தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஒன்று

“வெளிப்படுத்தல் நூலின் ஆய்வு மனதை தானியேலின் தீர்க்கதரிசனங்களின்பால் திருப்புகிறது.” சிலர் தானியேல் புத்தகத்துக்குள் உள்ளதையே தீர்க்கதரிசனம் என்று மட்டுமே காண்கிறார்கள். ஆனால் தானியேல் இரண்டு உண்மைக் கோடுகளை முன்வைக்கிறார்; அவருடைய தீர்க்கதரிசனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் உண்மைகள் அவரது புத்தகத்தின் கடைசி ஆறு அதிகாரங்களாகும். முதல் ஆறு அதிகாரங்கள் உருவகமாக விளக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனத்தை முன்வைக்கின்றன; அவை பெருமளவில் இன்னும் அறியப்படாதவையாகவே உள்ளன. தானியேலின் முதல் ஆறு அதிகாரங்களை நாம் பரிசீலிப்பதற்கு முன், தானியேலின் கடைசி ஆறு அதிகாரங்களில் உண்மையில் இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன என்பதற்கான காரணத்தை நாம் விளக்குவோம். சிஸ்டர் வைட், சிநேயாரின் இரண்டு மகா நதிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதன் மூலம் அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களை வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் முன்வைக்கும் குறியீட்டைக் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, தானியேலின் கடைசி ஆறு அதிகாரங்களில் இரண்டு, அதுவும் இரண்டு மட்டுமே, தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன என்பதைப் பார்க்கும் திறவுகோலை நாம் கண்டடைகிறோம்.

எட்டாம் அதிகாரத்தின் தரிசனம் உலாய் நதியருகில் அளிக்கப்பட்டது.

சிஸ்டர் வைட் “உலாய் மற்றும் ஹித்தேக்கேல்” என்று குறிப்பிட்டு, அவற்றை “சிநேயாரின் மகா நதிகள்” என்று அழைத்திருந்த *Testimonies to Ministers* என்னும் நூலிலிருந்து அந்தப் பத்தியை நாம் எடுத்தபோது, சிஸ்டர் வைட்டின் எழுத்துகளில் தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய புத்தகங்களின் ஆய்வைப் பற்றிய மிக முக்கியமான விளக்கவுரைகளில் ஒன்றிலிருந்து அந்தப் பத்தியை நாம் பகுத்து ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தோம். அந்த இடத்தில் அவர் இவ்வாறு கூறுகிறார்: “தேவனுடைய வார்த்தையை இன்னும் மிக நெருக்கமாக ஆராய்ந்துப் படிக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது; குறிப்பாக, தானியேலும் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும், நமது பணியின் வரலாற்றில் இதற்கு முன் எப்போதும் இல்லாத அளவில் கவனம் பெற வேண்டும்.”

நாம் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்திலிருந்து இப்போது மேற்கோள் காட்டிய முதல் இரண்டு வசனங்களை நெருக்கமாக ஆராய்ந்தால், அடிக்கடி கவனிக்கப்படாமல் போகும் ஒரு உண்மைக்குத் தாமாகவே உள்ளார்ந்த இரண்டு சாட்சிகளை அவை வழங்குகின்றன. தானியேல், பெல்சாச்சாரின் “மூன்றாம் ஆண்டில்” “ஒரு தரிசனம் எனக்குத் தோன்றியது” என்று கூறுகிறார். பின்னர், “முதல் முதலாக எனக்குத் தோன்றினதற்குப் பிறகு” என்று சேர்த்துக் கூறுகிறார். இந்த வசனத்தை இரண்டு விதமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்; எந்த விதமாகப் புரிந்துகொண்டாலும் ஒரே மாதிரியான முடிவே கிடைக்கிறது.

தீர்க்கதரிசன ஒளியை தானியேலுக்குக் கொண்டு வந்தவர் காபிரியேல் தூதன்; அவர் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளிடத்திலும் அப்படியே செய்தார், ஏனெனில் அவர் பரலோக ஒளியைத்தாங்குகிறவனாகச் சாத்தானுக்குப் பதிலாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். இதன் பொருள், வேதவசனங்களில் அமைந்துள்ள ஒவ்வொரு தீர்க்கதரிசன விதியும் காபிரியேலால் வழிநடத்தப்பட்டது என்பதாகும். தானியேல் அதை உணர்ந்தாரோ இல்லையோ, எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில் அவர் ஒரு முக்கியமான தீர்க்கதரிசனக் கவனிப்பை அடையாளப்படுத்துவதோடு மட்டும் அல்லாமல், அந்த வசனத்திலேயே அந்த முக்கியமான தீர்க்கதரிசனக் கவனிப்பிற்கு இரண்டு சாட்சிகளையும் வழங்குகிறார். முதல் வசனத்தில் தானியேல் பதிவு செய்தது என்னவெனில், ஊலாய் ஆற்றங்கரையில் தமக்கு கிடைத்த தரிசனத்திற்குமுன் அவர் ஏற்கெனவே ஒரு தரிசனத்தைப் பெற்றிருந்தார். ஊலாய் ஆற்றங்கரையிலான தரிசனம் பெல்ஷாத்சாரின் மூன்றாம் ஆண்டில் வந்தது. ஊலாய் ஆற்றங்கரையிலான தரிசனத்திற்கு முந்திய தரிசனம் பெல்ஷாத்சாரின் முதல் ஆண்டில் வந்தது.

எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், “முதலில் எனக்குத் தோன்றினதற்குப் பின்னர்” என்று தாம் கூறுவதால், பெல்ஷாச்சாரின் முதல் ஆண்டிலேயே தமக்கும் ஒரு தரிசனம் உண்டாயிற்று என்பதை தானியேல் குறிப்பறிகிறான். உலாய் நதிக்கரையிலான தரிசனம், பெல்ஷாச்சாரின் முதல் ஆண்டின் தரிசனத்திற்குப் பின்னரா தோன்றியது, அல்லது ஒரே கருத்தை ஒத்துச் செல்லும் இரண்டு தரிசனங்களில் முதலானதற்குப் பின்னரா அந்தத் தரிசனம் தோன்றியது? எந்தப் பதிலும் சரியானதே. உலாய் நதிக்கரையின் தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்திற்கே ஒத்த அதே தரிசனமாகும். காபிரியேல் “மீண்டும் கூறி விரிவாக்கும்” தீர்க்கதரிசனக் கோட்பாட்டையும், அதே சமயத்தில் இரண்டு சாட்சிகளின் சாட்சியினால் ஒரு விஷயம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது என்ற நியதியையும் பயன்படுத்துகிறார். இவ்விரு தரிசனங்களும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ராஜ்யங்களைப் பற்றியே உரையாடுகின்றன.

ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனம், அந்த இராஜ்யங்களை இரைதேடும் மிருகங்களாகச் சித்தரிக்கிறது; இதன் மூலம் அவற்றை அவற்றின் குடியாட்சி அதிகாரத்தின் சூழலில் வலியுறுத்தி முன்வைக்கிறது. எட்டாம் அதிகாரத்தின் தரிசனம், அதே இராஜ்யங்களை தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட அடையாளங்களால் சித்தரிக்கிறது; ஆயினும், கள்ள வணக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும்படி, பரிசுத்தஸ்தலச் சேவையின் ஒவ்வொரு அடையாளமும் நோக்கமுடனே சீர்குலைக்கப்பட்டுள்ளன. தானியேல் எட்டு, ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தில் காணப்படும் அதே இராஜ்யங்களையே சித்தரிக்கிறது; ஆனால் அது அந்த இராஜ்யங்களை அவற்றின் சமயச் சூழலில் அமைத்துக் காட்டுகிறது.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் உலாய் தரிசனம், ஏழாம் அதிகாரத்தின் தரிசனத்தை மறுபடியும் கூறி அதை விரிவுபடுத்துகிறது. ஏழாம் அதிகாரம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள ராஜ்யங்களின் குடியாட்சி சார்ந்த அம்சத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; எட்டாம் அதிகாரம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்திலுள்ள ராஜ்யங்களின் மதசார்ந்த அம்சத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. இது உணரப்பட்டபோது, ஏழாம் மற்றும் எட்டாம் அதிகாரங்கள் ஒரே தரிசனமே என்பது பின்னர் புரிந்துகொள்ளப்படலாம். ஒன்பதாம் அதிகாரமே, எட்டாம் அதிகாரத் தரிசனத்திலுள்ள காலக்கூற்றின் விளக்கத்தை அளிக்க காபிரியேல் வருகிற இடமாகும். ஆகையால், உலாய் தரிசனம் தானியேல் புத்தகத்தின் ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பின்னர், பத்தாம் அதிகாரத்தில் இத்தேகேல் நதி அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

ஹித்தேக்கேல் நதியின் தரிசனம் வடராஜாவின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை அறிமுகப்படுத்துகிறது. அது அலெக்சாண்டர் மகானின் ராஜ்யம் சிதறிப்போனதிலிருந்து தொடங்கி, அதனைத் தொடர்ந்து வரும் வரலாற்றின் ஏற்றத் தாழ்வுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அங்கு இறுதியில் அலெக்சாண்டர் மகானின் முந்தைய ராஜ்யம் சிதைவுற்றபின் எஞ்சியிருக்கும் எதிர்த்தரப்பினராக, ஒரு நேர்மையான தென்ராஜாவும் ஒரு நேர்மையான வடராஜாவும் மட்டுமே காணப்படுகின்றனர். இறுதியில் அது பாப்புத்துவத்தின் வரலாற்றை அடைகிறது; பின்னர் அது ஆவிக்குரிய வடராஜாவாக மாறுகிறது; அத்தியாயம் பதினொன்றின் முடிவில் அவன் தனது முடிவை அடைகிறான்; மிகாயேல் எழுந்திருப்பார், மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடைகிறது. இதன் எளிய மேலோட்டம் என்னவெனில், ஊலாய் நதியின் தரிசனம் தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் படையினரையும் குறித்த உள்புறத் தரிசனமாகும்; ஹித்தேக்கேல் நதியின் தரிசனம் அதே வரலாற்றுக் காலப்பகுதியில் தேவனுக்கும் அவருடைய மக்களுக்கும் எதிரியானவனைப் பற்றிய வெளிப்புறத் தரிசனமாகும். இது வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் ஏழு சபைகளிலும் ஏழு முத்திரைகளிலும் காணப்படும் அதே நியமத்தையே பயன்படுத்துகிறது.

தானியேல் புத்தகத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே உள்புற மற்றும் வெளிப்புற வரலாறு வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த இரு தரிசனங்களிலிருந்து வெளிப்படும் தீர்க்கதரிசன ஒளியைக் கடந்தும், வில்லியம் மில்லர் ஏற்றுக்கொண்டதும், அதன் பின்னர் Future for America ஏற்றுக்கொண்டதும் ஆன வேதாகம விளக்கவியல் முறைக்கு ஒரு உறுதிப்படுத்தலும் உள்ளது. சரியாகக் கருதப்பட்டால், தானியேல் புத்தகமும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகமும், வேதாகமம் தன்னகத்தே அடையாளப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன விளக்கக் கொள்கைகளை உறுதிப்படுத்துவதற்கான முற்றிலும் பொற்கனிச் சுரங்கங்களாக இருக்கின்றன.

உலாய் உள்புறக் கருப்பொருளாகவும், ஹித்தேகேல் வெளிப்புறக் கருப்பொருளாகவும் இருப்பதால், அவை “முடிவுக்காலத்தில்” முத்திரை நீக்கப்பட வேண்டியிருந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. உலாய் 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக்காலத்தில்” முத்திரை நீக்கப்பட்டது; மேலும், தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பதாம் வசனத்தில் விவரிக்கப்பட்டபடியே, முன்னாள் சோவியத் யூனியனை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய நாடுகள் பாப்பரசாட்சியாலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவாலும் அடித்துச் செல்லப்பட்டபோது, ஹித்தேகேல் 1989 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுக்காலத்தில்” முத்திரை நீக்கப்பட்டது.

இந்த உண்மைகள் அறியப்பட்டபோது, அப்பொழுது அந்த இரண்டு தரிசனங்களும் உண்மையில் ஒரே தரிசனம் என்பதைவும் அறிய முடியும்; அது போலவே ஏழு சபைகளின் தீர்க்கதரிசன வரலாறும் ஏழு முத்திரைகளும் அதே தீர்க்கதரிசன வரலாற்றையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. அப்பொழுது அந்த இரண்டு தரிசனங்களும், தானியேல் அதிகாரம் பன்னிரண்டு, ஒன்பதாம் மற்றும் பத்தாம் வசனங்களில் விளக்கப்பட்டுள்ளபடி, ஒரு சோதனைச் செயல்முறையை உண்டாக்குவதற்காக, கடந்தகாலத்தில் முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தில் கர்த்தர் பயன்படுத்திய வழிமுறையாகவும், தற்போதைய மற்றும் வருங்கால மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தில் கர்த்தர் பயன்படுத்தப் போகிற வழிமுறையாகவும் ஆகின்றன.

1989 ஆம் ஆண்டில் ஹித்தெக்கேல் முத்திரையவிழ்த்தலுக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, ஊக்குவிப்பு என்ன கூறியிருக்கிறது என்பதை கவனியுங்கள்.

உலாயும் ஹித்தேக்கேலும் இரண்டும் கடைசி நாட்களோடு தொடர்புடையவை; ஆனால் 1798 ஆம் ஆண்டு தான் தானியேலின் “முடிவுக்காலம்,” அப்போது அவனுடைய புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது என்று மட்டுமே அட்வென்டிசம் ஒப்புக்கொள்ள முனைந்துள்ளது. இருப்பினும், “கடைசி நாட்களோடு தொடர்புடைய” தீர்க்கதரிசனத்தின் பகுதி இன்னும் துல்லியமாக தானியேல் நூல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களாகும்; ஏனெனில் அந்த வசனங்கள் மனிதர்களுக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறும் போது மிகாயேல் எழுந்தருளுவதோடு முடிவடைகின்றன.

தானியேல் புத்தகத்தின் ஏழாம், எட்டாம், ஒன்பதாம் அதிகாரங்களில் அடையாளம் காணப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்பின் தரிசனம், 1798 ஆம் ஆண்டில் “முடிவுகாலம்” வரையிலும் முத்திரையிடப்பட்டிருந்தது. முத்திரை நீக்கப்பட்ட உலாய் தரிசனம் வெளிப்படுத்திய ஒளி, நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அல்ல, ஆராய்ச்சிநீதித்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்ததாகும். ஹித்தெக்கேல் தரிசனத்தோடு முத்திரை நீக்கப்பட்ட ஒளி, ஆராய்ச்சிநீதித்தீர்ப்பின் முடிவை அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும் “கடைசி நாட்களைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் பகுதி” அடங்கியுள்ள தானியேலின் அந்தப் பகுதியும் அதுவே ஆகும்.

1798 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த முத்திரை நீக்கம், விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தை அறிவித்தது. 1989 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த முத்திரை நீக்கம், விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் சமீபமாக நெருங்கிவரும் முடிவை அறிவித்தது. ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவரின் கையொப்பம் தானியேல் புத்தகத்தில் எளிதாகக் காணப்படுகிறது; ஆனால் அது என்ன என்பதை நீங்கள் அறிந்தும், அதனைத் தேடிப் பார்க்கத் தயார் இருந்தாலே.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் கிருபைக்காலம் முடிவுறும்போது, அல்பாவும் ஒமேகாவும் ஆகியவரின் முத்திரை அங்கேப் பதிவாகியுள்ளது. தானியேலின் ஆரம்பம் அது எங்கே முடிவுறுகிறது என்பதைத் துல்லியமாக விளக்குகிறது. அது, நேர்மையான பாபிலோனுக்கும் நேர்மையான இஸ்ரவேலுக்கும் இடையிலான ஒரு நேர்மையான யுத்தத்துடன் தொடங்குகிறது; மேலும் நேர்மையான பாபிலோன் வெற்றிபெறுகிறது.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில், “வடதிசையின் ராஜா” எனக் குறியிடப்பட்டுள்ள ஆவிக்குரிய பாபிலோனுக்கும், “மகிமையுள்ள பரிசுத்த மலை” என பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கும் இடையிலான ஒரு ஆவிக்குரிய போர் முடிவுக்கு வருகிறது; அதில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல், ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் மேல் வெற்றி பெறுகிறது.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்கள் ஒரே புத்தகமாகும்:

ஒரே ஒரு புத்தகமாகிய இவ்விரு புத்தகங்களும் தூதனாகிய கபிரியேலின் தீர்க்கதரிசனப் போதனையின் தலைசிறந்த படைப்பாகும். கபிரியேல் தானியேலுக்கும் யோவானுக்கும் அளித்தது, பிதாவினிடமிருந்து பெற்ற இயேசுவினிடமிருந்தே வந்தது என்பதை முழுமையாக அறிந்தபடியே நான் இதை எழுதுகிறேன். என் நோக்கம் கபிரியேலை உயர்த்துவது அல்ல; மாறாக, நாம் காண மனமுள்ளவர்களாயிருந்தால், அல்‌பாவும் ஓமேகாவுமானவர் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசன விளக்கத்திற்கான நியமங்களை எவ்வாறு வடிவமைத்து, அவை இவ்விரு புத்தகங்களுக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும்படி செய்தார் என்பதற்கான சாட்சிகளின் ஆழ்ந்த வெளிப்பாட்டை, அந்த இரு புத்தகங்களிலும் உள்ளபடி, உயர்த்திக் காட்டுவதே ஆகும்.

இந்த இடத்தில், உலை மற்றும் ஹித்தேக்கேல் நதிகளைச் சார்ந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களுக்கு ஒரு விளக்கவுரையை அளிப்பதே என் நோக்கமும் எண்ணமும் அல்ல என்பதை நான் உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் ஆறு அதிகாரங்களில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்களையே ஆராய்வதே என் நோக்கமும் எண்ணமும் ஆகும். தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகிய புத்தகங்கள், ஒருவேளை, தேவனுடைய வார்த்தையில் மிக ஆழமாக வடிவமைக்கப்பட்ட புத்தகங்களாக உள்ளன என்ற உண்மைக்காகவே நான் வெறுமனே ஆதாரம் நிலைநிறுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அவை தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை முன்வைக்கின்றன; அதேவேளை தேவனுடைய சுபாவத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றன; மேலும், ஒருவர் தீர்க்கதரிசனங்களை அறிந்து கொள்ளவும், அவற்றை முன்வைத்தவரை அறிந்து கொள்ளவும் பயன்பட வேண்டிய அத்தியாவசியக் கட்டுப்பாடுகளையே கூட அடையாளப்படுத்துகின்றன.

இந்தப் புத்தகங்களின் ஆழ்மையான தன்மைக்கான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய தானியேலின் விளக்கமாகும். “ஏழு காலங்கள்” என்ற தீர்க்கதரிசனம், பண்டைய இஸ்ரவேலில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு, முதல் தூதனின் மில்லரைட் இயக்கத்தில் இருந்தவர்களுக்கு, மேலும் தற்போது நடைபெறும் மற்றும் எதிர்காலத்தில் நிகழவுள்ள மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்திலும், “இடறற்கல்லாக” இருந்ததுமாகவும் இருக்கின்றதுமாகவும் உள்ளது. “இடறற்கல்” என்பது எளிய வரையறைப்படி, அது தெளிவாக அங்கே இருந்தாலும், நீங்கள் காணாத ஒன்றாகும். ஆகையால், தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதை நீங்கள் ஒருமுறை அறிந்துகொண்டால், அது அங்கே தெளிவாக இருக்கிறது என்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்; அதேவேளையில், காணத் தேர்ந்தெடுக்காதவர்களிடமிருந்து அது மறைக்கப்பட்டிருப்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள்.

ஒரு விஷயம் வெளிப்படையாகக் கண்முன்னே இருக்கும்போதே அதை இலக்கணரீதியாக மறைத்துவைப்பது ஆழ்ந்த சாதனையாகும்; அது எந்த மனித மர்ம நாவலிலும் பதியப்பட முடியாத ஒன்றாகும். இது ஒரு மாஸ்டர்பீஸ்; ஏனெனில் தடுக்கி விழாதிருக்க விரும்புகிற எவருக்கும் அது அங்கே வெளிப்படையாகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது, ஆனால் தடுக்கி விழுவதையேத் தேர்ந்தெடுக்கிறவர்களுக்கு அது காண இயலாததாக இருக்கிறது. சொல்லப்போனால், அது “வெளிப்படையாக இருக்கும்போதே மறைந்திருப்பது” ஆகும். இது மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் இணைந்த ஒருங்கிணைப்பினால் நிறைவேறுகிறது.

நான் அந்தக் கூற்றை முன்வைக்கிறேன்; ஏனெனில் இந்த நிலையில் நாம் நினைவுகூர வேண்டியது என்னவெனில், குறைந்தபட்சம் 1957 ஆம் ஆண்டில் *Questions on Doctrine* வெளியிடப்பட்டதிலிருந்து அட்வென்டிசத்திற்குள் ஒரு கத்தோலிக்க போதனை இருந்து வருகிறது; மேலும் அதுவே *Future for America* எனும் இப்போதைய சத்திய இயக்கத்திற்குள்ளும் தனது அநீதியான தலையை உயர்த்தியுள்ளது. அந்தக் கருத்து என்னவெனில், அவதாரத்தில் கிறிஸ்து மரியாளிடமிருந்து மரபாகப் பெற்ற மாம்சத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதாகும். நிச்சயமாக, இந்தப் போதனையை ஆதரிப்பவர்கள் அதை அப்படியே வெளிப்படுத்துவதில்லை; இருப்பினும் அவர்கள் போதிப்பது அதுவே ஆகும். கிறிஸ்துவின் மாம்சம், ஆதாம் பாவம் செய்ததற்கு முன் இருந்த அவன் மாம்சத்தைப்போலத் தூய்மையானதாக இருந்தது என்ற முன்வைத்தல், “களங்கமற்ற கருவுறுதல்” என்று அழைக்கப்படும் போதனையில் கத்தோலிக்க திருச்சபை பயன்படுத்தும் அதே சாத்தானிய தர்க்கமே ஆகையால், நான் இதை ஒரு கத்தோலிக்க போதனை என்று அழைக்கிறேன். “களங்கமற்ற கருவுறுதல்” எனும் இந்தப் புறமதப் போதனை உங்களுக்கு அறிமுகமற்றதாக இருந்தால், அது போதிப்பது என்னவெனில், கிறிஸ்துவின் மாம்சம் ஆதாமின் தாழ்ந்த இயல்பு அவனும் ஏவாளும் பாவம் செய்யும்முன் எப்படியிருந்ததோ அப்படியே அற்புதமாக உண்டாக்கப்பட்டது; அல்லது கூறப்படுவதுபோல, கிறிஸ்துவுக்கு விழாத, பாவமற்ற ஆதாமின் இயல்பு இருந்தது என்பதாகும். மேலும், மரியாள் தாமும் ஆதாம் பாவம் செய்வதற்கு முன் கொண்டிருந்த விழாத மாம்ச இயல்பை அதிசயமாகப் பெற்றார்; இதனால் பரிசுத்த ஆவி, குழந்தை இயேசுவை அவளுடைய பரிபூரணமான மாம்சத்திற்குள் அவதரிக்கச் செய்வதற்கான ஒரு பரிபூரண பாத்திரமாக அவள் இருக்க முடிந்தது என்றும் அது போதிக்கிறது.

நிச்சயமாக, இயேசுவின் மாம்சத்தைப் பற்றிய அதே முடிவை நிலைநிறுத்துகிற அட்வென்டிசத்திலுள்ளவர்கள், மரியாளைப் பற்றிய எந்த அதிசயங்களையும் சுட்டிக்காட்டுவதில்லை; ஆனால் அதே கத்தோலிக்கக் கருத்தை போதிப்பதற்காக சகோதரி வைட்டின் எழுத்துகளையும் வேதாகமப் பகுதிகளையும் அவர்கள் திரித்துப் பயன்படுத்துகிறார்கள். நான் ஏன் இப்பொழுது ஓரங்குச் சென்று, தானியேல் புத்தகத்தைப் பற்றிய விவாதத்திலிருந்து விலகினேன்? அதற்குப் பதிலளிக்கிறேன்.

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகியவற்றின் அதிசயமான அமைப்பும் வடிவமைப்பும் மனிதத்துவமும் தெய்வீகத்துவமும் இணைந்த கூட்டுச் செயலால் நிறைவேற்றப்பட்டது. இயேசு தேவனுடைய வார்த்தை; வேதாகமமும் தேவனுடைய வார்த்தையே. இயேசுவின் தெய்வீகமும் மனிதமுமான இயல்பு வேதாகமத்தில் முழுமையாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதிலுள்ள வார்த்தைகள் தெய்வீகமானவை; இருதயங்களையும் மனங்களையும் மாற்றும் சிருஷ்டிப்பாற்றலைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளவை. அவ்வார்த்தைகளே சகலத்தையும் இருப்புக்கு கொண்டு வந்த அதே வல்லமையாகும். ஆனால், வேதாகமத்தைப் பதிவு செய்வதில் தமது கருவிகளாக இருக்கும்படி தேவன் தேர்ந்தெடுத்த அந்த மனிதர்கள் எல்லாரும் பாவிகளே. இக்கூற்றின் மனிதப்பக்கம் விழுந்துபோன மனிதர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வேதாகமம் மனிதமும் தெய்வீகமும் இணைந்த ஒன்றாகும்; ஆதாமின் ஒவ்வொரு சந்ததியும் இருந்ததுபோல தீர்க்கதரிசிகளும் பாவிகளாயிருந்தார்கள். கிறிஸ்து எண்ணத்திலும், வார்த்தையிலும், செயலிலும் ஒருபோதும் பாவம் செய்யவில்லை. ஆயினும், நான்காயிரம் ஆண்டுகாலச் சீரழிவிற்குப் பிறகு, அவர் மரியாளின் மாம்சத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆதாம் பாவம் செய்யுமுன் இருந்த கீழ்மையான மாம்சீக இயல்பையே அவர் உண்மையிலேயே ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார் எனில், வேதாகம ஆசிரியர்களில் ஒவ்வொருவரும் பாவமற்றவர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அது எழுப்பும்.

தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்ற விடயம் “எல்லோருக்கும் வெளிப்படையாகக் கண்ணுக்குப் புலப்படும் இடத்திலேயே மறைக்கப்பட்ட” விதம், தானியேல் பதிவு செய்த வார்த்தைகளினாலே மட்டும் அல்ல, மேலும் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தை மொழிபெயர்த்த விழுந்துபோன மனிதர்களினாலும் நிறைவேற்றப்பட்டது. விழுந்துபோன மனிதர்கள் தானியேல் புத்தகத்தை இருமுறை தொட்டார்கள்; அப்போது நிறைவேற்றப்பட்டதோ, தேவனுடைய தெய்வீகமான பரிபாலனக் கண்காணிப்பு இல்லாமல் எந்த மனிதனாலும் செய்ய முடியாத ஒன்றாகும்.

எங்கள் அடுத்த கட்டுரையில், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்களை” தெய்வத்தன்மையும் மனிதத்தன்மையும் இணைந்து எவ்வாறு தானியேல் புத்தகத்தில் வெளிப்படையாக இருந்தபடியே மறைத்துவைத்தன என்பதை நாம் விளக்கத் தொடங்குவோம்; ஏனெனில், முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தில் இருப்போருக்கும், மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தில் இருப்போருக்கும், அது சோதனைக்குரிய “இடறற்கல்” ஆக இருக்குமென்று தேவன் முன்கூட்டியே அறிந்திருந்ததோடு, அப்படியே இருக்கும்படி வடிவமைத்தும் இருந்தார்.