உயிரோடிருக்கிறவர்களுக்கான ஆராயும் நியாயத்தீர்ப்பு 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமானது; மேலும் செயலாக்க நியாயத்தீர்ப்பு விரைவில் வரவிருக்கிற ஞாயிறு சட்டத்தின்போது ஆரம்பிக்கிறது. அந்த இரு நியாயத்தீர்ப்பு காலங்களும், உடன்படிக்கையின் மூன்றாம் தூதருக்கும் மூன்றாம் எலியாவுக்கும் வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதரின் கிரியையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; அது மில்லரைட் வரலாற்றில் ஆரம்பமான எலியா தூதரின் பணியின் நிறைவாகும்.
உடன்படிக்கையின் தூதரின் நிறைவேற்றமாகிய கிறிஸ்துவில், அவருடைய சரீரத்தையும் அவருடைய ஆவிக்குரிய ஆலயத்தையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டிய சொற்பொருளான பூமிக்குரிய ஆலயத்தை அவர் இருமுறை சுத்திகரித்தார். அந்தச் சொற்பொருளான பூமிக்குரிய ஆலயம் முதலில் வனாந்தரத்தின் கூடார ஆலயமாகத் தொடங்கி, பின்னர் சாலொமோனின் ஆலயமாகவும், அதன்பின் பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகால சிறைவாசத்திற்குப் பிறகு மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயமாகவும், அதன் பின்னர் ஏரோது மேற்கொண்ட நாற்பத்தாறு ஆண்டு மறுசீரமைப்புப் பணிக்குப் பின் அதே ஆலயமாகவும் இருந்தது.
தேவனுடைய உடல்மையான சந்நிதி திருக்கூடாரத்தையும் சாலொமோனின் ஆலயத்தையும் ஆசீர்வதித்தது; ஆனால் சிறைப்பிடிப்பிற்குப் பின் மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயத்தை அல்ல. ஆயினும், மறுசீரமைக்கப்பட்ட அந்த ஆலயம் கிறிஸ்துவின் உடல்மையான சந்நிதியினால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது. ஏரோதுவினால் மறுசீரமைக்கப்பட்ட ஆலயத்தின் வரலாற்றில், மல்கியா அதிகாரம் மூன்றின் நிறைவேற்றமாக, கிறிஸ்து இரண்டு முறை ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தார். முதல் சுத்திகரிப்பில், கிறிஸ்து ஆலயத்தைத் தமது பிதாவின் வீட்டாகக் குறிப்பிட்டார்; ஆனால் கடைசி ஆலயச் சுத்திகரிப்பில், கிறிஸ்து அதை யூதர்களின் வீட்டாகக் குறிப்பிட்டார்.
மில்லரைட் இயக்கத்தின் வரலாற்றில், கிறிஸ்து 1798 முதல் 1844 வரை நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் ஒரு ஆவிக்குரிய ஆலயத்தை எழுப்பினார். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தின் நிறைவேற்றமாக, அவர் தம்முடைய ஆலயத்திற்குத் திடீரென வந்து, இவ்வாறு புத்தியில்லாத கன்னியரைச் சுத்திகரித்தார். பின்னர் அவர் இரண்டாவது மற்றும் இறுதியான சுத்திகரிப்பை நிறைவேற்றுவதற்காக மூன்றாம் தூதனாக வந்தார்; ஆனால் பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்பத்தில் இருந்ததுபோலவே, நவீன இஸ்ரவேலுக்குப் பணியை முடிக்கத் தேவையான விசுவாசம் குறைந்திருந்தது.
2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, கிறிஸ்து இரண்டாவது ஆலயச் சுத்திகரிப்பை நிறைவேற்றுவதற்காகத் திரும்பினார்; அது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது மூடக் கன்னிகைகள் சுத்திகரிக்கப்படும்போது நிறைவேறுகிறது; அப்போது, 1989 இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவின் அதிகரிப்பைத் தாங்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்ற யதார்த்தத்திற்கு அவர்கள் விழித்தெழுகிறார்கள். அந்த அறிவின் அதிகரிப்பு, பத்துக் கன்னிகைகள் என்ற உவமையின் சூழலில் வைக்கப்படும்போது, நடுராத்திரி கூக்குரலின் செய்தியாகிய பிந்திய மழையின் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. 1989 இல் முடிவுக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் செய்தி, அந்த வசனங்களில் நாற்பத்திநான்காம் வசனத்தில் “கிழக்கிலிருந்தும் வடக்கிலிருந்தும் வரும் செய்திகளாக” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.
பிந்தைய மழையின் செய்தியே நள்ளிரவுக் கூக்குரலின் செய்தி; அதுவே கிழக்கும் வடக்கும் குறிக்கும் செய்தியும் ஆகும். கிழக்கும் வடக்கும் முறையே இஸ்லாமையும் பாப்பரசாட்சியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; மேலும், ஒரு செய்தியாக அவை, 2001 செப்டம்பர் 11-க்கும் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துக்கும் இடையில் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம் போலியாகப் பின்பற்றும் அந்தச் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. 2001 செப்டம்பர் 11 என்பது இஸ்லாமை (கிழக்கு) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் மிருகத்தின் முத்திரையை (வடக்கு) பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.
லவோதிக்கேய அத்வெந்திசத்திற்கான மரணப் படுக்கை, கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியின் மரணம் கழுதைக்கும் சிங்கத்திற்கும் நடுவில் நிகழ்ந்ததினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, அந்த இரண்டு வழிக்குறிகளுக்கிடையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. மிருகத்தின் முத்திரையை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களுக்கான மரணப் படுக்கை, பாப்பரச அதிகாரத்தை கொந்தளிக்கச் செய்து, தேவனுடைய ஜனங்கள்மேல் இறுதியான துன்புறுத்தலைத் தொடங்கிவைக்கும் “கிழக்கிலிருந்தும் வடக்கிலிருந்தும் வரும் செய்திகளால்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தச் செய்தி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பிக்கிறது; அதுவே மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் திடீரென தாக்கும் இடமும் காலமும் ஆகும். அந்த எதிர்பாராத தாக்குதல் தேசிய அழிவை உண்டாக்கி, ஜாதிகளைச் சினங்கொள்ளச் செய்கிறது; இவ்வாறு, வலுசர்ப்பம், மிருகம், கள்ளத்தீர்க்கதரிசி ஆகியோரின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தின் ஆஸ்ரயத்தில், இஸ்லாமுக்கு எதிராக எல்லா ஜாதிகளையும் ஒன்றுசேர்க்கும் பொருளாதார மற்றும் அரசியல் உந்துதலை வழங்குகிறது.
மூன்றாம் எலியாக் குறிக்கப்படும் வரலாற்றில், மூன்றாம் ஆபத்தை அடையாளப்படுத்தும் செய்தி, அதிகாரத்தின் போப்பரசர் முத்திரையை வணங்கியதற்காக மனிதரைத் தண்டிக்கத் தேவன் பயன்படுத்தும் நியாயத்தீர்ப்பின் கருவி இஸ்லாம் என்பதைக் நாகத்திற்கும், மிருகத்திற்கும், பொய்த்தீர்க்கதரிசிக்குமாக அறிவிக்கிறது. மூன்று ரோமங்கள், மூன்று பாபிலோன்கள், மூன்று எலியாக்கள், மற்றும் வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் மூன்று தூதர்கள் ஆகியவற்றைப் போலவே, மூன்றாம் ஆபத்து, மூன்று ஆபத்துகளின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டினால் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.
நான் நோக்கினேன்; அப்பொழுது வானத்தின் நடுவே பறந்து செல்லும் ஒரு தூதனை கண்டும், கேட்டும் இருந்தேன்; அவன் மகத்தான சத்தத்தோடு: இன்னும் காஹளத்தை ஊதப்போகிற அந்த மூன்று தூதர்களின் மற்ற சத்தங்களினால் பூமியில் வசிப்போருக்குத் துக்கம், துக்கம், துக்கம்! என்று சொன்னான். வெளிப்படுத்தல் 8:13.
சகோதரி வைட், ஸ்மித்தின் Daniel and Revelation என்ற நூலை ஆழமாக அங்கீகரித்து ஆதரித்தார்; ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் ஒவ்வொருவரும் அந்த நூலை வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். நான் இப்போது எழுதியதுபோல் அவர் அதை நேரடியாக அவ்வளவு வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை என்றாலும், அவருடைய அந்த அங்கீகாரத்தில் அந்த உண்மை தெளிவாகவே உள்ளது.
“தற்போதைய சத்தியத்தின் ஒளியைக் கொண்டுள்ள புத்தகங்கள் பரவுமாறு, ஆண்டவர் காண்வாசிங் பணித்துறைக்குள் பிரவேசிக்க தொழிலாளர்களை அழைக்கிறார். காலத்தின் அடையாளங்கள் நிறைவேறிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதை உலகிலுள்ள மக்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு ஒளியூட்டும் புத்தகங்களை எடுத்துச் செல்லுங்கள். Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, மற்றும் The Desire of Ages இப்போது உலகமெங்கும் செல்ல வேண்டும். Daniel and Revelation-இல் உள்ள மகத்தான போதனை ஆஸ்திரேலியாவில் அநேகரால் ஆவலோடு வாசிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் புத்தகம் அநேக விலையுயர்ந்த ஆத்துமாக்களை சத்தியத்தின் அறிவுக்குக் கொண்டுவரும் சாதனமாக இருந்து வந்துள்ளது. Thoughts on Daniel and the Revelation பரவுமாறு செய்யக்கூடிய எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டும். இதற்குப் பதிலாக நிற்கக்கூடிய வேறு எந்தப் புத்தகத்தையும் நான் அறியேன். இது தேவனுடைய உதவிக்கரம்.”
“சத்தியத்தில் நீண்டகாலமாக இருந்து வந்தவர்கள் தூக்கநிலையிலிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் பரிசுத்தப்படுத்தப்பட வேண்டும். மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி உரத்த சத்தத்தோடு அறிவிக்கப்பட வேண்டும். மிகப் பெரும் முக்கியத்துவமுள்ள விடயங்கள் நமக்குமுன் நிற்கின்றன. நாம் இழக்கும்படியாக எவ்வித காலமும் இல்லை. உலகத்துக்குக் கொடுக்கப்பட வேண்டிய வெளிச்சத்தை மறைத்துவிடுமாறு அற்பமான விஷயங்களை நாம் அனுமதிக்கும்படி தேவன் அருளாதிருப்பாராக.” Manuscript Releases, volume 21, 444.
தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள “தினந்தோறும்” என்ற கருத்தைப் பற்றிய மில்லரைட் பார்வையை நிராகரித்தவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட அந்தப் புத்தகம், “தேவனுடைய உதவும் கை” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டது. முந்தைய மேற்கோளில் குறிப்பிடப்பட்ட புத்தகங்களைப் பரப்பும் பொறுப்பு தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தால், அதனால் தேவனுடைய ஜனங்கள் அந்தப் புத்தகத்தையே தாமும் உடையவர்களாக இருக்க வேண்டியதாயிருக்கும். அந்தப் புத்தகமே தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள “தினந்தோறும்” பற்றிய “புதிய” பார்வையை முன்னிறுத்தியவர்களின் தாக்குதலின் மையக்கருவாக இருந்தது; ஏனெனில் அவர்கள் மறுபடியும் எழுத விரும்பியதும், “தினந்தோறும்” பற்றிய சரியான பார்வையை நீக்க விரும்பியதும் அந்தப் புத்தகமே ஆகும்.
தானியேல் புத்தகத்தில் “தினசரி” எனப்படும் கிளர்ச்சியின் இரு முக்கியத் தலைவர்களைப் பற்றி சகோதரி வைட் குறிப்பிட்டபோது, அவர்கள் (Prescott மற்றும் Daniells) “காரணத்திலிருந்து விளைவுக்குத் தர்க்கித்து ஆராயும்” திறன் அவர்களிடம் இல்லை என்று அவர் அடிக்கடி சுட்டிக்காட்டினார். லவோதிகேயா ஆத்வென்டிஸ்ட் வரலாற்றுத் திருத்தவாதிகளும் இதே சிக்கலை உடையவர்களாகத் தோன்றுகின்றனர்.
1888 முதல் அதற்குப் பின்பட்ட காலம் வரை நீண்ட கிளர்ச்சியின் வரலாறு முழுவதிலும், தலைமை வகித்த அந்த மனிதர்கள் தங்களுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் “the daily” எனப்படும் பொய்யான போதனையை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுடைய கிளர்ச்சியே “விளைவு” ஆக இருந்தது; “the daily” பற்றிய தவறான புரிதலே “காரணம்” ஆக இருந்தது. லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிஸ்ட் திருத்தவாதிகள், ஆத்வென்ட் வரலாற்றிலுள்ள அந்த வரலாற்றுப் கிளர்ச்சியாளர்கள் உண்மையில் கிளர்ச்சியில் இல்லை என்று அறியாதவர்களை நம்பச் செய்கிறார்கள்; என்றாலும், அவர்கள் திருத்திய சாட்சியம் வேதாகமத்தின் சாட்சியத்தாலும் தீர்க்கதரிசன ஆவியின் சாட்சியத்தாலும் ஒருபோதும் உறுதிப்படுத்தப்படுவதில்லை. அவர்கள் அந்த “விளைவை” ஒரு கிளர்ச்சியாகக் கருதாததனால், “காரணத்தை”த் தேடும் சாத்தியத்தையே மூடிவிடுகின்றனர்.
பறவை அலைந்து திரிவதுபோலும், குருவி பறப்பதுபோலும், காரணமற்ற சாபம் வராது. நீதிமொழிகள் 22:6.
தேவனுடைய ஜனங்கள் கலகத்தை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; அதை அறிந்தபின், அதன் காரணத்தைத் தேட வேண்டும். பின்னர் அந்தக் காரணத்திற்குத் தீர்வு காண வேண்டும். பின்வரும் பகுதியில், சகோதரி வைட் ஆகான் பற்றிய வரலாற்றை விளக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
“தம்முடைய கட்டளைகளைக் கைக்கொள்ளுகிற ஜனங்களென்று உரிமைகூறும்ோரிடையிலுள்ள பாவத்தைத் தாம் எவ்வாறு கருதுகிறார் என்பதை இங்கே தேவன் விளக்கிக்காட்டுகிறார் என்று எனக்குக் காண்பிக்கப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேல் செய்ததுபோல, தமது வல்லமையின் அதிசயமான வெளிப்பாடுகளைச் சாட்சியாய்க் காணும் விசேஷப் பெருமைக்கு உரியவர்களாக இருந்தும், அப்படியிருக்கிலும் அவர் வெளிப்படையாக அளித்த கட்டளைகளை மீறத் துணிகிறவர்கள், அவருடைய கோபத்திற்குரியவர்களாவார்கள். கீழ்ப்படியாமையும் பாவமும் அவருக்குத் தீவிரமாக அருவருப்பானவை என்றும் அவற்றை இலேசாக எண்ணக்கூடாது என்றும் அவர் தமது ஜனங்களுக்குக் கற்பிக்க விரும்புகிறார். தமது ஜனங்களிடத்தில் பாவம் காணப்படும் போது, அவர்மேலுள்ள அவரது சுளிவு அவர்களெல்லார்மேலும் தங்காதபடிக்கு, அந்தப் பாவத்தை அவர்களிடமிருந்து அகற்ற உடனடியாகத் தீர்மானமான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை அவர் நமக்குக் காட்டுகிறார். ஆனால் பொறுப்புப் பதவிகளில் இருப்போரால் ஜனங்களின் பாவங்கள் கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்டால், அவர்கள்மேல் அவரது சுளிவு இருக்கும்; மேலும் தேவனுடைய ஜனங்கள், ஒருங்கிணைந்த சமுதாயமாக, அந்தப் பாவங்களுக்குப் பொறுப்பாளிகளாகக் கணிக்கப்படுவார்கள். கடந்த காலத்தில் தமது ஜனங்களோடு அவர் நடத்திய நடத்தைகளில், சபையிலிருந்து அநியாயங்களைச் சுத்திகரிப்பதின் அவசியத்தை கர்த்தர் வெளிப்படுத்துகிறார். ஒரே ஒரு பாவி, முழு சபையின்மேலும் தேவனுடைய ஒளி பாயாமல் தடுத்துவிடக்கூடிய இருளை பரப்பக்கூடும். இருள் தங்கள்மேல் இறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஜனங்கள் உணரும்போது, அதன் காரணத்தை அறியாதிருந்தால், அவருடைய ஆவியைத் துக்கப்படுத்துகிற அநியாயங்கள் தேடிக்கண்டறியப்பட்டு அகற்றப்படும் வரையில், மிகுந்த தாழ்மையுடனும் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ளுதலுடனும் அவர்கள் தேவனை மனமாரத் தேட வேண்டும்.
“தேவன் எனக்குக் காட்டியபடி இருந்த அக்கிரமங்களை நாம் கடிந்துகூறியதினால் நமக்கெதிராக எழுந்திருக்கும் பாகுபாடும், கடுமை மற்றும் தீவிரம் என்று எழுப்பப்பட்டுள்ள கூக்குரலும், அநியாயமானவை. தேவன் நம்மை பேசும்படி கட்டளையிடுகிறார்; ஆகையால் நாம் மௌனமாக இருக்கமாட்டோம். அவருடைய மக்களிடையில் அக்கிரமங்கள் வெளிப்படையாக இருந்தும், தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள் அவற்றின்பால் அலட்சியமாகக் கடந்து சென்றால், அவர்கள் உண்மையில் பாவியை ஆதரித்து நியாயப்படுத்துகிறவர்களாகிறார்கள்; அதுபோல அவர்களும் குற்றவாளிகளாகி, நிச்சயமாகவே தேவனுடைய அதிருப்தியைப் பெறுவார்கள்; ஏனெனில் குற்றவாளிகளின் பாவங்களுக்கு அவர்கள் பொறுப்புக்கூறச் செய்யப்படுவார்கள். தரிசனத்தில், தங்களிடையே இருந்த அக்கிரமங்களையும் பாவங்களையும் கையாளுவதில் அவருடைய ஊழியக்காரர்கள் அலட்சியம் காட்டியதினால் தேவனுடைய அதிருப்தி வந்தடைந்த அநேக நிகழ்வுகளுக்குத் நான் சுட்டிக்காட்டப்பட்டேன். இந்த அக்கிரமங்களுக்கு காரணங்கூறி அவற்றை மன்னித்தவர்களை, மக்கள் மிகவும் இனியவர்களும் அன்புக்குரிய மனப்பான்மையுடையவர்களும் என்று எண்ணினர்; இதற்குக் காரணம், அவர்கள் வேதாகமத்தால் தெளிவாகக் கட்டளையிடப்பட்ட ஒரு கடமையை நிறைவேற்றுவதிலிருந்து விலகியிருந்ததுதான். அந்தப் பணி அவர்களுடைய உணர்வுகளுக்கு இன்பகரமாக இல்லை; ஆகையால் அதை அவர்கள் தவிர்த்தார்கள்.” Testimonies, தொகுதி 3, 265.
அட்வென்டிசத்தின் உட்பகுதியில் கிளர்ச்சி செய்த தலைவர்களின் வரலாறுகள், அவர்களின் கிளர்ச்சியில் கிட்டத்தட்ட எப்போதும் காணப்படும் படிகளில் ஒன்றாக, அவர்களுடைய தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் ஓர் கட்டத்தில் அவர்கள் “the daily” குறித்த தவறான கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள் என்ற உண்மைக்கு சாட்சியமளிக்கின்றன. இவ்வாறு இருந்தபோதிலும், ஸ்மித் எழுதிய அந்தப் புத்தகம் ஊக்கப்பிரேரணையால் எழுதப்பட்டதல்லவும், சில கோட்பாட்டு சிக்கல்களையும் கொண்டதாயிருந்தாலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எட்டாம் மற்றும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களின் முன்னோடிகளின் புரிதலை மிகச் சிறப்பாகச் சுருக்கமாக வழங்குகிறது; அங்கே முதலாவது ஆறு எக்காளங்களின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு விளக்கமாக முன்வைக்கப்பட்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம். மூன்று “அய்யோ”-களின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டைப் பரிசீலிக்கத் தொடங்கும் இந்த நிலையில், ஸ்மித்தின் Daniel and Revelation என்னும் அவரது புத்தகத்திலுள்ள விளக்கவுரையை நாம் மேற்கோள்கொள்வோம்.
சகோதரி வைட் எமக்குத் தெரிவிப்பதாவது, வில்லியம் மில்லருக்கு வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் மேல் மிகுந்த ஒளி அளிக்கப்பட்டது; ஆனால் பதின்மூன்றாம் அதிகாரம், மேலும் பதினாறாம் அதிகாரம் முதல் பதினெட்டாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதிகள் குறித்த அவரது புரிதல் தவறானதாக இருந்தது; ஏனெனில் வரலாற்றின் நிலையில் அவர் தவறான நோக்குநிலையிலிருந்ததால், பாழாக்கும் அதிகாரங்கள் இரண்டு அல்ல, மூன்று எனும் உண்மையை அவர் காண முடியவில்லை. அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பெரும் ஒளி, வெளிப்படுத்தின புத்தகத்தின் இரண்டாம் அதிகாரம் முதல் ஒன்பதாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதிகளின்மேலே இருந்தது.
“பிரசங்கிகளும் ஜனங்களும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தை மறைபொருளானதாகவும், பரிசுத்த வேதாகமத்தின் மற்ற பகுதிகளைவிடக் குறைந்த முக்கியத்துவமுடையதாகவும் கருதியுள்ளனர். ஆனால் இந்தப் புத்தகம் உண்மையிலேயே கடைசி நாட்களில் வாழப்போகிறவர்களின் சிறப்பான நலனுக்காக அளிக்கப்பட்ட ஒரு வெளிப்படுத்தலாக இருக்கிறது; அவர்கள் தங்களுடைய உண்மையான நிலையும் தங்களுடைய கடமையும் என்ன என்பதை அறிந்து கொள்ள அவர்களை வழிநடத்துவதற்காகவே அது கொடுக்கப்பட்டது என்பதை நான் கண்டேன். தேவன் வில்லியம் மில்லரின் மனதை தீர்க்கதரிசனங்களின்மேல் திருப்பி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகத்தின் மேல் அவருக்கு மிகுந்த வெளிச்சத்தை அளித்தார்.” Early Writings, 231.
மில்லர் சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள், மற்றும் கிண்ணங்கள் பற்றிய தமது புரிதலை பின்வருமாறு விளக்கினார்.
“ஆசியாவின் ஏழு சபைகள் என்பது கிறிஸ்துவின் சபையின் வரலாறாகும்; அவள் எடுத்த ஏழு வடிவங்களிலும், அவளுடைய எல்லா வளைவுகளிலும் திருப்பங்களிலும், அவளுடைய சகல செழிப்பிலும் துன்பங்களிலும், அப்போஸ்தலர்களின் நாட்களிலிருந்து உலகத்தின் முடிவுவரை. ஏழு முத்திரைகள் என்பது பூமியின் அதிகாரங்களும் ராஜாக்களும் சபையை ஒட்டி நிகழ்த்திய செயற்பாடுகளின் வரலாறும், அதே காலப்பகுதியில் தேவன் தமது ஜனங்களைப் பாதுகாத்ததின் வரலாறும் ஆகும். ஏழு எக்காளங்கள் என்பது பூமியின்மேல், அல்லது ரோமப் பேரரசின்மேல், அனுப்பப்பட்ட ஏழு விசேஷமானதும் கடுமையானதும் ஆன நியாயத்தீர்ப்புகளின் வரலாறாகும். மேலும் ஏழு கலசங்கள் என்பது பாப்பரச ரோமின்மேல் அனுப்பப்பட்ட ஏழு கடைசி வாதைகளாகும். இவைகளோடு பல வேறு நிகழ்வுகளும் கலந்துள்ளன; அவை துணைநதிகளைப்போல் இவற்றுள் நெய்யப்பட்டு, தீர்க்கதரிசனத்தின் மகாநதியை நிரப்பிக்கொண்டே வந்து, இறுதியில் அந்த முழுதும் நித்தியத்தின் சமுத்திரத்தில் முடிவடைகிறது.”
“இது, எனக்குப் பொருள்படுவதுபோல், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள யோவானின் தீர்க்கதரிசனத்தின் திட்டமாகும். மேலும், இந்தப் புத்தகத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்புகிற மனிதன், தேவனுடைய வார்த்தையின் பிற பகுதிகளின்மேல் முழுமையான அறிவை உடையவனாக இருக்க வேண்டும். இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட உருவகங்களும் உவமைகளும் அனைத்தும் அதிலேயே விளக்கப்படவில்லை; அவை பிற தீர்க்கதரிசிகளில் கண்டுபிடிக்கப்பட வேண்டும்; மேலும் வேதவசனத்தின் பிற பகுதிகளில் விளக்கப்பட வேண்டும். ஆகையால், ஏதாவது ஒரு பகுதியைப் பற்றிய தெளிவான அறிவைப் பெறுவதற்குக் கூட, முழுமையையும் ஆராயும் படிப்பை தேவன் நோக்கமாக வைத்திருக்கிறார் என்பது வெளிப்படையாகும்.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
உடன்படிக்கையின் தூதருக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் மூன்றாம் தூதன், சபையின் நியாயத்தீர்ப்பின் உள்மையான வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; இதற்கு மாறாக, நவீன பாபிலோனின் நியாயத்தீர்ப்பில் வெளிப்புற வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் மூன்றாம் எலியா இருக்கிறான். அதுபோலவே, சபைகளையும் முத்திரைகளையும் பற்றிய முன்னோடி புரிதலும் அதே உள்-வெளி சாட்சியை அடையாளம் கண்டது.
முத்திரைகள் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் 4ஆம், 5ஆம், மற்றும் 6ஆம் அதிகாரங்களில் நம் கவனத்திற்கு அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த முத்திரைகளின் கீழ் காண்பிக்கப்படும் காட்சிகள் வெளிப்படுத்தல் 6ஆம் அதிகாரத்திலும், வெளிப்படுத்தல் 8ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்திலும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன. இவை தெளிவாகவே, இந்த அருளாட்சியின் துவக்கத்திலிருந்து கிறிஸ்துவின் வருகைவரை, சபை தொடர்புடைய நிகழ்வுகளை உள்ளடக்கியதாக உள்ளன.
“ஏழு சபைகள் சபையின் உள்புற வரலாற்றை முன்வைக்கும் நிலையில், ஏழு முத்திரைகள் அதன் வெளிப்புற வரலாற்றின் மகத்தான நிகழ்வுகளைப் பார்வைக்கு கொண்டு வருகின்றன.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
உரையா ஸ்மித், திருச்சபைகளின் உட்புற மற்றும் வெளிப்புற உறவைப்பற்றிய மில்லரைட் புரிதலைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டினார்; அதேபோல, ஜேம்ஸ் வைட், இணையான வரலாறுகளின் கோணத்தில் அதற்குச் சமமான ஒரு கண்ணோட்டத்தை முன்வைக்கிறார்.
“இப்போது, சபைகள், முத்திரைகள், மற்றும் மிருகங்கள், அல்லது உயிருள்ள ஜீவராசிகள், இவை ஒரே காலப்பகுதிகளை ஆட்கொள்ளும் வகையில் எவ்வளவு வரை ஒன்றோடொன்று ஒப்பிடப்படுகின்றனவோ அவ்வளவு வரை நாம் அவற்றைப் பின்தொடர்ந்திருக்கிறோம். முத்திரைகள் எண்ணிக்கையில் ஏழு; ஆனால் மிருகங்கள் நான்கு மட்டுமே. மேலும், இங்கு கவனிக்கத்தக்கது என்னவெனில், முதல், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் முத்திரைகள் திறக்கப்படும் போது, முதல், இரண்டாம், மூன்றாம், நான்காம் மிருகங்கள் ‘வா, பார்’ என்று சொல்லக் கேட்கப்படுகின்றன; ஆனால் ஐந்தாம், ஆறாம், ஏழாம் முத்திரைகள் திறக்கப்படும் போது, அத்தகைய சத்தம் ஒன்றும் கேட்கப்படுவதில்லை. அதுபோலவே, கடைசி மூன்று சபைகளும் கடைசி மூன்று முத்திரைகளும், முதல் நான்கு சபைகளும் முதல் நான்கு முத்திரைகளும் செய்வதுபோல், ஒரே காலப்பகுதிகளை ஆட்கொள்ளும் வகையில் ஒன்றோடொன்று ஒப்பிடப்படுவதில்லை. ஆனால், நாம் காட்டியபடியே, சபைகள், முத்திரைகள், மிருகங்கள் ஆகியவை, ஏறத்தாழ 1800 ஆண்டுகள் காலப்பரப்பை, அதாவது தற்போதைய காலத்திலிருந்து அரை நூற்றாண்டைக் கொஞ்சம் மீறிய இடம் வரை, ஒரே காலப்பகுதிகளை ஆட்கொள்ளும் வகையில் ஒன்றோடொன்று உடன்படுகின்றன.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
இப்போதுதான் மில்லரைட் வரலாற்றின் முதன்மையான முன்னோடிகளில் மூவரைக் குறிப்பிட்டோம். அந்த மூவரும் “the daily” பற்றிய சரியான கருத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தனர்; மேலும், மில்லர் புரிந்துகொண்டு முன்வைக்கும்படி வழிநடத்தப்பட்ட சத்தியத்தின் கட்டமைப்பினுள் சபைகள், முத்திரைகள், எக்காளங்கள் ஆகியவற்றின் மேற்பார்வையையும் அவர்கள் அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தனர்.
“தம்முடைய பரிசுத்த ஆவியினாலே தேவன் நிறுவிய அஸ்திவாரத்திலிருந்து ஒரு முள் அல்லது ஒரு தூணையாவது அசைக்க முனையும் மனிதர்கள் வரும்போது, எங்கள் பணியில் முன்னோடிகளாக இருந்த முதியோர் தெளிவாகப் பேசட்டும்; மேலும் மறைந்துபோனவர்களும் எங்கள் இதழ்களில் அவர்களுடைய கட்டுரைகள் மறுபதிப்பிடப்படுவதன் மூலம் பேசட்டும். தேவன் தமது ஜனங்களை சத்தியத்தின் வழியில் படிப்படியாக நடத்திச் செல்லும்போது அவர் அளித்த தெய்வீக ஒளியின் கதிர்களைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள். இந்தச் சத்தியம் காலத்தினதும் சோதனையினதும் பரிசோதனையைத் தாங்கி நிற்கும்.” Manuscript Release, 760, 10.
2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கி வந்து, இப்பொழுதுதான் வானத்திலிருந்து இறங்கிய அப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டு உண்ணுகிறவர்களை எரேமியா ஆறாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்ட “பழைய பாதைகளுக்கு” மீள நடத்தும் பணியை ஆரம்பித்தான். ஆகையாலும் முடிவுமானவராகிய ஆல்பாவும் ஓமேகாவும், ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று அவரை வானத்திலிருந்து இறங்கி வரச் செய்தது வெறும் ஒரு காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமே அல்ல, இரண்டாம் ஐயோவின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமுமாக இருந்தது என்பதை உணருமாறு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரத்தில் சேர்ந்திருக்க பாடுபடத் தயாரானவர்களைத் தேவைப்பட்டார். 1798 முதல் 1844 வரையிலான நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் அவர் மில்லரைட்டுகளின் ஆலயத்தை எழுப்பியிருந்த அந்த வரலாற்றின் பழைய பாதைகளை அவருடைய ஜனங்கள் மறுபடியும் கண்டடைய வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.
அந்த வரலாறு குப்பைகளாலும் கள்ள நாணயங்களாலும் நகைகளாலும் மூடப்பட்டிருந்தது. அந்த வரலாறு மணலின் மேல் கட்டப்பட்ட, யுகங்களின் கன்மலையின் மேல் அல்லாத, ஒரு பொய்யான அடித்தளச் செய்தியினால் மறைக்கப்பட்டிருந்தது. அது மில்லரைட்டுகளின் வரலாற்றிலேயே இருந்தது; பேதுரு விவரிப்பதுபோல, முன்பு “ஜனமல்லாதிருந்த” மில்லரைட்டுகள் பின்னர் “தேவனுடைய ஜனமாக” ஆன அந்த வரலாற்றிலேயே, அவர்கள் “ஆவிக்குரிய இல்லமாகவும், பரிசுத்த ஆசாரியக்கூட்டமாகவும்” எழுப்பப்பட்டு கட்டப்பட்டிருந்தார்கள். யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று இறங்கி வந்து, மில்லரைட்டு ஆலயத்தின் எழுப்பப்படுதல் என்ற வரலாற்றின் “ஆலயத்தை” சுத்திகரிக்கும் பணிக்குள் தமது கடைசிநாள் ஜனங்களை நடத்தினார். அந்தப் பணி ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது; அந்தத் தீர்க்கதரிசனம், கர்த்தர் “யோசியா” எனப்படும் (அதாவது தேவனுடைய அஸ்திவாரம்) ஒருவனை எழுப்புவார் என்று முன்னறிவித்தது.
கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியைச் சார்ந்த தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றமாக யோசியா எழுப்பப்பட்டபோது, சீர்குலைந்த நிலையில் இருந்த ஆலயத்தைப் புதுப்பிக்கும் பணியை அவர் ஆரம்பித்தார். அந்தப் புதுப்பிப்பு மற்றும் சுத்திகரிப்பு பணியின் போது “மோசேயின் சாபம்” கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; அது யோசியாவின் முன்னிலையில் வாசிக்கப்பட்டபோது, யோசியாவின் சீர்திருத்தத்திற்குக் காரணமானது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தை, “ஏழு காலங்கள்” மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதோடு தொடர்புபடுத்தி, செப்டம்பர் 11, 2001க்குப் பிந்தைய சூழலில் நாம் எடுத்துரைப்போம்.
அடுத்த கட்டுரையில் அந்த ஆய்வை நாம் தொடங்குவோம்.
“சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்று அறிக்கையிடுகிறவர்கள் சாத்தானுக்குச் சேவை செய்து கொண்டிருக்கிறவரை, அவனுடைய நரகமயமான நிழல் அவர்களுடைய தேவனையும் பரலோகத்தையும் பற்றிய பார்வையை மறைத்துவிடும். அவர்கள் தங்கள் முதல் அன்பை இழந்தவர்களைப் போல இருப்பார்கள். அவர்கள் நித்திய யதார்த்தங்களை நோக்கிப் பார்க்க முடியாது. தேவன் நமக்காக ஆயத்தப்படுத்தியிருப்பது சகரியா, 3 மற்றும் 4 அதிகாரங்களில், மேலும் 4:12–14-இல் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது: ‘நான் மறுபடியும் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரமாக, இவ்விரண்டு பொற்குழாய்கள் வழியாகத் தம்மிலிருந்தே பொன்னான எண்ணெயை வார்க்கிற இந்த இரண்டு ஒலிவக் கிளைகள் என்னவென்று கேட்டேன். அதற்கு அவன் எனக்குப் பிரதியுத்தரமாக: இவை என்னவென்று உனக்குத் தெரியாதோ என்றான். நான்: இல்லை, என் ஆண்டவரே என்றேன். அப்பொழுது அவன்: பூமியனைத்திற்கும் ஆண்டவராகியவரின் சமுகத்தில் நிற்கிற அபிஷேகம் பெற்ற அந்த இருவர் இவர்கள் என்றான்.’”
“கர்த்தரிடத்தில் வளங்களின் நிறைவு உண்டு. அவருக்குச் சாதனங்களின் எவ்விதக் குறையும் இல்லை. நம்மிடத்தில் விசுவாசக்குறை இருப்பதாலும், நம்முடைய பூமிசார்ந்த மனப்பான்மையாலும், நம்முடைய மலிவான பேச்சாலும், நம்முடைய உரையாடல்களில் வெளிப்படுகிற அவிசுவாசத்தினாலுமே, இருண்ட நிழல்கள் நம்மைச் சூழ்ந்து திரளுகின்றன. கிறிஸ்து, முற்றிலும் இனிமையுள்ளவரும், பத்தாயிரங்களில் தலைசிறந்தவருமாகிய ஒருவராக, வார்த்தையிலும் குணத்திலும் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆத்துமா தன்னை வீண்மைக்கு உயர்த்திக் கொள்ளத் திருப்தியடைகிறபோது, கர்த்தருடைய ஆவி அதற்காகச் சிறிதே செய்ய முடியும். நம்முடைய குறுகிய பார்வை நிழலைப் பார்க்கிறது; ஆனால் அதற்கப்பாலுள்ள மகிமையைப் பார்க்க முடியாது. தம்மை விடுவித்துக் கொண்டு பூமியின் முழு முகத்தின்மேலும் பாய்ந்து சென்று, தன் பாதையில் அழிவையும் மரணத்தையும் சுமந்து செல்ல முயலும் கோபமுள்ள குதிரையைப்போல சித்தரிக்கப்படும் நான்கு காற்றுகளையும் தூதர்கள் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
“நித்திய உலகத்தின் அச்சிறிய எல்லையிலேயே நாம் நித்திரை கொள்ள வேண்டுமோ? நாம் மந்தமானவர்களாகவும், குளிர்ந்தவர்களாகவும், உயிரற்றவர்களாகவும் இருக்க வேண்டுமோ? ஓ, எங்கள் சபைகளில் தேவனுடைய ஆவியும் சுவாசமும் அவருடைய ஜனங்களுக்குள் ஊதப்பட்டிருக்குமாயின், அவர்கள் தங்கள் கால்களின்மேல் நின்று ஜீவிப்பார்களாக. வழி நெருக்கமானது, வாசல் இடுக்கமானது என்பதை நாம் காண வேண்டும். ஆனால் நாம் அந்த இடுக்கமான வாசல் வழியாகச் செல்கையில், அதன் விசாலம் எல்லையற்றதாகும்.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.