودکان آلوده شود. هیچ درخت خرمایی را نابود نکنید و هیچ کشتزار غله‌ای را مسوزانید. هیچ درخت میوه‌ای را قطع نکنید و به چارپایان هیچ آسیبی مرسانید، مگر آنهایی را که برای خوراک می‌کشید. و هرگاه عهد یا شرطی بستید، بر آن استوار بمانید و به وعدهٔ خویش وفادار باشید. و در مسیر خود، کسانی دیندار را خواهید یافت که در صومعه‌ها به عزلت زیسته‌اند و مقصودشان آن است که بدین‌گونه خدا را خدمت کنند؛ ایشان را واگذارید، نه آنان را بکشید و نه صومعه‌هایشان را ویران کنید. و گروهی دیگر را خواهید یافت که به کنیسهٔ شیطان تعلق دارند و فرق سرشان تراشیده است؛ زنهار که جمجمه‌هایشان را بشکافید، و تا آن‌گاه که یا محمدی شوند یا جزیه بپردازند، به آنان امان ندهید.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 500.

Uriah Smith goes on to identify two classes of men, who were to be distinguished by the Islamic warriors that Abubekr sent to bring war against Rome. One class he identifies as Catholic monks, who worshipped on Sunday; and the other class were those who worshipped on the seventh-day. Islam was only to attack the worshippers of the sun. More important to our considerations is that men, whether Sunday keepers or Sabbath keepers, are symbolically represented as grass, green things and trees. The four winds in chapter seven were restrained from blowing upon the grass until the Sabbath keepers were sealed.

یوریا اسمیت در ادامه دو طبقه از مردان را مشخص می‌سازد که می‌بایست به‌وسیلهٔ جنگاوران اسلامی که ابوبکر برای افروختن جنگ علیه روم فرستاد، از یکدیگر متمایز شناخته شوند. یک طبقه را او راهبان کاتولیک می‌داند که در روز یکشنبه عبادت می‌کردند؛ و طبقهٔ دیگر کسانی بودند که در روز هفتم عبادت می‌کردند. اسلام فقط می‌بایست پرستندگان خورشید را مورد حمله قرار دهد. آنچه برای ملاحظات ما مهم‌تر است این است که مردان، خواه نگاه‌داران یکشنبه باشند یا نگاه‌داران سبت، به‌گونه‌ای نمادین به‌صورت علف، چیزهای سبز، و درختان نمایش داده شده‌اند. چهار باد در باب هفتم از وزیدن بر علف بازداشته شدند تا زمانی که نگاه‌داران سبت مُهر شوند.

The messenger of the movement of the one hundred and forty-four thousand asks God, “What shall I cry?” He was told that his message was to be that the Word of God stands fast forever, and that message was to be placed within the context of the wind that blows upon the grass. When the Comforter is sent to the one hundred and forty-four thousand who have been disappointed over a failed prediction of Islam, and who thereafter recognize they are in the tarrying time of the parable of the ten virgins, they are then informed by the Comforter that the message they are to present, is the message of Islam’s role in Bible prophecy. The arrival of the Comforter, in the history of the tarrying time, causes them to stand.

فرستادهٔ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار از خدا می‌پرسد: «چه را ندا دهم؟» به او گفته شد که پیامش این باشد که کلام خدا تا ابد استوار می‌ماند، و آن پیام باید در بسترِ بادی که بر علف می‌وزد قرار داده شود. هنگامی که تسلّی‌دهنده نزدِ آن یکصد و چهل و چهار هزار فرستاده می‌شود، که از پیشگوییِ نافرجام دربارهٔ اسلام نومید شده‌اند و پس از آن درمی‌یابند که در زمانِ درنگِ مَثَلِ ده باکره قرار دارند، آنگاه تسلّی‌دهنده به ایشان اعلام می‌دارد که پیامی که باید عرضه کنند، پیامِ نقشِ اسلام در نبوتِ کتاب‌مقدس است. فرارسیدنِ تسلّی‌دهنده، در تاریخِ زمانِ درنگ، سبب می‌شود که ایشان برپای بایستند.

And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

اور اُس نے مجھ سے کہا، اے ابنِ آدم، اپنے پاؤں پر کھڑا ہو جا، اور مَیں تجھ سے کلام کروں گا۔ اور جب وہ مجھ سے کلام کر رہا تھا تو رُوح مجھ میں داخل ہوئی، اور اُس نے مجھے میرے پاؤں پر کھڑا کر دیا، تاکہ مَیں اُس کی سنوں جو مجھ سے کلام کر رہا تھا۔ حزقی ایل 2:1، 2۔

They stand when they are resurrected.

हिकम अह्यां थीअण खे वेला ठा भिजंदा आहिन।

And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

و از میان قوم‌ها و قبایل و زبان‌ها و امت‌ها، مردم پیکرهای بی‌جان ایشان را سه روز و نیم خواهند دید و نخواهند گذاشت که پیکرهای بی‌جان ایشان در قبرها نهاده شود. و ساکنان زمین بر ایشان شادی خواهند کرد و به عیش و سرور خواهند پرداخت و برای یکدیگر هدایا خواهند فرستاد، زیرا این دو نبی ساکنان زمین را عذاب می‌دادند. و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا به ایشان درآمد، و بر پاهای خود ایستادند؛ و خوفی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند، فرو افتاد. مکاشفه 11:9–11

The two steps of standing, and then being lifted up as the ensign is also represented by Ezekiel in chapter thirty-seven. Ezekiel’s first step, brings together the body parts of the dead dry bones which are in the valley of disappointment. Ezekiel’s second step, is the message of the four winds, which is the sealing message, which is the message of Islam.

دو گامِ ایستادن، و سپس همچون عَلَم برافراشته شدن، در حزقیال باب سی‌وهفت نیز به تصویر کشیده شده است. گام نخستِ حزقیال، اعضای بدنِ استخوان‌های خشکِ مرده را که در وادیِ نومیدی‌اند، گرد هم می‌آورد. گام دومِ حزقیال، پیامِ چهار باد است، که همان پیامِ مُهر کردن است، که همان پیامِ اسلام است.

And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Ezekiel 37:3–10.

او به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟» و من پاسخ دادم: «ای خداوندگار یهوه، تو می‌دانی.» باز به من گفت: «بر این استخوان‌ها نبوّت کن و به آنها بگو: ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید. خداوندگار یهوه به این استخوان‌ها چنین می‌گوید: اینک من روح را در شما داخل خواهم کرد، و زنده خواهید شد. و بر شما پی‌ها خواهم نهاد، و گوشت بر شما خواهم رویانید، و شما را به پوست خواهم پوشانید، و روح را در شما خواهم گذاشت، و زنده خواهید شد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم.» پس چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، آوازی برخاست، و اینک لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها به هم پیوستند، هر استخوانی به استخوان خود. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها برآمد، و پوست از بالا آنها را پوشانید؛ امّا در آنها روحی نبود. آنگاه به من گفت: «بر باد نبوّت کن؛ نبوّت کن، ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم، تا زنده شوند.» پس چنان‌که او مرا امر فرموده بود، نبوّت کردم، و روح در آنها داخل شد، و زنده شدند، و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بس عظیم. حزقیال 37:3–10.

In the passage of Isaiah, which we are currently considering, when the Comforter arrives, they stand on their feet, then they are lifted up into a high mountain as an ensign and proclaim the “good tidings” which is the latter rain, the third angel’s message.

در فرازِ اشعیا که اکنون در دستِ بررسیِ ماست، هنگامی که تسلّی‌دهنده فرامی‌رسد، ایشان بر پای‌های خود می‌ایستند؛ سپس به‌عنوان عَلَمی بر فرازِ کوهی بلند برافراشته می‌شوند و «بشارت» را اعلام می‌کنند، که همان بارانِ آخِر، پیامِ فرشتهٔ سوم است.

O Zion, that bringest good tidings, get thee up into the high mountain; O Jerusalem, that bringest good tidings, lift up thy voice with strength; lift it up, be not afraid; say unto the cities of Judah, Behold your God! Behold, the Lord God will come with strong hand, and his arm shall rule for him: behold, his reward is with him, and his work before him. He shall feed his flock like a shepherd: he shall gather the lambs with his arm, and carry them in his bosom, and shall gently lead those that are with young. Who hath measured the waters in the hollow of his hand, and meted out heaven with the span, and comprehended the dust of the earth in a measure, and weighed the mountains in scales, and the hills in a balance? Who hath directed the Spirit of the Lord, or being his counsellor hath taught him? With whom took he counsel, and who instructed him, and taught him in the path of judgment, and taught him knowledge, and showed to him the way of understanding? Behold, the nations are as a drop of a bucket, and are counted as the small dust of the balance: behold, he taketh up the isles as a very little thing. And Lebanon is not sufficient to burn, nor the beasts thereof sufficient for a burnt offering. All nations before him are as nothing; and they are counted to him less than nothing, and vanity. Isaiah 40:9–17.

اے صِیُّون، جو خوشخبری سناتی ہے، اونچے پہاڑ پر چڑھ جا؛ اے یروشلم، جو خوشخبری سناتی ہے، اپنی آواز زور سے بلند کر؛ اسے بلند کر، مت ڈر؛ یہوداہ کے شہروں سے کہہ، دیکھو، تمہارا خدا! دیکھو، خداوند خدا زور آور ہاتھ کے ساتھ آئے گا، اور اُس کا بازو اُس کے لیے حکومت کرے گا؛ دیکھو، اُس کا اجر اُس کے ساتھ ہے، اور اُس کا صلہ اُس کے حضور ہے۔ وہ چرواہے کی مانند اپنے گلّے کی پرورش کرے گا؛ وہ برّوں کو اپنے بازو میں جمع کرے گا، اور انہیں اپنے سینہ میں اٹھائے پھرے گا، اور جو دودھ پلاتی ہیں اُن کی نرمی سے راہنمائی کرے گا۔ کس نے پانیوں کو اپنی ہتھیلی میں ناپا، اور آسمان کو بالشت سے ناپا، اور زمین کی خاک کو پیمانہ میں سمیٹا، اور پہاڑوں کو ترازو میں، اور ٹیلوں کو پلّوں میں تولا؟ کس نے خداوند کی روح کی راہنمائی کی، یا اُس کا مشیر ہو کر اُسے سکھایا؟ اُس نے کس کے ساتھ مشورہ کیا، اور کس نے اُسے تعلیم دی، اور انصاف کی راہ میں اُسے سکھایا، اور اُسے معرفت سکھائی، اور فہم کی راہ اُس پر ظاہر کی؟ دیکھو، قومیں ڈول کی ایک بوند کے مانند ہیں، اور ترازو کے باریک غبار کے برابر جانی جاتی ہیں؛ دیکھو، وہ جزیروں کو نہایت حقیر چیز کے مانند اٹھا لیتا ہے۔ اور لبنان جلانے کے لیے کافی نہیں، اور اُس کے حیوان سوختنی قربانی کے لیے کافی نہیں۔ سب قومیں اُس کے حضور ہیچ ہیں؛ وہ اُس کے نزدیک نیست سے بھی کمتر اور باطل شمار ہوتی ہیں۔ یسعیاہ 40:9–17۔

Those that have come out of their graves are lifted up as an ensign, or as Isaiah identifies, they are taken to “a high mountain.” The high mountain is the ensign, and it represents those who were waiting for the Lord, during the tarrying time that is initiated by the first disappointment of July 18, 2020.

کسانی که از قبرهای خود بیرون آمده‌اند، همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند، یا آن‌گونه که اشعیا بیان می‌کند، به «کوهی بلند» برده می‌شوند. کوه بلند همان عَلَم است، و نمایانگر کسانی است که در مدتِ درنگی که با نخستین ناکامیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز می‌شود، منتظرِ خداوند بودند.

One thousand shall flee at the rebuke of one; at the rebuke of five shall ye flee: till ye be left as a beacon upon the top of a mountain, and as an ensign on an hill. And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him. Isaiah 30:17, 18.

یک هزار تن از نکوهشِ یک نفر خواهند گریخت؛ و از نکوهشِ پنج نفر شما خواهید گریخت، تا آن‌که چون عَلَمی بر فراز کوه، و چون نشانی بر تپّه‌ای برجا بمانید. و از این‌رو خداوند انتظار خواهد کشید تا بر شما فیض فرماید، و از این‌رو سرافراز خواهد شد تا بر شما رحمت آورد؛ زیرا خداوند خدای انصاف است؛ خوشا به حال همۀ آنان که منتظر او می‌مانند. اشعیا 30:17، 18

In Revelation eleven the ensign is taken to heaven.

در مکاشفهٔ یازدهم، عَلَم به آسمان برده می‌شود.

And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:12, 13.

اور اُنہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہہ رہی تھی، یہاں اوپر چلے آؤ۔ پس وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے؛ اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ اور اُسی گھڑی ایک بڑا بھونچال آیا، اور شہر کا دسواں حصہ گر پڑا، اور اُس بھونچال میں سات ہزار آدمی ہلاک ہوئے؛ اور باقی لوگ خوف زدہ ہو گئے، اور آسمان کے خدا کو جلال دینے لگے۔ مکاشفہ 11:12، 13۔

Revelation eleven identifies that the two witnesses are lifted up to heaven, at the same hour as the earthquake. The earthquake that was fulfilled by the French Revolution in past history, typifies the overturning of the United States at the Sunday law. The ensign is therefore lifted up at the Sunday law, and the ensign then proclaims the “good tidings” to the entire world.

مکاشفهٔ باب یازدهم مشخص می‌سازد که آن دو شاهد در همان ساعتِ وقوعِ زلزله به آسمان برداشته می‌شوند. آن زلزله‌ای که در تاریخ گذشته به‌واسطهٔ انقلاب فرانسه تحقق یافت، نمونهٔ واژگون شدن ایالات متحده در هنگام قانون یکشنبه است. بنابراین، عَلَم در هنگام قانون یکشنبه برافراشته می‌شود، و آن‌گاه عَلَم «بشارت» را به تمام جهان اعلام می‌دارد.

All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

اے تمام جہان کے باشندو، اور زمین کے رہنے والو، دیکھو، جب وہ پہاڑوں پر ایک علم بلند کرے؛ اور جب وہ نرسنگا پھونکے، تو سنو۔ یسعیاہ 18:3۔

The ensign will present the “good tidings” when the “trumpet” is blown. The final trumpet message of Revelation is the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. Isaiah, John and Ezekiel are all speaking of the last days, and they never contradict one another.

نشان هنگامی «بشارت» را عرضه خواهد کرد که «شیپور» نواخته شود. پیام واپسینِ شیپور در مکاشفه، شیپور هفتم است که سومین وای است، که همان اسلام است. اشعیا، یوحنا و حزقیال همگی دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گویند، و هرگز با یکدیگر تناقض ندارند.

The seal of God is placed upon God’s people at the Sunday law.

مُہرِ خدا، اتوار کے قانون کے وقت خدا کے لوگوں پر لگائی جاتی ہے۔

“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

«هیچ‌یک از ما هرگز مُهر خدا را دریافت نخواهد کرد مادامی که بر شخصیت‌های ما حتی یک لکه یا کدورتی باقی باشد. بر عهدهٔ ما نهاده شده است که نقایصِ شخصیت خود را برطرف کنیم و هیکلِ جان را از هر آلودگی پاک سازیم. آنگاه بارانِ آخِر بر ما فرو خواهد بارید، همان‌گونه که بارانِ اوّل بر شاگردان در روز پنطیکاست فرود آمد....»

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214–216.

“اے بھائیو، تم تیاری کے عظیم کام میں کیا کر رہے ہو؟ جو لوگ دنیا کے ساتھ متحد ہو رہے ہیں، وہ دنیوی سانچے کو قبول کر رہے ہیں اور حیوان کے نشان کے لیے تیار ہو رہے ہیں۔ اور جو اپنے نفس پر بھروسا نہیں رکھتے، جو اپنے آپ کو خدا کے حضور فروتن کرتے ہیں اور سچائی کی فرمانبرداری کے ذریعہ اپنی جانوں کو پاک کرتے ہیں، وہ آسمانی سانچے کو قبول کر رہے ہیں اور اپنی پیشانیوں پر خدا کی مہر کے لیے تیار ہو رہے ہیں۔ جب فرمان جاری ہوگا اور مہر ثبت کر دی جائے گی، تو ان کا کردار ابدیت تک پاک اور بے داغ قائم رہے گا۔” Testimonies, volume 5, 214–216.

Though the decree is impressed at the Sunday law, those that receive the seal will need to have a character prepared for the seal, before the Sunday law, for the Sunday law is the crisis that all the crises in God’s word point forward to. It is the “crisis”, or “cry”, at midnight in the parable of the ten virgins.

اگرچه فرمان در هنگام قانون یک‌شنبه مُهر می‌شود، آنان که مُهر را دریافت می‌کنند، باید پیش از قانون یک‌شنبه شخصیتی مهیّا برای مُهر داشته باشند؛ زیرا قانون یک‌شنبه همان بحرانی است که همهٔ بحران‌های کلام خدا به سوی آن اشاره می‌کنند. این همان «بحران» یا «ندا» در نیمه‌شب در مَثَلِ ده باکره است.

“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

«شخصیت در بحران آشکار می‌شود. هنگامی که در نیمه‌شب آن ندای جدی اعلام کرد: “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون آیید”، باکرگانِ خفته از خواب خود بیدار شدند، و آشکار شد که چه کسانی برای آن واقعه تدارک دیده بودند. هر دو گروه غافلگیر شدند، اما یکی برای آن وضعیت اضطراری آماده بود و دیگری بی‌آمادگی یافت شد. شخصیت به‌وسیلهٔ اوضاع و احوال آشکار می‌شود. موقعیت‌های بحرانی، جنسِ حقیقیِ شخصیت را نمایان می‌سازند. مصیبتی ناگهانی و پیش‌بینی‌نشده، سوگواری یا بحرانی، بیماری یا اندوهی غیرمنتظره، چیزی که جان را رو در روی مرگ قرار دهد، حقیقتِ درونیِ شخصیت را آشکار خواهد ساخت. آشکار خواهد شد که آیا ایمانِ واقعی به وعده‌های کلام خدا وجود دارد یا نه. آشکار خواهد شد که آیا جان به‌وسیلهٔ فیض پایدار نگاه داشته می‌شود، و آیا در ظرفِ چراغ، روغنی هست یا نه.»

“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

«همه با زمان‌های آزمون روبه‌رو می‌شوند. ما در زیر امتحان و محکِ خدا چگونه رفتار می‌کنیم؟ آیا چراغ‌های ما خاموش می‌شوند؟ یا همچنان آن‌ها را افروخته نگاه می‌داریم؟ آیا به‌واسطۀ پیوند خود با او که لبریز از فیض و راستی است، برای هر وضعیت اضطراری آماده‌ایم؟ آن پنج باکرۀ دانا نتوانستند سیرت خود را به آن پنج باکرۀ نادان منتقل کنند. سیرت باید به‌وسیلۀ ما، به‌عنوان اشخاصی منفرد، شکل گیرد.» Review and Herald، 17 اکتبر 1895.

The wise virgins needed the oil, before the cry was made, for when the midnight crisis arrives, it is too late to obtain the oil.

باکرہ داناؤں کو پکار بلند ہونے سے پہلے تیل درکار تھا، کیونکہ جب نصف شب کا بحران آ پہنچتا ہے تو تیل حاصل کرنا بہت دیر ہو چکی ہوتی ہے۔

“There is a spirit of desperation, of war and bloodshed, and that spirit will increase until the very close of time. Just as soon as the people of God are sealed in their foreheads,—it is not any seal or mark that can be seen, but a settling into the truth, both intellectually and spiritually, so they cannot be moved,—just as soon as God’s people are sealed and prepared for the shaking, it will come. Indeed, it has begun already; the judgments of God are now upon the land, to give us warning, that we may know what is coming.” Manuscript Releases, volume 1, 249.

"ایک مایوسی، جنگ اور خونریزی کی روح ہے، اور وہ روح وقت کے بالکل اختتام تک بڑھتی جائے گی۔ جیسے ہی خدا کے لوگ اپنی پیشانیوں پر مُہر کیے جائیں گے—یہ کوئی ایسی مُہر یا نشان نہیں ہے جو دیکھا جا سکے، بلکہ حق میں ایسا استقرار ہے، ذہنی طور پر بھی اور روحانی طور پر بھی، کہ وہ جنبش نہ کھا سکیں—جیسے ہی خدا کے لوگ مُہر کیے جائیں گے اور جھنجھوڑے جانے کے لیے تیار ہوں گے، وہ آ پڑے گا۔ حقیقتاً، وہ تو پہلے ہی شروع ہو چکا ہے؛ خدا کے احکامِ عدالت اب ملک پر نازل ہو رہے ہیں، تاکہ ہمیں تنبیہ ہو، اور ہم جان سکیں کہ کیا آنے والا ہے۔" Manuscript Releases، جلد 1، 249۔

The seal of God is a settling into the truth, both intellectually and spiritually. That seal cannot be seen, but the ensign will be seen, for it is the only way the world can be warned. Therefore, there is a time when the seal cannot be seen, that is followed by the Sunday law, where the seal must be seen.

مُہرِ خدا حق میں، فکری اور روحانی دونوں اعتبار سے، ایک راسخ ٹھہراؤ ہے۔ وہ مُہر دیکھی نہیں جا سکتی، لیکن عَلَم دیکھا جائے گا، کیونکہ دنیا کو خبردار کرنے کا یہی واحد طریقہ ہے۔ پس ایک وقت ایسا ہوتا ہے جب مُہر دیکھی نہیں جا سکتی، اور اس کے بعد اتوار کے قانون کا زمانہ آتا ہے، جہاں مُہر کا دیکھا جانا لازم ہے۔

“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

«عملِ روحُ‌القدس این است که جهان را از گناه، و از عدالت، و از داوری ملزم سازد. جهان فقط از راهِ دیدنِ کسانی که به حقیقت ایمان دارند و به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، و بر اساس اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند، و به‌گونه‌ای والا و متعالی خطِ تمایز میانِ کسانی را که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و آنان را که آن‌ها را زیر پای خود لگدمال می‌کنند آشکار می‌سازند، می‌تواند هشدار یابد. تقدیسِ روح، تفاوت میانِ کسانی را که مُهرِ خدا را دارند و آنان را که روزِ استراحتی جعلی را نگاه می‌دارند، مشخص می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی آشکار خواهد شد که نشانِ وحش چیست. آن، نگاه‌داشتنِ روزِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای انسانِ گناه را بر خود دارند؛ همان که می‌پنداشت اوقات و شریعت را تغییر دهد.» Bible Training School, December 1, 1903.

The seal that must be attained before the Sunday law is the full development of the character of Christ, and it is unseen, except by angels. The seal that is seen at the Sunday law are those who keep the Seventh-day Sabbath, for it is the seal, or sign of God’s people.

مہریں جو اتوار کے قانون سے پہلے حاصل کی جانی لازم ہیں، مسیح کے کردار کی کامل نشوونما ہیں، اور وہ فرشتوں کے سوا کسی کو دکھائی نہیں دیتیں۔ اور وہ مہر جو اتوار کے قانون کے وقت دکھائی دیتی ہے، ان لوگوں میں ظاہر ہوتی ہے جو ساتویں دن کے سبت کی پابندی کرتے ہیں، کیونکہ یہی خدا کے لوگوں کی مہر، یا نشان، ہے۔

Speak thou also unto the children of Israel, saying, Verily my sabbaths ye shall keep: for it is a sign between me and you throughout your generations; that ye may know that I am the Lord that doth sanctify you. Exodus 31:13.

تو نیز به بنی‌اسرائیل بگو: به‌راستی سَبَّت‌های مرا نگاه خواهید داشت، زیرا این نشانه‌ای است در میان من و شما در سراسر نسل‌های شما، تا بدانید که من یهوه هستم که شما را تقدیس می‌کنم. خروج 31:13.

The sealing of the hundred and forty-four thousand began on July 18, 2020, and must be completed before the Sunday law.

مهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد و باید پیش از قانون یکشنبه به کمال برسد.

All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.

ای تمامی ساکنان جهان و ای باشندگان زمین، چون او عَلَمی بر کوه‌ها برافرازد، بنگرید؛ و چون کرنا بنوازد، بشنوید. اشعیا ۱۸:۳

The seven thunders that has now been unsealed, identifies that the history of the one hundred and forty-four thousand is the work of proclaiming a message that is placed within the context of the trumpet warning of the third woe. The trumpet of Islam in Bible prophecy is what is sounded by the ensign that is lifted up out of the grave.

هفت رعدی که اکنون مُهرگشایی شده است، آشکار می‌سازد که تاریخِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر، همان کارِ اعلام پیامی است که در چارچوبِ هشدارِ شیپورِ سومین وای قرار داده شده است. شیپورِ اسلام در نبوتِ کتاب‌مقدّس همان چیزی است که به‌وسیلهٔ عَلَمی که از قبر برافراشته می‌شود، به صدا درمی‌آید.

The four waymarks of every reform line, that align with the four waymarks of the history of 1840 to 1844, establish that each of the four steps of each reform line always possesses the same theme. The first waymark in the history of the one hundred and forty-four thousand, that was represented by 1840 through 1844 was the empowerment of the message on September 11, 2001. That waymark was Islam. The second waymark of the parallel history for the one hundred and forty-four thousand was the disappointment of July 18, 2020. That waymark was a prediction of Islam which had been corrupted by the application of time. The third waymark which marks the Midnight Cry is a correction of the failed prediction of Islam. The correction represents the rejection of the application of time. The fourth waymark is the Sunday law, where the ensign that is lifted up, blows the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam.

چهار نشانِ راهِ هر خطِ اصلاح، که با چهار نشانِ راهِ تاریخِ 1840 تا 1844 هم‌راستا هستند، ثابت می‌کنند که هر یک از چهار گامِ هر خطِ اصلاح، همواره دارای یک موضوعِ واحد است. نخستین نشانِ راه در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار، که به‌وسیلهٔ 1840 تا 1844 نمایانده شد، اقتداربخشیِ پیام در 11 سپتامبر 2001 بود. آن نشانِ راه اسلام بود. دومین نشانِ راهِ تاریخِ موازی برای صد و چهل و چهار هزار، نومیدیِ 18 ژوئیهٔ 2020 بود. آن نشانِ راه پیشگویی‌ای دربارهٔ اسلام بود که به‌واسطهٔ به‌کارگیریِ زمان فاسد شده بود. سومین نشانِ راه، که فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، اصلاحِ پیشگوییِ ناکامِ اسلام است. این اصلاح، ردِّ به‌کارگیریِ زمان را نمایندگی می‌کند. چهارمین نشانِ راه، قانونِ یکشنبه است، جایی که آن عَلَمی که برافراشته می‌شود، شیپورِ هفتم را به صدا درمی‌آورد، که همان وایِ سوم است، که همان اسلام است.

Isaiah chapter forty identifies the starting point for the next twenty-six chapters. That starting point is located in the book of Revelation chapter eleven, when the two prophets that tormented the people are brought back to life. The Comforter resurrects and brings them to the standing position, and thereafter they are lifted up to heaven. Isaiah identifies the Elijah messenger as the voice crying in the wilderness. That messenger then asks what his message is to be and he is told in prophetic symbolism, that the message of Islam is a trumpet warning which the ensign proclaims. Yet the only way that Islam can be presented as the trumpet of warning in the last days is by identifying Islam of the past. The beginning of Islam as understood by the Millerites, and as graphically illustrated on the two sacred charts of Habakkuk, must be employed to identify Islam of the third woe.

اشعیا، باب چهل، نقطۂ آغازِ بیست‌وشش بابِ بعدی را مشخص می‌سازد. آن نقطۂ آغاز در کتابِ مکاشفه، باب یازدهم، قرار دارد؛ آنگاه که آن دو نبی که مردم را عذاب می‌دادند، دوباره به حیات بازگردانده می‌شوند. تسلی‌دهنده ایشان را برمی‌خیزاند و به حالتِ ایستاده درمی‌آورد، و پس از آن به آسمان برده می‌شوند. اشعیا رسولِ ایلیا را به‌عنوانِ آوایی که در بیابان ندا می‌دهد معرفی می‌کند. آنگاه آن رسول می‌پرسد که پیامِ او چه باید باشد، و در نمادگراییِ نبوی به او گفته می‌شود که پیامِ اسلام، هشداری شیپورگونه است که عَلَم آن را اعلام می‌کند. بااین‌حال، تنها راهی که اسلام بتواند به‌عنوانِ شیپورِ هشدار در ایامِ آخر ارائه شود، این است که اسلامِ گذشته شناسانده شود. آغازِ اسلام، آن‌گونه که میلریتیان آن را فهمیده بودند و چنان‌که به‌صورتِ تصویری بر دو نمودارِ مقدسِ حبقوق ترسیم شده است، باید برای شناساییِ اسلامِ وایِ سوم به کار گرفته شود.

I was in the Spirit on the Lord’s Day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.

من در روز خداوند در روح بودم، و از پشتِ سرِ خود آوازی عظیم شنیدم، همچون صدای شیپور. مکاشفه ۱:۱۰.

John heard the voice of a trumpet behind him in the Revelation, and John represents the one hundred and forty-four thousand who hear a voice from the past. The voice behind John, that is representing the sound of a trumpet from the past, is the pioneer understanding that the trumpets were God’s judgments against Sunday worship. The first four trumpets were brought against pagan Rome in response to the first Sunday law passed by Constantine in the year 321. The fifth and sixth trumpet, which are the first and second woes, represent God’s judgments against papal Rome after it too passed a Sunday law at the Council of Orleans in the year 538. The third woe of Islam arrives when the Sunday law is passed in the United States. Then the ensign is lifted up and identifies the prophetic role of Islam, based upon the beginning role of Islam.

یوحنا در مکاشفه صدای شیپورى را از پشتِ سرِ خود شنید، و یوحنا نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که صدایی از گذشته را می‌شنوند. آن صدایی که در پشتِ سرِ یوحنا بود، یعنی آنچه نمایانگر بانگِ شیپورى از گذشته است، همان فهمِ پیشگامان است که شیپورها را داوری‌های خدا بر ضدّ عبادتِ یکشنبه می‌دانست. چهار شیپورِ نخست بر رومِ بت‌پرست فرود آورده شد، در پاسخ به نخستین قانونِ یکشنبه که قسطنطین در سال ۳۲۱ تصویب کرد. شیپورِ پنجم و ششم، که وایِ اول و دوم هستند، نمایانگر داوری‌های خدا بر ضدّ رومِ پاپی‌اند، پس از آنکه آن نیز در شورای اورلئان در سال ۵۳۸ قانونی برای یکشنبه وضع کرد. وایِ سومِ اسلام هنگامی فرا می‌رسد که قانونِ یکشنبه در ایالات متحده به تصویب برسد. آنگاه عَلَم برافراشته می‌شود و نقشِ نبوتیِ اسلام را، بر اساس نقشِ آغازینِ اسلام، مشخص می‌سازد.

The message proclaimed by the ensign can only be established when the message is placed within the context of Alpha and Omega. After this introduction in Isaiah chapter forty, the strongest and most direct biblical presentation of God as the Alpha and Omega is set forth over several consecutive chapters. Those chapters are Isaiah’s representation of the Revelation of Jesus Christ that “God gave unto” Jesus, “to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John,” who wrote it “in a book, and” sent “it unto the seven churches.”

پیامی که به‌وسیلهٔ عَلَم اعلام می‌شود، تنها هنگامی می‌تواند استوار گردد که آن پیام در چارچوب آلفا و اُمگا قرار داده شود. پس از این مقدمه در باب چهلم اشعیا، نیرومندترین و مستقیم‌ترین ارائهٔ کتاب‌مقدسیِ خدا به‌عنوان آلفا و اُمگا در طی چند باب پیاپی بیان شده است. آن ابواب، بازنماییِ اشعیا از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که «خدا به او داد» تا «بر بندگان خود اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود، ظاهر سازد؛ و آن را به‌وسیلهٔ فرشتهٔ خود فرستاده، بر بندهٔ خود یوحنا اعلام نمود»، و او آن را «در کتابی» نوشت و «آن را به هفت کلیسا» فرستاد.

We will consider the following chapters of Isaiah in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی فصل‌های زیر از اشعیا را بررسی خواهیم کرد.

Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

بختور است آن‌که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند؛ زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۳