Kitabu cha Danieli - Nambari mia moja ishirini na tano

Aya ya arobaini ya Danieli kumi na moja inaanza wakati wa mwisho, lakini aya hiyo inabainisha nyakati mbili za mwisho, na hivyo humruhusu mwanafunzi wa unabii kuoanisha wakati wa kwanza wa mwisho na wakati wa pili wa mwisho. Matumizi haya yanapofanywa, mstari wa historia ya Wamileriti ulioanza mwaka 1798 unakwenda sambamba na historia ya Marekani mnamo 1989. Mistari hiyo miwili inabainisha mstari wa pembe ya Uprotestanti wa kweli na mstari wa pembe ya Kirepublikani ya mnyama wa nchi wa Ufunuo sura ya kumi na tatu. Mistari hiyo miwili huanza wakati wa mwisho mwaka 1798, na wakati wa mwisho mwaka 1989 unakamilisha tu na kutoa shahidi wa pili wa alama za njia za ukweli ambazo zimefunuliwa katika aya hiyo.

Harakati ya malaika wa tatu iliwasili tarehe 22 Oktoba 1844, lakini iliahirishwa kupitia uasi wa miaka saba, kuanzia 1856 hadi 1863. Kuwasili kwa malaika wa tatu kulijirudia tarehe 11 Septemba 2001. Mwaka 1863 ulionyeshwa kwa mfano na kambi ya kwanza ya Israeli ya kale huko Kadeshi na uasi wa wapelelezi kumi, na tarehe 11 Septemba 2001 ilionyeshwa kwa mfano na kambi ya mwisho ya Israeli ya kale huko Kadeshi, na uasi wa Musa. Uasi wa mwaka 1863 uliwakilisha uasi wa kwanza huko Kadeshi, ambao ulisababisha hukumu ya kifo jangwani. Uasi wa tarehe 11 Septemba 2001 uliwakilisha uasi wa mwisho huko Kadeshi, uliosababisha kifo cha uongozi wa Uadventista wa Laodikia.

Kushuka kwa malaika tarehe 11 Agosti 1840, kulikozindua harakati za 1840 hadi 1844, ambayo Dada White aliita udhihirisho mtukufu wa nguvu za Mungu, kulikuwa kielelezo cha tarehe 11 Septemba 2001 na kubainisha udhihirisho mtukufu wa nguvu za Mungu.

Kuwasili kwa mara ya kwanza kwa malaika wa tatu mnamo Oktoba 22, 1844 (Kadeshi ya kwanza), kulikuwa ni kukamilisha kazi, lakini watu wa Mungu walichagua kiongozi mpya na kurudi Misri. Kufikia mwaka 1863, walikuwa "wameijenga upya Yeriko", badala ya kushiriki katika kazi ya Mungu ya kuziangusha kuta za Yeriko. Kwa hiyo walilaaniwa, kwa adhabu ya kufa jangwani.

Kama ilivyokuwa kwa Waisraeli wa kale katika Kadeshi ya kwanza, waliokataa ujumbe wa Yoshua na Kalebu, vivyo hivyo uasi wa Waisraeli wa kisasa katika Kadeshi ya kwanza (1863) uliwaletea laana ya Yoshua. Malaika wa tatu aliporudi tarehe 11 Septemba 2001 (Kadeshi ya mwisho), kazi ya mwisho kabla ya Mungu kuangusha Yeriko na kuta zake ilianza.

Tarehe 22 Oktoba 1844 inaashiria ujio wa malaika wa tatu, na kwa kufanya hivyo inaashiria ujio wa Jumapili inayokaribia katika siku za mwisho. Mwaka 1863 unaashiria mwisho wa kipindi cha kujaribiwa cha malaika wa tatu kilichoanza tarehe 22 Oktoba 1844. Kwa hiyo, 1863 ni ishara ya sheria ya Jumapili inayokaribia, kwa kuwa Yesu daima huwakilisha mwisho pamoja na mwanzo. Mnamo 1863, taifa liligawanywa katika makundi mawili, na vivyo hivyo, wakati wa sheria ya Jumapili, makundi mawili yataonekana.

Kipindi cha kujaribiwa cha malaika wa tatu katika historia ya Millerite kilianza mwaka 1844 na kuisha mwaka 1863, na mwanzo na mwisho wake vyote viliashiria sheria ya Jumapili ya siku za mwisho. Katika historia kati ya mwanzo (1844) na mwisho (1863), kuna uasi wa harakati ya Millerite (1856). Hivyo, kipindi hiki hubeba alama ya "Kweli." Kurudi Kadesh kwa mara ya pili tarehe 11 Septemba, 2001 kunatia alama mwanzo wa mchakato wa kujaribiwa wa malaika wa tatu, unaohitimia katika sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni, kama ilivyowakilishwa na 1863.

Kuanzia sheria hiyo ya Jumapili hadi mlango wa rehema kwa wanadamu utakapofungwa, Yeriko na kuta zake zitaangushwa, kwa mujibu wa hukumu ya utekelezaji juu ya kahaba wa Babeli anayeakilishwa katika historia hiyo. Aya ya arobaini inaanza mwaka 1798, na inahitimia katika sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni katika aya ya arobaini na moja. Wakati wa mwisho mwaka 1798 unawakilisha mstari wa ndani wa kanisa la Mungu, kuanzia Wamileraiti wa harakati ya malaika wa kwanza hadi harakati ya malaika wa tatu na wale mia arobaini na nne elfu. Yote katika aya moja.

Vita kati ya mfalme wa kaskazini vilivyoanza na kuinuka kwa utawala wa mfalme wa kusini mwaka 1798, vilifikishwa tamati mwaka 1989, wakati mfalme wa kusini aliposhindwa na muungano kati ya falme za tano na za sita za unabii wa Biblia. Vita vya mfalme wa kaskazini na mfalme wa kusini vilivyoanza mwaka 1798, vilitambuliwa na Wamileraiti kama vita dhidi ya Roma, ambayo waliiona tu kama nguvu mbili za kuleta ukiwa za upagani na upapa. Vita hivyo vilipokwisha mwaka 1989, nguvu zote tatu za kuleta ukiwa zilihusika, na hilo liliashiria mwanzo wa uonyeshaji wa kinabii wa nguvu hizo tatu zikiongoza ulimwengu kuelekea Armagedoni, ambayo inawakilishwa kijiografia katika aya ya arobaini na tano ya Danieli kumi na moja.

Mistari ya arobaini hadi arobaini na tano hutambulisha mienendo ya kinabii ya nguvu tatu zinazomfikisha Papa mwisho wake kati ya bahari na mlima mtakatifu wenye utukufu. Ikieleweka kwa usahihi, historia ya kinabii inayowakilishwa katika mstari wa arobaini na moja inajumuisha mistari ya arobaini na moja hadi arobaini na nne.

Kwa hiyo, tukianzia wakati wa mwisho mwaka 1989, pamoja na ushuhuda wa pili wa mwaka 1798 unaobainisha mwanzo na mwisho wa vita kati ya mfalme wa kusini na mfalme wa kaskazini, aya arobaini na moja hadi arobaini na nne zinabainisha muungano wa mara tatu wa upapa ambao jeraha lake la mauti limeponywa, na katika aya ya arobaini na tano ndipo anapofikia mwisho wake. Aya hizi, zinapochunguzwa kutoka mtazamo huu, zinawasilisha historia iliyo nje ya kanisa la Mungu, kama inavyoonyeshwa pia na uhusiano kati ya mihuri saba na makanisa saba katika kitabu cha Ufunuo.

Mstari wa historia ya kinabii unaowakilishwa na mwaka 1798 unawakilisha hasa hukumu ya uchunguzi, na mstari unaoanza katika hatua ileile mwaka 1989 unawakilisha hasa hukumu ya utekelezaji. Mwaka 1798 unasisitiza hasa kazi ya mjumbe anayeandaa njia kwa Mjumbe wa Agano, na mwaka 1989 unasisitiza hasa kazi ya mjumbe wa Eliya.

Kuanzia mwaka 1798, wakati kitabu cha Danieli kilipofunuliwa, kumekuwa na ongezeko la maarifa kuhusu historia ya kinabii ambamo Kristo huwaongoza watu Wake kuingia katika uhusiano wa agano linalotimiza muungano wa kudumu wa uungu na ubinadamu. Agano hilo la siku za mwisho limetajwa mara kwa mara katika Maandiko.

Manabii wote wanabainisha siku za mwisho, na usemi "siku za mwisho," katika unabii unawakilisha kipindi cha hukumu. Malaika wa kwanza alifika mwaka 1798, wakati wa mwisho, kutangaza kufunguliwa kwa hukumu mwaka 1844, ambayo pia ndiyo kuwasili kwa siku za mwisho. Siku za mwisho ndizo "siku" za Yeremia zitakazokuja, wakati Mungu "atasamehe" "uovu" na "hatakumbuka tena" dhambi za watu wake. Kazi hiyo inatimizwa na Kristo, kama Kuhani Mkuu katika siku ya Upatanisho ya mfano halisi, wakati wa "siku za mwisho."

Kama Uadventista wa Wamileraiti wangeendelea kwa imani kutembea katika nuru inayoendelea kuongezeka ya malaika wa tatu, iliyowasili tarehe 22 Oktoba 1844, wangekuwa tayari katika makao yao ya milele pamoja na Yesu. Hivi ndivyo Yeremia anavyomaanisha anaposema, "baada ya siku zile." "Siku zile" ni vipindi vya kinabii vilivyoongoza hadi na kumalizikia mwaka 1844. Hizo ndizo "siku" zinazorejelewa katika sura ya kumi na mbili ya Danieli.

Katika "mwisho wa siku," au kama Yeremia asemavyo, "baada ya siku zile," Kristo alikusudia kuweka sheria Yake katika sehemu za ndani za watu Wake na kuiandika sheria Yake juu ya mioyo. Sehemu za ndani zikiwa asili ya chini, au kama Paulo anavyoiita, mwili; na moyo ukiwa asili ya juu. Agano hilo linaahidi kuwapa watu Wake akili mpya wakati wa uongofu, na mwili mpya wakati wa Marejeo ya Pili. Mwanadamu alianguka pamoja na Adamu, aliyeumbwa kwa mfano wa Mungu, na aliyeumbwa akiwa na asili ya juu na asili ya chini. Agano la Kristo ni kuwakomboa wanadamu, pamoja na asili yao mbili, kutoka katika laana ya dhambi.

Yeremia anaposema “baada ya siku hizo,” hizo “siku” zilizotangulia kazi iliyowakilishwa na tendo la Kristo la kuja ghafla hekaluni kwake kulisafisha, zilikuwa vipindi vya kinabii vilivyoishia mwaka 1798 na 1844. Mwisho wa hizo siku za kinabii (vipindi) uliashiria kipindi cha miaka arobaini na sita ambacho ndani yake Kristo alilijenga hekalu la Wamileraiti, na alipokuja ghafla tarehe 22 Oktoba 1844 alikuwa akitimiza Malaki sura ya tatu, ambayo pia aliitimiza aliposafisha hekalu mwanzoni na mwishoni mwa huduma yake.

Na "baada ya siku zile," Kristo alikusudia kutakasa hekalu alilolijenga, ambalo liliwakilisha kazi yake ya kutakasa mioyo ya watu wake kutokana na uchafu wa dhambi, au kama asemavyo Yeremia, kuiandika sheria yake katika mioyo na sehemu za ndani.

Maneno "siku zile" yalikuwa "mwisho wa siku" wa Danieli, uliomalizika mwaka 1798 na 1844. Mstari wa pembe ya Kiprotestanti unaoanza mwaka 1798, katika aya ya arobaini ya Danieli sura ya kumi na moja, unasisitiza uhusiano wa agano unaoanzishwa na wale 144,000. Neno la Kiebrania "kura" ni jiwe dogo lililotumiwa kuamua hatima ya mtu. Danieli aliambiwa aende apumzike (katika mauti), hadi "mwisho wa siku," ambapo, mwaka 1844, hukumu ingeanza na hatima yake ingeamuliwa.

“Siku” za “mwisho wa siku” zinawakilisha unabii wa wakati uliokoma mwaka 1844, kwa maana baada ya hapo muda wa kinabii usingekuwapo tena. Miaka elfu mbili mia tatu, iliyokuwa maono ya marah, yakimaanisha kuonekana kwa ghafla kwa Kristo katika patakatifu pake, ilikwisha wakati huo, na miaka elfu mbili mia tano na ishirini ya ghadhabu ya mwisho pia ilikwisha, kama vile siku za ghadhabu ya kwanza ziliisha wakati wa mwisho mnamo 1798. “Baada ya siku zile,” kama alivyotaja Yeremia, baadaye Paulo aliizungumzia. Paulo anarejelea “baada ya siku zile” ya Yeremia mara mbili, maana Paulo hazungumzi tu kuhusu agano ambalo lilipaswa kuanzishwa “baada ya siku zile,” bali muhimu zaidi anabainisha kazi ya Kristo kama Kuhani Mkuu.

Miaka mia mbili na ishirini inayounganisha unabii wa njozi ya marah ya kuonekana kwa Kristo na unabii wa miaka elfu mbili mia tano na ishirini wa njozi ya chazon ya historia ya kinabii, inaunganisha, au inafunga pamoja, mwanzo wa vipindi hivyo viwili vya kinabii kwa kiungo cha kifumbo kinachowakilisha muungano wa ubinadamu na uungu; huu ndio kazi Kristo anayoitimiza katika utakaso unaotokea wakati wa harakati ya malaika wa tatu, na huishia katika agano analofanya na mia moja arobaini na nne elfu.

Maono ya chazon, yanayoonyesha kukanyagwa kwa hekalu, ni maono ya ubinadamu uliokanyagwa na dhambi tangu uasi wa Adamu katika Bustani ya Edeni; na maono ya marah, yanayoonyesha kazi ya Kristo ya kurejesha na kutakasa hekalu, yote yalitimia tarehe 22 Oktoba 1844. Kuna vipindi viwili vya unabii vya miaka elfu mbili mia tano na ishirini vya ghadhabu ya Mungu, vinavyowakilisha kukanyagwa kwa jeshi na mahali patakatifu.

Maneno yale mawili ya unabii yanawakilisha kukanyagwa chini kwa wanadamu, na urejesho wake utafanyika kupitia maono ya marah. Ghadhabu zile mbili za Mungu dhidi ya Watu Wake zinawakilisha ghadhabu juu ya wanadamu walioanguka; wanadamu hao wangeokolewa na kurejeshwa tu kwa kazi ya Kristo ya kujenga upya na kutakasa hekalu lililoanguka.

Ghadhabu mbili zinawakilisha asili ya juu na asili ya chini ya wanadamu. Katika anguko la Adamu, asili ya chini ilichukua utawala juu ya asili ya juu, na mpango wa Kristo kwa wanadamu ulikuwa kwamba asili ya juu itawale juu ya asili ya chini. Katika anguko la Adamu, asili ya juu iliangukia tamaa za asili ya chini, na mpango wa Mungu uligeuzwa. Hii ndiyo inayomaanishwa na “kuongoka” kwa kibiblia. Kuongoka kunamaanisha kuwa asili ya juu imerejeshwa katika nafasi yake ya kutawala juu ya asili ya chini. Kuongoka ni kugeuza, au kupindua.

Ghadhabu ya kwanza dhidi ya ufalme wa kaskazini ilikuwa ghadhabu dhidi ya asili ya chini iliyoiweka asili ya juu chini ya utawala wakati wa anguko. Ghadhabu hiyo ilikuja kwanza, kwa maana Kristo alichukua kazi ya ukombozi pale pale ilipoanzia kwanza, na ilianza na tamaa ya asili ya chini, ambayo ilikuwa tamaa ya tumbo. Kristo alianza kazi yake kwa kufunga siku arobaini.

Ghadhabu ya pili ilikuwa dhidi ya asili ya juu, iliyowakilishwa na ufalme wa kusini, ambako Yerusalemu ipo, ambao ni mji ambao Mungu alichagua kuweka Jina lake. Tarehe 22 Oktoba 1844, kazi ambayo Kristo alikusudia kufanya, na kazi anayotekeleza sasa, zinawakilishwa na fimbo mbili za Ezekieli.

Wakati fimbo mbili za Ezekieli zinapounganishwa pamoja kuwa fimbo moja milele, hilo linatambulisha agano ambamo Kristo anaondoa dhambi kutoka kwa watu Wake milele, na asili ya juu na ya chini zinarudishwa kwenye mpangilio sahihi wa ngazi, na wanadamu wanakuwa tena kamili. Katika hali ya kutoongoka, asili ya chini ya mwanadamu, inayowakilishwa na ghadhabu ya kwanza, ilitawala juu ya asili ya juu ya mwanadamu inayowakilishwa na ghadhabu ya mwisho. Hivyo, ghadhabu ya kwanza ilikuwa dhidi ya ufalme wa kaskazini, ambao kijiografia ulikuwa "juu" ya ufalme wa kusini.

Miaka mia mbili na ishirini inayounganisha maono mawili ya marah na chazon pamoja na uungu na ubinadamu, katika mwanzo wao wa pamoja, yote huungana kuwa fimbo moja wakati Kristo anapokamilisha kazi ya malaika wa tatu pamoja na wale laki moja na arobaini na nne elfu. Huu ni unabii wa ghadhabu ya mwisho dhidi ya ufalme wa kusini, ambao umeunganishwa na unabii wa kuonekana mwaka 1844, kwa maana agano hutoa akili mpya wakati wa kuongoka, lakini mwili mpya (ufalme wa kaskazini) unarejeshwa tu katika ujio wa pili kwa kufumba na kufumbua jicho.

Aya ya arobaini ya Danieli sura ya kumi na moja inatambua nyakati mbili za mwisho, na kwa kufanya hivyo inasisitiza mistari ya ndani na ya nje ya historia ya kinabii katika kipindi cha historia ya mnyama atokaye katika nchi wa Ufunuo sura ya kumi na tatu. Kweli zinazofunguliwa katika aya hiyo zinawakilisha mistari ya ndani na ya nje ya ukweli ambayo Kristo alikuja kuitambulisha na kuitimiza ndani ya watu Wake. Ukweli kwamba ubinadamu unapoungana na uungu hautendi dhambi, unaonyeshwa katika nuru inayohusishwa na athari ya kufunguliwa kwa maarifa, na unawakilisha ukweli wa ndani wa watu wa Mungu katika siku za mwisho. Nuru inayowakilishwa na vita kati ya nguvu zinazoongoza ulimwengu kwenda Amagedoni ndiyo ukweli wa nje wa watu wa Mungu katika siku za mwisho.

Tutaendelea na utafiti huu katika makala ijayo.