தானியேல் புத்தகம் - எண் நூற்று ஏழு

1844 ஆம் ஆண்டில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் புராட்டஸ்டண்டுகள் மில்லரைட் இயக்கத்திலிருந்து விலகி, தங்கள் தீர்க்கதரிசன நிலையினை பாபிலோனின் ஒரு குமாரத்தியாக ஏற்றுக்கொண்டனர்; இது, வடக்கிலிருந்த தனது பத்து கோத்திரங்கள் தெற்கிலிருந்த யூதா இராஜ்யத்திலிருந்து பிரிந்தபோது, யெரொபெயாம் போலியான ஒரு ஆராதனை முறையை ஏற்படுத்தியதனால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது. யெரொபெயாமின் இரண்டு பொற்கன்றுகள்—ஒன்று பெத்தேல் என்னும் நகரத்தில் (அதாவது “தேவனுடைய வீடு”/சபை), மற்றொன்று தாண் என்னும் இடத்தில் (அதாவது நியாயத்தீர்ப்பு/ராஜ்யம்)—அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை முன்மாதிரியாகக் காட்டும் சபையும் ராஜ்யமும் ஆகிய போலியான அமைப்பைக் குறித்தன. யெரொபெயாமின் போலியான சபை-ராஜ்ய அமைப்பின் சகல கூறுகளும், ஆரோனின் கிளர்ச்சியில் நிறுவப்பட்ட அதே அமைப்பின் மாதிரிப்படியே வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தன. ஆகையால், யெரொபெயாமின் போலியான ஆராதனை முறை, ஆரோனின் போலியான ஆராதனை முறையின் ஒரு பிரதிமையாக இருந்தது.

எரோபேயாமின் கள்ளமயமான அமைப்பு, முதல் தூதனின் இயக்கத்திலிருந்து பிரிந்து, பாப்பரசத்தின் ரோம மிருகத்தின் ஒரு மகளாகவும், அதன் ஒரு பிரதிமையாகவும் மாறியபோது, புரொட்டஸ்தாந்தம் நிலைநிறுத்திய ஆராதனை அமைப்பைச் சுட்டிக்காட்டியது. எரோபேயாமின் அந்தக் கள்ளமயமான அமைப்பு நிறுவப்பட்ட அதே நேரத்தில், யூதாவிலிருந்து வந்த ஒரு தீர்க்கதரிசி அவனுடைய பலிபீடத்தையும் பொய்யான ஆராதனை முறையையும் எதிர்கொண்டான். 1844 ஆம் ஆண்டில், ரோமின் மகளாகக் குறிக்கப்பட்ட ஒரு ஆராதனை அமைப்பை நிறுவுவதில் விசுவாசத் துரோகமான புரொட்டஸ்தாந்தம் தனது பங்கினை ஏற்கத் தொடங்கிய அதே தொடக்ககாலத்தில், மில்லரைட்டுகள் விசுவாசத்தினால் பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மகாபரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் பிரவேசித்து, சப்தத்தைக் கண்டறிந்தார்கள்; இவ்வாறு அவர்கள் ரோமின் மகள்களுக்கு ஒரு தீர்க்கதரிசனக் கடிந்துரையாக விளங்கினர்; ஏனெனில் அவர்கள் ரோமின் அதிகாரத்தின் அடையாளமான ஞாயிறு ஆராதனையைத் தொடர்ந்து அனுசரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தனர்.

எரோபேயாமை எதிர்கொண்ட யூதாவின் தீர்க்கதரிசி, அங்கேயும் அப்போதேயும் ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

அந்த தீர்க்கதரிசனத்தில் “பலிபீடம்” என்ற சொல்லின் இரட்டிப்பு இடம்பெற்றிருந்தது. தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு சொல் அல்லது சொற்றொடர் இரட்டிப்பாக வருவது இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியின் குறியீடாக அமைகிறது; ஆகையால், இரண்டாம் தூதன் வந்தும், புராட்டஸ்டண்டிசம் விழுந்து பாபிலோனின் மகளாக ஆன 1844 ஆம் ஆண்டை அது அடையாளப்படுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், 1844 இல் மில்லரைட்டுகள் சப்தத்தின் அடையாளத்தை அறிந்துகொண்டதுபோல, தீர்க்கதரிசியும் ஒரு அடையாளத்தை வழங்கினார். தொடர்ந்து வரும் வசனங்களில் யெரொபெயாம் தீர்க்கதரிசியை மிரட்டியபோது, அவனுடைய கை செயலிழந்தது; இதனால் நெற்றியிலோ கையிலோ கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு ஏற்கப்படும் பாபிலோனின் முத்திரை குறிக்கப்படுகிறது; அதை ஒருவர் ஆவிக்குரிய வகையில் ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, அது அவரை நித்தியத்திற்காக ஊனமாக்குகிறது.

இந்த ஆய்வின் நோக்கங்களுக்காக, “தாவீதின் குடும்பத்துக்கு ஒரு குழந்தை பிறக்கும்; அவன் பெயர் யோசியா; உன்னின்மேல் தூபம் புகைக்கிற மேடைகளின் ஆசாரியரை அவன் உன்னின்மேல் பலியிடுவான்; மனுஷரின் எலும்புகளும் உன்னின்மேல் சுடப்படும்” என்று தீர்க்கதரிசி முன்வைத்து குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனத்தைக் நாம் பரிசீலித்து வருகிறோம். யோசியா என்பதற்கு “தேவனுடைய அஸ்திவாரம்” என்று பொருள்; மேலும், எரொபெயாம் தனது பொய்யான ஆராதனை முறையைத் தொடங்கிய அதே வரலாற்றால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட நிகழ்விலேயே கட்டியெழுப்பப்பட்ட அட்வென்டிசத்தின் அஸ்திவாரங்களை அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. எரொபெயாம் நிறுவிய அந்தப் பொய்யான ஆராதனை முறையின் மேல், கள்ள ஆராதனையில் முன்னின்று வழிநடத்தின ஆசாரியரை யோசியா தண்டிப்பான்.

தீர்க்கதரிசி, எரொபெயாமின் பதவியேற்பு நிகழ்விற்குச் சென்ற வழியிலே திரும்பி வரக்கூடாது என்றும், பெத்தேலில் உண்ணவோ குடிக்கவோ கூடாது என்றும் கர்த்தர் கட்டளையிட்டிருந்தபோதிலும், அந்தக் கட்டளைக்கு கீழ்ப்படியவில்லை. அவன் பெத்தேலிலிருந்த பொய்தீர்க்கதரிசியின் உணவை உண்டபோது, 1844-க்கு பின்னர், 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்தாந்தத்தின் உபதேசங்களையும் பொய்யான தீர்க்கதரிசன முறைகளையும் மீண்டும் நாடி உண்ணத் தேர்ந்தெடுப்போர்மேல் வரப்போகும் மரணத்தின் ஒரு அடையாளமாக அவன் நிறுத்தப்பட்டான். 1863-இல் கலகித்தவர்களின் மரணப்படுக்கை, பெத்தேலிலிருந்த அந்தப் பொய்தீர்க்கதரிசியின் அதே மரணப்படுக்கையாகவே இருக்கும். விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்தாந்தத்திற்கான மரணப்படுக்கை என்பது ஆகஸ்ட் 11, 1840 முதல் 1844 வரை உள்ள வரலாறே ஆகும்; அக்காலத்தில் அவர்கள், தேவனுடைய முன்னாள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனமாகிய அவர்கள், புறக்கணிக்கப்பட்டு, ரோமாவின் குமாரத்திகளாயினர். லவோதிக்கேய ஆத்வெந்திசத்தின் மரணப்படுக்கையும், 1840-இல் நடந்ததுபோலவே, செப்டம்பர் 11, 2001 அன்று வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கிய தேதியிலிருந்து, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைக் குறிக்கும் பெரிய பூகம்பத்தின் மணிநேரம் வரை இடைப்பட்ட காலத்திலேயே இருக்கும்.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் தொடங்கியது; மேலும், தேசத்தில் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்), மற்றும் சபையில் (லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம்) செய்யப்படும் அருவருப்புகளினிமித்தம் நெடுங்கனலும் அழுகையும் செய்கிறவர்களின் நெற்றியில் ஒரு அடையாளத்தை இடும்படி, தூதன் எருசலேமின் வழியாகச் செல்லத் தொடங்கினான். 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, எசேக்கியேலின் நான்கு அருவருப்புகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பிதாக்களின் பாவங்கள், அப்பொழுது தொடங்கிய முத்திரையிடும் செயல்முறையில் நிகழ்காலச் சோதனைச் சத்தியங்களாக ஆனது.

1863 ஆம் ஆண்டின் சோதனை, 1863 இல் நிராகரிக்கப்பட்ட லேவியராகமம் 26 ஆம் அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மில்லரைட் இயக்கத்தின் அடித்தளங்களை உட்படுத்தியது. பின்மழையின் இளைப்பாறுதலை கண்டடைய எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்புவதற்கான மனப்பூர்வம் அல்லது மனப்பூர்வமின்மையே அந்தச் சோதனையின் மையமாக இருந்தது. 1888 ஆம் ஆண்டின் சோதனை, எல்டர்ஸ் ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்னர் கொண்டு வந்த லவோதிக்கேயா சபைக்கு உரிய செய்தியாக இருந்தது; அதுவே விசுவாசத்தினாலான நீதிகரித்தலின் செய்தியும் ஆகும்.

1856 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தி முதன்முதலாக மில்லரைட்டுகளின் இயக்கத்தில் வந்தது; அது “ஏழு காலங்கள்” குறித்த அதிகரிக்கப்பட்ட ஒளியுடனும் வந்தது. ஆனால், லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியில் உள்ள மருந்துகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அனுபவமும், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் செய்தியும், 1863 ஆம் ஆண்டில் நிராகரிக்கப்பட்டன. அந்த அனுபவம் “தோற்றம்” எனும் தரிசனத்தால் (mareh) பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; மேலும் (chazon) எனும் “தீர்க்கதரிசன வரலாறு” பற்றிய தரிசனமும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; இவ்விரண்டும் நிராகரிக்கப்பட்டன. அந்த இரு தரிசனங்களும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று தங்களுடைய நிறைவேற்றத்தை அடைந்திருந்தன; பதினொன்பது ஆண்டுகள் கழித்து அவை இரண்டும் நிராகரிக்கப்பட்டன, ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்துடன் அடையாளப்படுத்துகிறார்.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, 1863 மற்றும் 1888-இன் கிளர்ச்சிகளின் சோதனை மீண்டும் சோதிக்கும் சத்தியமாக ஆனது; ஏனெனில் அவை இரண்டும் எரேமியாவின் பண்டைய பாதைகளோடு தொடர்புடையவையாக இருந்தன. அந்த நாளில் பின்மழைச் செய்தி வந்தது; மேலும் 1919-இன் சோதனையும் வந்தது; ஏனெனில் 1919-இல், எந்தத் தீர்க்கதரிசனப் பொருத்தமும் இல்லாத கிறிஸ்துவைப் பற்றிய பொய்ச் சுவிசேஷம் ஒரு போலியான “சமாதானமும் பாதுகாப்பும்” என்ற செய்தியாக முன்வைக்கப்பட்டது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கியபோது, ஒன்று முதல் மூன்று வரையிலான வசனங்கள் நிறைவேறின; மேலும் ஒன்று முதல் மூன்று வரையிலான வசனங்கள் “முதல் சத்தத்தின்” செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் வருகையுடன், பிந்தைய மழைத் தூவல் ஆரம்பமானது; மேலும், ஆபகூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள “தீர்க்கதரிசன விவாதம்” தொடங்கியது. அந்த விவாதம், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான இரு முறைகளையும், பொய்யான ஒரு பிந்தைய மழைச் செய்தியையும் உண்மையான ஒரு பிந்தைய மழைச் செய்தியையும் பற்றியதாக இருந்தது. அந்த விவாதம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் “இரண்டாம் சத்தம்” வந்து, நவீன பாபிலோன் மீது தேவனுடைய நிர்வாகத் தீர்ப்பு ஆரம்பமாகிறதை அடையாளப்படுத்தி, தேவனுடைய மற்ற மந்தையினரை பாபிலோனிலிருந்து வெளியே அழைக்கும் வேளையில் முடிவடைகிறது. இரண்டாம் சத்தத்தின் வருகை, நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் வரலாற்றின் முடிவைக் குறிக்கிறது; அது நான்காம் அருவருப்பால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; அந்த நான்காம் அருவருப்பு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் நான்காவது மற்றும் இறுதியான தலைமுறை சூரியனை வணங்குவதைக் குறிக்கிறது.

1844 ஆம் ஆண்டின் அடைக்கப்பட்ட கதவிற்கும் தூதனின் இறங்குதலிற்கும் இடையில் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிப்போன புராட்டஸ்தாந்தத்தின் மரணப்படுக்கை, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் அடைக்கப்பட்ட கதவிற்கும் தூதனின் இறங்குதலிற்கும் இடையில் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் மரணப்படுக்கைக்கு ஒரு முன்னுருவாயிற்று. யூதாவிலிருந்து வந்த தீர்க்கதரிசி, பேத்தேலின் பொய்தீர்க்கதரிசியுடன் அதே கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டான்; ராஜா யோசியா தன் சீர்திருத்தத்தை ஆரம்பித்தபோது, அவன் அக்கல்லறையின்முன் நின்றான். “தேவனுடைய அஸ்திவாரங்கள்” என்பதைக் குறிக்கும் பெயருடைய ராஜா யோசியாவின் சீர்திருத்தம், 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று தேவன் தமது கடைசி நாளின் ஜனங்களை மீண்டும் அந்த அஸ்திவாரங்களிடத்திற்குக் நடத்தத் தொடங்கியபோது ஆரம்பமானது. ஆலயத்தைப் புனரமைக்கும் வேலை மேற்கொள்ளப்பட்டபோதே அவனுடைய சீர்திருத்தம் ஆரம்பித்திருந்தது.

யோசியா எனப் பெயரிடப்படும் ஒரு குழந்தை பிறக்கும் என்ற முன்னறிவிப்பு, வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கி வந்து தமது கடைசி நாட்களின் ஜனங்களைப் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பி நடத்திய 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் தேதியை அடையாளப்படுத்துகிறது. அந்த இறக்கம், அதே தூதன் 1840 ஆகஸ்ட் 11-ஆம் தேதி இறங்கியதினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது. அந்த இரு இறக்கங்களும் இஸ்லாம் குறித்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தைக் குறித்தன. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் ஒன்பது வசனம் பதினைந்து-இல் காணப்படும் இஸ்லாமின் காலத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தை முன்கூட்டியே அடையாளம் கண்டு, அதன் முன்னறிவிப்பை வெளியிட்டதுடன் தொடர்புடைய வரலாற்றுப் பிரமுகரின் பெயர் யோசியா ஆகும்.

வெளிப்படுத்துதல் புத்தகத்தின் பத்தாம் அதிகாரத்திலும் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலும் தேவதூதன் இறங்கிய இரு நிகழ்வுகளிலும் “யோசியா” என்ற பெயர் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று நிறைவேறிய இஸ்லாம் குறித்த செய்தியை ஜோசியா லிட்ச் அறிவித்தார்; மேலும் செப்டம்பர் 11, 2001 அன்று, எரொபெயாமின் வரலாற்றில் கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் முன்வைக்கப்பட்ட யோசியா என்னும் பெயருடைய ஒரு குழந்தையின் பிறப்புக்குறித்த தீர்க்கதரிசனம், தேவதூதன் தமது கடைசிநாட்களின் மக்களை மீண்டும் அந்த அடிப்படை வரலாற்றுக்குத் திருப்பி நடத்தினபோது, லவோதிக்கேயன் அட்வென்டிசத்தில் நிறைவேறியது; அங்கேயே கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியும் எரொபெயாமும் இடையிலான மோதல் தன் நிறைவேற்றத்தை எட்டியிருந்தது. வரவிருந்த யோசியா ஒருவரைப்பற்றிய முன்கூறலை வேதாகம சாட்சி அடையாளப்படுத்தியது; மேலும் கீழ்ப்படியாத தீர்க்கதரிசியால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்ட வரலாறு 1844 இல் மீண்டும் நிகழ்ந்தபோது, அவன் பெயரைக் குறித்த முன்கூறல் மறுமுறை தீர்க்கதரிசன வர்ணனையின் உட்பகுதியாக வைக்கப்பட்டது.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கமானவர் தமது கடைசி நாட்களின் மக்களை எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பி நடத்தினார்; அவை, உடன்படிக்கையின் தூதன் திடீரென வந்து சேரவேண்டிய ஆலயத்தை எழுப்பிய நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டின; அந்த வருகை 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிகழ்ந்தது. யோசியா ஆலயத்தைப் பழுதுபார்க்கும் வேலையை ஆரம்பித்தபோது, மோசேயின் சாபத்தைக் கண்டுபிடித்தான். ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் வேலை, மீளுருவாக்கத்தின் ஒரு வேலையாக ஏசாயாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

யோசியா ஆலயத்தைப் பழுதுபார்த்து மறுபடியும் நிலைநிறுத்திய செய்கை, தேவனுடைய கடைசி நாளின் ஜனங்களால் நிறைவேற்றப்படுவது என்று ஏசாயா அடையாளம் காட்டும் செய்கையாகும்; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்களைப்பற்றியதற்கும் மேலாக கடைசி நாட்களைப்பற்றியே அதிகமாகப் பேசுகின்றனர். அந்தச் செய்கை, எஸ்றாவின் காலத்தில் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்தவர்களாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டது.

எஸ்றாவினால் முன்னெடுக்கப்பட்ட வேலை அவர்கள் பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்தபோது நிறைவேற்றப்பட்டது; மேலும், அது யோசியா செய்து கொண்டிருந்த ஆலயப் புனருத்தாரண வேலையையும், இறைவனுடைய கடைசி நாட்களின் ஜனங்கள் செய்யும் வேலையாக எசாயா அடையாளப்படுத்திய வேலையையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அது செப்டம்பர் 11, 2001 அன்று தொடங்கியது. வெளிப்படுத்தின விசேஷத்திலும் யோவான் அந்த வேலையையே அடையாளப்படுத்துகிறார்.

இந்தப் பகுதியில், ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று தூதன் இறங்கியபோது அவன் கையில் இருந்த செய்தியை உண்டிருந்தவர்களாகவும், ஆனால் அக்டோபர் 22, 1844-இன் கசப்பான ஏமாற்றத்தையும் அனுபவித்தவர்களாகவும் இருந்த மில்லரைட்டுகளை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். 1844-இன் அந்தக் கசப்பான ஏமாற்றத்தின் நிலையில் நின்றிருந்த யோவானுக்கு, தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களின் அடையாளமாகிய அவன், 1840 முதல் 1844 வரை சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அனுபவத்தை மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டுமென்று சொல்லப்பட்டது; இவ்வாறு அது செப்டம்பர் 11, 2001-ஐயும், விரைவில் வரப்போகும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தையும் முன்னோக்கிச் சுட்டிக்காட்டியது. “நீ அநேக ஜனங்களுக்கும், ஜாதிகளுக்கும், பாஷைகளுக்கும், ராஜாக்களுக்கும் முன்பாக மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் சொல்ல வேண்டும்” என்று அவனுக்குச் சொல்லப்பட்டது; இது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் தூதன் இறங்கும் போது முழு உலகமும் ஒளியூட்டப்படுவதைக் குறிக்கிறது; அப்போது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் வரலாறு—“வரியின்மேல் வரி”—மறுபடியும் நிகழ்கிறது.

தேவருடைய கடைசி நாள் மக்கள் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்வார்கள் என்றபோது மீண்டும் நிகழப்போகும் வரலாற்றை அடையாளம் காண்பதுடன் தொடர்பாக, யோவானுக்கு தேவனுடைய ஆலயத்தை “எழுந்து அளந்து பார்” என்று சொல்லப்பட்டது. அவனுடைய இந்த “அளவிடுதல்” குறிப்பாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது; ஏனெனில் அவன் 1844 ஆம் ஆண்டில் வைக்கப்பட்டிருந்தான்; அங்கே அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியின் ஏமாற்றத்தினால் அவனுடைய வயிறு கசப்பாக்கப்பட்டது. அவனுக்கு ஆலயத்தை அளக்கும்படி சொல்லப்பட்டது; ஆனால் புறமுற்றத்தை விட்டுவிடும்படியும் கூறப்பட்டது; அது ஜெந்துகாலத்தாரின் காலத்தைச் சுட்டுகிறது என்று அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது; அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் பன்னிருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் புறமுற்றத்தை மிதித்தழிப்பார்கள். அந்த பன்னிருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் 1798-இல் முடிவுற்றன. யோவான் 1798-இல் தன் அளவிடுதலை ஆரம்பிக்க வேண்டும்; அதற்கு முந்தைய பன்னிருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை விட்டுவிட வேண்டும்; அக்காலத்தில்தான் ஆவிக்குரிய ஆலயமும் ஆவிக்குரிய எருசலேமும் மிதித்தழிக்கப்பட்டிருந்தன. அவன் 1844 ஆம் ஆண்டின் ஏமாற்றத்தின் நிலையிலே நின்றுகொண்டிருந்தான்; ஆகையால் 1798 முதல் 1844 வரை நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் ஆகும். அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் ஆலயத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

தேவனுடைய இறுதிக்கால ஜனங்கள் 1840 முதல் 1844 வரை செய்ததுபோல மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்ய வேண்டியபோது, யோவான், இஸ்லாம் குறித்த ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தில் தூதன் இறங்கிய சமயத்திலே அவர்கள் தொடங்குவார்கள் என்று காண்பிக்கப்பட்டான். அவர்கள் மறுபடியும் தீர்க்கதரிசனம் செய்யும் பணி, ஆலயத்தை அளக்கும் ஒரு பணியை அவசியப்படுத்தும்; அந்தப் பணி “பழைய பாதைகள்” பற்றிய ஒரு ஆராய்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டும்; அந்த “பழைய பாதைகள்” என்பவை “ஆலயம்” எனக் குறிக்கப்படுகிற வரலாறே ஆகும்; அது 1798-இல், அதாவது முடிவுகாலத்தில், தொடங்கி, 1844-ஆம் ஆண்டின் மகா ஏமாற்றத்துடன் முடிந்தது. அவர்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளை ஆராயும் தங்கள் பணியைத் தொடங்கியபோது, அதாவது யோவானின் “நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளான ஆலயம்” எனப்படுகிறதை ஆராய்ந்தபோது, ஆலயம் முழுவதும் சிதறிக்கிடந்த இடிபாடுகளின் நடுவில் மோசேயின் சாபம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; மேலும் வரவிருந்த யோசியாவைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனமும் நிறைவேறியது. யோசியாவின் பணி ஏசாயாவினாலும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது:

தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் ஜனங்கள், எரேமியாவின் “பழைய பாதைகள்” ஆகிய “வாசம்பண்ணுவதற்கான வழிகளை” மறுபடியும் நிலைநாட்ட வேண்டியிருந்தது. யோசியாவினதும் எஸ்றாவினதும் வரலாறுகளில் உழைத்த தொழிலாளர்கள் செய்துகொண்டிருந்ததுபோல, அவர்கள் பண்டைய பாழிடங்களை மறுகட்ட வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியலைப் பயன்படுத்த வேண்டியிருந்தது; ஏனெனில் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளுடைய ஆலயத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அட்வென்டிஸத்தின் அஸ்திவார வரலாற்றை அவர்கள் வெறுமனே “எழுப்ப” வேண்டியதல்ல, அதனைச் செய்வதன்மூலம் “அநேக தலைமுறைகளின் அஸ்திவாரங்களையும் எழுப்ப” வேண்டியிருந்தது. ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கமும் ஒரு அஸ்திவாரப் பணியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதையும், “வரி மேல் வரி” என்பது 1798 முதல் 1844 வரையிலான கடைசி நாட்களின் அஸ்திவாரங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்து காட்ட வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் “இடிவை” செப்பனிட வேண்டியிருந்தது; அந்த இடிவு என்பது ஒரு பாத்திரத்திலோ அல்லது ஒரு சுவரிலோ முதலில் உண்டாகும் பிளவாக இருந்து, அதன் மூலம் மேலும் பெரிய அழிவிற்கான வழியைத் திறக்கிறது. செப்பனிடப்பட வேண்டிய அந்த “இடிவு” 1863-ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியே ஆகும்.

யோசியா 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தபோது, தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் மக்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பி, மில்லரைட் வரலாற்றை அளக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் “பிளவை” கண்டுபிடித்தனர். அவர்கள் “பழைய பாழிடங்களை” கட்டியெழுப்பிக் கொண்டிருக்கையில், மில்லரின் சொப்பனத்திலுள்ள ஆபரணங்களின் சத்தியத்தை அடையாளங்கண்டனர். யோசியா செய்ததுபோலவே, அவர்கள் “ஏழு காலங்களை” கண்டறிந்து, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் சத்தியத்தை மீளநிலைப்படுத்தினர்; இவ்வாறு அவர்கள் “முன்னைய பாழ்ச்சிகளை” எழுப்பினர். லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “முதல்” மற்றும் “கடைசி” பாழ்ச்சிகளை அவர்கள் மீளநிலைப்படுத்தியபோது, அவற்றில் ஒன்று 1798-இலும் மற்றொன்று 1844-இலும் முடிவடைந்ததை அவர்கள் அப்போது உணர்ந்தனர். ஆகையால், முன்னைய பாழ்ச்சிகளை எழுப்பும் அவர்கள் பணி, யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்டு அவனுக்குத் தேவாலயத்தை அளக்க அனுமதித்த அதே “கோல்” ஆக இருந்தது.

யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் தமது ஜனங்களைப் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்ப நடத்தினார்; அப்படிச் செய்ததன் மூலம் அவர்கள் பிந்தைய மழையின் செய்தியைக் கண்டடைய முடிந்தது; அந்தப் பிந்தைய மழையின் செய்தியே மூன்றாம் ஐயோவான இஸ்லாம் பற்றிய செய்தியாகும். 1843 மற்றும் 1850 முன்னோடிகள் வரைபடங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டபடி, அவர்கள் இறுதியில் ஆபகூக்கின் இரண்டு பரிசுத்த பலகைகளைக் கண்டறிந்தபோது, அடித்தளத்தில் வெளிப்படுத்தல் ஆகமம் எட்டாம் அதிகாரத்தின் “மூன்று ஐயோக்கள்” அடங்கியிருந்தன என்றும், இரண்டாம் ஐயோ மில்லரைட் ஆலயம் நிறுவப்பட்டிருந்த அந்த அடித்தள வரலாற்றிலேயே முடிவுற்றிருந்தது என்றும் அவர்கள் கண்டனர். பின்னர், தீர்க்கதரிசனங்களின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டு விதியின் புரிதல், அவர்கள் எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பியபோது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களின் இரண்டு சாட்சிகளோடு அடையாளப்படுத்தப்பட்டும் நிலைநாட்டப்பட்டும் இருக்கும், மூன்றாம் ஐயோவின் பிந்தைய மழைச் செய்தியான “இளைப்பாறுதலையும் புத்துணர்ச்சியையும்” அவர்கள் அறிந்துகொள்ளும்படியாக, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் முன்னரே அமைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.