தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐந்து

முந்தைய கட்டுரையில், சிலுவையில் யூதர்கள் சுவிசேஷத்தைத் தாங்கள் “நிராகரித்ததை முத்திரையிட்டார்கள்” என்று ஆவிக்குரியத் தூண்டுதல் அடையாளப்படுத்தியதையும், பின்னர் ஸ்தேவானை கல்லெறிந்து கொன்றபோது தங்கள் நிராகரிப்பை மறுபடியும் உறுதிப்படுத்தினதையும் நாம் குறிப்பிட்டோம். இது எவ்வாறு சாத்தியமாகும்? நிச்சயமாக, அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில் வாதப்பிடிப்பான யூதர்கள் சுவிசேஷத்தை நிராகரித்தது படிப்படியாகவே நிறைவேறியது. அவருடைய பிறப்பின்போதே அவர்கள் ஏற்கெனவே புறக்கணிக்கப்பட்டிருந்தார்கள். கிறிஸ்துவின் பிறப்பிலிருந்து ஸ்தேவானை கல்லெறிந்து கொன்றது வரை நிகழ்ந்த வரலாறு, சுவிசேஷத்தின் படிப்படியான நிராகரிப்பை விளக்குகிறது.

இயேசுவின் பிறப்பிலிருந்து ஸ்தேவானின் மரணம் வரையிலும், பண்டைய இஸ்ரவேல் சுவிசேஷத்தை முற்போக்காக நிராகரித்தது விளக்கமாகக் காட்டப்படுகிறது. யூதர்கள் கிறிஸ்துவை நிராகரித்தது படிப்படியாக முன்னேறிய ஒன்றென்று ஒப்புக்கொள்வது, “அவர்கள் தங்கள் நிராகரிப்பை முத்திரையிட்ட” நிகழ்வை, ஆலயத்திரை கிழிந்த சிலுவையிலும், ஸ்தேவான் மரணமடைந்தபோதும், இரண்டிடங்களிலும் அடையாளம் காண அனுமதிக்கிறது. திரை கிழிக்கப்பட்டது, அவர்கள் இனி தேவனுடைய உடன்படிக்கையின் ஜனமல்லர் என்பதற்கான ஒரு அடையாளமாக இருந்தது; மேலும் ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டபோது, அவர் இயேசு தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் நிற்பதைக் கண்டார்; இது தானியேல் 12:1-இல் கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலின் ஒரு அடையாளமாகும். எருசலேமின் அழிவும் கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலின் ஒரு அடையாளமாகும்.

சிலுவையில் எருசலேம் அழிவிலிருந்து காக்கப்பட்டது தேவனுடைய கிருபையினாலே மட்டுமே.

சிலுவையின் காலத்தில் எருசலேமின் அழிவை வரவழைக்காமல் தாமதித்தது தேவனுடைய இரக்கமே மட்டுமே.

தம்முடைய இறுதியான ஆலயச் சுத்திகரிப்பின் வேளையில், தீர்க்கதரிசியான தானியேல் கூறிய பாழாக்குகிற அருவருப்பானது தம்மைப் பின்பற்றுவோரால் காணப்படும் போது, எருசலேமிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை இயேசு முன்வைத்திருந்தார். அவர் முதல் முறை ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோது, யூதர்கள் தம்முடைய பிதாவின் வீட்டைக் கொள்ளைக்காரர்களின் குகையாக்கியுள்ளனர் என்று கூறினார்; ஆனால் கடைசித் தடவையில், “உங்கள் வீடு” உங்களுக்குப் பாழாக்கப்பட்டதாக விடப்படுகிறது என்றார். சிலுவைச் சம்பவம், அதாவது சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது கிழிக்கப்படவிருந்த திரைச்சீலை உடைய அந்த ஆலயத்தைப் பற்றிய நிகழ்வு, நடைபெறத் தயாராக இருந்த அந்த நேரத்திற்கும் முன்பே, அந்த ஆலயம் தேவனுடைய வீடு அல்ல, யூதர்களின் வீடு என்று ஏற்கனவே அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. சகோதரி வைட், கிறிஸ்து அந்த அறிவிப்பை எப்போது செய்தார் என்பதை எடுத்துரைக்கிறார்; மேலும், அவரது சாட்சியம் தொடரும் போது, நீட்டிக்கப்பட்ட இரக்கத்தின் நாற்பது ஆண்டுகளையும் அவர் எடுத்துரைக்கிறார்.

கிறிஸ்து கி.பி. 31 ஆம் ஆண்டில் சிலுவையில் அறையப்பட்டார்; அதன் பின்பு சுமார் நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில், மூன்றரை ஆண்டுகள் நீண்ட முற்றுகைக்குப் பின் எருசலேம் அழிக்கப்பட்டது. தானியேல் புத்தகம் ஒன்பதாம் அதிகாரம் இருபத்துநான்காம் வசனத்தில் எழுபது வாரங்கள் என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்ட சோதனைக்காலத்தில் இன்னும் மூன்றரை ஆண்டுகள் மீதமிருந்தபோது, கி.பி. 31 ஆம் ஆண்டில் சிலுவையின் போது எருசலேம் எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டதாகக் கொள்ள முடியும்? தோற்றத்தில் காணப்படும் இவ்வாறான முரண்பாடுகள் எவ்வாறு தீர்க்கப்பட முடியும்? மிக எளிய தீர்வு என்னவெனில், எழுபது வாரங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் சோதனைக்காலத்தின் முடிவைப் பற்றிக் கூறும்போது, அது படிப்படியாக நிறைவுறும் சோதனைக்கால முடிவாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும் என்பதை உணர்த்துவதாகும். இது உண்மையே; ஆனால் அந்த வரலாற்றின் அடையாளக் குறிகளைப் பயன்படுத்தும் போது, இது தீர்க்கதரிசனத்தின் குறிப்பான துல்லியத்தைக் நீக்கிவிடுகிறது. நான் விளக்க முயலுகிறேன்.

பெந்தெகொஸ்தே விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை, அதில் பாபிலோனிலுள்ள மற்ற ஆடுகள் வெளியே அழைக்கப்படுகின்றன என்பதை, பிரதிநிதித்துவப்படுத்துமானால், ஏன் பெந்தெகொஸ்தேயின் மூன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே சுவிசேஷம் அயோத்தியரிடத்தில் சென்றது? கிறிஸ்துவின் மரணமா, அல்லது ஸ்தேவானின் மரணமா, பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான கிருபைக்கால முடிவின் அடையாளம்? லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஒரு சபையாக இருப்பதை நிறுத்துமானால், கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் ஆலயத்தின் அழிவு, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தின் ஆலயத்தின் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியதா? வெளிப்படையாகத் தோன்றக்கூடிய முரண்பாடுகள் “வரி மேல் வரி” என்ற பயன்பாட்டினால் தீர்க்கப்படுகின்றன; அந்தப் பயன்பாடு செயல்படுத்தப்படும்போது, நாம் அடையாளம் காண்கிற அடையாளக் கற்களின் சாட்சி மிகவும் தெளிவாகவும் சுருக்கமாகவும் ஆகிறது.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த வாரம், தலா மூன்றரை ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு சமமான காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. முதல் மூன்றரை ஆண்டுகள் கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தில் தொடங்கி, அவருடைய மரணத்தில் முடிவடைகின்றன. ஞானஸ்நானம் அவருடைய மரணத்தையும் உயிர்த்தெழுதலையும் குறிக்கும் அடையாளமாக இருப்பதால், அந்த மூன்றரை ஆண்டுக் காலத்தின் ஆரம்பம் அதன் முடிவோடு ஒத்ததாக இருக்கிறது. அந்தக் காலத்தில் கிறிஸ்து சுவிசேஷத்தை யூதருக்கே மாத்திரம் அறிவித்தார். அந்த மூன்றரை ஆண்டுகளின் முடிவு, அதனைத் தொடர்ந்து வரும் அடுத்த மூன்றரை ஆண்டுகளின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டாவது மூன்றரை ஆண்டுக் காலத்தின் தொடக்கம் கிறிஸ்துவின் மரணத்தோடு ஆரம்பித்து, ஸ்தேவானின் மரணத்தோடு முடிவடைகிறது. அந்தக் காலத்தில் சீஷர்கள் சுவிசேஷத்தை யூதருக்கே மாத்திரம் அறிவித்தார்கள்.

தனித்தனியான தீர்க்கதரிசன வரிசைகளாகிய அந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளும் “வரி மேல் வரி” என ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டியவையாகும். ஆரம்பங்களும் முடிவுகளும் இரண்டும் அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆன அவருடைய முத்திரையைக் கொண்டுள்ளன; ஏனெனில் ஆரம்ப வரலாறுகளும் முடிவு வரலாறுகளும் ஒரேவையாக இருக்கின்றன. அவற்றின் நீடிப்பு கால அளவுகள் இரண்டும் ஒரேவையாக உள்ளன; மேலும் ஒவ்வொரு காலப்பகுதியிலும் நடைபெறும் கிரியையும் ஒரேவையாகும். முதல்வரும் கடைசியுமான கிறிஸ்து, எல்லாவற்றினதும் படைப்பாளருமாவார்; அந்த நோக்கில் அவர் சத்தியத்தின் படைப்பாளரும் ஆவார். “சத்தியம்” என்ற எபிரெயச் சொல் மூன்று எபிரெய எழுத்துகளால் உருவாக்கப்பட்டது. எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தும், அதனைத் தொடர்ந்து பதிமூன்றாவது எழுத்தும், பின்னர் கடைசி எழுத்தும் இணைந்து எபிரெய மொழியின் “சத்தியம்” என்ற சொல்லை உருவாக்குகின்றன.

மூன்றரை ஆண்டுகளாகிய இவ்விரு காலப்பகுதிகளிலும் கிறிஸ்துவே முதல் மற்றும் கடைசி ஆவார்; ஏனெனில் முதல் காலப்பகுதியின் ஆரம்பத்தில் அவர் தமது நீராட்டத்தில் இருக்கிறார்; அதுபோலவே அந்த முதல் காலப்பகுதியின் முடிவிலும் அவர் தமது மரணத்தில் இருக்கிறார். இரண்டாம் காலப்பகுதியின் ஆரம்பத்தில் கிறிஸ்து தமது மரணத்தில் இருக்கிறார்; இரண்டாம் காலப்பகுதியின் முடிவில் அவர் தேவனுடைய வலதுபாரிசத்தில் நின்றிருக்கிறார். பதிமூன்று என்ற எண் கலகத்தின் அடையாளமாகும்; மேலும், இவ்விரு காலப்பகுதிகளிலும் சுவிசேஷம் கிறிஸ்துவினால் நேரடியாக அறிவிக்கப்பட்டதாயினும், அல்லது இரண்டாம் காலப்பகுதியில் அவருடைய சீஷர்களினால் அறிவிக்கப்பட்டதாயினும், வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்கள் சுவிசேஷத்தின் செய்திக்கெதிராகக் கலகம்செய்தார்கள்.

இரு காலப்பகுதிகளும் ஒரே நீளமுடையவை; அவை அல்பாவும் ஒமேகாவும் உடைய முத்திரையைத் தாங்குகின்றன; மேலும் அதே சுவிசேஷச் செய்தியையே அடையாளப்படுத்துகின்றன. அந்த இரு காலப்பகுதிகளும் “வரி மேலே வரி” என ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டியவை. “வரி மேலே வரி” என்ற முறை, பின்மழையின் சோதனைக் முறையாகும். அது கடைசி நாட்களின் முறையாகும்; மேலும் கடைசி நாட்களில் அந்த முறையால் அடையாளம் காணப்பட்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டும் இருக்கும் சத்தியங்களே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் காலத்தில் லேவியின் குமாரர்களைச் சுத்திகரிக்கிறதோ அல்லது பரிசுத்தப்படுத்துகிறதோ ஆகும்.

எசாயாவில் வரும் அடுத்த வசனம், எருசலேமின் ஜனங்களின்மேல் ஆட்சி செய்கிற பரியாசக்கார மனுஷரை நோக்கிச் சொல்லுகிறது. அந்தப் பரியாசக்கார மனுஷருக்குப் “கேட்க” மறுத்திருந்த “இளைப்பாறுதலும் புத்துணர்ச்சியும்” (பின்மழை) தாமே அவர்களை “போயும், பின்விழுந்தும், நொறுக்கப்பட்டும், கண்ணியில் சிக்கியும், பிடிபட்டும்” போகச் செய்கிறது. அந்தச் சோதனை அவர்களுக்குப் வேறொரு நாவினாலே முன்வைக்கப்பட்டது; ஏனெனில் எலியா, யோவான் ஸ்நானகர், மற்றும் வில்லியம் மில்லர் ஆகியோர் தங்களது தத்தம் வரலாற்றுக் காலங்களின் தெய்வவியல் பாடசாலைகளில் பயிற்சி பெற்றவர்கள் அல்லர். லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தைச் சோதிக்கும் பின்மழையின் செய்தி, “வரி மீது வரி” என்ற பயன்பாட்டினால் உருவாகும் செய்தியே ஆகும்.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய வாரத்தின் முதல் மூன்றரை ஆண்டுகள் அதன் இரண்டாம் மூன்றரை ஆண்டுகளின் மேல் ஒப்பிடப்படும்போது, ஆராயும் மனதில் எழக்கூடிய எந்த வெளிப்படையான முரண்பாடுகளையும் தெளிவுபடுத்தும் தீர்க்கதரிசன ஒளியை நாம் காண்கிறோம். அந்த வாரமே உடன்படிக்கையின் தூதர் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்த வேண்டிய காலமாக இருந்தது; மேலும், வேதாகமத்தின்படி ஒரு உடன்படிக்கை இரத்தத்தினால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும். கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானமும் சிலுவைப்பாடும், ஸ்தேவானின் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டதும், இவை அனைத்தும் இரத்தத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. இரு கோடுகளும் உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அந்தக் கோடுகள் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

“வரி மேல் வரி” என்று ஒன்றிணைக்கப்படும் போது, ஞானஸ்நானமும் சிலுவைப்பாடும் முதல் வழிக்குறியாகும்; சிலுவைப்பாடும் ஸ்தேவானின் கல்லெறிந்து கொலைசெய்யப்பட்டதும் கடைசி வழிக்குறியாகும். அவை ஒரே கோட்டில் ஒன்றிணைக்கப்படும் போது, சுவிசேஷத்தை யூதர்கள் நிராகரித்ததற்கு முத்திரையிட்ட இரண்டு சாட்சிகளாக, ஸ்தேவானின் மரணத்தில் சிலுவையும் மிகாயேல் எழுந்து நிற்பதையும் காண்கிறோம். கிறிஸ்துவின் மரணம், அவருடைய சீஷனான ஸ்தேவானின் மரணமுமாகும்; இந்த இரண்டு கோடுகளும் ஒன்றிணைக்கப்படும் போது அது பஸ்காவாகும். மூன்று நாட்கள் கழித்து, கிறிஸ்து முதற்பலன் காணிக்கையாக உயிர்த்தெழுகிறார்.

பாஸ்காவுக்கும் மூன்றாம் நாளிலுள்ள முதற்பலன்களின் பண்டிகைக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில், புளியில்லா அப்பத்தின் பண்டிகை ஆரம்பமாகிறது. புளியில்லா அപ്പം “எழும்புவதில்லை”; அதுபோல கிறிஸ்துவும் இரண்டாம் நாளில் எழுந்திருக்கவில்லை; அவர் மூன்றாம் நாளிலேயே எழுந்தார். “வரி மேல் வரி” என்ற பயன்பாட்டில் கிறிஸ்துவும் ஸ்தேவானும் ஒன்றாக மரிக்கிறார்கள்; ஆனால் முதற்பலன் உயிர்த்தெழுதலுக்கு ஒரு ஒழுங்கு இருப்பதால், ஸ்தேவான் கிறிஸ்துவுக்குப் பிறகே உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறார்.

வசந்தப் பண்டிகைகளை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றை பிரித்துக் கொள்ள முடியாது; ஏனெனில் அவை ஒன்றுக்கொன்று நேரடியாக தொடர்புடையவையாக உள்ளன. இந்த அர்த்தத்தில், பெந்தெகொஸ்தே வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அப்போது பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றப்படுதல் மறுபடியும் நிகழும், மேலும் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாவது சத்தம், இப்போது சுவிசேஷத்தை அறியாதவர்களை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வரும்படி அழைக்கும். “பாபிலோன்” என்ற சொல் “பாபேல்” என்ற சொல்லின் அடிப்படையில் உள்ளது; அதற்கு குழப்பம் என்று பொருள், ஏனெனில் பாபேலின் வீழ்ச்சியிலே தேவன் மொழிகளை குழப்பினார்; மேலும் பெந்தெகொஸ்தே நாளிலே, சுவிசேஷத்தை உலகத்துக்கு கொண்டு செல்லும்பொருட்டு, மொழிகளின் குழப்பத்தை தேவன் மாற்றிப் போக்குகிறார். ஆகையால் பெந்தெகொஸ்தேவும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டமும் ஒன்றோடொன்று ஒத்திசைகின்றன.

பெந்தெகொஸ்தே நாளில் மொழிகளின் வரம் சீஷர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; ஆனால் அப்பொழுது அவர்களுடைய செய்தி இன்னும் யூதர்களுக்கே மட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. இந்த இரு கோடுகளும் ஒன்றுசேர்க்கப்படும் போது, ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்டு, சுவிசேஷம் அப்போது தற்போது சுவிசேஷத்தை அறியாதவர்களிடத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்ட கி.பி. 34ஆம் ஆண்டில் பெந்தெகொஸ்தே நிகழ்கிறது.

ஸ்தேவான், “அவருடைய வருகையின்போது” உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறவர்களைக் குறிக்கிறார்; ஆனால் அவர்கள் அவரோடு கூட மரித்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். முதற்பலன் காணிக்கை, மூன்றாம் நாளில் கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் அது வாரங்களின் பண்டிகையின் தொடக்கத்தையும் குறிக்கிறது; அதுவே பெந்தெகொஸ்தே பண்டிகையும் ஆகும்; மேலும் அது சினாயில் பத்து கற்பனைகள் அளிக்கப்பட்டதின் நினைவாகக் கொண்டாடப்படுகின்றது.

1844 அக்டோபர் 22 சிலுவையோடு ஒத்திசைகிறது; ஏனெனில், பிற சான்றுகளுடன் சேர்த்து, சிலுவைக்குப் பின்பு சீஷர்கள் அனுபவித்த ஏமாற்றத்தையும் 1844 அக்டோபர் 22-க்கு பின்தொடர்ந்த ஏமாற்றத்தையும் சகோதரி ஒயிட் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிடுகிறார். சிலுவையும் 1844 அக்டோபர் 22-மும் இரண்டும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்னறிவிக்கும் முன்மாதிரிகளாக உள்ளன. பெந்தெகொஸ்தேயும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் முன்மாதிரியாகும்; ஆனால் பெந்தெகொஸ்தே சிலுவைக்கு ஐம்பத்திரண்டு நாட்கள் பின்பு வந்தது. பஸ்காவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட சிலுவை, மரணத் தூதன் எகிப்தைத் தாண்டிச் சென்ற இரவிலிருந்து நியாயப்பிரமாணம் கொடுக்கப்பட்டதுவரை பண்டைய இஸ்ரவேலின் பண்டைய பாதைகளை நினைவுகூரும் பண்டிகைகளின் தொடரைத் தொடக்கிவைக்கிறது. அந்தப் பண்டிகைகள் தமக்கென தனித்துவங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அவை ஒன்றோடொன்று பிரிக்கமுடியாதவாறு இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ஆகையால், பஸ்காவிலிருந்து பெந்தெகொஸ்தேவரையிலான முழு ஐம்பத்திரண்டு நாட்களையும் ஒரே தனித்துவமான வழிக்குறியாகப் பயன்படுத்துவது துல்லியமானதாகும்.

இந்தக் காரணத்தினாலே, சிலுவை, ஸ்தேவானின் மரணம், மற்றும் பெந்தெகொஸ்தே—இவையெல்லாம் விரைவில் வரப்போகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்நிழலாக நிற்கின்றன; அந்நேரத்தில் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் சத்தம் தேவனுடைய வேறு மந்தையை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கத் தொடங்கும்போது, நவீன பாபிலோன்மேல் நடைபெறும் முன்னேறிச் செல்லும் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமாகிறது. அந்த வழிக்குறியிடத்தில்தான் எருசலேம்மேல் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பு வந்தடைந்தது; ஆயினும், தேவன் தமது இரக்கத்தினால், ஆலயமும் நகரமும் உண்மையில் அழிக்கப்படுதலை சிலுவைக்குப் பிறகு ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகள் தாமதப்படுத்தி கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டுவரை ஒத்திவைத்தார். பண்டைய எருசலேமின் அழிவு, “தேசத் துரோகம் தேச அழிவினால் தொடரப்படுகிறது” எனும் நிலையில், ஐக்கிய அமெரிக்காவில் ஆரம்பமாகும் முன்னேறிச் செல்லும் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தைச் சித்தரிக்கிறது.

இரண்டு சாட்சிகளின் சாட்சியத்தின் அடிப்படையில் சத்தியம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; மேலும், கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய மூன்றரை ஆண்டுகளின் இரு வரிசைகளிலும், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை அடையாளப்படுத்தும் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய ஒரு மரணத்திற்கும் உயிர்த்தெழுதலிற்கும் இரண்டு சாட்சிகளை நாம் காண்கிறோம். வெளிப்படுத்தல் ஆகமம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் “பெரிய பூகம்பத்தின் மணி” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த “மணி,” மூன்றரை ஆண்டுகள் சாட்சியமளித்த இரண்டு சாட்சிகளுடன் நேரடியாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களின் சாட்சி, அவர்களின் மரணத்தினாலும் உயிர்த்தெழுதலினாலும் முடிவடைகிறது.

மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்த அவர்களுடைய சாட்சியும், அதனைத் தொடர்ந்து வந்த அவர்களுடைய மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும், இயேசுவினதும் ஸ்தேவானினதும் மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் “வரி மேல் வரி” என்ற முறையின்படி, ஸ்தேவான் கிறிஸ்துவோடு சேர்ந்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டவராகக் காட்டப்படுகிறார். முதற்பலன்களின் பண்டிகையில், இரண்டு பிரதான காணிக்கைகள் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன.

ஒன்று குற்றமற்ற ஒரு ஆட்டுக்குட்டியாக இருந்தது; மற்றொன்று வாரி அர்ப்பணிப்பாக இருந்தது. வாரி பின்வர இருக்கிற விளைச்சலைக் குறித்தது; ஆட்டுக்குட்டி கிறிஸ்துவைக் குறித்தது. கிறிஸ்து மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்தார்; ஸ்தேவான் பின்வருகிறவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; வாரி பின்வர இருந்த விளைச்சலைக் குறித்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரு சாட்சிகள் மூன்றரை ஆண்டுகள் சாட்சியங்கொடுத்து, அதன் பின் கொல்லப்பட்டார்கள்; பின்னர் மூன்றரை நாட்கள் கழித்து உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டார்கள். முதல் கனியாக இருந்த கிறிஸ்துவினால் அந்த இரு சாட்சிகள் முன்மாதிரியாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டிருந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் முதல் கனிகளாயிருக்கிற ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.

முதற்பலன் திருவிழாவில் கொண்டுவரப்பட்ட பார்லி காணிக்கை, பின்னர் வரவிருந்த விளைச்சலைக் குறித்தது; மேலும் கி.பி. 34ஆம் ஆண்டிலிருந்த ஸ்தேவான், கி.பி. 31ஆம் ஆண்டிலிருந்த கிறிஸ்துவின் மரணத்தைத் தொடர்ந்து வந்தாலும், “வரி மேல் வரி” என்ற முறையில், அவர்கள் அதே வழிக்குறியில் மரித்தார்கள். முதற்பலன் காணிக்கைகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும்போது, கிறிஸ்து அறுக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டியாக இருந்தார்; ஸ்தேவான் பார்லியாக இருந்தான். பவுலின் படி, “கிறிஸ்து” என்பது “தூங்கினவர்களில் முதற்பலனானவர்”; பின்னர் “அவருடைய வருகையின்போது கிறிஸ்துவுக்குரியவர்கள்” வருகிறார்கள். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேர் முதற்பலன்கள் ஆவர்; அவர்கள் “ஆட்டுக்குட்டி எங்கு போகிறானோ அங்கேயெல்லாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறவர்கள்.”

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் “பெரிய பூகம்பத்தின்” “மணிநேரத்தில்”, மூன்றரை ஆண்டுகள் தீர்க்கதரிசனம் செய்திருந்த இரு சாட்சிகள்—பின்னர் கொல்லப்பட்டு மூன்றரை நாட்கள் தெருக்களில் கிடக்கிறவர்கள்—உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்கள், இயேசுவுடன் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டிருந்தும், அதேவேளை இயேசுவுக்குப் பிறகும் உயிர்த்தெழுப்பப்பட்டிருந்த ஸ்தேவானால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்கள். ஆகையால், அடியில்லாத குழியிலிருந்து ஏறிவந்த மிருகம் அவர்களை கொலை செய்த பின்னர், அவர்கள் “மூன்றரை நாட்கள்” கழித்து உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிறார்கள். அவர்கள் உயிர்த்தெழுப்பப்படுகிற அதே “மணிநேரத்தில்”, அவர்கள் ஒரு கொடிச்சின்னமாக பரலோகத்திற்கேறிச் செல்கிறார்கள். அவர்களுடைய உயிர்த்தெழுதலும் பரலோகாரோகணமும் நடைபெறும் செயல்முறை தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் கவனமாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது; அதில், ஸ்தேவானின் நேரடியான மரணத்தினால் அவர்கள் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டனர் என்பதும் அடங்குகிறது; ஆகவே, மூன்றாம் தூதனின் லவோதிக்கேய இயக்கத்திலிருந்து மூன்றாம் தூதனின் பிலதெல்பிய இயக்கத்திற்குத் மாற்றப்படுகிறபோது, இரு சாட்சிகளின்மேல் நிறைவேற்றப்படும் ஒரு ஆவிக்குரிய மரணத்தை அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.