We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”
පෙර ලිපිය අපි මෙසේ වන ප්රශ්නයකින් අවසන් කළෙමු: “මෙම සංකල්ප ස්ථාපිත වී ඇති තත්ත්වයේදී, 9/11 දින යෝවෙල්ගේ පොත පේතෘස් පෙන්තකොස්තේ දවසේ හඳුනා දුන් පණිවිඩය වූයේ කෙසේදැයි ප්රශ්නය ඇසිය හැක.”
Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”
පේත්රස් පෙන්තකොස්ත දවසේදී යෝවෙල්ගේ වචනය ඉටු වෙමින් තිබූ බව හඳුනා දක්වමින් සිටියේය; එය පෙන්තකොස්ත ඍතුවේ අවසානය සලකුණු කරන කාල-බින්දුවකි. පෙන්තකොස්ත ඍතුව තුළ ආරම්භයේදී ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ප්රකාශනයක් තිබුණි; ඉන්පසු අවසානයේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වඩා මහත් ප්රකාශනයක් ද තිබුණි. ශුද්ධ ලියවිල්ලද අනාවැකි ආත්මයද යෝවෙල් පොත අන්තිම වැසි කාලයට අදාළ කරයි යන්න විශ්වාසයෙන් අවබෝධ කරගනිමින්, යෝවෙල්ගේ පොත 9/11 දින වර්තමාන සත්යය බවට පත් වූ බවත්; එම පොතේ සෑම අංගයක්ම 9/11 දින ආරම්භ වන අනාවැකිමය ඉතිහාසය පිළිබඳව, එතැන් සිට සත් අවසාන වසංගතයන් දක්වාත් ඒවා ඇතුළුවත්, සෘජුවම කථා කරන බවත් අපට දැනගත හැක; යෝවෙල් එය “ස්වාමීන්ගේ දවස” ලෙස හඳුන්වයි.
As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.
1888 මගින් ආදර්ශවත් කරනු ලැබූ පරිදි, 9/11 දින ලාඔදිකියාගේ පණිවිඩය ඉදිරිපත් කිරීම වර්තමාන පරීක්ෂණ සත්යය බවට පත් විය. එම පණිවිඩයම යෙසායා පනස් අටවන අධ්යායයේ දී හොරණෑ හඬක් මෙන් වූ කටහඬකින් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට ඔවුන්ගේ අකෘතීන් පෙන්වා දෙමින් ආදර්ශවත් කරයි. යෙසායා තම හඬ හොරණෑවක් මෙන් නඟා හඬවන්නට පටන් ගන්නා “දවස” යනු ඔහු මිදි වතු ගීතය ගායනා කරන එම දවසමය.
In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.
ඒ දවසේ ඔබ ඇයට ගැන මෙසේ ගායනා කරන්න: “රතු ද්රාක්ෂාරසයේ මිදි වත්තක්. මම, ස්වාමීන්වහන්සේ, එය රැකගනිමි; මම එයට සෑම මොහොතකම ජලය දෙමි. කිසිවෙකු එයට හානි නොකිරීමට, මම එය රෑද දවාලද රැකගනිමි. කෝපය මා තුළ නැත. යුද්ධයේදී කටුගස් හා කටු මාට එරෙහිව කවුද පිහිටුවන්නේද? මම ඔවුන් අතරින් ගමන් කරමි; මම ඔවුන් එකටම දහනය කර දමමි. නොඑසේ නම්, ඔහු මාගේ ශක්තියට අල්ලාගෙන, මා සමඟ සමාදානය කරගන්නට ඉඩ දෙන්න; එවිට ඔහු මා සමඟ සමාදානය කරගනු ඇත. ඔහු යාකොබ්ගෙන් පැමිණෙන්නන් මුල් බැඳවනු ඇත; ඉශ්රායෙල් මල් පිපෙන්නාක් මෙන් අංකුර දමනු ඇත, ලෝකයේ මුහුණම ඵලයෙන් පුරවනු ඇත.” යෙසායා 27:2–6.
Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.
අවසාන වැස්ස පැමිණෙන කාලයේදී ආත්මික නූතන “ඉශ්රායෙලය මල් වී කුඩා කොපු දමා, ලෝකයේ මුහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම පලයෙන් පුරවනු ඇත”; මක්නිසාද පූර්ව වැස්ස වෘක්ෂයක කොපු දැමීමත් මල් වීමත් ඇතිකරයි, අවසාන වැස්ස පල හටගන්වයි. 9/11 දින නිව් යෝර්ක් නගරයේ ගොඩනැගිලි බිඳ වැටුණු විට, ප්රකාශන පොත දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ බලවත් දූතයා බැස ආවේය, අවසාන වැස්ස ඉසිනු ලැබීමට ආරම්භ විය. එම අවස්ථාවේ දෙවියන්වහන්සේගේ මුරකාරයෝ ලාඔදීකියා සභාව වෙත තූරිය පිඹිය යුතුව තිබිණි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ පව් හඳුන්වා දෙන යෙසායාගේ පණිවිඩය රතු වයින් මිදිවත්තේ ගීතයද වේ. යෝවෙල්ගේ පළමු පරිච්ඡේදය එම පණිවිඩයම වේ.
The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.
පෙතුයෙල්ගේ පුත් යෝවෙල් වෙත පැමිණි ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය.
Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.
මෙයට සවන් දෙන්න, මහලු මනුෂ්යයෙනි; දේශයේ සියලු වාසීවරුනි, කන් දෙන්න. මෙවන් දෙයක් ඔබගේ දිනවලදී හෝ ඔබගේ පියවරුන්ගේ දිනවලදී හෝ සිදුවී තිබේද? එය ඔබගේ දරුවන්ට කියන්න; ඔබගේ දරුවෝද එය තම දරුවන්ට කියත්වා; ඔවුන්ගේ දරුවෝද තවත් පරම්පරාවකට කියත්වා.
That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.
පල්මර් පණුවා ඉතිරි කළ දේ පළඟැටියා කෑවේය; පළඟැටියා ඉතිරි කළ දේ කැන්කර් පණුවා කෑවේය; කැන්කර් පණුවා ඉතිරි කළ දේ කැටපිල්ලර් පණුවා කෑවේය.
Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.
අහෝ, මත්පැන් වී සිටිනවෙනි, අවදි වී හඬා වැලපෙන්න; මිදියුස පානය කරන්නාවෙනි සියල්ලෝ, අලුත් මිදියුස නිසා හඬා හඬා කෑ ගසන්න; මන්ද එය ඔබගේ මුඛයෙන් කපා ඉවත් කරනු ලැබ ඇත.
For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.
මාගේ දේශය පිටට ජාතියක් නැඟී ආවාය; එය බලවත්ය, ගණන් කළ නොහැකි තරම්ය; එහි දත් සිංහයෙකුගේ දත්ය, එයට මහත් සිංහයෙකුගේ අඬුදත් තිබේ. එය මාගේ ද්රාක්ෂාවලිය විනාශ කර, මාගේ අත්තික්කා ගස පොත්ත ඉවත් කර ඇත; එය මුළුමනින්ම නිරාවරණය කර එය ඉවතට හෙළා ඇත; එහි ශාඛා සුදු වී ඇත. ඔබේ යෞවනකාලයේ ස්වාමිපුරුෂයා ගැන ගෝණි රෙදි පැළඳ සිටින කන්යාවක මෙන් වැලපෙන්න. භෝජන පූජාවද පාන පූජාවද සමිඳාණන් වහන්සේගේ ගෘහයෙන් කපා දමා ඇත; සමිඳාණන් වහන්සේගේ සේවකයන් වන පූජකයෝ වැලපෙති. කෙත විනාශ වී ඇත, දේශය වැලපෙයි; මක්නිසාද ධාන්ය විනාශ වී ඇත; අලුත් වයින් වියළී ගොස් ඇත, තෙල් දුර්වල වී ඇත.
Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.
අහෝ ගොවියෙනි, ලජ්ජාවට පත් වන්න; අහෝ ද්රාක්ෂාවතු පාලකයෙනි, කඳුළින් හඬන්න, ගෝධූමයත් යවයත් නිසා; මක්නිසාද ක්ෂේත්රයේ අස්වැන්න විනාශව ගොස් ඇත. ද්රාක්ෂාලතාව වියළී ගොස් ඇත, අත්තික්කා ගස කෙලෙසී ඇත; දෙළුම් ගසද, තල් ගසද, ඇපල් ගසද, එසේම ක්ෂේත්රයේ සියලු ගස්ද වියළී ගොස් ඇත; මක්නිසාද මනුෂ්ය පුත්රයන්ගෙන් ප්රීතිය වියළී ගොස් ඇත.
Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.
කැඹිලි ඇඳගෙන විලාප කරන්න, එම්බා පූජකයෙනි; වේදිකාවේ සේවකයෙනි, හඬා වැළපෙන්න. මාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයෙනි, එන්න, රාත්රිය පුරාම කැඹිලි ඇඳගෙන වැතිර සිටින්න. මක්නිසාද ඔබගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් ධාන පූජාවත් පානාර්පණයත් වළක්වා ගනු ලැබී ඇත. උපවාසයක් ශුද්ධ කරනු මැනව, ගාම්භීර රැස්වීමක් ප්රකාශ කරනු මැනව; වැඩිහිටියන්ද දේශයේ සියලු වැසියන්ද ඔබගේ දෙවියන්වහන්සේ වන ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහයට රැස්කරවා, ස්වාමීන්වහන්සේට මොරගසන්න. අහෝ, ඒ දවස! මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේගේ දවස සමීපව තිබේ; එය සර්වබලධාරියාණන්ගෙන් පැමිණෙන විනාශයක් මෙන් පැමිණෙන්නේය. අපගේ ඇස් ඉදිරියෙහි ආහාර කපා නොදමා තිබේද? එසේය, අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් ප්රීතියත් සන්තෝෂයත් ද ඉවත් වී ඇත. බීජ ඔවුන්ගේ පස් ගැටි යට දිරා ගොස් ඇත; ගබඩා පාළු කරනු ලැබ ඇත; ගොදුරුගෙවල් බිඳ දැමී ඇත; මක්නිසාද ධාන්ය වියළී ගොස් ඇත. සතුන් කෙතරම් කරහඬ නඟත්ද! ගව රංචු ව්යාකූලව සිටිති, මක්නිසාද ඔවුන්ට තෘණභූමියක් නැත; එසේය, බැටළු රැළවල් ද පාළු කරනු ලැබ ඇත.
O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.
ස්වාමිනී, මම ඔබ වෙත හඬගසමි; මක්නිසාද ගින්න අරණ්යයේ තෘණභූමි ගිලදමා ඇත, ගිනිදැල්ල ක්ෂේත්රයේ සියලු ගස් ද දවා ඇත. ක්ෂේත්රයේ මෘගයෝ ද ඔබ වෙත හඬගසති; මක්නිසාද ජලනාදියෝ වියළී ගොස් ඇත, ගින්න අරණ්යයේ තෘණභූමි ගිලදමා ඇත. යෝවෙල් 1:1–20.
The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.
යෝයෙල්හි පළමු පරිච්ඡේදය දෙවියන්වහන්සේගේ ද්රాక్షාබාගයේ විනාශය පිළිබඳව ආමන්ත්රණය කරයි. යෙසායා “ඒ දවස” යනු අග වැස්ස ආරම්භ වන දවස ලෙස ස්ථාපිත කරයි; මක්නිසාද ඒ දවසේ පැළ මල් පිපෙමින් කොළඹි යාමට පටන් ගනී. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව “මුල් ඇදගන්නා” බවත්, “මල් පිපෙමින් කොළඹින” බවත්, “පල” මඟින් පෘථිවිය පුරවන බවත් යෙසායා අපට දන්වන කාරණය පියවර තුනකින් යුත් ප්රගතිශීලී ඉතිහාසයක් නිදර්ශනය කරයි. පැළයක් බිමෙහි “මුල් ඇදගනී.” එබැවින් “මුල් ඇදගැනීම” යනු බිම මත ස්ථිරව සිටීමයි; එය භූමි මට්ටම හෙවත් පදනම වේ. “යාකොබ්ගෙන් පිටතට එන” අය “මුල් ඇදගනිති,” එවිට ඔවුන් “ඉශ්රායෙල්” ලෙස හැඳින්වේ. ලාඔදිකියානු අත්දැකීමෙන් පිටතට එන අය එවිට ෆිලඩෙල්ෆියානුන් ලෙස හැඳින්වෙති; එහෙත් එම අත්දැකීම රඳවාගැනීමට ඉරිදා නීතියෙන් අවසන් වන පරීක්ෂාකාරී ක්රියාවලියක ජය අවශ්ය වේ.
The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.
යාකොබ්ගේ (අනුන්ගේ ස්ථානය අල්ලාගන්නා) සහ ඉශ්රායෙල්ගේ (ජයගන්නා) අනාවැකිමය සම්බන්ධතාවය 9/11 දී, පදනම් කරුණු වෙත නැවත පැමිණිමෙන් “මුල් බැසගන්නා” අය, එම අවස්ථාවේදීම ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයකට ඇතුල් වන බව හඳුනා දෙයි. අනාවැකිමය අර්ථයෙන්, අබ්රාම්ගෙන් අබ්රහම් වෙත, සාරයිගෙන් සාරා වෙත, යාකොබ්ගෙන් ඉශ්රායෙල් වෙත සහ අනෙකුත් උදාහරණවලින් නියෝජනය වන පරිදි, නාමය වෙනස් වීම ගිවිසුමක සංකේතයකි. එම පදයේ, 9/11 දී පැරණි මූලික සත්යයන් වෙත ආපසු හැරුණු අය, වර්ෂාව මල් හා කොඳුල් උපදවීමට ආරම්භ කළ කල, ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයකට ඇතුල් වූහ. ඉරිදා නීතියේදී, එවිට වර්ෂාව මිනුමකින් තොරව වගුරුවනු ලබන බැවින්, මුළු ලෝකයම “ඵලයෙන්” පිරී යනු ඇත.
Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.
යෙසායා, යෙසායා සමඟ එකඟ විය යුතුය; එසේම අනෙකුත් සියලු අනාගතවක්තෘවරුන් සමඟද, නමුත් යෙසායා තූරියක් මෙන් තම හඬ උස්සා, ද්රාක්ෂාවනයේ ගීතයේ සන්දර්භය තුළ ලාඔදිකෙයානු සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්වරුන්ට ඔවුන්ගේ පව් පෙන්වා දිය යුතුය. ඒ ගීතය යේසුස් විසින් ද්රාක්ෂාවනය පිළිබඳ උපමාකථාවේ ගායනා කරන ලදී. ද්රාක්ෂාවනය උන්වහන්සේට අඬවා දැමීය; මක්නිසාද කුරුසියට පෙර අවසාන වරට යෙරුසලම මතට බැලූ කල, පුරාතන ඉශ්රායෙල් තම පරීක්ෂණ කාලයේ අවසානයට පැමිණ ඇති බවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව වශයෙන් ඔවුන් අත්හැර දමනු ලබන බවත් උන්වහන්සේ දැන සිටි සේක. ඒ සමගම ක්රිස්තුස්වහන්සේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ද්රාක්ෂාවනයෙන් සුදුසු ඵල ගෙන එන ජනතාවක් සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවෙමින් සිටි සේක. ආරම්භයේ යෝෂුවාගේ ද්රාක්ෂාවනයේ කථාව වේවා, අවසානයේ යේසුස්ගේ කථාව වේවා, නව ගිවිසුම් ජනතාව බවට පත් වූ අය එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නිරූපණය කළෝය.
Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.
ක්රිස්තුස් යෙසායාගේ ද්රාක්ෂා වත්ත පිළිබඳ භවिष्यවాణිය ගැන කථා කළේය; සිස්ටර් වයිට්ද එසේම කළාය.
“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.
“දැවැන්ත වතුයේ උපමාව යුදෙව් ජාතියට පමණක් අදාළ නොවේ. එහි අප සඳහාද පාඩමක් ඇත. මේ පරම්පරාවේ සභාව දේවවහන්සේ විසින් මහත් වරප්රසාද සහ ආශීර්වාද වලින් සම්පන්න කරනු ලැබ ඇත; එයට සරිලන ප්රතිඵල ඔහු බලාපොරොත්තු වෙයි.” Christ’s Object Lessons, 296.
It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.
අනාගතවාක්යයේ ආත්මයෙන් වූ අවසාන ප්රකාශයට මඟ පෙන්වන ඡේදය කියවීම උපදේශක වේ.
“Chapter 23—The Lord’s Vineyard
23 වන පරිච්ඡේදය—ස්වාමීන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත
“The Jewish Nation
“යුදෙව් ජාතිය”
“The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.
“පුත්රයන් දෙදෙනාගේ උපමාකථාවට පසුව මිදිවත්තේ උපමාකථාව පැමිණියේය. පළමුවැන්නෙහි, ක්රිස්තුස්වහන්සේ යුදෙව් ගුරුවරුන් ඉදිරියෙහි කීකරුකමේ වැදගත්කම තැබූ සේක. අනෙකෙහි, උන්වහන්සේ ඉශ්රායෙලයට ප්රදානය කළ සම්පන්න ආශීර්වාද පෙන්වා දුන් අතර, ඒවා තුළින් ඔවුන්ගේ කීකරුකම පිළිබඳ දෙවියන්වහන්සේගේ අයිතිය ද ප්රකාශ කළ සේක. කීකරුකම මඟින් ඔවුන්ට ඉටු කළ හැකිව තිබූ දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණේ මහිමයද උන්වහන්සේ ඔවුන් ඉදිරියෙහි තැබූ සේක. අනාගතය ආවරණය කළ වැස්ම ඉවත් කරමින්, තමන්ගේ අරමුණ ඉටු කිරීමට අසමත් වීමෙන් මුළු ජාතියම උන්වහන්සේගේ ආශීර්වාදය අහිමි කරගනිමින්, තමන්ම විනාශය තමන් වෙත ගෙන එමින් සිටි ආකාරය උන්වහන්සේ පෙන්වා දුන් සේක.”
“‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’
“‘එක් ගෘහස්ථ හිමියෙක් සිටියේය,’ යයි ක්රිස්තුස්වහන්සේ පැවසූ සේක, ‘ඔහු මිදිවත්තක් රෝපණය කර, එය වටා වැටක් ගසා, එහි මිදිපිසුම් කුහරයක් කණී, කුළුණක් ගොඩනඟා, එය ගොවියන්ට බදුදී, දුර රටකට ගියේය.’”
“A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.
මෙම ද්රාක්ෂා වත්ත පිළිබඳ විස්තරයක් අනාගතවක්තෘ යෙසායා විසින් දෙන ලදී: “දැන් මම මාගේ අතිප්රියයාගේ ද්රාක්ෂා වත්ත සම්බන්ධයෙන්, මාගේ අතිප්රියයා පිළිබඳ ගීතයක් ගයන්නෙමි. මාගේ අතිප්රියයාට අතිශයින් සාරවත් කඳු බෑවුමක ද්රාක්ෂා වත්තක් තිබිණි; ඔහු එය වැටබැඳ, එහි ගල් ඉවත් කර, ඉතා තෝරාගත් ද්රාක්ෂා වැල්වලින් එය රෝපණය කර, එහි මැද මුරකුළුණක්ද ගොඩනඟා, එහි මිදෙන්නක්ද සෑදුවේය; තවද එය ද්රාක්ෂා ඵල හටගන්නා ලෙස බලා සිටියේය.” යෙසායා 5:1, 2.
“The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.
කැලෑබිමෙන් ගොවියා භූමි කොටසක් තෝරාගනියි; එය වටකොට වැට බැඳ, පවිත්ර කර, හසුරුවා වගා කර, අතිශය යහපත් වල්වැල් රෝපණය කරයි, සාරවත් අස්වැන්නක් බලාපොරොත්තු වෙමින්. වගා නොකළ වනාන්තර අපද්රව්ය බිමට වඩා උසස් බව තුළින්, මේ භූමි කොටස තම වගාකිරීමෙහි රැකවරණය හා ශ්රමයේ ප්රතිඵල පෙන්වා දීමෙන් තමන්ට ගෞරව ගෙන දෙනු ඇතැයි ඔහු බලාපොරොත්තු වෙයි. එලෙසම දෙවියන් වහන්සේ ලෝකයෙන් ජනතාවක් තෝරාගත්සේක, ක්රිස්තුස් වහන්සේ විසින් පුහුණු කර අධ්යාපනය ලබන පිණිස. අනාගතවක්තෘවරයා මෙසේ කියයි: ‘සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත නම් ඉශ්රායෙල් ගෘහයය, උන්වහන්සේගේ ප්රියමනාප පැළය නම් යූදාහි මනුෂ්යයෝය.’ යෙසායා 5:7. මේ ජනතාව මත දෙවියන් වහන්සේ මහත් වරප්රසාද පවරා දුන්සේක; උන්වහන්සේගේ බහුල යහපත්කමෙන් ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන් ආශීර්වාද කළසේක. ඔවුන් ඵල දරමින් උන්වහන්සේට ගෞරව කරන බව උන්වහන්සේ බලාසිටියේය. ඔවුන් උන්වහන්සේගේ රාජ්යයේ මූලධර්ම එළිදරව් කළ යුතු වූවෝය. වැටී ගිය, දුෂ්ට ලෝකයක මධ්යයේ ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේගේ චරිතය නියෝජනය කළ යුතු වූවෝය.
“As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.
“ස්වාමින්වහන්සේගේ මිදිවත්ත වශයෙන් ඔවුන් අනාරාධිත ජාතීන්ගේ ඵලයට සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් ඵල උත්පාදනය කළ යුතුව තිබුණි. මේ පිළිමාරාධක ජනතාව දුෂ්ටකම් කිරීමෙහිම තමන්ව අතහැර දී සිටියහ. ප්රචණ්ඩත්වයත් අපරාධත්, ලෝභයත්, පීඩනයත්, සහ අතිශය දූෂිත ක්රියාකාරකම්ත් කිසිදු වාරණයකින් තොරව භුක්ති විඳින ලදී. අයුතුකම, පිරිහීම, සහ දුක්ඛිතභාවය එම දූෂිත ගසේ ඵල වූහ. එයට පැහැදිලි විරුද්ධත්වයෙන් දෙවියන්වහන්සේ වවනු ලැබූ වැලෙහි දරන ලද ඵලය විය යුතුව තිබුණේය.”
“It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.
මෝසෙස්ට ප්රකාශ කරන ලද ආකාරයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතය නිරූපණය කිරීම යුදෙව් ජාතියට ලැබුණු විශේෂ අයිතිය වූයේය. “මට ඔබගේ තේජස පෙන්වන්න” යන මෝසෙස්ගේ යාච්ඤාවට පිළිතුරු වශයෙන්, ස්වාමීන්වහන්සේ, “මගේ සියලු යහපත්කම ඔබ ඉදිරියෙන් ගමන් කරවන්නෙමි” යයි වාග්දාන කළසේක. නික්මයාම 33:18, 19. “එවිට ස්වාමීන්වහන්සේ ඔහු ඉදිරියෙන් ගමන් කරමින් ප්රකාශ කළසේක: ස්වාමීන්වහන්සේ, ස්වාමීන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ, කරුණාසම්පන්නවූද අනුග්රහසම්පන්නවූද, ඉවසිලිවන්තවූද, යහපත්කමෙන් හා සත්යයෙන් බහුලවූද, දහස් ගණනකට කරුණාව තබාගන්නාවූද, අක්රමිකත්වයත් අපරාධයත් පාපයත් කමාකරන්නාවූද වන සේක.” නික්මයාම 34:6, 7. දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟගෙන් බලාපොරොත්තු වූ ඵලය මෙයය. ඔවුන්ගේ චරිතවල පවිත්රත්වය තුළද, ඔවුන්ගේ ජීවිතවල ශුද්ධකම තුළද, ඔවුන්ගේ කරුණාව, ප්රේමසහගත සෞම్యత, සහ දයානුකම්පාව තුළද, “ස්වාමීන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාව පරිපූර්ණය, ආත්මය හැරවන්නීය” යන්න ඔවුන් ප්රකාශ කළ යුතු වූහ. ගීතාවලිය 19:7.
“Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.
“යුදෙව් ජාතිය මඟින් සියලු ජනතාවට සම්පන්න ආශීර්වාද ප්රදානය කිරීම දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ විය. ඉශ්රායෙල් මඟින් උන්වහන්සේගේ ආලෝකය මුළු ලෝකයට පැතිර යාම සඳහා මාර්ගය සූදානම් කළ යුතුව තිබුණි. ලෝකයේ ජාතීන්, දූෂිත ආචාරයන් අනුගමනය කිරීමෙන්, දෙවියන්වහන්සේ පිළිබඳ දැනුම නැතිකරගෙන තිබුණෝය. එහෙත්, උන්වහන්සේගේ කරුණාවෙන්, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ පැවැත්ම මකා දමා නැති කළේ නැත. උන්වහන්සේගේ සභාව මඟින් උන්වහන්සේ සමඟ හඳුනාගැනීමේ අවස්ථාව ඔවුන්ට දීමට උන්වහන්සේ අරමුණු කළසේක. උන්වහන්සේගේ ජනතාව මඟින් ප්රකාශයට පත් කළ මූලධර්ම, මනුෂ්යයා තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ නෛතික ස්වරූපය නැවත ස්ථාපිත කිරීම සඳහා වූ උපක්රමය විය යුතු බව උන්වහන්සේ නියම කළසේක.”
“It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.
“දෙවියන්වහන්සේ ආබ්රාහම්ව ඔහුගේ පිළිම වන්දනාකාරී ඥාතිවර්ගයෙන් කැඳවාගෙන, කානාන් දේශයේ වාසය කරන ලෙස ඔහුට ආඥා කළේ, මේ අරමුණ ඉටු කිරීම සඳහාය. ‘මම නුඹෙන් මහත් ජාතියක් සාදන්නෙමි,’ උන්වහන්සේ කීසේක, ‘මම නුඹට ආශීර්වාද කරන්නෙමි, නුඹේ නාමය මහත් කරන්නෙමි; නුඹ ආශීර්වාදයක් වන්නෙහිය.’ උත්පත්ති 12:2.”
“The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.
ආබ්රහම්ගේ, යාකොබ්ගේ සහ ඔහුගේ පරම්පරාවේ වංශජයන් මිසරයට ගෙන යනු ලැබුවේ, ඒ මහත් හා දුෂ්ට ජාතියේ මධ්යයේ ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්යයේ මූලධර්ම ප්රකාශ කරන පිණිසය. යෝසෙප්ගේ අඛණ්ඩතාවයත්, සම්පූර්ණ මිසර ජනතාවගේ ජීවිත ආරක්ෂා කිරීමෙහි ඔහු කළ අද්භූත කාර්යයත්, ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ ජීවිතයේ නිරූපණයක් විය. මෝසෙස් සහ තවත් බොහෝ දෙනා දෙවියන්වහන්සේ වෙනුවෙන් සාක්ෂිකරුවන් වූහ.
“In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.
“ඉශ්රායෙලය මිසරයෙන් පිටතට ගෙන එන කල, ස්වාමින්වහන්සේ නැවත වරක් තමන්ගේ බලයද තමන්ගේ දයාවද ප්රකාශ කළ සේක. ඔවුන් වහල්භාවයෙන් මුදාගැන්වීමේදී කරනු ලැබූ උන්වහන්සේගේ අරුමපුදුම ක්රියාද, වනාන්තරය තුළ ඔවුන්ගේ ගමන්වලදී ඔවුන් සමඟ කළ හැසිරීම්ද, ඔවුන්ගේ පමණක් ප්රයෝජනය සඳහා නොවීය. මේ දේවල් අවට ජාතීන්ට දෘශ්ය පාඩමක් වීම සඳහා විය. සියලු මනුෂ්ය අධිකාරියටත් ශ්රේෂ්ඨත්වයටත් අධිෂ්ඨිත දෙවියන්වහන්සේව ලෙස ස්වාමින්වහන්සේ තමන්වම එළිදරව් කළ සේක. තම ජනතාව වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ කළ ලකුණු සහ අරුමපුදුම දේ, ස්වභාවධර්මය මතද ස්වභාවධර්මයට නමස්කාර කළ අතිශ්රේෂ්ඨයන් මතද උන්වහන්සේගේ බලය පෙන්වා දුනි. අගාධ අහංකාරයෙන් පිරුණු මිසර දේශය මැදින් දෙවියන්වහන්සේ ගමන් කළාක් මෙන්, අවසාන දවස්වලදී උන්වහන්සේ පොළොව මැදින්ද එලෙස ගමන් කරන සේක. ගින්නෙන්ද කුණාටුවෙන්ද භූකම්පයෙන්ද මරණයෙන්ද, මහත් “මම වෙමි” තම ජනතාව මුදාගත් සේක. උන්වහන්සේ ඔවුන් වහල්භූමියෙන් පිටතට ගත් සේක. ‘ගිනිසර්පයන්, වෘශ්චිකයන් සහ වියළිභාවය ඇති,’ ‘මහත් සහ භයානක වනාන්තරය’ මැදින් උන්වහන්සේ ඔවුන් මෙහෙයවා ගෙන ගිය සේක. ද්විතීය කථාව 8:15. ‘ගල්කැට පර්වතයෙන්’ ජලය ඔවුන්ට පිටතට ගෙන දුන් සේක, ‘ස්වර්ගයේ ධාන්යයෙන්’ ඔවුන්ට ආහාර දුන් සේක. ගීතාවලිය 78:24. ‘මක්නිසාද,’ යයි මෝසෙස් කීවේය, ‘ස්වාමින්වහන්සේගේ කොටස උන්වහන්සේගේ ජනතාවය; යාකොබ් උන්වහන්සේගේ උරුමයේ ප්රමාණිත කොටසය. උන්වහන්සේ ඔහු වනයේ දේශයකදී සොයාගත් සේක, සහ හිස්වූ හඬන වනාන්තරයේදී; උන්වහන්සේ ඔහුව වටකර ගෙන ගිය සේක, ඔහුව උපදෙස් දුන් සේක, තමන්ගේ ඇසෙහි කණිකාව මෙන් ඔහුව රැකගත් සේක. ගිජුල්ලෙක් තම කූඩුව අවදි කරමින්, තම පැටවුන් මත පියාපත් ගසමින්, තම පියාපත් විහිදුවා, ඔවුන් ගෙන, තම පියාපත් මත ඔවුන් දරාගෙන යන්නාක් මෙන්ය: එසේ ස්වාමින්වහන්සේ පමණක් ඔහුව මෙහෙයවූ සේක, ඔහු සමඟ අන්ය දෙවියෙකු නොවීය.’ ද්විතීය කථාව 32:9–12. මෙලෙස උන්වහන්සේ ඔවුන් තමන් වෙතට ගෙන ආ සේක, ඔවුන් ඉතා උසස්වූ තැනැත්තාගේ සෙවණ යට වාසය කිරීමට හැකිවන පිණිස.”
“Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.
“ඉස්රායෙල් සන්තානවරුන්ගේ කාන්තාර සංචාරයන්හි නායකයා ක්රිස්තුස් වහන්සේය. දවල් වලාකුළු ස්තම්භයෙන්ද රාත්රියේ ගිනි ස්තම්භයෙන්ද ආවරණයව සිටිමින්, උන්වහන්සේ ඔවුන්ට මඟ පෙන්වා, ඔවුන්ව නායකත්වයෙන් ගෙන ගියසේක. උන්වහන්සේ ඔවුන් කාන්තාරයේ අනතුරු වලින් ආරක්ෂා කළසේක; ඔවුන්ව පොරොන්දු දේශයට ගෙන ගියසේක; දෙවියන්වහන්සේ නොපිළිගත් සියලු ජාතීන්ගේ ඇස් ඉදිරියේ, ඉස්රායෙල්ව තමන්ගේම තෝරාගත් සම්පත්තිය ලෙස, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත ලෙස, උන්වහන්සේ ස්ථාපිත කළසේක.”
“To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.
“මෙම ජනතාවට දෙවියන්වහන්සේගේ වචන භාර දෙන ලද්දේ ය. ඔවුන්ව උන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවේ ආඥාවන් විසින් වටකරනු ලැබුවෝය; එනම් සත්යය, යුක්තිය හා පවිත්රකම යන සදාකාලික ප්රතිපත්තිවලින් ය. මෙම ප්රතිපත්තිවලට කීකරු වීම ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව විය යුතුව තිබුණේය, මක්නිසාද එය පාපමය ක්රියාවලින් තමන්ම තමන් විනාශ කරගැනීමෙන් ඔවුන් ගළවාගන්නා බැවිනි. මිදිවත්තේ කුළුණ මෙන්, දෙවියන්වහන්සේ දේශයේ මැද උන්වහන්සේගේ ශුද්ධ මාලිගාව ස්ථාපිත කළසේක.”
“Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.
“ක්රිස්තුස් ඔවුන්ගේ උපදේශකයා වූ සේක. උන්වහන්සේ වනයෙහි ඔවුන් සමඟ සිටියාක් මෙන්ම, තවදුරටත් ඔවුන්ගේ ගුරුවරයා හා මාර්ගෝපදේශකයා වීමට නියමිත වූ සේක. මණ්ඩපයෙහිද දේවමාළිගාවෙහිද, උන්වහන්සේගේ තේජස කරුණාසනයට ඉහළින් පිහිටි ශුද්ධ ශෙකීනා මහිමය තුළ වාසය කළේය. ඔවුන් වෙනුවෙන් උන්වහන්සේ තම ප්රේමයේ හා ඉවසීමේ සම්පත් නිරන්තරයෙන් ප්රකාශ කළ සේක.”
“God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.
දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟවූ ඉශ්රායෙල්වරුන් ප්රශංසාවක් සහ මහිමයක් බවට පත් කිරීමට කැමතිවූසේක. ආත්මික වාසියක් සෑම එකක්ම ඔවුන්ට දෙන ලද්දේය. ඔවුන්ව තමන්වහන්සේගේ නියෝජිතයන් බවට පත් කරන චරිත ගොඩනැගීමට හිතකර කිසිවක්ද දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ගෙන් වැළැක්වූයේ නැත.
“Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.
දෙවියන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවට ඔවුන් දැක්වූ කීකරුකම ලෝකයේ ජාතීන් ඉදිරියෙහි ඔවුන්ව සෞභාග්යයේ ආශ්චර්යයන් බවට පත් කරනු ඇත. සියලු කලාත්මක කාර්යයන්හි ඔවුන්ට ප්රඥාවත් දක්ෂතාවත් දීමට සමත් වූ තැනැන්වහන්සේ, ඔවුන්ගේ ගුරුවරයා ලෙස තවදුරටත් සිටිනු ඇත; තමන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවන්ට කීකරු වීම මගින් ඔවුන්ව ගෞරවයට පත් කර උසස් කරනු ඇත. ඔවුන් කීකරු වූයේ නම්, අනෙකුත් ජාතීන් පීඩා කළ රෝගවලින් ඔවුන් ආරක්ෂා කරනු ලැබේ; බුද්ධිමය ශක්තියෙන්ද ආශීර්වාද ලබනු ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය, තමන්වහන්සේගේ මහත්වය හා බලය, ඔවුන්ගේ සම්පූර්ණ සෞභාග්යය තුළ ප්රකාශ වීමට නියමිත විය. ඔවුන් යාජකයන්ගේ සහ අධිපතීන්ගේ රාජ්යයක් විය යුතු විය. පෘථිවිය මත ශ්රේෂ්ඨතම ජාතිය බවට පත්වීමට අවශ්ය සෑම පහසුකමක්ම දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ට සැපයූ සේක.
“In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.
“ඉතා නිශ්චිත අන්දමින් ක්රිස්තුස්වහන්සේ මෝසෙස් මගින් ඔවුන් ඉදිරියෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ තැබූ අතර, ඔවුන්ගේ සෞභාග්යයට අදාළ කොන්දේසිද පැහැදිලි කළ සේක. ‘නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේට නුඹ ශුද්ධ ජනතාවක්ය,’ උන්වහන්සේ පැවසූ සේක; ‘නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ පොළොවේ මුහුණත මත සිටින සියලු ජනයන්ට වඩා තමන්වහන්සේට විශේෂ ජනතාවක් වීම සඳහා නුඹ තෝරාගත් සේක…. එබැවින් නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේම දෙවියන්වහන්සේ බවත්, උන්වහන්සේට ප්රේම කරන සහ උන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන අය සමඟ පරම්පරා දහසක් දක්වා ගිවිසුමත් කරුණාවත් රකිමින් සිටින විශ්වාසවන්ත දෙවියන්වහන්සේ බවත් දැනගන්න…. එබැවින් මම අද නුඹට අණකරන ආඥාවන්ද, පනත්ද, විනිශ්චයන්ද ඒවා කිරීමට නුඹ පවත්වාගත යුතුය. එහෙයින් එසේ සිදුවන්නේ නම්, නුඹලා මේ විනිශ්චයන්ට කීකරු වී, ඒවා පවත්වාගෙන, ඒවා කරන්නේ නම්, නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ නුඹේ පියවරුන්ට දිවුරා දුන් ගිවිසුමත් කරුණාවත් නුඹට රකින සේක; උන්වහන්සේ නුඹට ප්රේම කර, නුඹට ආශීර්වාද කර, නුඹ බහුල කරන සේක. තවද උන්වහන්සේ නුඹේ ගර්භයේ ඵලයත්, නුඹේ දේශයේ ඵලයත්, නුඹේ ධාන්යයත්, නුඹේ ද්රాక్షාරසයත්, නුඹේ තෙල්යත්, නුඹේ ගවයන්ගේ වැඩිවීමත්, නුඹේ බැටළුවන්ගේ රැළත්, නුඹේ පියවරුන්ට නුඹට දෙන බවට උන්වහන්සේ දිවුරූ දේශයේදී, ආශීර්වාද කරන සේක. නුඹ සියලු ජනයන්ට වඩා ආශීර්වාදලත් වන්නෙහිය…. තවද ස්වාමීන්වහන්සේ නුඹෙන් සියලු රෝග පහකරනු ඇත, නුඹ දන්නා මිසරයේ දුෂ්ට රෝගවලින් එකක්වත් නුඹ පිට තබන්නේ නැත.’ ද්විතීය කථාව 7:6, 9, 11–15.”
“If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.
“ඔවුන් උන්වහන්සේගේ ආඥා පිළිපැදුවොත්, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ට ගෝධූමයේ උතුම්ම කොටස දෙන බවත්, පර්වතයෙන් මී පැණි ඔවුන් වෙත ගෙන දෙන බවත් වාදන කළසේක. උන්වහන්සේ ඔවුන් දිගු ආයුෂයෙන් තෘප්තිමත් කර, තම ගැලවීම ඔවුන්ට පෙන්වන සේක.
“Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.
“දෙවියන්වහන්සේට අකීකරු වීම නිසා ආදම් හා ඒව ඒදෙන් උයන අහිමි කරගත්තෝය; පාපය නිසා මුළු භූමියම ශාපයට ලක්විය. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව උන්වහන්සේගේ උපදේශය අනුගමනය කළහොත්, ඔවුන්ගේ දේශය නැවත සාරවත්කමටත් අලංකාරයටත් පත් කරනු ලැබේ. භූමිය වගා කිරීම සම්බන්ධයෙන් දෙවියන්වහන්සේම ඔවුන්ට උපදෙස් දුන්සේක, එය යළි ස්ථාපිත කිරීමේ කාර්යයේදී ඔවුහු උන්වහන්සේ සමඟ සහයෝගයෙන් ක්රියා කළ යුතු වූහ. මෙසේ, දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනය යටතේ පවතින මුළු දේශයම ආත්මික සත්යයේ දෘශ්ය පාඩමක් බවට පත්වනු ඇත. උන්වහන්සේගේ ස්වාභාවික නීතිවලට කීකරු වීමෙන් පොළොව තම සම්පත් උපදවන්නාක් මෙන්, උන්වහන්සේගේ නෛතික නීතියට කීකරු වීමෙන් ජනතාවගේ හෘදයන් උන්වහන්සේගේ චරිතයේ ගුණාංග ප්රතිබිම්බනය කළ යුතු විය. ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේට සේවය කරන, නමස්කාර කරන අයගේ උතුම්කම හෙදෙනෝ පවා හඳුනාගනු ඇත.”
“‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.
“‘බලව,’ යයි මෝසෙස් කීවේය, ‘මාගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ මට අණ කළ පරිදි, ඔබ සැම එය හිමි කරගැනීමට යන දේශයේ එසේම ක්රියා කරන පිණිස, මම ඔබට පනත් සහ විනිශ්චයන් උගන්වා ඇත්තෙමි. එබැවින් ඒවා රක්ෂා කර ක්රියා කරන්න; මක්නිසාද සියලු මේ පනත් අසා, “නියතවම මේ මහා ජාතිය ප්රඥාවන්ත හා අවබෝධසම්පන්න ජනතාවකි” යයි කියන ජාතීන්ගේ දෘෂ්ටියෙහි, මෙය ඔබගේ ප්රඥාවත් ඔබගේ අවබෝධයත් වන්නේය. මක්නිසාද අප උන්වහන්සේට අයැදින සියලු කාරණාවලදී, අපගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ අපට සමීපව සිටින්නාක් මෙන්, දෙවියන් එයට එතරම් සමීපව සිටින මහා ජාතියක් කුමක් ද? තවද අද දින මම ඔබ ඉදිරියෙහි තබන මේ මුළු ව්යවස්ථාව මෙන්, එතරම් ධර්මිෂ්ඨ පනත් සහ විනිශ්චයන් ඇති මහා ජාතියක් කුමක් ද?’ ද්විතීය කථාව 4:5–8.”
“The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.
ඉශ්රායෙල්ගේ දරුවන් දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ට නියම කළ මුළු භූමි ප්රදේශයම අල්ලා ගත යුතු වූහ. සැබෑ දෙවියන් වහන්සේට වන නමස්කාරය හා සේවය ප්රතික්ෂේප කළ ඒ ජාතීන් තම අයිතියෙන් ඉවත් කරනු ලැබිය යුතු වූහ. එහෙත්, ඉශ්රායෙල් මගින් උන්වහන්සේගේ චරිතය එළිදරව් කිරීම තුළින් මනුෂ්යයන් උන්වහන්සේ වෙත ඇද ගනු ලැබීම දෙවියන් වහන්සේගේ අරමුණ විය. ලෝකය පුරා සියල්ලන්ටම සුභාරංචියේ ආරාධනය දෙනු ලැබිය යුතු විය. පූජාමය සේවාවේ ඉගැන්වීම තුළින් ක්රිස්තුස්වහන්සේ ජාතීන් ඉදිරියෙහි උසස් කර පෙන්වනු ලැබිය යුතු වූ අතර, උන්වහන්සේ වෙත බැලීමට කැමති සියල්ලෝම ජීවත් විය යුතු වූහ. කානාන් ස්ත්රිය වූ රහාබ මෙන්ද, මෝවබ් ස්ත්රිය වූ රූත් මෙන්ද, රූප වන්දනාවෙන් හැරී සැබෑ දෙවියන් වහන්සේට නමස්කාර කිරීමට පැමිණි සියල්ලෝම උන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව සමඟ එක්විය යුතු වූහ. ඉශ්රායෙල්ගේ සංඛ්යාව වැඩිවෙමින් යන කල, ඔවුන්ගේ රාජ්යය ලෝකය වැළඳගන්නා තුරු ඔවුන් තම සීමා පුළුල් කළ යුතු වූහ.
“God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.
දෙවියන්වහන්සේ සියලු ජනතාව තම කරුණාපූර්ණ ආධිපත්යයට යටත් කරගැනීමට කැමතිවූ සේක. උන්වහන්සේ පොළොව ප්රීතියෙන් හා සාමයෙන් පිරී යාමට කැමතිවූ සේක. උන්වහන්සේ මනුෂ්යයා සතුට සඳහා මැවූ සේක, මනුෂ්ය හෘදයන් ස්වර්ගීය සාමයෙන් පූර්ණ කිරීමට ආශාවෙන් සිටින සේක. උන්වහන්සේ පහළ සිටින පවුල් ඉහළහි ඇති මහත් පවුලේ සංකේතයක් වීමට කැමතිවන සේක.
“But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.
“එහෙත් ඉශ්රායෙල් දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ ඉටු නොකළේය. ස්වාමීන්වහන්සේ ප්රකාශ කළසේක: ‘මම නුඹ උතුම් වැලක් ලෙස, සම්පූර්ණයෙන්ම සත්ය බීජයක් ලෙස රෝපණය කළෙමි; එසේ නම් නුඹ මා වෙත විදේශීය වැලක දුෂිත පැළයක් බවට හැරී ගියේ කෙසේද?’ යෙරෙමියා 2:21. ‘ඉශ්රායෙල් හිස් වැලකි; ඔහු තමන් සඳහාම පල ගෙනෙයි.’ හෝෂෙයා 10:1. ‘දැන්, හෙ ජෙරුසලමේ වාසීනි, සහ යූදාහි මනුෂ්යයෙනි, මම ඔබෙන් ඉල්ලමි, මා සහ මාගේ මිදි වත්ත අතර විනිශ්චය කරන්න. මාගේ මිදි වත්ත සඳහා, මා එහි නොකළ තවත් කුමක් කළ හැකිව තිබුණේද? එය මිදි ගෙනෙනු ඇතැයි මම බලා සිටියදී, එය වන මිදි ගෙනාවේ මන්ද? එබැවින් දැන් එන්න; මාගේ මිදි වත්තට මම කුමක් කරන්නෙම්දැයි ඔබට කියමි: මම එහි වැට ඉවත් කර දමන්නෙමි, එය කා දමනු ලබන්නේය; එහි බිත්තිය බිඳ දමන්නෙමි, එය පාගා දමනු ලබන්නේය. මම එය පාළු කර දමන්නෙමි; එය කප්පාදු නොකරනු ලබන්නේය, හෝ කැණීම් නොකරනු ලබන්නේය; එහි කටු හා ඇණිලි වර්ධනය වන්නේය. එසේම, මම වලාකුළුන්ට එය මත වැසි නොවැස්සවන්නැයි අණ කරන්නෙමි. මන්ද … ඔහු විනිශ්චය අපේක්ෂා කළේය, නමුත් බලව; පීඩනයය; ධර්මිෂ්ඨකම අපේක්ෂා කළේය, නමුත් බලව; කෑගැසීමක්ය.’ යෙසායා 5:3–7.”
“The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.
මෝසෙස් මාර්ගයෙන් ස්වාමීන්වහන්සේ තම සෙනඟ ඉදිරියෙහි අවිශ්වාසභාවයේ ප්රතිඵලය තබා තිබුණි. උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම රැකීමට අකමැති වීමෙන් ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජීවනයෙන් තමන්ම වෙන් කරගනු ලබන අතර, උන්වහන්සේගේ ආශීර්වාදය ඔවුන් මත පැමිණිය නොහැකි වන්නේය. “අවධානයෙන් සිටින්න”යි මෝසෙස් පැවසීය, “අද දින මම නුඹට අණ කරන උන්වහන්සේගේ ආඥාද, උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන්ද, උන්වහන්සේගේ පනත්ද රැක නොගැනීමෙන් නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ අමතක නොකරන්න. නැතහොත්, නුඹ කා පූර්ණ වූ විටත්, අලංකාර ගෙවල් ගොඩනඟා ඒවායේ වාසය කරන විටත්; නුඹේ එළු බැටළු රැළද ගව පට්ටිද වැඩි වන විටත්, නුඹේ රිදීද නුඹේ රත්රන්ද වැඩි වන විටත්, නුඹට තිබෙන සියල්ල වැඩි වන විටත්; එවිට නුඹේ සිත උසස් වී, නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ අමතක කරනු නොලබන්න…. එසේම, ‘මේ සම්පත මට උපයා දී ඇත්තේ මාගේ බලයද මාගේ අතේ ශක්තියදය’යි නුඹේ සිත තුළ කියනු නොලබන්න…. තවද, නුඹේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන්ම අමතක කර, වෙනත් දෙවිවරුන් අනුව ගොස්, ඔවුන්ට සේවය කර, ඔවුන්ට නමස්කාර කළහොත්, අද දින මම නුඹලාට විරුද්ධව සාක්ෂි දෙමි, නුඹලා සැබවින්ම විනාශ වන්නහුය. ස්වාමීන්වහන්සේ නුඹලාගේ මුහුණ ඉදිරියෙහි විනාශ කරන ජාතීන් මෙන්ම නුඹලාද විනාශ වන්නහුය; මක්නිසාද නුඹලාගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ හඬට කීකරු වීමට නුඹලා කැමති නොවූ බැවිනි.” ද්විතීය කථාව 8:11–14, 17, 19, 20.
“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.
එම අනතුරු ඇඟවීම යුදෙව් ජනතාව විසින් සැලකිල්ලට ගනු නොලැබීය. ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේව අමතක කළෝය; උන්වහන්සේගේ නියෝජිතයන් ලෙස තමන්ට හිමි වූ උසස් වරප්රසාදයද ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටියෙන් අතුරුදන් විය. ඔවුන් ලැබූ ආශීර්වාද ලෝකයට කිසිදු ආශීර්වාදයක් ගෙන නොදුන්නේය. ඔවුන්ගේ සියලු වාසි තමන්ගේම මහිමයට යොදවා ගත්තෝය. දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටි සේවය උන්වහන්සේගෙන් ඔවුන් පැහැර ගත්තෝය; එසේම ආගමික මඟපෙන්වීම සහ ශුද්ධ ආදර්ශයක් තම සහජනයන්ගෙන්ද ඔවුන් පැහැර ගත්තෝය. ජලප්රලයට පෙර ලෝකයේ වැසියන් මෙන්, ඔවුන්ගේ දුෂ්ට හදවත්වල සෑම සිතුවිල්ලක්ම ඔවුන් අනුගමනය කළෝය. මෙසේ, ‘ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව, මෙයයි’ (යෙරෙමියා 7:4) යයි කියමින්, එම සමයේම දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතය වැරදි ලෙස නිරූපණය කරමින්, උන්වහන්සේගේ නාමය අගෞරවයට පත් කරමින්, උන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය අපවිත්ර කරමින්, ඔවුන් ශුද්ධ දේ විහිළුවක් සේ පෙනෙන ලෙස කළෝය.
“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.
ස්වාමීන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත භාරව තබා තිබූ ගොවිතැන්කරුවන් තමන්ට භාර දී තිබූ විශ්වාසයට අවිශ්වාසී වූහ. පූජකයන් සහ ගුරුවරුන් ජනතාවගේ විශ්වාසවන්ත උපදේශකයන් නොවූහ. ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ යහපත්කමත් කරුණාවත්, උන්වහන්සේට ඔවුන්ගේ ප්රේමය හා සේවය ලැබීමට ඇති අයිතියත්, ඔවුන් ඉදිරියෙහි නිතර තබා නොගත්හ. මේ ගොවිතැන්කරුවන් තමන්ගේම ගෞරවය සෙවූහ. ඔවුන් මිදිවත්තේ පලතුරු තමන්ටම අයත් කරගැනීමට කැමති වූහ. තමන් වෙතම අවධානයත් ගෞරවාදරයත් ආකර්ෂණය කරගැනීම ඔවුන්ගේ අධ්යයනය විය.
“The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.
ඉස්රායෙල්හි මේ නායකයන්ගේ වරද සාමාන්ය පව්කාරයාගේ වරදට සමාන නොවීය. මේ මනුෂ්යයෝ දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ අතිශය ගාම්භීර බැඳීමක් යටතේ සිටියෝය. “ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක” යන පණිවිඩය උගන්වීමටත්, දැඩි ආඥාකාරීභාවය තමන්ගේ ප්රායෝගික ජීවිතයට ගෙන ඒමටත් ඔව්හු තමන්ම ප්රතිඥා දී සිටියෝය. එසේ කිරීම වෙනුවට ඔව්හු ශුද්ධ ලියවිලි විකෘති කරමින් සිටියෝය. ජීවිතයේ සෑම පියවරක් දක්වා පැතිර යන චාරිත්ර බලෙන් පනවා, මිනිසුන් පිට බරපතළ බර පටවූහ. ජනතාව අඛණ්ඩ අසන්සුන්තාවයක ජීවත්වූහ, මන්ද රබ්බිවරුන් විසින් නියම කරන ලද අවශ්යතා ඔවුන්ට සම්පූර්ණ කළ නොහැකි වූ බැවිනි. මනුෂ්යයන් විසින් සෑදූ ආඥා පිළිපැදීමේ අසම්භවතාව ඔවුන් දැකියත් සමඟ, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පිළිබඳව ඔව්හු අසාවधान වූහ.
“The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.
“දෙවියන් වහන්සේ තම සෙනඟට මිදිවත්තේ හිමිකරු තමන් වහන්සේ බවත්, ඔවුන් සතු සියල්ල උන් වහන්සේ උදෙසා භාවිත කිරීමට භාරකාරත්වයෙන් ඔවුන්ට දෙන ලද්දේ බවත් උපදෙස් දී තිබුණි. එහෙත් පූජකයන් සහ ගුරුවරුන්, දෙවියන් වහන්සේගේ දේපළ හසුරුවන්නන් ලෙස තම ශුද්ධ කාර්යාලයේ සේවය ඉටු කළේ නැත. උන් වහන්සේගේ කාර්යයේ වර්ධනය උදෙසා ඔවුන්ට භාර දෙන ලද සම්පත් සහ පහසුකම් ඔවුහු ක්රමවත් ලෙස උන් වහන්සේගෙන් සොරකම් කරමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ ලෝභකම හා තණ්හාව හේතුවෙන් අන്യජාතිකයන් විසින් පවා ඔවුන් අවමානයට ලක් කළහ. මෙසේ දෙවියන් වහන්සේගේ චරිතයත්, උන් වහන්සේගේ රාජ්යයේ ව්යවස්ථාවන්ත් වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට අන్యජාති ලෝකයට අවස්ථාව ලැබුණි.”
“With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.
පියෙකුගේ හදවතකින්, දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ සමඟ ඉවසා සිටියසේක. දෙන ලද කරුණාද, ඉවත් කරනු ලැබූ කරුණාද මඟින් උන්වහන්සේ ඔවුන්ට අයැද සිටියසේක. උන්වහන්සේ ඉවසීමෙන් ඔවුන්ගේ පව් ඔවුන් ඉදිරියෙහි තබා, ඔවුන් ඒවා පිළිගැනීම බලා දිගු ඉවසීමෙන් සිටියසේක. මිදිවත්තේ ගොවීන් මත දෙවියන්වහන්සේගේ අයිතිය තදින් දැනුවත් කිරීමට භවිතවක්තෘවරුන් හා දූතයන් යවනු ලැබූහ; එහෙත් ඔවුන් පිළිගනු ලැබීම වෙනුවට, සතුරන් ලෙස සලකනු ලැබූහ. මිදිවත්තේ ගොවීහු ඔවුන්ට පීඩා කළහ, ඔවුන් මරා දැමූහ. දෙවියන්වහන්සේ තව දූතයන් ද යවා, පළමු අය ලැබූ ඒ ම සැලකීමම ඔවුන් ද ලැබූහ; එසේ වුව ද, මිදිවත්තේ ගොවීහු තවදුරටත් අධිෂ්ඨානවත් වූ ද්වේෂයක් පෙන්වූහ.
“As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.
අවසාන උපಾಯයක් ලෙස, දෙවියන්වහන්සේ තම පුත්රයා යවමින්, ‘ඔවුහු මාගේ පුත්රයාට ගෞරව දක්වනු ඇත’ යයි කී සේක. එහෙත් ඔවුන්ගේ ප්රතිරෝධය ඔවුන්ව ද්වේෂසහගතයන් කර තිබුණු බැවින්, ඔවුහු තම අතර, ‘මේ වනාහි උරුමක්කාරයා ය; එන්න, අපි ඔහුව මරාදමමු, ඔහුගේ උරුමය අපි අත්පත් කරගමු’ යයි කීහ. එවිට අපට මිදිවත්ත භුක්ති විඳීමටත්, එහි ඵලය සමඟ අප කැමති පරිදි කටයුතු කිරීමටත් ඉතිරි වන්නේය.
“The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.
“යුදෙව් ප්රභූවරු දෙවියන්වහන්සේට ප්රේම නොකළෝය; එබැවින් ඔව්හු තමන්වහන්සේගෙන් තමාන්ම වෙන්කරගෙන, සාධාරණ විසඳුමක් සඳහා උන්වහන්සේ කළ සියලුම ආරාධනා ප්රතික්ෂේප කළෝය. දෙවියන්වහන්සේගේ ප්රියතමයා වූ ක්රිස්තුස්, මිදිවත්තේ ස්වාමියාගේ අයිතිවාසිකම් ස්ථාපිත කිරීමට පැමිණිය නමුත්, වතුකාරයෝ උන්වහන්සේට ප්රකට අවමානයෙන් සැලකූහ; ‘මෙම මනුෂ්යයා අප මත ආධිපත්යය කරනු අපට නොකැමැත්තෙමු’ යැයි ඔව්හු කීහ. ඔව්හු ක්රිස්තුස්ගේ චරිතයේ අලංකාරත්වයට ඊර්ෂ්යා කළෝය. උන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීමේ ක්රමය ඔවුන්ගේ ක්රමයට වඩා ඉතා උසස් වූ බැවින්, උන්වහන්සේගේ සාර්ථකත්වය පිළිබඳව ඔව්හු භීතියට පත් වූහ. උන්වහන්සේ ඔවුන්ට තරවටු කරමින්, ඔවුන්ගේ කපටිකම අනාවරණය කළසේක, සහ ඔවුන්ගේ ක්රියාමාර්ගයේ නිශ්චිත ප්රතිඵල ඔවුන්ට පෙන්වා දුන්සේක. මෙය ඔවුන්ව උමතුවට පත් කළේය. ඔවුන් නිශ්ශබ්ද කළ නොහැකි තරවටු කිරීම් යටතේ දැඩි වේදනාවට පත් වූහ. ක්රිස්තුස් නිරන්තරයෙන් ඉදිරිපත් කළ උසස් ධර්මිෂ්ඨකමේ ප්රමිතිකාවට ඔව්හු වෛර කළෝය. උන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම ඔවුන්ගේ ස්වාර්ථකාමීභාවය නිරාවරණය වන ස්ථානයකට ඔවුන් ගෙන යන බව ඔව්හු දුටුහ, එබැවින් උන්වහන්සේ මරා දැමීමට ඔව්හු තීරණය කළෝය. උන්වහන්සේ කළ සියල්ල තුළ ප්රකාශ වූ සත්යවාදිතාව, භක්තිමත්භාවය, සහ උසස් ආත්මිකත්වයේ ආදර්ශයට ඔව්හු වෛර කළෝය. උන්වහන්සේගේ මුළු ජීවිතයම ඔවුන්ගේ ස්වාර්ථකාමීභාවයට තරවටුවක් විය, සහ අවසාන පරීක්ෂාව පැමිණි විට—සදාකාල ජීවනයට කීකරුකම හෝ සදාකාල මරණයට අකීකරුකම යන අර්ථය ගත් පරීක්ෂාව—ඔව්හු ඉශ්රායෙල්ගේ ශුද්ධ තැනැත්තාව ප්රතික්ෂේප කළෝය. ක්රිස්තුස් සහ බරාබ්බාස් අතර තෝරාගැනීමට ඔවුන්ගෙන් අසන ලද්දේ නම්, ‘බරාබ්බාස් අපට නිදහස් කරදෙන්න!’ යයි ඔව්හු මොර ගැසූහ. ලූක් 23:18. තවද, ‘එසේ නම් යේසුස් සම්බන්ධයෙන් මම කුමක් කරම්ද?’ යයි පිලාත් අසා සිටි විට, ඔව්හු ප්රචණ්ඩ ලෙස, ‘උන්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණගසනු ලැබේවා!’ යයි හඬ නැගූහ. මතෙව් 27:22. ‘ඔබගේ රජු මම කුරුසියේ ඇණගසම්ද?’ යයි පිලාත් ඇසූ විට, පූජකයන්ගෙන් සහ ප්රභූන්ගෙන් පිළිතුර මෙසේ පැමිණියේය: ‘කයිසර් හැර අපට වෙන කිසි රජෙක් නැත.’ යොහන් 19:15. ‘මම මේ ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්යයාගේ රුධිරය ගැන නිර්දෝෂි වෙමි’ යයි කියමින් පිලාත් තම අත් සේදූ විට, පූජකයෝ අඥාන සමූහයා සමඟ එක්ව, ‘ඔහුගේ ලේ අප පිටත් අපේ දරුවන් පිටත් වේවා’ යයි උද්යෝගයෙන් ප්රකාශ කළෝය. මතෙව් 27:24, 25.”
“Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.
“මෙලෙස යුදෙව් නායකයෝ තම තේරීම කළෝය. ඔවුන්ගේ තීරණය, යෝහන් සිංහාසනය මත අසුන්ගත් තැනැත්තාගේ අතෙහි දුටු, කිසි මනුෂ්යයෙකුට විවෘත කළ නොහැකි වූ එම පොතෙහි ලියාපදිංචි කරනු ලැබීය. එහි ඇති සියලු ප්රතිශෝධාත්මක ද්වේෂභාවය සමඟම, යූදා ගෝත්රයේ සිංහයා විසින් මේ පොත මුද්රා විවර කරනු ලබන දින එම තීරණය ඔවුන් ඉදිරියේ ප්රකාශ වන්නේය.”
“The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.
“යුදෙව් ජනතාව තමන් ස්වර්ගයේ ප්රියතමයන් බවත්, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව ලෙස සෑම විටම උසස් කරනු ලැබිය යුතු බවත් යන අදහස ඉතා අගය කළෝය. තමන් ආබ්රහම්ගේ දරුවන් බව ඔවුහු ප්රකාශ කළෝය; එමෙන්ම තමන්ගේ සෞභාග්යයේ පදනම ඔවුන්ට එතරම් ස්ථිරව පෙනුණු බැවින්, තමන්ගේ අයිතිවාසිකම්වලින් ඔවුන්ව වෙන් කිරීමට පෘථිවියටත් ස්වර්ගයටත් අභියෝග කළෝය. එහෙත්, අවිශ්වාසී ජීවිත ගත කිරීමෙන් ඔවුහු ස්වර්ගයේ දණ්ඩනයටත් දෙවියන්වහන්සේගෙන් වෙන්වීමටත් තමන්ම සූදානම් කරමින් සිටියෝය.”
“In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’
“මිදිවත්තේ උපමාවේදී, ක්රිස්තුස් වහන්සේ යාජකයන් ඉදිරියේ ඔවුන්ගේ දුෂ්ටකමේ කුළුණුගත ක්රියාව නිරූපණය කළ පසු, උන්වහන්සේ ඔවුන්ගෙන් මෙසේ ප්රශ්න කළ සේක: ‘එබැවින් මිදිවත්තේ ස්වාමියා පැමිණෙන කල, ඔහු ඒ ගොවියන්ට කුමක් කරන්නේ ද?’ යාජකයෝ එම කථානායකය ගැඹුරු උනන්දුවෙන් අනුගමනය කරමින් සිටියහ; තවද එහි විෂයය තමන් සමඟ ඇති සම්බන්ධය නොසලකා, ඔව්හු ජනතාව සමඟ එක්ව මෙසේ පිළිතුරු දුන්නෝය: ‘ඔහු ඒ දුෂ්ට මිනිසුන් භයානක ලෙස විනාශ කර දමන්නේය; තවද තම කාලවලදී ඔහුට පලදාව දෙන වෙනත් ගොවියන්ට තම මිදිවත්ත භාර දෙනු ඇත.’”
“Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’
“තමන් නොදැනුවත්වම ඔවුහු තමන්ගේම විනාශය ප්රකාශ කර තිබූහ. යේසුස්වහන්සේ ඔවුන් දෙස බැලූ සේක; උන්වහන්සේගේ හෘදය විමර්ශනය කරන බැල්ම යටතේ, තම හදවත්හි ගුප්ත කරුණු උන්වහන්සේ කියවා දන්නා බව ඔවුහු අවබෝධ කළහ. උන්වහන්සේගේ දේවත්වය ඔවුන් ඉදිරියේ අවිවාදිත බලයෙන් දීප්තිමත් විය. ගොවියන් තුළ ඔවුහු තමන්ගේම රූපයක් දුටුවෝය; එවිට අකමැත්තෙන්ම ඔවුහු, ‘දෙවියන්වහන්සේ එසේ නොකරන සේක්වා!’ යයි කෑගැසූහ.”
“Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’
ගැඹුරු ගൗරවයකින් හා ශෝකයෙන් ක්රිස්තුස් වහන්සේ මෙසේ විමසූ සේක: “ශුද්ධ ලියවිලිවල ඔබ කිසි කලෙකත් කියවා නැද්ද, ‘ගොඩනඟන්නන් විසින් ප්රතික්ෂේප කළ ගල, ඒම ගලම කොණේ ප්රධාන ශිලාය බවට පත්විය; මෙය ස්වාමීන්වහන්සේගේ ක්රියාවය, එය අපගේ ඇස්වලට අද්භූතය’ කියා? එබැවින් මම ඔබට කියමි, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්යය ඔබෙන් ඉවත්කර, එහි පල දරන ජාතියකට දෙනු ලබන්නේය. තවද මේ ගල මත වැටෙන ඕනෑම කෙනෙක් බිඳී යනු ඇත; නමුත් එය කවරෙකු මත වැටේද, එය ඔහු කුඩුකර දමනු ඇත.”
“Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.
ක්රිස්තුස්වහන්සේව ඔවුන් පිළිගෙන තිබුණේ නම්, උන්වහන්සේ යුදෙව් ජාතියේ විනාශය වළක්වා දමනු ලැබූ සේක. නමුත් ඊර්ෂ්යාවත් ජලසූයාවත් ඔවුන් අනුකම්පා නොදක්වන ලෙස කළේය. නාසරෙත්හි යේසුස්වහන්සේව මෙසියාණන් ලෙස නොපිළිගන්නා බව ඔවුහු තීරණය කළහ. ඔවුහු ලෝකයේ ආලෝකය ප්රතික්ෂේප කළහ; එතැන් පටන් ඔවුන්ගේ ජීවිත මධ්යම රාත්රියේ අන්ධකාරය මෙන් අන්ධකාරයෙන් වට වී ගියේය. පූර්වයෙන් ප්රකාශ කරනු ලැබූ විනාශය යුදෙව් ජාතිය මත පැමිණියේය. පාලනය නොකළ ඔවුන්ගේම දරුණු ආශාවන් ඔවුන්ගේ විනාශය සිදු කළේය. ඔවුහු තම අන්ධ උමතුව තුළ එකිනෙකා විනාශ කළහ. ඔවුන්ගේ කැරලිකාර, මුරණ්ඩු අහංකාරය ඔවුන් මත ඔවුන්ගේ රෝම ජයග්රාහකයන්ගේ උදහස ගෙන ආවේය. යෙරුසලම විනාශ කරන ලදී, මාලිගාව නටබුන් බවට පත් කරන ලදී, එහි ස්ථානය ක්ෂේත්රයක් මෙන් හාල් කරනු ලැබීය. යූදාගේ දරුවන් අති භයානක මරණ ආකාරවලින් විනාශ වූහ. මිලියන ගණනක් අනාගාමික දේශවල බැඳිවැසියන් ලෙස සේවය කිරීමට විකුණනු ලැබූහ.
“As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.
ජනයෙකු ලෙස යුදෙව්වෝ දෙවියන්වහන්සේගේ අරමුණ සම්පූර්ණ කිරීමට අසමත් වූහ; එබැවින් මිදිවත්ත ඔවුන්ගෙන් ඉවත් කරනු ලැබීය. ඔවුන් අනිසි ලෙස භාවිත කළ වරප්රසාදද, ඔවුන් සැලකිල්ලකට නොගත් කාර්යයද, අනෙක් අයට භාර දෙනු ලැබීය.
“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.
“ද్రాక్షවත්ත පිළිබඳ උපමාව යුදෙව් ජාතියට පමණක් අදාළ වන්නේ නොවේ. එහි අප සඳහාද පාඩමක් ඇත. මේ පරම්පරාවේ සභාව දෙවියන්වහන්සේ විසින් මහත් වරප්රසාදයන් හා ආශීර්වාදයන්ගෙන් අනූන කරනු ලැබ ඇත, එබැවින් ඒවාට සරිලන ප්රතිඵල උන්වහන්සේ අපේක්ෂා කරනු ලැබේ.” Christ’s Object Lessons. 284–296.
The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.
යෝවෙල්ගේ පොත ලෝකයේ අවසානයේ පසුවූ වර්ෂාවේ ඉතිහාසය හඳුනා දෙයි. පසුවූ වර්ෂාව යනු එළිදරව් පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන දූතයාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයයි. පසුවූ වර්ෂාව තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කරන නමුත්, එය සෙකරියාගේ රන් තෙල්, මුල් සහ පසුවූ වර්ෂා, පූජාසනයෙන් එන ගින්න සහ අනෙකුත් නිරූපණ මඟින් සංකේතවත් කරනු ලබන දේවත්වය හා මනුෂ්යත්වය අතර සන්නිවේදන ක්රියාවලියද නියෝජනය කරයි. පසුවූ වර්ෂාව පණිවිඩයක් පමණක් නොව, දෙවියන්වහන්සේ හා මනුෂ්යයා අතර සන්නිවේදන ක්රියාවලිය පමණක්ද නොව, එය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ තහවුරු කර ඇති බයිබල් අධ්යයනයේ එකම ශුද්ධීකෘත “ක්රමවේදය” ද වේ. එම ක්රමවේදය වන්නේ විසි අටවන පරිච්ඡේදයේ සොයාගත හැකි යෙසායාගේ “රේඛාව මත රේඛාව” යනුවෙනි.
At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.
පැරණි ඉශ්රායෙල්ගේද, ආධුනික ඉශ්රායෙල්ගේද ආරම්භයේදී, දෙවියන්වහන්සේ “ගොවියා” වශයෙන් ඉශ්රායෙල්ව “කාන්තාරයෙන්” ගෙන ආවහ. අවුරුදු හාරසිය තිහක මිසර වහල්භාවයේ සිරකැදවීම හෝ 538 සිට 1798 දක්වා වූ අඳුරු යුගයන්ගේ සිරකැදවීම කුමක් වූවත්, ඉශ්රායෙල් “කාන්තාරයෙන්” ගෙන එනු ලැබීය; මන්ද “කාන්තාරය” වහල්භාවයේ හා සිරකැදවීමේ සංකේතයකි. එය පැරණි සාක්ෂාත් ඉශ්රායෙල් වේවා, නැතහොත් ආධුනික ආත්මික ඉශ්රායෙල් වේවා, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන් කාන්තාරමය සිරකැදවීමකින් මිදවා, “තමන්ගේම තෝරාගත් හිමිකම, සමිඳාණන්වහන්සේගේ මිදි වත්ත” ලෙස ඔවුන් “ස්ථාපිත” කළහ; “දෙවියන්වහන්සේගේ වචන” නියෝජනය කිරීමේ වරප්රසාදය ඔවුන්ට “භාර දෙන ලද” බැවින්, ඔවුන් පූජකයන් හා අධිපතීන් වීමට කැඳවනු ලැබූහ. පැරණි ඉශ්රායෙල් සඳහා “වචන” නම් ව්යවස්ථාව වූ අතර, ආධුනික ඉශ්රායෙල් සඳහා එය ව්යවස්ථාවත් අනාවැකිත් දෙකම වේ.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.
“දෙවියන්වහන්සේ පුරාණ ඉශ්රායෙලය කැඳවූ ලෙසම, මේ කාලයේ තම සභාවද භූමියෙහි ආලෝකයක් ලෙස ස්ථිරව සිටින පිණිස කැඳවා ඇත. සත්යයේ බලවත් කඩුව මගින්, පළමු, දෙවන, සහ තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයන් අනුව, උන්වහන්සේ ඔවුන් සභාවන්ගෙන්ද ලෝකයෙන්ද වෙන්කරගෙන, තමන්වහන්සේ සමීපයේ ශුද්ධ වූ අසන්නතාවයකට ගෙනාසේක. උන්වහන්සේ ඔවුන් තම ව්යවස්ථාවේ භාරකරුවන් බවට පත්කොට, මේ කාලය සඳහා ඇති අනාවැකිවල මහත් සත්යයන් ඔවුන්ට භාර දී ඇත. පුරාණ ඉශ්රායෙලයට භාර දෙන ලද ශුද්ධ දේවවචන මෙන්, මේවාද ලෝකයට ප්රකාශ කළ යුතු ශුද්ධ භාරකමකි. ප්රකාශනය 14හි දූතයන් තිදෙනා, දෙවියන්වහන්සේගේ පණිවිඩවල ආලෝකය පිළිගෙන, මුළු භූමිය පුරා අනතුරු ඇඟවීම නාද කිරීමට උන්වහන්සේගේ නියෝජිතයන් ලෙස ඉදිරියට යන ජනතාව නියෝජනය කරති.” Testimonies, volume 5, 455.
Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.
නූතන ඉශ්රායෙලය, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලය යටතේ තම පෞද්ගලික අත්දැකීම තුළ ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතය ප්රකාශ කරමින්, පසු වැස්සේ බලය යටතේ තෙවන දූතයාගේ මහත් ඝෝෂාව ප්රකාශ කිරීම සඳහා නියම කරනු ලැබුවේය. තෙවන දූතයාගේ මහත් ඝෝෂාව සම්පූර්ණ වන්නේ, බබිලෝනියේ මද්යයෙන් මත් වී ඇති මිනිසුන්ගේ එක් පන්තියක් විසින් අසත්ය සාමය හා ආරක්ෂාව පිළිබඳ පසු වැස්සේ පණිවිඩයක් ප්රවර්ධනය කරනු ලබන කාලයකදී, පසු වැස්ස වගුරුවනු ලබන අතරතුරය. මොවුහු යෙසායා සඳහන් කරන එප්රායිමයේ මත්පැන්ග්රාහකයෝද, යෝවෙල් සඳහන් කරන, අලුත් මුද්රා යුෂය තම මුඛවලින් කපාහැර ඇති ද්රාක්ෂාරස පානයකරන්නෝද වෙති. සත්ය පසු වැස්සේ පණිවිඩය ලබන්නෝ, ස්වර්ගීය ආහාරය වෙනුවෙන් බබිලෝනීය ආහාරය ප්රතික්ෂේප කළ දානියෙල්, මිෂායෙල්, හනනියා සහ අසරියා විසින් නිරූපණය කරනු ලබති. මොවුහු මෝසෙස්ගේත් බැටළු පැටවාගේත් ගීතය ගායනා කරන එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසයෝ වෙති; එහෙත් එපමණක් නොව, මිදිවත්තේ ගීතයද ගායනා කරති. මක්නිසාද මිදිවත්තේ උපමාව, පුරාතන ඉශ්රායෙලයේ ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවයේ ආරම්භයේදී මෝසෙස්ගේ ඉතිහාසයේ සම්පූර්ණ වූ අතර, පුරාතන ඉශ්රායෙලයේ ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවයේ අවසානයේදී බැටළු පැටවාගේ ඉතිහාසයේ නැවතත් සම්පූර්ණ විය.
The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.
දේවදාර වත්ත පිළිබඳ ගීතය අවසානයේ, නව ගිවිසුම් ජනතාවක් ස්වාමීන්වහන්සේට විවාහ කරනු ලබන කාලයේ, පූර්ව ගිවිසුම් ජනතාවක් මඟහැර දමනු ලැබීමෙන් සම්පූර්ණ වේ. ස්වාමීන්වහන්සේ අවුරුදු හතළිහක කාන්තාර සැරිසැරීමේදී මියගිය අය පසාරු කර ගොස්, ඒ මියයනු ලබන්නන්ගෙන් දික්කසාද වෙමින් සිටියදීම, එකම වේලාවේ යෝෂුවා සමඟ ගිවිසුමට ඇතුල් වූ සේක. ස්වාමීන්වහන්සේ පුරාණ ඉශ්රායෙලය සමඟ දික්කසාද වෙමින් සිටියදීම, ඒ එකම වේලාවේ ක්රිස්තියානි සභාව සමඟ විවාහ වෙමින් සිටි සේක. අල්ෆා හෙවත් ආරම්භක ඉතිහාසය මෝසෙස් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන අතර, ඔමේගා හෙවත් අවසානය බැටළු පැටවා විසින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. ඔවුන් දෙදෙනාම නියෝජනය කරන ඉතිහාසය වන්නේ දේවදාර වත්ත පිළිබඳ උපමාවේ ඉතිහාසයයි; එබැවින් යෙසායාගේ දේවදාර වත්ත පිළිබඳ ගීතය යනු, එළිදරව්කරු වූ යොහන්ගේ මෝසෙස්ගේද බැටළු පැටවාගේද ගීතයයි.
We will continue these thoughts in the next article.
අපි මෙම සිතුවිලි ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් ඉදිරිපත් කරන්නෙමු.
“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
“මේවා සහෝදරි වයිට්ගේ වචන නොව, ස්වාමින්වහන්සේගේ වචන වන අතර, ඔබට දෙන පිණිස ඒවා මට දීමට උන්වහන්සේගේ දූතයා ඒවා මා වෙත ගෙනාවාය. දෙවියන්වහන්සේ ඔබට අයැද සිටින්නේ, උන්වහන්සේ සමඟ තවත් විරුද්ධ අරමුණු සඳහා ක්රියා නොකරන ලෙසයි. ක්රිස්තියානි යයි කියාගන්නා පුරුෂයන් සම්බන්ධයෙන් බොහෝ උපදෙස් දෙන ලද්දේ, ඔවුන් සත්යයේ ප්රගතියට ආත්මයෙන්ද, වචනයෙන්ද, ක්රියාවෙන්ද විරුද්ධව ක්රියා කරමින්, සාතන්ගේ ගුණාංග ප්රකාශ කරන බැවින්, සහ නියතවම සාතන් ඔවුන් ගෙනයන මාර්ගය අනුගමනය කරන බැවිනි. ඔවුන්ගේ හෘදයේ දෘඪතාව තුළ, කිසි ආකාරයකින්වත් ඔවුන්ට අයත් නොවන, තවද ඔවුන් විසින් ක්රියාත්මක නොකළ යුතු බලය ඔවුන් අල්ලාගෙන ඇත. මහත් ගුරුවරයාණන් පවසනසේක, ‘මම පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි.’ Battle Creekහි මනුෂ්යයෝ කියති, ‘ස්වාමින්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව, ස්වාමින්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව අපි ය’ එහෙත් ඔවුන් සාමාන්ය ගින්න භාවිත කරති. දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවෙන් ඔවුන්ගේ හෘද මෘදු කර යටත් කරනු ලැබ නැත.” Manuscript Releases, volume 13, 222.
“The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.
“දෙවියන්වහන්සේගේ ඉවසීමට අරමුණක් ඇත, නමුත් ඔබ එය ව්යර්ථ කරමින් සිටියි. ඔබ පසුව කෙසේ හෝ වළක්වා දැකීමට කැමති වන තත්ත්වයක් උදා වීමට ඔහු ඉඩ දෙමින් සිටී, නමුත් එවිට ප්රමාද වැඩි වී තිබේ. දෙවියන්වහන්සේ එලියාට අණ කළේ කෘර හා කපටි හසායෙල් සිරියාවේ රජු ලෙස අභිෂේක කරන ලෙසය, එවිට ඔහු මූර්තිපූජක ඉශ්රායෙල්ට දණ්ඩුවක් වන්නේය. ඔබ ආදරය කරන මායාවලට දෙවියන්වහන්සේ ඔබ අත්හැර දමන්නේ නැද්දැයි කවුද දන්නේ? විශ්වාසවන්ත, ස්ථිර, සත්ය වූ දේශකයන් අපගේ කෘතඥ නොවන සභාවන්ට සාමයේ සුවිශේෂය ඉදිරිපත් කරන අවසාන අය විය හැකි බව කවුද දන්නේ? විනාශකයෝ දැනටමත් සාතන්ගේ අත යටතේ පුහුණු වෙමින් සිටින අතර, තව ස්වල්පයක් ධජවාහකයන් ඉවත්ව යාම පමණක් බලා සිටිමින්, ඔවුන්ගේ ස්ථාන අල්ලාගෙන, බොරු අනාගතවක්තෘගේ හඬින්, ‘සාමය, සාමය,’ කියා හඬ නගන්නට සූදානම්ව සිටිනවා විය හැක, සමිඳාණන්වහන්සේ සාමය ප්රකාශ කර නොතිබියදීය. මම දුර්ලභව හැඬුවෙමි, නමුත් දැන් මගේ ඇස් කඳුළින් අඳවී ඇති බව මට දැනේ; මම ලියන විට ඒවා මගේ කඩදාසිය මත වැටෙමින් තිබේ. ඉක්මනින්ම අප අතර සියලු අනාගතවාක්ය ප්රකාශ අවසන් වනු ඇති බවත්, ජනතාව අවදි කළ ඒ හඬ තවදුරටත් ඔවුන්ගේ ශාරීරික නිදිබරකම් කම්පා නොකරනු ඇති බවත් විය හැක.”
“When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.
“දෙවියන් වහන්සේ පොළොව මත තමන්ගේ අමුතු කාර්යය ක්රියාත්මක කරන විට, ශුද්ධ අත් තවදුරටත් ගිවිසුම් පෙට්ටිය උසුලන්නේ නැති වන විට, ජනතාව පිට අවාසනාව පැමිණෙනු ඇත. අහෝ, නුඹ, නුඹගේ මේ දවසේදී නුඹගේ සාමයට අයත් දේවල් දැන සිටියා නම් කෙතරම් යහපත්ද! අහෝ, අපගේ ජනතාව නිනිවය කළාක් මෙන්, තමන්ගේ සියලු ශක්තියෙන් පසුතැවිලි වී, තමන්ගේ මුළු හෘදයෙන් විශ්වාස කරත්වා, එවිට දෙවියන් වහන්සේ තමන්ගේ ප්රචණ්ඩ උදහස ඔවුන්ගෙන් හැරවනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 77.
“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.
“ඔබ හෘදයේ දෘඩකමට ඉඩ දී, උඩඟුකම හා ස්වයංධර්මිත්වය නිසා ඔබගේ වරදවල් පිළිගෙන නොසැලකුවහොත්, ඔබ සාතන්ගේ පරීක්ෂාවන්ට යටත්ව සිටීමට ඉතිරි කරනු ලබනු ඇත. ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබගේ දෝෂ ඔබට ප්රකාශ කරන විට, ඔබ පසුතැවී පාපොච්චාරණය නොකළහොත්, උන්වහන්සේගේ ප්රබන්ධය ඔබ නැවත නැවතත් එම භූමිය මතට ගෙන එනු ඇත. සමාන ස්වභාවයේ වැරදි කිරීමට ඔබ ඉඩ හරිනු ලබනු ඇත; ඔබ දිගටම ප්රඥාවෙන් හිඟව සිටිනු ඇත; එසේම ඔබ පාපය ධර්මිෂ්ඨකම ලෙසත්, ධර්මිෂ්ඨකම පාපය ලෙසත් හඳුන්වනු ඇත. මේ අවසාන දිනවල ප්රබල වන රැවටිලි බහුලතාව ඔබ වටකර ගනු ඇත; ඔබ නායකයන් මාරු කරනු ඇත, එසේ කළ බවද නොදැන සිටිනු ඇත.” Review and Herald, December 16, 1890.